ทำไมลูกผู้ชายต้องบวช

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๔๔ รู้จักจิตจากการสอนจิต และบทที่ ๔๕ รู้จักจิตจากอิริยาบถ ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ” บทที่...

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๔๒ รูปเสียงถูกปรุงแต่งไปตามชอบชัง และบทที่ ๔๓ รู้ลมหายใจ ควรจะรู้อะไรก่อน ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ”

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๔๑ ขณะนั่งสมาธิให้ดูว่า มีอะไรติดพ่วงมากับลมหายใจบ้างไหม ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ”

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๓๙ ให้สังเกตจิต ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ”

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๓๗ เฝ้าสังเกตความรู้สึก และบทที่ ๓๘ สังเกตกระดูกสันหลัง ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ”

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๓๕ ความหมายสังขาร ที่ตรงในทางธรรม ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ”

ขอพระองค์ ทรงพระเจริญ ยิ่งยืนนาน เป็นร่มธรรม ปกเกล้า ชาวประชา สร้างพุทธศากยบุตรเป็นพระพุทธบูชา

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๓๔ รู้จักอายตนะ ๖ ช่องทางรับรู้อารมณ์ ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ”

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๓๓ กายนี้ คือขันธ์ ๕ ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ”

บทที่ ๓๑ จิตยังไม่รู้ต้องสอนให้จิตรู้ ในการนั่งสมาธิ ให้ลองนึกทบทวนผลของการปฏิบัติดูว่า เรานั่งสงบเฉยๆ หรือนั่งเพื่อให้นิวรณ์สงบระงับไปจนความรู้สึกทั่วพร้อมเด่นดวงขึ้นมา ก็ใช้ปัญญาขบคิดอยู่ข้างใน เราได้ประสบสภาวธรรมทั้งหลายที่เป็นผลมาจากการพลิกจิตขึ้นสู่วิปัสสนาหรือไม่ ชั่วขณะจิตหนึ่งของการปฏิบัติเคยสัมผัสถึงการเกิดขึ้นของความรู้สึกเบื่อหน่ายกับสังขารบ้างไหม เห็นคนหัวร่อต่อกระชิกกันก็รู้สึกเบื่อหน่าย เกิดความสงสารราวกับว่าเขาเหล่านั้นไม่รู้ว่าวันหนึ่งตนเองจะต้องแก่จะต้องตาย เห็นคนทะเลาะกันก็เบื่อหน่าย ราวกับว่าเขาเหล่านั้นไม่รู้ว่าวันหนึ่งตนเองจะต้องแก่จะต้องตาย ได้ยินเสียงดนตรีก็เบื่อหน่าย เห็นเด็กเกิดก็เบื่อหน่าย...