บันทึกธรรม สัมมาสมาธิ

วันนี้วันพระ วันอังคารที่ ๑๔ กันยายน พ.ศ.๒๕๖๔ ขึ้น ๘ ค่ำ เดือน ๑๐ บันทึกธรรม สัมมาสมาธิ (บทที่ ๒๔) “ ปฏิบัติสมาธิไม่ใช่เพื่อเอาอะไร ”

วันนี้วันพระ วันจันทร์ที่ ๖ กันยายน ๒๕๖๔ แรม ๑๔ ค่ำ เดือน ๙ บันทึกธรรม สัมมาสมาธิ (บทที่ ๒๓) "โฉมหน้าของตัณหา”

วันนี้วันพระ วันอังคารที่ ๓๑ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๔ แรม ๘ ค่ำ เดือน ๙ บันทึกธรรม สัมมาสมาธิ (บทที่ ๒๒) "ให้มีสติระลึกรู้เข้ามาที่กายที่ใจอย่างนี้อยู่บ่อยๆ”

บันทึกธรรม สัมมาสมาธิ (บทที่ ๒๐) “ ลมหายใจแห่งสติ ” เขียนโดย พระอาจารย์ญาณวชิระ(เทอด ญาณวชิโร) : พระราชกิจจาภรณ์ ในขณะนั้น

วันนี้วันพระ วันอาทิตย์ที่ ๘ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๔ แรม ๑๕ ค่ำ เดือน ๘-๘ เว้นวรรคไปสองเดือน กับ บันทึกธรรม สัมมาสมาธิ สำหรับตอนที่ ๑๘ "รู้ทุกข์จริงแท้ที่กายใจ" ในตอนท้าย ท่านพระอาจารย์ ญาณวชิระ เขียนไว้เกี่ยวกับการฝึกสมาธิในท่านั่ง...

วันนี้วันพระ วันศุกร์ที่ ๙ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๖๔ แรม ๑๕ ค่ำ เดือน ๘ ขอน้อมธรรมะจากสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) มาฝาก จากธรรมนิพนธ์ "ธรรมะให้ลูกดี" หน้า ๒๙-๓๐ เรื่อง "ความร่มเย็นเป็นสุข"

บันทึกธรรม สัมมาสมาธิ (บทที่ ๑๘) รู้ทุกข์จริงแท้ที่กายใจ เขียนโดย ญาณวชิระ : พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) สมาธิ ภาพวาดลายเส้นพู่กันจีน โดย หมอนไม้ (มนสิกุล) รู้ทุกข์จริงแท้ที่กายใจ ความทุกข์เป็นความจริงที่พระพุทธเจ้าต้องการให้เห็น...

"มองตัวเองผ่านสายตาแห่งสติ"          การปฏิบัติสมาธิเป็นขั้นการทำความสะอาดจิต มีจุดมุ่งหมายเพื่อให้มองกลับเข้ามาภายในตนเอง เป็นการมองตนเองผ่านสายตาแห่งสติ จะมองตัวเองได้ก็ต้องทำความสะอาดจิตก่อน วิธีปฏิบัติสมาธิจะใช้รูปแบบใดก็ตาม ไม่ใช้ข้อสำคัญ ที่สำคัญขอให้เราสามารถมองกลับเข้ามาหาตัวเองให้ได้ ก็เป็นอันใช้ได้ ญาณวชิระ : พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) เหมือนจะส่องกระจก กระจกก็ต้องสะอาดไม่มัวหม่น ...

ความไม่เที่ยงแท้แน่นอนมีอยู่แม้กับความสงบ เขียนโดย ญาณวชิระ : พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) เราหนีความไม่แน่นอนไม่ได้ เพราะทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไปเรื่อย บางทีเราคิดว่า วุ่นวายเหลือเกินชีวิต ไม่สงบ จึงไปปฏิบัติธรรมนั่งสมาธิ  เพื่อหนีความวุ่นวาย คิดว่าสมาธิจะทำให้สงบ แต่กลับต้องพบกับความวุ่นวายอีกอย่างหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ...

เห็นเฉยๆ กับเห็นแบบจำได้           เพราะจิตเกิดเป็นคราวๆ ทีละขณะจิต  กลายเป็นความคิดที่เกิดขึ้นทีละครั้ง  เราก็ยึดถือความคิดนั้นแหละว่าเป็นตัวเราของเรา  ถ้าจะพูดให้ลึกลงไปก็เรียกว่า  ยึดขันธ์ ๕ ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาว่าเป็นตัวเราของเรา  ใครจะมาแตะต้องตัวเรา  เห็นต่างจากความคิดเราไม่ได้ สมมุติว่าเราจะเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง  เราเข้าไปในสนามบิน  เห็นผู้คนมากมายเต็มไปหมด  บางคนนั่ง  บางคนยืน  บางคนเดิน  เราก็เห็นเฉยๆ แล้วมองผ่านไป  ไม่ได้สำคัญมั่นหมาย ไม่ได้ยินดียินร้ายอะไร...