Monmai 's Diary หมอนไม้บันทึก

เพราะคำว่า "ธรรม" มีความหมายกว้างขวาง เป็นความจริงในธรรมชาติที่พระพุทธเจ้าค้นพบ หลักธรรมในพระพุทธศาสนาจึงเป็นสากล เพราะเป็นจริง พระพุทธศาสนาจึงเป็นที่รักของคนทั้งโลก ดังที่วันวิสาขบูชา วันที่พระพุทธเจ้าประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพาน ก็เป็นวันสันติภาพโลกไปแล้ว เพราะใครๆ ต่างก็ปรารถนาจะมีสันติให้ปรากฎที่ใจ ใครๆ ก็อยากจะเข้าถึงรสพระธรรม คือความร่มเย็นแห่งใจ เพราะธรรม คือน้ำทิพย์แห่งความเมตตา กรุณา และปัญญา ...จึงขออัญเชิญมธุรสทิพย์แห่งองค์พระมหากษัตริย์มาประดิษฐานไว้ในใจและขออธิบายในมุมของพสกนิกรเล็กๆ คนหนึ่งที่ตั้งใจเขียนเรื่องนี้เล่าให้แม่ฟัง... เมื่อวันที่ ๔ พฤษภาคม พ.ศ.๒๕๖๒...

ท่านพระอาจารย์สุธรรม สุธัมโม เจ้าอาวาสวัดป่าหนองไผ่ จังหวัดสกลนคร เบื้องหลังการปฏิบัติธรรมที่สัมฤทธิ์ผล รำลึก ๓ ปี แห่งการละขันธ์

เลือกมุม เพื่อมอง โดย หมอนไม้

กล้วยต้มกลางพายุ โดยหมอนไม้          ในวันเลือกตั้งที่ผ่านมา ผู้เขียนออกไปทำหน้าที่พลเมืองแต่เช้าที่สวนสาธารณะใกล้บ้าน หลังแปดโมงเล็กน้อย ก็เป็นที่น่ายินดีว่า มีผู้มาใช้สิทธิ์เลือกตั้งจนต้องต่อคิวกันแล้ว ใช้เวลาไม่นานนักก็กลับบ้าน  เพราะทำตามขั้นตอนทุกอย่าง ตั้งแต่การตรวจดูสิทธิ์ของตนก่อนหน้า และดูหมายเลขที่จะไปใช้สิทธิ์เรียบร้อยเพื่อให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรวดเร็วไม่รบกวนเวลาของคนที่ต่อแถวมาติดๆ จะว่าไปการเลือกตั้งครั้งนี้ ถ้าเราไม่หวังผล ก็ได้เรียนรู้อะไรมากทีเดียว อย่างน้อยก็เรื่อง “สิทธิพื้นฐาน” ที่ทุกคนมีเสมอกัน            การศึกษานโยบายพรรคให้ละเอียดด้วยตนเอง จะนำไปสู่การเลือกพรรคและสมาชิกพรรคได้อย่างที่สามารถเป็นตัวแทนให้เราได้ แม้ว่า เขาคนนั้น หรือ พรรคนั้น อาจไม่ได้รับคะแนนเสียงมากพอที่จะจัดตั้งรัฐบาล หรือ แม้แต้เสียงที่เราเลือกให้ไปก็อาจไม่พอที่จะเป็นหนึ่งในส.ส.ที่จะเข้าไปทำงานในสภาด้วยซ้ำ แต่นั่น ก็คือ การเรียนรู้ที่จะใช้สิทธิ์ของตนอย่างชอบธรรม จะเรียกว่าการใช้สิทธิ์นี้เป็นจุดเริ่มต้นของการใช้ชีวิตอย่างเป็นผู้เลือกก็ย่อมได้ และเป็นการเรียนรู้สำคัญในการ “เลือก”...

ระฆังใบจิ๋ว          เด็กๆ สงสัยกันใหญ่ว่า นี้คืออะไร            ฉันให้ทาย            เด็กบางคนก็ว่า “ครก” มั๊ง           ...

ความเงียบที่เสียงดัง  โดย หมอนไม้             ตั้งแต่ไลน์ระบาด หลังเฟซบุ๊คเกิดขึ้นมาหลายปี...ฉันรู้สึกว่า โลกมันเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนมากขึ้น  รอบๆ ตัวเงียบมากขึ้น  บนรถเมล์ แทบจะไม่มีเสียงคุยกัน สมัยเมื่อไม่นานมานี้ เสียงโทรศัพท์ยังดังกระหึ่ม จนโชเฟอร์มีติดป้ายประกาศว่า ห้ามคุยโทรศัพท์เสียงดัง หรือห้ามคุยกันเกิน 5 นาทีเป็นต้น เพราะจะทำให้คนขับรถไม่มีสมาธิ แต่จากยุคโทรกระหน่ำผ่านไป ตอนนี้  โลกกลับเงียบเชียบ ไม่ว่าไปที่ไหน ฉันเห็นคนก้มหน้าก้มตาจ้องดูสมาร์ทโฟนของตัวเองแทบจะตลอดเวลา  และเมื่อเวลาเงยหน้าขึ้น ต่างก็เดินไปทำภารกิจของตนเอง ไม่มีใครสนใจใคร นั่นคือ ชีวิตของผู้คนในพ.ศ.นี้? แต่ขณะเดียวกัน ในความเงียบ  กลับมีเสียงดังอึกทึก สรวลเสเฮฮา ดังระเบิดเถิดเทิงในสังคมออนไลน์  แทบทุกฝีก้าวของคนๆ หนึ่งที่ไม่ยิ้ม ไม่พูดคุยกับผู้คนรอบข้าง กลับมีเรื่องราวน่ารัก...