Dharma story : นิทานธรรม

หนังสือ "หลักการทำบุญและปฏิบัติธรรมในชีวิตประจำวัน " เขียนโดย พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) พิมพ์ครั้งที่ ๙ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๙ จัดพิมพ์เป็นธรรมทาน โดยสำนักพิมพ์อนันตะ "เพราะความรัก ความผูกพันของพ่อแม่ที่มีต่อลูก เป็นความรักที่ไร้ขอบเขต ไม่มีพรมแดนขีดกั้น แผ่ไพศาลไปไม่มีประมาณ ก้าวข้ามกาลเวลา งดงามตราบชั่วนิรันดร์กาล ...

โดยปกติทั่วไป  ชาวพุทธก็จะเข้าวัดฟังธรรม  แต่ด้วยสถานการณ์ที่เรียกว่า “ทุพภิกขภัย” ที่ทำให้เป็นทุกข์  ก่อความเสียหายแก่ชีวิตและทรัพย์สินอย่างมหาศาล เมื่อภัยพิบัติเกิดขึ้นวิถีชีวิตต้องปรับและเปลี่ยน สำหรับชาวพุทธ  การเข้าวัดทำบุญก็มีการปรับเช่นกัน  จากเมื่อก่อนนี้  เวลามีข่าวตามหน้าสื่อสิ่งพิมพ์  หรือสื่อออนไลน์  ซึ่งบรรดาพวกแก่วัดแก่วาก็จะก่นด่าพระหนุ่มเณรน้อยว่า “เล่นเฟซบุ๊ก  เล่นไลน์  ไม่ดี  ไม่ใช่กิจของพระเณร  หน้าที่คือท่องพระไตรปิฎก”  ประเภทอย่างนี้  โบราณท่านว่า “พวกหัวเขียง” คือมองด้านเดียว…

ขอถวายพระพรชัยมงคล เนื่องในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษา  พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ มหิศรภูมิพลราชวรางกูร กิติสิริสมบูรณอดุลยเดช สยามินทราธิเบศรราชวโรดม บรมนาถบพิตร พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ขอพระองค์ทรงพระเจริญ มีพระพลานามัยแข็งแรงสมบูรณ์ มีพระชนม์ยิ่งยืนนาน ในกาลอันเป็นมหามงคลยิ่ง ...

ขอขอบคุณ ภาพถ่ายโดย พระมหาปฐมพงศ์ ญาาณวํโส จริยธรรมแชนแนล สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ “ดาว” เป็นเด็กหนุ่มจังหวัดสุรินทร์  ชีวิตของเขาคลุกคลีกับท้องนามาตั้งแต่เกิด  แม่บอกกับดาวเสมอ         “ตั้งใจเรียนนะลูก  จะได้ไม่ต้องมาลำบากเหมือนแม่” 

กว่าจะมาเป็น "คำนิยม" จากพระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์) สำหรับ "บันทึกฝึกขีดเขียน" (เล่ม ๑) ปกหนังสือ "บันทึกฝึกขีดเขียน เล่ม ๑" เขียนโดย มนสิกุล โอวาทเภสัชช์ ผู้เขียน...

เรื่องของพราหมณ์ขี้โม้ เขียนโดย ณัฏฐ์ คนเราเมื่อเกิดมาได้ศึกษาเล่าเรียนจนได้ระดับหนึ่ง  อย่าได้ทึกทักเอาว่า สิ่งที่ตนเองนั้นรู้แล้ว  เล่าเรียนแล้ว  มีค่ามากกว่ามนุษย์คนอื่นๆ  มีความรู้อะไรๆ  ก็เรียนรู้ได้หมด ได้รู้จนหมดสิ้น  มีความรู้มากกว่าคนอื่น  เมื่อใคร ๆ กล่าวก็อะไร ๆ  ก็เอาตนเองนั้นเป็นที่ตั้ง เพราะไม่มีใครรู้อะไรมากเท่าตนเอง

กว่า "บันทึกฝึกขีดเขียน" เล่ม ๑ จะปรากฎออกมาเป็นรูปเล่ม ผู้เขียนก็มีเรื่องเล่าเต็มไปหมด ระหว่างทาง จริงๆ แล้ว เราทุกคนต่างเป็นนักเขียนด้วยกันทั้งนั้น เพียงแต่ เราอาจไม่ได้เขียนบนกระดาษ หรือเขียนบนโซเชียลมีเดีย แต่เราก็เขียนประทับไว้ในจิตกันทุกขณะ ทุกลมหายใจเข้าออกเลยก็ว่าได้ แล้วเราเขียนกันทางไหนล่ะ ก็เขียนกันทางความคิดไง ...

ปกหนังสือ "บันทึกฝึกขีดเขียน " (เล่ม ๑) เขียนโดย มนสิกุล โอวาทเภสัชช์ ตอนที่ต้นฉบับหนังสือ "บันทึกฝึกขีดเขียน" รวบรวมออกมาได้ ๑๐ บทเล็กๆ ประมาณปลายปี ๒๕๖๓ (เขียนซะดูเหมือนนานเลย จริงๆ แล้วเพิ่งผ่านมาห้าหกเดือนเอง) ผู้เขียนก็นึกถึงคุณศรันย์ ไมตรีเวช เจ้าของนามปากกา "ดังตฤณ" ขึ้นมาในช่วงเวลาหนึ่ง...

"เพราะทุกอย่างมีคุณค่า ทุกอักษรา ทุกการสื่อสาร คือลายเซ็นของเราเอง ไม่ว่าเราจะคิด พูด กระทำสิ่งใด หรือเขียนอะไรๆ ไว้ที่ไหน ที่นั่น มีพลังงานของเราปรากฏเสมอ อยู่ที่เราแล้วล่ะ ว่าจะปลดปล่อยพลังแห่งความสร้างสรรค์ออกมาอย่างไรในทุกพื้นที่..." "บันทึกฝึกขีดเขียน" เล่มนี้ ไม่เพียงบอกเราในเรื่องเทคนิคการเขียน ซึ่งทุกคนมีอยู่แล้ว และเขียนเก่งกว่าผู้เขียนอีก แต่บันทึกฝึกขีดเขียน จะชวนเรากลับไปค้นหาขุมพลังสร้างสรรค์ในตัวเรา ที่อาจหลงลืมไป และนั่น อาจเป็นอะไรก็ได้...

ยามเย็น สนทนากับลมหายใจ เพื่อนสนิทของฉัน ที่ฉันมักจะละเลยมายาวนาน เธอ (ลมหายใจ) บอกกับฉันว่า