มโนปณิธาน

ความเดิมจากตอนที่แล้ว ... หลังจากที่สามเณรเทอด วงศ์ชะอุ่ม อาสาไปเป็นเณรอุปัฏฐากพระอาจารย์มหามังกรใน ปญฺญาวโร วัดร้างกลางป่าใหญ่ บ้านปากน้ำ บุ่งสะพัง จ.อุบลราชธานี เพื่อฝึกกรรมฐานกับพระป่า  ในตอน “ความอดทนเป็นสิ่งที่วิเศษ”  ท่านเจ้าคุณอาจารย์พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ในครั้งนั้น เล่าให้ฟังถึงความเพียรของเณรน้อยที่ในวัยสิบสองสิบสามปี ท่านต้องอยู่ป่าเพียงลำพังเป็นอย่างไร ในช่วงที่ครูบาอาจารย์ไม่อยู่ โดยมีวัตรปฏิบัติพระธรรมวินัยตามรอยพระพุทธเจ้าอย่างซื่อสัตย์ และการฝึกตนในแบบฉบับของพระป่าอย่างเต็มกำลัง จนกระทั่งก้าวข้ามความกลัวไปได้ ...

ครั้งหนึ่ง ผู้เขียนกราบเรียนถามท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ว่า เหตุใดท่านจึงมีความเมตตาไม่เพียงต่อลูกศิษย์ทุกรูป และทุกคนที่ท่านได้พบเจออย่างไม่มีประมาณ ไม่เว้นแม้แต่ผู้เขียน ที่เพียรพยายามติดตามการทำงานเผยแผ่ของท่านในหลายๆ มุม เพราะชอบการเรียนรู้ ไต่ถาม ท่านก็เมตตาอธิบายอย่างไม่เคยเหน็ดเหนื่อย ทุกครั้งที่กราบเรียนถามท่าน ท่านไม่เคยนอกเรื่องไปจากการภาวนา คือการฝึกจิต และให้มุมมองวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล เกี่ยวกับงานเผยแผ่พระพุทธศาสนา การสนับสนุนพระเณรบนหนทางแห่งการเรียนรู้ทุกด้านที่ไม่ขัดต่อพระธรรมวินัย ใครที่สงสัยอะไร เกี่ยวกับพระพุทธศาสนาในมุมไหน...

ยามเช้า... เมื่อตื่นขึ้นมาคราวใด พร้อมกับความรู้สึกตัวที่ชัดเจน สดชื่น ่ รับรู้ถึงลมหายใจ ความคิดแรก และการขยับกายไปทำกิจวัตรประจำวัน เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าด้วยการสวดมนต์ทำวัตรเช้า เตรียมอาหารใส่บาตรพระสงฆ์ที่เดินมาบิณฑบาตด้วยเท้าเปล่า นับเป็นของขวัญอันวิเศษในชีวิต ที่ได้มีโอกาสสัมผัสถึงพระพุทธศาสนาที่มีชีวิตและลมหายใจอุ่นๆ มาจนถึงทุกวันนี้...

การกลับมาอีกครั้งของ มโนปณิธาน พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) เป็นการรำลึกในพระคุณอันยิ่งใหญ่ของพ่อแม่ครูอาจารย์ ที่ผ่านการเคี่ยวกรำในการภาวนาอย่างอุกฤษฎ์ ในทุกๆ ด้านของชีวิตพระภิกษุ พระที่แท้ย่อมให้สติปัญญากับผู้คนฉันใด มโนปณิธานท่านอาจารย์เจ้าคุณ ก็ให้สติปัญญาแก่ผู้เขียนฉันนั้น อีกทั้งยังให้แนวทางการดำเนินชีวิตที่สงบเย็นและเป็นประโยชน์...

อาจาริยบูชา ๕๒ ปี พรรษาที่ ๓๓ ๑๖ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๖๘ พระราชกิจจาภรณ์...