Childen's Books

ความเดิมจากตอนที่แล้ว ... หลังจากที่สามเณรเทอด วงศ์ชะอุ่ม อาสาไปเป็นเณรอุปัฏฐากพระอาจารย์มหามังกรใน ปญฺญาวโร วัดร้างกลางป่าใหญ่ บ้านปากน้ำ บุ่งสะพัง จ.อุบลราชธานี เพื่อฝึกกรรมฐานกับพระป่า  ในตอน “ความอดทนเป็นสิ่งที่วิเศษ”  ท่านเจ้าคุณอาจารย์พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ในครั้งนั้น เล่าให้ฟังถึงความเพียรของเณรน้อยที่ในวัยสิบสองสิบสามปี ท่านต้องอยู่ป่าเพียงลำพังเป็นอย่างไร ในช่วงที่ครูบาอาจารย์ไม่อยู่ โดยมีวัตรปฏิบัติพระธรรมวินัยตามรอยพระพุทธเจ้าอย่างซื่อสัตย์ และการฝึกตนในแบบฉบับของพระป่าอย่างเต็มกำลัง จนกระทั่งก้าวข้ามความกลัวไปได้ ...

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาบรรยากาศบ้านเรานั้นอบอวนไปด้วยการทำบุญวันอาสาฬหบูชาและวันเข้าพรรษา อีกทั้งเป็นช่วงเวลาอันงดงามที่ได้ทำบุญกุศลอันยิ่งใหญ่ ถวายสิ่งอันจำเป็นแก่พระสงฆ์เพื่อที่จะดำรงสมณธรรมในช่วงเข้าพรรษา มีคนถามผู้เขียนว่าจะถวายอะไรดี เพราะถวายเทียนก็มีไฟฟ้าแล้วสมัยนี้ ซึ่งก็จริงอย่างที่เราเข้าใจกันนั่นแหละ แต่อยากจะขยายความเพิ่มแง่มุมอีกสักหน่อยว่า ในสังคมไทยนั้นบ่อยครั้งสิ่งที่ส่งต่อให้กับเรานั้นมันเป็นปริศนาธรรม ซึ่งเราอาจจะต้องตีความหรือกระตุ้นให้ตนเองต้องคิด หรือไตร่ตรองและพยายามมองให้เห็นทั้งเชิงลึกและคุณค่าที่ซ่อนอยู่ในนั้น เช่น การถวายเทียนพรรษา เทียนเป็นเครื่องมือในการให้แสงสว่าง ในคติพุทธศาสนานั้นเน้นให้เป็นการจุดเทียนให้เกิดแสงสว่างภายใน คือ ปัญญา

วันนี้วันอาสาฬหบูชา วันอังคารที่ ๑๖ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๖๒ ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๘ วันแห่งการตื่นรู้ของท่านพระอัญญาโกณฑัญญะ หลังจากได้ฟังพระพุทธองค์แสดง ธัมมจักกัปปวัตนสูตร ว่าด้วยทางสายกลางที่นำไปสู่การพ้นทุกข์โดยสิ้นเชิง เป็นปฐมเทศนา เทศนากัณฑ์แรก ที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงแก่พระปัญจวัคคีย์ทั้ง ๕ ผู้คอยอุปัฏฐากเจ้าชายสิทธัตถะเมื่อครั้งที่พระองค์ทรงบำเพ็ญทุกรกริยาอย่างเอกอุเป็นเวลาถึง ๖ ปี จนสิ้นทุกข์ในสังสารวัฏอย่างแท้จริง ... ทำให้ผู้เขียนรำลึกถึงคำกล่าวของท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ว่า ทุกขสัจนั้นไม่ได้อยู่ที่ไหน มันอยู่ในใจนี้...

เพราะสถาบันพระมหากษัตริย์เปรียบเสมือนดวงใจของคนไทยทั้งชาติ... พระใบฏีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม มีเล่าเรื่องอันแสนประทับใจเกี่ยวกับการเทิดไท้องค์ราชัน ราชินีที่สกอตแลนด์มาฝาก จาริกธรรมสกอตแลนด์ ตอนที่ ๖ “ชาวไทยในสกอตแลนด์ เทิดไท้องค์ราชัน...

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท เล่าถึงกิจวัตร วัตรปฏิบัติตามวิถีของวัดป่าที่สามเณรได้ประพฤติปฏิบัติ สัปดาห์นี้ท่านเล่ารายละเอียดของสามเณรสิกขา ที่ทำให้เราทราบว่า วิถีแห่งพุทธบุตรของพระพุทธเจ้านั้นต้องฝึกตนเพียงใด กว่าจะรู้จักใจตนเองอย่างแท้จริง และเมื่อรู้จักใจตนเองแล้ว นี่แหละ คือของขวัญอันแท้จริงที่พระพุทธองค์มอบให้มนุษยชาติ เพื่อเป็นเครื่องมือในการดับทุกข์ในสังสารวัฏ ที่ยังไม่มีการศึกษาบนโลกใดจะไปถึง... หลวงตาอเนก พระครูนิโครธธรรมาภรณ์ เจ้าอาวาสวัดป่าไทรงาม จังหวัดอุบลราชธานี พระอาจารย์ใหญ่ โครงการสามเณรปลูกปัญญาธรรมปี ๗ เน้นให้สามเณรทุกรูปต้องท่องบทสามเณรสิกขาให้ได้ และศึกษาให้เข้าใจ

หลายสัปดาห์ก่อนเล่าถึงวิธีการแจกภัตตาหารของวัดป่าไทรงามไปแล้ว วันนี้พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท เมตตาเล่าวิถีของการฉันน้ำปานะที่นี่ หลายคนอาจจะคิดว่าการฉันน้ำปานะเฉยๆ คงไม่มีอะไรมาก เพียงแค่เอาน้ำที่ท่านอนุญาตให้ทำเป็นน้ำปานะแล้วก็ให้สามเณรได้ฉัน นั่งฉันตรงไหนก็ได้ แต่สำหรับวิถีวัดป่าสายหลวงปู่ชา สุภัทโท นั้นมีรายละเอียดตามพระวินัย

การกลับมาอีกครั้งของ มโนปณิธาน พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) เป็นการรำลึกในพระคุณอันยิ่งใหญ่ของพ่อแม่ครูอาจารย์ ที่ผ่านการเคี่ยวกรำในการภาวนาอย่างอุกฤษฎ์ ในทุกๆ ด้านของชีวิตพระภิกษุ พระที่แท้ย่อมให้สติปัญญากับผู้คนฉันใด มโนปณิธานท่านอาจารย์เจ้าคุณ ก็ให้สติปัญญาแก่ผู้เขียนฉันนั้น อีกทั้งยังให้แนวทางการดำเนินชีวิตที่สงบเย็นและเป็นประโยชน์...

"การเตรียมตัวของลูกพุทธบุตรก่อนที่จะบรรพชาเป็นสามเณร นอกจากการท่องบทคำขอบรรพชาให้ได้แล้ว ต้องฝึกสำรวม กาย วาจา ใจ เปลี่ยนแปลงจริตนิสัย มีโอกาสมาแก้ไขในส่วนที่ไม่เหมาะไม่ควร เพื่อให้ดำเนินวิถีชีวิตไปตามพระธรรมวินัย" ทั้งหมดนี้ก็เพื่อการบ่มเพาะเด็กๆ ให้เรียนรู้จักตนเองจากด้านในอย่างแท้จริง

สดๆ จากสนามกีฬาในโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง เมื่อเช้านี้ ข้าพเจ้าไม่ได้ไปวิ่งนานแล้ว นานจนนำไม่ได้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี ฟังดูเหมือนหลับไปนาน ก็จริงสินะ แม้ว่าลืมตา บ่อยครั้งข้าพเจ้าก็ยังคิดว่าหลับอยู่ เพราะมัวแต่อยู่ในอาณาจักรของความคิด เช้านี้ หลังจากใส่บาตรพระผู้เมตตาเดินเท้าเปล่าออกบิณฑบาตโปรดญาติโยม ให้เรียนรู้วิถีแห่งบุญ...

เมื่อย้อนไปในวันวาน แม้ผ่านไปเกือบสี่สิบปี หากทว่า ความทรงจำอันงดงามยังคงปรากฏในใจของผู้ฟังเสมอ เมื่อเด็กคนหนึ่งมีความปรารถนาจะเป็นพระและมุ่งมั่นในการเป็นพระที่ดีมาโดยตลอด เพราะการที่จะเกิดมีพระสุปฏิปันโนสักรูปหนึ่ง เป็นเนื้อนาบุญของโลก ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า ไม่ใช่เรื่องง่าย และไม่ใชเ่รื่องบังเอิญ การที่เราเหล่าพุทธบริษัทช่วยกันรักษาพระสงฆ์สุปฏิปันโนไว้ ก็เท่ากับรักษาพระธรรมที่พระพุทธองค์ทรงค้นพบให้ยืนยาวเพื่อช่วยชีวิตผู้คนให้พ้นทุกข์ไปตราบนานเท่านาน ดังมโนปณิธานท่านพระอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ตอนหนึ่งว่า "...จะเกิดอีกกี่ชาติก็จะบวชเป็นพระ ..." ความเป็นพระนั้นสำคัญเพียงใด ... (๔)...