๗ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๖๘ น้อมรำลึก ๔ ปี แห่งการคืนสู่ธรรมชาติ “ท่านแม่ชี ศันสนีย์ เสถียรสุต” ชวนอ่านหนังสือ “A Noble Mission กรุณาแห่งหัวใจ” เล่มนี้ที่คิดถึง…

คือ ปณิธาน คือ งานอันศักดิ์สิทธิ์

คือ ชีวิตที่อุทิศถวายแด่พระพุทธศาสนา…

๗ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๖๘

น้อมรำลึก ๔ ปี แห่งการคืนสู่ธรรมชาติ ท่านแม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุต

ผู้ก่อตั้ง เสถียรธรรมสถาน ชุมชนแห่งการเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันอย่างศานติ

“หัวใจของการทำความดีคือ ทำความดีโดยไม่ติดดี

ยึดดี ถือดี อวดดี ทะนงดี หวงดี มั่วดี เมาดี หลงดี เกินดี

เราต้องทำดีแล้วไปให้ถึงที่สุดของดี นั่นคือการปล่อยดี

แล้วเราจะมีอิสรภาพจากทุกข์ทั้งปวง”

แม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุต

จากคำนำ …

‘ชีวิต’ คือหนึ่งฤดูกาล… ที่ต้องอาศัย ดิน น้ำ ลม ไฟ

มีกระแสแห่งการพึ่งพิงอิงอาศัย เพื่อรักษา ‘ใจ’ ให้รู้ตื่น และเบิกบาน

เมื่อได้ ‘ชีวิต’ ฝึกเจริญสติอารักขาจิต และทำงานด้วยทุนของชีวิต คือ จิตที่ไม่ขุ่นมัว

ไม่เพลินชอบ เพลินชัง เพราะทั้งชอบและชังเป็นอนิจจังทั้งคู่

ชีวิตจึงเป็นอิสระและกรุณาผู้อื่นได้ ด้วย ‘กรุณาแห่งหัวใจ’

‘กรุณาแห่งหัวใจ’ คือ กว่า ๒๑ ปี ที่ ‘ใจ’ ซึ่งเปี่ยมไปด้วย ‘กรุณา’ ของผู้คนมากมาย

ได้ร่วมกันสร้างให้เสถียรธรรมสถานรับใช้พระธรรม

ด้วยการรับใช้มวลมนุษยชาติตามพุทธประสงค์ที่พระพุทธองค์ทรงวางรากฐานไว้ว่า…

การปฏิบัติบูชาถือเป็นการบูชาอันสูงสุด

และในบรรดางานที่พระพุทธองค์ทรงนับว่าเป็นพุทธประสงค์ประการสำคัญที่สุด

ก็คือการได้ช่วยเหลือสรรพชีวิตรอดพ้นจากความทุกข์

เรา…ผู้เป็นธิดาของพระพุทธเจ้า

จะขอดำเนินตามรอยทางที่พระพุทธองค์ทรงวางไว้

เฉกเช่นที่ได้ปฏิบัติเสมอมา …

ด้วย ‘กรุณาแห่งหัวใจ’

ธรรมสวัสดี

แม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุต

จาก …แผ่นดินนี้ มีตำนาน ถึง เสถียรธรรมสถาน

ชุมชนแห่งการเรียนรู้ เพื่อการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ

ในบทแรก “แผ่นดินนี้ มีตำนาน” พิกุล วิภาสประทีป ผู้เขียนหนังสือ “A Noble Mission กรุณาแห่งหัวใจ : แม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุต” เริ่มต้นเล่าเรื่องตอนหนึ่งว่า

ด้วยความกตัญญูในหัวใจของผู้หญิงคนหนึ่ง… ผืนแผ่นดินที่เคยร้อนแรงเป็นดินแดงสุดลูกหูลูกตาที่แม้ต้นหญ้าสักต้นยังปฎิเสธที่ผุดขึ้นมามีชีวิต กลายกลับเป็นป่าปลูกมือที่เขียวสดดังหยดน้ำใสอยู่ท่ามกลางป่าคอนกรีตอันวุ่นวายสับสน

ประตูบานใหญ่ของชุมชนแห่งการเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันอย่างศานตินี้แห่งนี้ไม่เคยปิด

บ้านหลังนี้เปิดกว้างเสมอสำหรับทุกคนที่จะเข้ามาร่วมเรียนรู้ พัฒนาชีวิต เพื่อความอยู่เย็นเป็นสุข พ้นทุกข์ร่วมกัน

ทว่ากว่าจะถึงวันนี้ แผ่นดินนี้…มีตำนาน ให้เล่าขานถึงความเป็นมา

ที่แน่นอนว่า…ตลอดเส้นทางมิได้มีกลีบดอกไม้หอมโรยนำทางให้ก้าวเดิน

หากเพราะมี…

ความกตัญญูต่อพระธรรม…เป็นหลักใจ

การทำงานเพื่อช่วยเหลือมวลมนุษยชาติ…เป็นหลักการ

และ…ขอให้โลกนี้มีธรรมเป็นมารดา…เป็นหลักชัย

ทุกปัญหาและอุปสรรคจะเป็นเพียงความหอมหวานที่ยิ้มรับและต้องผ่านให้ได้

หมุนทวนเข็มนาฬิกาย้อนเวลาไปเกือบ ๒๑ ปี ปลายเดือนพฤศจิกายน ๒๕๒๙ เมื่อ แม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุด บวชครบเจ็ดพรรษา พระครูภาวนาภิธาน หรือ พระครูเส็ง เจ้าอาวาสวัดศิริพงษ์ธรรมนิมิต ได้ปรารภกับแม่ชีศันสนีย์ว่าอยากให้พิจารณาซื้อที่ดินซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กับวัดไว้

“ก็หลวงพ่อสอนว่า ‘สมบัติเป็นทุกข์’ แล้วทำไมหลวงพ่อแนะนำให้ซื้อที่ล่ะเจ้าคะ”

“ถ้ามีปัญญา สมบัติก็ไม่เป็นทุกข์” คือคำตอบสั้น ๆ ของหลวงพ่อ

ด้วยคำแนะนำและความเมตตาเป็นธุระจัดการของหลวงพ่อ ในที่สุดแม่ชีศันสนีย์ก็ซื้อที่ ๘ ไร่แรกโดยไม่มีเหตุผล

หลังจากนั้นไม่นาน หลวงพ่อก็มรณภาพ

“เราไม่ทราบว่าหลวงพ่อทราบล่วงหน้าหรือไม่ว่าหลวงพ่อจะสิ้น ได้สงสัยว่าทำไมท่านจึงได้ให้เราพิจารณาซื้อที่ตรงนี้ ดังนั้น การซื้อที่ตรงนี้ก็มาจากความมั่นใจในครูบาอาจารย์ เป็นความ ‘กตัญญู’ ที่เชื่อว่าครูบาอาจารย์ไม่แนะนำผิด เพราะเราเคารพในคำแนะนำของหลวงพ่อในทุกเรื่องเสมอมา ตลอดเกือบ ๗ ปีที่อยู่กับท่าน

“ท่านทำให้เราเห็นว่า… ท่านสอนอย่างไร ท่านทำอย่างนั้น ท่านสอนให้เป็นคนใจเย็น ให้เป็นคนไม่ร้อน ท่านก็แสดงความเป็นคนไม่ร้อนให้เราเห็น ท่านสอนให้เราเป็นคนอดทน ท่านก็เป็นคนที่อดทน พูดน้อย แต่ประพฤติตนให้เห็นว่า ท่านเป็นคนที่มีความสุขกับการทำงานหนัก เพราะฉะนั้น จึงมั่นใจว่าที่ท่านให้เราพิจารณาซื้อที่ดินตรงนี้ เป็นอุบายของท่านอาจารย์

“แต่หลังจากซื้อที่ไม่นาน หลวงพ่อก็มรณภาพ เราเริ่มคิดแล้วว่า หลวงพ่อต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่หลวงพ่อทราบแล้วเราไม่ทราบ หลวงพ่อคงเป็นห่วงว่าถ้าหลวงพ่อไม่อยู่ เราจะอยู่วัดไหน อยู่อย่างไร หรือเราจะสึกออกไป เพราะเป็นเรื่องลำบากเหมือนกันสำหรับผู้หญิงที่จะอยู่วัด

“ตอนนั้นเราเศร้าใจที่หลวงพ่อท่านมรณภาพ เพราะยังไม่ได้แข็งแรงมากพอที่จะมองการจากพรากอย่างยไม่ทุกข์ เราเดินออกมายังผืนดินที่ว่างเปล่า มีเพียงต้นก้ามปูใหญ่ขนาดสองคนโอบ ๑ ต้น เรายืนพักอยู่ใต้ต้นไม้ มองไปรอบ ๆ รู้สึกว่าอยู่ใต้ต้นไม้แล้วเย็นสบายดี

“ในเวลานั้น เรานึกถึงหลวงพ่อ เพราะท่านมักจะชวนเราปลูกต้นไม้ในวัด ทำให้เรารู้สึกผูกพันกับต้นไม้ นึกถึงความเย็นกายเย็นใจที่เคยปลูกต้นไม้กับหลวงพ่อทุกวัน เราจึงตัดสินใจที่จะเริ่มต้นทำงานด้วยการปลูกต้นไม้ เพราะนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้หลวงพ่อยังคงอยู่ในการทำงานของเรา”

ไม่นาน ราวเดือนมกราคม พุทธศักราช ๒๕๓๐ การปรับพื้นที่ให้สูงขึ้นอีกราว ๒ เมตรเพื่อให้เท่ากับระดับความสูงของถนนวัชรพลก็เกิดขึ้นด้วยกำลังคนเพียงหยิบมือเดียว แต่การกระทำดังกล่าว กลับทำให้ต้นก้ามปูดำเนินชีวิตอยู่ไม่ได้ เพราะรากขาดอากาศหายใจ ต้องยืนต้นตาย ท่ามกลางการดูแลแก้ไขและเยียวยาในทุกวิถีทาง

“ความตายของต้นก้ามปูเป็นครูที่ยิ่งใหญ่

ที่ทำให้เราตระหนักว่า ก่อนที่จะไปช่วยเหลือหรือพัฒนา

เราควรศึกษาเรียนรู้ธรรมชาติเดิมให้ดีเสียก่อน”

ทว่าการจากไปของต้นก้ามปู ต้นไม้ต้นแรก ก็เป็นการจากที่ยังคงอยู่ในความทรงจำ ด้วยว่าจากนั้น หนึ่งต้นที่จากไปทำให้ได้เรียนรู้กลายเป็นประสบการณ์ในการทำงานครั้งต่อ ๆ มา การอยู่ได้อย่างงดงามของอีกมากมายหลายต้น จึงคือความกตัญญูและความกรุณา ที่ต้นไม้ต้นหนึ่งจะพึงทิ้งไว้ ในขณะที่รูปธรรมก็มีให้เห็นอยู่เมื่อเชื่อวัน เพราะกิ่งก้านสาขาของมัน ถูกนำมาทำเป็นฐานรองรับธรรมาสน์ในธรรมศาลาที่มีอายุเท่ากับสถานที่แห่งนี้…

๗ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๖๘ น้อมรำลึก ๔ ปี แห่งการคืนสู่ธรรมชาติ ท่านแม่ชี ศันสนีย์ เสถียรสุต ชวนอ่านหนังสือ “A Noble Mission กรุณาแห่งหัวใจ” เล่มนี้ที่คิดถึง…

คิดถึง … ท่านแม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุต

คิดถึง…สมคิด ชัยจิตวนิช ช่างภาพ

และคิดถึง …พี่ปุ้ย พิกุล วิภาสประทีป นักเขียน ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้

กราบแทบเท้าสรีรสังขารท่านแม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุต จากหัวใจ …