สุดทางจงกรม : พระราชกิจจา่ภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร)

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๓๗ เฝ้าสังเกตความรู้สึก และบทที่ ๓๘ สังเกตกระดูกสันหลัง ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ”

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๓๖ ดูกายให้เห็นจิต ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ” บทที่ ๓๖...

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๓๕ ความหมายสังขาร ที่ตรงในทางธรรม ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ”

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๓๔ รู้จักอายตนะ ๖ ช่องทางรับรู้อารมณ์ ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ”

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๓๓ กายนี้ คือขันธ์ ๕ ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ”

บทที่ ๓๒ การภาวนา เป็นการทวนกระแสความชอบชัง การภาวนาเป็นการทำซ้ำทวนกลับไปกลับมา และการคิดซ้ำๆ ก็มิใช่การย้ำคิดย้ำทำแบบไม่มีทางออก ไม่ใช่หมกมุ่นคิดวกไปวนมาเหมือนพายเรือในอ่าง แต่เป็นกระบวนการทำให้สัญญาในความรู้มั่นคง เมื่อรู้ความจริงตามที่ไตร่ตรองพิจารณามาแล้วก็คิดทบทวนความจริงนั้นซ้ำๆ เพิ่มขึ้นอยู่บ่อย ๆ เพื่อให้เกิดความชำนาญ ซึ่งตรงกับคำว่า...

บทที่ ๓๑ จิตยังไม่รู้ต้องสอนให้จิตรู้ ในการนั่งสมาธิ ให้ลองนึกทบทวนผลของการปฏิบัติดูว่า เรานั่งสงบเฉยๆ หรือนั่งเพื่อให้นิวรณ์สงบระงับไปจนความรู้สึกทั่วพร้อมเด่นดวงขึ้นมา ก็ใช้ปัญญาขบคิดอยู่ข้างใน เราได้ประสบสภาวธรรมทั้งหลายที่เป็นผลมาจากการพลิกจิตขึ้นสู่วิปัสสนาหรือไม่ ชั่วขณะจิตหนึ่งของการปฏิบัติเคยสัมผัสถึงการเกิดขึ้นของความรู้สึกเบื่อหน่ายกับสังขารบ้างไหม เห็นคนหัวร่อต่อกระชิกกันก็รู้สึกเบื่อหน่าย เกิดความสงสารราวกับว่าเขาเหล่านั้นไม่รู้ว่าวันหนึ่งตนเองจะต้องแก่จะต้องตาย เห็นคนทะเลาะกันก็เบื่อหน่าย ราวกับว่าเขาเหล่านั้นไม่รู้ว่าวันหนึ่งตนเองจะต้องแก่จะต้องตาย ได้ยินเสียงดนตรีก็เบื่อหน่าย เห็นเด็กเกิดก็เบื่อหน่าย...

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๓๐ เมื่อพิจารณาเห็นความเกิดดับอยู่เนือง ๆ จะเกิดความหวาดกลัวที่ต้องเกิด ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ”

บทที่ ๒๙ เรื่องของแสง และสภาวธรรม เมื่อจิตตั้งมันอยู่กับลมหายใจ จิตเป็นสมาธิแนบแน่นจนเกิดสภาวะต่างๆ ขึ้น เช่น เกิดแสงสว่าง ที่เรียกว่า “โอภาส” บางคนเหมือนมีแสงวอมๆ แวมๆ อุ่นๆ อยู่ระหว่างหน้าผาก

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๒๘ เห็นความไม่เที่ยง แม้ในอิริยาบถแห่งการย่างก้าว ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ”