สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๒๘ เห็นความไม่เที่ยง แม้ในอิริยาบถแห่งการย่างก้าว ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ”
บทที่ ๒๘ เห็นความไม่เที่ยง แม้ในอิริยาบถแห่งการย่างก้าว
เห็นความไม่เที่ยงแม้ในอิริยาบถแห่งการย่างก้าว ธาตุทั้งหลายที่เป็นไปในการยกเท้า รูปทั้งหลายที่อาศัยธาตุปรากฏ ยังไม่ทันได้ก้าวเท้า ธาตุเหล่านั้นทั้งหมดก็ถึงการแตกดับไป ยังไม่ทันหย่อนเท้าลง ยังไม่ทันเหยียบ ยังไม่ทันกดลงกับพื้นก็ถึงความแตกดับไปตามขณะนั้นๆ
ยังไม่ทันเดินไปข้างหน้า ยังไม่ทันถอยกลับไปข้างหลัง ยังไม่ทันเหลียวดู ยังไม่ทันแลดู ยังไม่ทันคู้เข้าและเหยียดออก รูปเหล่านั้นก็ถึงความแตกดับไปเสียในระหว่างการสืบเนื่องแห่งการเกิด ความเป็นไป และความดับแห่งนามและรูป เป็นไปในลักษณะแห่งความแปรผันสืบเนื่องไปไม่ขาดสาย
ก่อนเกิดขึ้น ก็ไม่รู้เกิดขึ้นมาจากไหน เมื่อกำลังดับก็ไม่รู้ดับไปไหน แต่รูปเกิดการเคลื่อนไหวก็เพราะเจตนาของจิต คือ นามต้องการเคลื่อนไหว
นามจะแสดงการเคลื่อนไหวได้ก็ต้องอาศัยรูป เหมือนกลองเพล หรือระฆัง ก่อนตีก็ไม่มีเสียง แต่พอถูกตีเท่านั้นก็เกิดเสียงดังตามมา สิ่งที่ตามองเห็นก็มีแต่กลองเพลหรือระฆัง และค้อน กับ เณร แต่ไม่เห็นเสียง
พอถูกตี เสียงมาจากไหน และหายไปไหน ?
เสียงกลองเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยครบถ้วน เนื่องจากมีกลอง ค้อน เณร และเจตนาที่นำไปสู่การตี
การเคลื่อนตัวไปสู่การเคลื่อนไหวของรูปนามก็เช่นเดียวกัน ต้องอาศัยซึ่งกันและกันเป็นองคาพยพจึงเกิดการเคลื่อนไหว
