น้อมระลึกถึง ๖ ปีแห่งการจากไป อาจารย์พระครูประโชติรัตนานุรักษ์ ๑๘ มกราคม ๒๕๖๒ – ๑๘ มกราคม ๒๕๖๘ โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

น้อมระลึกถึง ๖ ปีแห่งการจากไป

อาจารย์พระครูประโชติรัตนานุรักษ์

๑๘ มกราคม ๒๕๖๒ – ๑๘ มกราคม ๒๕๖๘

กราบถวายความอาลัย

ด้วยความใจหาย และสะเทือนใจเป็นที่สุด

อาจารย์พระครูประโชติรัตนานุรักษ์ (พ่อท่านหว่าง)

เจ้าอาวาสวัดรัตนานุภาพ, เจ้าคณะอำเภอสุไหงปาดี

ประธานเครือข่ายพระธรรมทูตอาสาจังหวัดนราธิวาส

เมื่อทราบข่าวการมรณภาพของท่าน กับพระลูกวัด เมื่อราว ๒๑.๐๐ น. ของวันที่ ๑๘ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๒ ยอมรับว่าใจหาย สะเทือนใจ และเจ็บปวดเป็นที่สุดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เรื่องราว คำพูดของท่านก้องอยู่ในหูตลอดเวลา เปิดดูข่าวก็น้ำตาไหลนึกถึงท่าน

“ท่านมหาตอนเด็กๆ บ้านผมอยู่แถวนี้แหละ แม่น้ำสายนี้แหละผมกระโดดเล่นทุกวัน (แม่น้ำที่กั้นระหว่างเขตแดนไทยมาเลเซีย ด่านสุไหงโก-ลก) แถวนี้เป็นแหล่งทำมาหากินของผม

” ผมเกิดที่นี่ พ่อแม่ปู่ย่าตายายผมเป็นคนที่นี่นราธิวาส ผมเรียนที่นี่ รุ่นผมมีชาวพุทธสองคน ทุกคนเป็นเพื่อน เป็นพี่น้องกัน ไม่ว่าจะศาสนาไหน ผมภูมิใจที่สุด ครั้งหนึ่งได้ไปเลี้ยงอาหารรุ่นน้องที่โรงเรียน ไปเยี่ยมครูสอน ไปเยี่ยมผู้อำนวยการ เป็นความสุขที่หาอะไรมาเปรียบไม่ได้ เพราะนี่ คือบ้านเกิดของผม บ้านที่ผมรัก

ชีวิตผมเกิดมาชาติหนึ่ง ได้สร้างวัดด้วยตนเองถวายเป็นพุทธบูชา ผมมาอยู่ที่นี่ (บ้านโคกโก) ตั้งแต่ยังไม่มีอะไร ผมเริ่มสร้างศาลาหลังแรกคือ ศาลาการเปรียญ (ศาลาโรงธรรม) ใช้ชื่อว่า ธรรมานุภาพ แล้วก็สร้างศาลาโรงฉัน ใช้ชื่อว่า สังฆานุภาพ สิ่งที่ผมจะสร้างเป็นสิ่งสุดท้าย คือ พระอุโบสถ เป็น “พุทธานุภาพ” รวมทั้งหมดเข้าด้วยจึงเป็น วัดรัตนานุภาพ

แต่ก็น่าเสียดาย ท่านกำหนดงานปิดทองฝังลูกนิมิตในเดือน พฤษภาคม ศกนี้ ตอนที่ท่านเดินทางมาดูลูกนิมิตรลูกเล็ก (๑,๒๕๐ ลูก) และพระประธานชั้นล่างของพระอุโบสถ (ที่พระครูสิริฯ เป็นเจ้าภาพ) ที่จังหวัดนครราชสีมา ก็ได้ร่วมเดินทางไปด้วย ท่านบอกว่า “ท่านมหา ผมไม่ได้หยิ่งนะ จะร่วมบุญลูกนิมิตรต้องลงไปทำเองที่วัดรัตนานุภาพนะ แล้วท่านก็หัวเราะ”

ท่านเล่าให้ฟังว่า ในชีวิต ผมไม่อยากได้ยินคำว่า มีวัดร้างในพื้นที่ที่ผมอยู่ เคยมีช่วงหนึ่ง มีวัดหนึ่งชาวบ้านไม่มีที่พึ่ง อยากทำบุญ อยากฟังธรรม แต่ไม่มีพระ ผมคุยกับชาวบ้านโคกโกว่า วันพระ ช่วงเช้าจะไปที่โน้นให้ชาวบ้านได้ทำบุญ ต้องเดินเท้าไปแต่ช่วงเย็นของอีกวัน ไปถึงก็ดึก ตื่นเช้ามาชาวบ้านทำบุญเสร็จ ก็ต้องรีบเดินทางกลับมาให้ทันเพลที่วัดโคกโก เพราะชาวบ้านรออยู่

ท่านมหาลองนึกภาพดู มีวัดแต่ไม่มีพระอยู่ เจ็บปวดใจนะ คนเฒ่าคนแก่มาวัด เห็นจีวรตากหน้าศาลาก็ยังอุ่นใจ ถ้าไม่มีพระสงฆ์ทำหน้าที่ นั่นหมายถึงลมหายใจของพระพุทธศาสนาหมดไปแล้ว

ท่านพูดย้ำให้ฟังตลอดว่า พระพุทธศาสนาเป็นสิ่งที่รักสูงสุดของผม ลมหายใจที่มีอยู่ขอถวายเป็นพุทธบูชา และขอทำความดีเพื่อพระพุทธศาสนาจนกว่าจะสิ้นลมหายใจ

ครั้งหนึ่งที่ท่านเดินทางขึ้นมาร่วมงานที่ดอยสูง อาศรมบ้านดอกแดง อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ ท่านบอกว่า “อยู่ที่นี่ลำบาก (การเดินทางลำบาก) แต่ไม่เสี่ยง อยู่ที่ภาคใต้เสี่ยง แต่ไม่ลำบาก (ไม่ลำบากในการเดินทาง)” 

ท่านพูดให้ฟังเสมอว่า …

“ผมรู้ว่าทำหน้าที่ตรงนี้เสี่ยง

สักวันต้องเป็นอย่างนี้

แต่มันคือบ้านผม บ้านที่ผมรัก…”

ต้องยอมรับว่า หัวใจของท่านเด็ดเดี่ยว หาสิ่งใดเปรียบได้ ขอสดุดีท่านด้วยหัวใจ วันที่ ๒๔ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๖๑ คือวันที่ได้คุยกับท่านเป็นครั้งสุดท้าย ท่านบอกว่า ทุกรูปมีกำลังใจเข้มแข็งดี

เราสูญเสียพระผู้มีหัวใจเด็ดเดี่ยว พระนักพัฒนา ผู้นำจิตวิญญาณ พระผู้นั่งอยู่ในหัวใจของชาวโคกโก ชาวสุไหงปาดี ขอผลบุญส่งให้ให้พระอาจารย์ไปสู่สุคติในสัมปรายภพ ตราบเท่าเข้าสู่พระนิพพานด้วยเทอญ

ขอประนามการก่อเหตุรุนแรงในครั้งนี้

ผู้เขียนเดินทางลงไปภาคใต้ครั้งล่าสุด คือ งานพระราชทานเพลิงศพของท่าน ซึ่งก็เป็นความทรงจำที่ไม่เคยลืมเช่นกัน เพราะคนขับพาหลงทางในช่วงเวลา ๑๘ – ๑๙ นาฬิกา ได้ยินแต่เสียงคุยกันในรถว่า มืดๆไม่ค่อยเกิดเหตุการณ์หรอก เพราะเขาไม่รู้ว่า ในรถมีใครอยู่บ้าง

เกิดความอุ่นใจขึ้นเมื่อเห็นคนมารอรับที่แยกทางไปวัดรัตนานุภาพ กับวัดประชุมชลธารา โดยการประสานของพระอาจารย์โจ้

เสร็จสิ้นงานศพแล้วขากลับคณะได้แวะเยี่ยมอาจารย์พระครูโฆษิตสุตาภรณ์ (พ่อท่านขาว) เจ้าอาวาสวัดบูรพาราม ยะหริ่ง ปัตตานี

วันที่ไปแวะเยี่ยมพ่อท่านขาวนั้น ได้ขึ้นไปที่กุฏิท่านเห็นความรักที่ท่านมีต่อพ่อท่านหว่าง ในความเป็นกัลยาณมิตรที่ร่วมกันเผยแผ่พระพุทธศาสนามายาวนานด้วยกัน

ท่านเก็บภาพพ่อท่านหว่าง ที่คุณโยมทวิช สังข์อยู่ ศิลปินลูกศิษย์วัดสระเกศราชวรวิหาร วาดให้ใส่กรอบไว้เป็นอย่างดี เป็นภาพโพธิ์ใบสุดท้าย ภาพลงสี และภาพขาวดำที่มีข้อความว่า ลมหายสุดท้ายของชีวิต

ทำให้ผู้เขียนน้อมระลึกถึงคุณูปการที่พ่อท่านหว่างทำประโยชน์ไว้ให้กับวัด พระพุทธศาสนา และประเทศชาติ ตั้งใจอยากจะรวบรวมบทความที่เขียนถึงท่าน ๑๒ ตอน ที่คุณมนสิกุล โอวาทเภสัชช์ ได้เป็นบรรณาการตรวจแก้ ลงหนังสือพิมพ์ไปก่อนหน้านั้น รวบรวมเป็นหนังสือ ใช้ชื่อว่า “โพธิ์ใบสุดท้าย”

แต่ก็ยังไม่สำเร็จ ได้แต่มีความปรารถนาเก็บไว้ในใจ ด้วยเหตุปัจจัยหลายๆอย่างๆ ถ้าจะให้สำเร็จด้วยบุญของผู้เขียนเองก็คงยาก คงต้องอาศัยบุญบารมีของครูบาอาจารย์ช่วยทำความปรารถนี้ให้สำเร็จ

บทความที่เขียนน้อมระลึกถึงท่าน ๑๒ ตอน

๑) ความดี คือ อนุสาวรีย์แห่งชีวิต

๒) สืบสานปณิธานพุทธบุตร ผู้เสียสละชีวิตเพื่อพระพุทธศาสนา

๓) จุดเริ่มต้นชีวิต ณ สำนักสงฆ์โคกโก (วัดรัตนานุภาพ)

๔) พระครูประโชติรัตนานุรักษ์ที่ข้าพเจ้ารู้จัก

๕) ไม่ตาย ไม่เลิกทำความดี

๖) ต้นแบบของพระผู้สร้าง สืบทอดอายุพระพุทธศาสนา

๗) พระนักสันติวิธี ผู้สืบทอดอุดมคติพระธรรมทายาท

๘) ครูแห่งสันติผู้สอนด้วยชีวิต

๙) พระผู้นำแสงสว่างสู่ ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้

๑๐) พระผู้ถักทอความดีให้คนรุ่นหลังจดจำและทำตาม

๑๑) งานของเรา คือ งานของพระศาสนา

๑๒) ความดีไม่ลาลับหายไปจากสายใจ

สำหรับผู้ที่สนใจอยากจะอ่าน ผู้เขียนจะพยายามหาลิ้งบทความมาลงให้อ่านใต้โพสต์นี้ เพราะตอนนี้ไม่มีต้นฉบับ ทุกอย่างสูญหายไปตามกฎไตรลักษ์ เหลือแต่โทรศัพท์เครื่องเดียวในการสื่อสารความดี ข้อความขึ้นบ้างไม่ขึ้นบ้าง ก็ขออภัย

ท้ายที่สุดขอน้อมระลึกถึงพระคุณของพ่อท่านหว่าง พระครูประโชติรัตนานุรักษ์ พระผู้รักษาพระพุทธศาสนาและเป็นแสงสว่างแห่งพระรัตนตรัย

น้อมกราบด้วยความระลึกถึง

พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

น้อมระลึกถึง ๖ ปีแห่งการจากไป อาจารย์พระครูประโชติรัตนานุรักษ์ ๑๘ มกราคม ๒๕๖๒ – ๑๘ มกราคม ๒๕๖๘ โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท