Camping Life's

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๑๕ อุเบกขา ประพันธ์โดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ” บทที่ ๑๕ อุเบกขา

บทที่ ๑๔ การปรากฏของปีติและสุข การปรากฏของปีติและสุขในการปฏิบัติ จะเปรียบก็เหมือนนั่งอยู่ในครอบแก้ว หรือเหมือนมีภาวะครอบแก้วปรากฏซ้อนขึ้นมาครอบตัวเราไว้ ไม่มีส่วนไหนของร่างกายที่ไม่อยู่ในครอบแก้ว เมื่อเกิดปีติและสุขก็ไม่มีส่วนไหนของร่างกายที่ปีติและสุขจะไม่แผ่ปกคลุมร่างกายเอาไว้ ท่านเปรียบเหมือนการถูกเทน้ำรดราดลงมาตั้งแต่ศีรษะ น้ำจะไหลลงมาทั่วร่างกาย ไม่มีส่วนไหนของร่างกายที่จะไม่ถูกน้ำราดรด 

บทที่ ๑๓ ปีติ-สุข เมื่อปฏิบัติไปเรื่อยๆ พอจับอารมณ์พระกรรมฐานได้จะเกิดความลิงโลดใจ คือ เกิดปีติ พอเสวยอารมณ์พระกรรมฐานก็เกิดความสุขใจ ดีใจ เอิบอิ่มใจเหมือนคนเดินทางไกลมาเหนื่อย พอมองเห็นร่มไม้กลางเปลวแดดก็เกิดปีติ ดีใจที่ได้เห็นว่ามีต้นไม้อยู่กลางเปลวแดดจะได้นั่งพัก พอเดินเข้าไปพักใต้ร่มไม้ ได้ดื่มน้ำ ได้นอนพักก็มีความสุข เอิบอิ่มใจ

บทที่ ๑๒ ปีติจะเกิดช่วงไหน

ปีติ ต่อไปนี้จะพูดถึง "ปีติ ๕" เมื่อจิตสงบระงับจากนิวรณ์แล้ว สิ่งที่จะตามมาก็คือ ปีติ พิจารณาให้เข้าใจอย่างง่ายๆ เราจะรู้ว่าปีติเกิดขึ้นขณะใดนั้น ขอให้พิจารณาตามดังนี้

๑๐ เกิดความสงบ คือ สงบจากนิวรณ์ ที่ว่าเกิดความสงบ คือ สงบจากนิวรณ์  ไม่ขุ่นมัว ไม่ฟุ้งซ่าน ไม่เบื่อหน่าย ไม่มีความหงุดหงิด...

บทที่ ๙ วิตก-วิจาร "วิตก - วิจาร" เป็นคำที่ใช้สื่อสารกันในทางปฏิบัติ ผู้ปฏิบัติควรจะรู้จักสองคำนี้เอาไว้เป็นเบื้องต้นว่า เป็นคำที่ใช้ในทางปฏิบัติ เหมือนศาสตร์สาขาวิชาต่าง ๆ ก็มีคำศัพท์เทคนิคเฉพาะสาขาที่ผู้เรียนต้องจดจำเอาไว้ว่าหมายถึงอะไร ในการปฏิบัติ เมื่อพูดถึงวิตก...

บทที่ ๗ จิตไม่ร่าเริงในการปฏิบัติควรทำอย่างไร เมื่อปฏิบัติกรรมฐานไปแล้ว จิตเกิดความเบื่อหน่าย ไม่ร่าเริงแจ่มใสในการปฏิบัติ ต้องพยุงจิตขึ้นมาให้มีความเบิกบานในการปฏิบัติ ครูบาอาจารย์แนะนำวิธียกจิตขึ้น ให้เกิดความร่าเริงในการปฏิบัติเอาไว้ ท่านให้พิจารณาเห็นโทษของชาติ ชรา...

บทที่ ๔ ปฏิบัติสมาธิ คือ ปฏิบัติในไตรสิกขาและมรรค ๘ การปฏิบัติสมาธิหรือการเจริญภาวนาก็คือการปฏิบัติในไตรสิกขา และมรรค ๘ นั่นเอง ความเพียรพยายามสำรวมระวังจิตเป็น “ศีล” ความเพียรพยายามประคองจิตให้อยู่กับลมหายใจเป็น “สมาธิ” ความเพียรพยายามตามระลึกรู้ลมหายใจเป็น...

บทที่ ๓ รู้อย่างไรชื่อว่ารู้ลมหายใจ ความชัดเจนของลมหายใจที่ปรากฏ ต้นลมอยู่ที่ปลายจมูก กลางลมอยู่ที่หน้าอก ปลายลมอยู่ที่สะดือ         ต้นลม เห็นลมหายใจเข้า-ออก กระทบปลายจมูกและริมฝีปากชัดเจน