กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” จากพระอาจารย์ วิสัชนา วรปญฺโญ (พ. วิสัชนา) สำหรับหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑
กว่า "บันทึกฝึกขีดเขียน" เล่ม ๑ จะปรากฎออกมาเป็นรูปเล่ม ผู้เขียนก็มีเรื่องเล่าเต็มไปหมด ระหว่างทาง จริงๆ แล้ว เราทุกคนต่างเป็นนักเขียนด้วยกันทั้งนั้น เพียงแต่ เราอาจไม่ได้เขียนบนกระดาษ หรือเขียนบนโซเชียลมีเดีย แต่เราก็เขียนประทับไว้ในจิตกันทุกขณะ ทุกลมหายใจเข้าออกเลยก็ว่าได้ แล้วเราเขียนกันทางไหนล่ะ ก็เขียนกันทางความคิดไง ...
บันทึกธรรม สัมมาสมาธิ (บทที่ ๑๗) มองตัวเองผ่านสายตาแห่งสติ เขียนโดย ญาณวชิระ : พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร)
"มองตัวเองผ่านสายตาแห่งสติ"
การปฏิบัติสมาธิเป็นขั้นการทำความสะอาดจิต มีจุดมุ่งหมายเพื่อให้มองกลับเข้ามาภายในตนเอง เป็นการมองตนเองผ่านสายตาแห่งสติ จะมองตัวเองได้ก็ต้องทำความสะอาดจิตก่อน
วิธีปฏิบัติสมาธิจะใช้รูปแบบใดก็ตาม ไม่ใช้ข้อสำคัญ ที่สำคัญขอให้เราสามารถมองกลับเข้ามาหาตัวเองให้ได้ ก็เป็นอันใช้ได้ ญาณวชิระ : พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร)
เหมือนจะส่องกระจก กระจกก็ต้องสะอาดไม่มัวหม่น ...
กว่าจะมาเป็น “คำนิยมจากดังตฤณ” สำหรับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑
ปกหนังสือ "บันทึกฝึกขีดเขียน " (เล่ม ๑) เขียนโดย มนสิกุล โอวาทเภสัชช์
ตอนที่ต้นฉบับหนังสือ "บันทึกฝึกขีดเขียน" รวบรวมออกมาได้ ๑๐ บทเล็กๆ ประมาณปลายปี ๒๕๖๓ (เขียนซะดูเหมือนนานเลย จริงๆ แล้วเพิ่งผ่านมาห้าหกเดือนเอง) ผู้เขียนก็นึกถึงคุณศรันย์ ไมตรีเวช เจ้าของนามปากกา "ดังตฤณ" ขึ้นมาในช่วงเวลาหนึ่ง...
กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” หนังสือ”บันทึกฝึกขีดเขียน (เล่ม ๑)” จากอาจารย์ประสิทธิ์ แก้วศรี
"เพราะทุกอย่างมีคุณค่า ทุกอักษรา ทุกการสื่อสาร คือลายเซ็นของเราเอง ไม่ว่าเราจะคิด พูด กระทำสิ่งใด หรือเขียนอะไรๆ ไว้ที่ไหน ที่นั่น มีพลังงานของเราปรากฏเสมอ อยู่ที่เราแล้วล่ะ ว่าจะปลดปล่อยพลังแห่งความสร้างสรรค์ออกมาอย่างไรในทุกพื้นที่..."
"บันทึกฝึกขีดเขียน" เล่มนี้ ไม่เพียงบอกเราในเรื่องเทคนิคการเขียน ซึ่งทุกคนมีอยู่แล้ว และเขียนเก่งกว่าผู้เขียนอีก แต่บันทึกฝึกขีดเขียน จะชวนเรากลับไปค้นหาขุมพลังสร้างสรรค์ในตัวเรา ที่อาจหลงลืมไป และนั่น อาจเป็นอะไรก็ได้...
สนทนากับลมหายใจ : มนสิกุล เรื่องและภาพ
ยามเย็น
สนทนากับลมหายใจ
เพื่อนสนิทของฉัน
ที่ฉันมักจะละเลยมายาวนาน
เธอ (ลมหายใจ)
บอกกับฉันว่า
นวนิยายใต้ร่มธรรม เรื่องของภิกษุณีจริยจิตรา ผู้ปรารถนาบรรลุธรรม ตอนที่ ๑ “ความโกรธกระเด็นไปไหน แล้วมันจะมาอีกหรือเปล่า” : เขียนโดย มนสิกุล
“ อัชเชวะ กิจจะมาตัปปัง โก ชัญญา มะระณัง สุเว ”ความเพียรเป็นกิจที่ต้องทำวันนี้, ใครจะรู้ความตายแม้พรุ่งนี้.(พุทธพจน์)
นวนิยายใต้ร่มธรรม
เรื่องของ ภิกษุณีจริยจิตรา ผู้ปรารถนาบรรลุธรรม
ตอนที่ ๑ "ความโกรธกระเด็นไปไหน แล้วมันจะมาอีกหรือเปล่า"
๑. ในขณะที่โลกของการอ่านเปลี่ยนไป : กว่าจะมาเป็น “บันทึกฝึกขีดเขียน เล่ม ๑.
๑. ในขณะที่โลกของการอ่านเปลี่ยนไป
ฉันยังคงต้วมเตี้ยมไต่อยู่บนตัวหนังสือ
แม้จะช้าๆ แต่ก็ค้นพบว่า
การเขียนหนังสือบนกระดาษนั้น
ยังคงมีเสน่ห์ มีชีวิต
“ต่อลมหายใจ ให้อุดมการณ์” จากบันทึก “เรียงถ้อยร้อยธรรม” โดย พระครูใบฎีกามงคล วชิรปัญโญ เรื่อง ปัญญวชิรา ภาพ
ต่อลมหายใจ ให้อุดมการณ์
พระครูประโชติรัตนานุรักษ์ วัดรัตนานุภาพ
ต่อลมหายใจ ให้อุดมการณ์" จากคอลัมน์ "เรียงถ้อยร้อยธรรม" โดย พระครูใบฎีกามงคล วชิรปัญโญ เรื่อง ปัญญวชิรา ภาพ หน้าธรรมวิจัย นสพ.คมชัดลึกวันอังคารที่ ๑๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒
บันทึก “บาตรเดียวท่องโลก” ตอน “รักตนเองไม่ใช่เรื่องง่าย ” เขียนโดย พระพิทยา ฐานิสสโร
จากคอลัมน์ บาตรเดียวท่องโลก ตอน รักตนเองไม่ใช่เรื่องง่าย เขียนโดย พระพิทยา ฐานิสสโร (หน้าธรรมวิจัย นสพ.คมชัดลึก วันอังคารที่ ๑๒ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๖๒ )
รักตนเองไม่ใช่เรื่องง่าย
เขียนโดย พระพิทยา ฐานิสสโร
บันทึกธรรม สัมมาสมาธิ (บทที่ ๑๕) เห็นเฉยๆ กับเห็นแบบจำได้ เขียนโดย ญาณวชิระ : พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร)
เห็นเฉยๆ กับเห็นแบบจำได้
เพราะจิตเกิดเป็นคราวๆ ทีละขณะจิต กลายเป็นความคิดที่เกิดขึ้นทีละครั้ง เราก็ยึดถือความคิดนั้นแหละว่าเป็นตัวเราของเรา ถ้าจะพูดให้ลึกลงไปก็เรียกว่า ยึดขันธ์ ๕ ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาว่าเป็นตัวเราของเรา ใครจะมาแตะต้องตัวเรา เห็นต่างจากความคิดเราไม่ได้
สมมุติว่าเราจะเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง เราเข้าไปในสนามบิน เห็นผู้คนมากมายเต็มไปหมด บางคนนั่ง บางคนยืน บางคนเดิน เราก็เห็นเฉยๆ แล้วมองผ่านไป ไม่ได้สำคัญมั่นหมาย ไม่ได้ยินดียินร้ายอะไร...















