วันพฤหัสบดีที่ ๒๙ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๘ เวลา ๑๘.๐๐ น.

ณ ศาลาบำเพ็ญกุศล ๒

พระเดชพระคุณพระพรหมสิทธิ กรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าคณะภาค ๑๑ เจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร มอบหมายให้ พระราชอุปเสณาภรณ์ และคณะผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศฯ พร้อมด้วยคณะทำงานจากสุขสยาม ได้ประชุมปรึกษาหารือร่วมกับ ชุมชนซอยบรมบรรพต (ซอยโรงไม้) ในโครงการความร่วมมือระหว่าง ชุมชนโรงไม้ วัดสระเกศ  และ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร ร่วมพลิกฟื้น ย่านโรงไม้ ฟื้นฟูวัฒนธรรม

โดยการ “นำสิ่งที่เคยทำอยู่แล้ว” กลับมาเล่า กลับมาแบ่งปันและทำให้คนรุ่นใหม่ได้เห็นคุณค่า สืบสานประเพณีตรุษจีน เชิดชูความสัมพันธ์ไทย – จีน

ทั้งนี้มีกำหนดจัดงานในวันที่ ๑๕ ถึง ๑๙ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๖๙ ณ ซอยบรมบรรพต วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร แขวงบ้านบาตร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร

การจัดกิจกรรมสักการะบูชาหลวงพ่อพระอัฏฐารสศรีสุคตทศพลญาณบพิตรในเทศกาลตรุษจีน ระหว่างวันที่ ๑๕ – ๑๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙ รวม ๕ วัน

วัตถุประสงค์

จากการที่คณะทำงานส่งเสริมกิจกรรมพิเศษของวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร ได้ประชุมปรึกษาหารือเพื่อหาแนวทางในการจัดกิจกรรมส่งเสริมด้านการท่องเที่ยวภายในวัดสระเกศและชุมชนรอบบริเวณวัดให้เป็นที่ปรากฏ ทั้งในระยะสั้นและระยะยาวมาเป็นลำดับนั้น ได้มีข้อพิจารณาว่า

๑. แต่เดิมมาชุมชนซอยโรงไม้วัดสระเกศ เคยจัดให้มีการไหว้ในเทศกาลตรุษจีน และมีการแสดงงิ้ว เป็นต้นแต่ปัจจุบันไม่ปรากฏว่ามีการจัดงานเทศกาลดังกล่าว อาจจะมีสาเหตุจากหลายประการด้วยกัน

๒. คติของชาวจีน ในวันไหว้ ต้องได้ไหว้หลวงพ่อพระพุทธรูปองค์ใหญ่ คือ หลวงพ่อโต หรือ ชำปอกงพระพุทธไตรรัตนนายก ที่วัดกัลยาณมิตร วรมหาวิหาร เป็นต้น โดยการกราบไหว้สักการะนั้น เพื่ออธิษฐานขอพรให้เดินทางปลอดภัย มีมิตรไมตรีที่ดี มีความร่มเย็นเป็นสุข เจริญรุ่งเรืองค้าขายร่ำรวย เป็นต้น

หลวงพ่อโต ชำปอกง วัดกัลยาณมิตร คือพระพุทธรูปนั่งองค์ใหญ่ ฉันใด ที่วัดสระเกศ ก็มีหลวงพ่อโตพระพุทธรูปยืนองค์ใหญ่ ฉันนั้นเหมือนกัน คือ หลวงพ่อพระอัฏฐารสศรีสุคตทศพลญาณบพิตร หลวงพ่อยืนองค์ใหญ่ในคติที่ว่า “ปีใหม่ได้กราบไหว้หลวงพ่อโตพระพุทธรูปยืนองค์ใหญ่ เพื่อความเจริญมั่นคง มีชีวิตยืนยาว ปราศจาก ทุกข์ โศก โรค ภัย ค้าขายร่ำรวยเจริญรุ่งเรืองวัฒนาสถาพรตลอดปีและตลอดไป”

พระอัฏฐารส ประดิษฐานที่พระวิหาร พระอัฏฐารส ศรีสุคตทศพลญาณบพิตร วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

๓. ด้วยเหตุแห่งพระมหากรุณาที่พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระมหาเจษฎาราชเจ้า รัชกาล ที่ ๓ แห่งราชจักรีวงศ์ พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ ที่ได้รับสมัญญานามว่า “เจ้าสัว” หมายถึง เศรษฐี หรือ กษัตริย์นักการค้า ทรงแต่งเรือสำเภาไปค้าขายกับจีนจนประสบความสำเร็จอย่างสูง ทรงเก็บรวบรวมรายได้ส่วนพระองค์จากการค้าขาย ใส่ถุงผ้าสีแดงเก็บไว้ข้างพระแท่นที่บรรทม เงินถุงแดงนั้นได้เป็นเงินไถ่สยามประเทศจากการรุกรานของฝรั่งเศสในสมัย ร.ศ.๑๑๒ ปรากฏพระเกียรติคุณแผ่ขจรขจายเป็นที่ทราบกันโดยทั่วไปแล้วนั้น

และในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวนั่นเอง พระองค์ได้โปรดเกล้า ๆ ให้อัญเชิญพระอัฏฐารสพระพุทธรูปยืนปางห้ามญาติสูง ๑๘ ศอก จากวัดวิหารทองเมืองพิษณุโลก มาประดิษฐาน ณ วัดสระเกศ เมื่อ พ.ศ.๒๓๖๘ ตันรัชกาลของพระองค์ เป็นการแสดงถึงพระราชศรัทธาอย่างแรงกล้าที่มีต่อการทำนุบำรุงพระศาสนา และเพื่อความเป็นสิริมงคลแก่พระนครหลวงแห่งใหม่ในยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อได้อัญเชิญพระอัฏฐารสมาไว้ ณ วัดสระเกศแล้ว พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว จะเสด็จมาถวายผ้าพระกฐินพระราชทานโดยทางชลมารคแล้วเสด็จขึ้นมากราบสักการะพระอัฏฐารสก่อน จึงเข้าสู่พระอุโบสถเพื่อถวายผ้าพระกฐิน เป็นประจำทุกปีในรัชกาลของพระองค์

๔. ประกอบกับ ในปีนี้ องสรพจนสุนทร (ดร.พิสิษฐ์ เถี่ยนบ้าว) ผู้ช่วยปลัดขวาอนัมนิกาย เจ้าอาวาสวัดธรรม ปัญญารามบางม่วง ตำบลบางช้าง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ได้กราบขออนุญาตจากพระเดชพระคุณพระพรหมสิทธิ เพื่ออัญเชิญพระยูไลไภษัชยคุรุพุทธเจ้า (หลวงพ่อหมอยา) องค์จำลอง ขนาดหน้าตัก ๑๒ นิ้วมาประดิษฐาน ณ พระวิหารพระอัฏฐารสเพื่อให้พี่น้องชาวไทยเชื้อสายจีนได้กราบไหว้ในเทศกาลตรุษจีน หากมีดอกผลรายได้เกิดขึ้นจากการดังกล่าวนั้น จักได้นำไปสนับสนุนการศึกษาของพระภิกษุสามเณรคณะอนัมนิกายที่เรียนอยู่ในโรงเรียนพระปริยัติธรรมต่อไป

๕. จากหลายเหตุผลดังกล่าวแล้วนั้น คณะกรรมการฯ จึงกำหนดจัดงานกราบไหว้สักการะบูชาหลวงพ่อพระอัฏฐารสศรีสุคตทศพลญาณบพิตรในเทศกาลตรุษจีน ในระหว่างวันที่๑๕-๑๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙ เป็นเวลา ๕ วัน

สถานที่จัดงาน ได้แก่ พระวิหารพระอัฏฐารสศรีสุคตทศพลญาณบพิตร, ถนนซอยโรงไม้ และถนนรอบบรมบรรพตโดยการ ขึ้นป้ายแดงมงคล ห้อยโคมแดง เต็งลั้ง ประดับประดาให้เป็นเทศกาลตรุษจีน มีจำหน่ายอาหารบ้าง แต่ไม่มากในแนวคิดที่ว่า “ไม่ต้องการให้คนอื่นมาขายของหน้าร้านเรา แต่ต้องการให้ร้านค้าในถนนซอยโรงไม้ ไม่ปิดร้าน และเป็นผู้ขายของในเทศกาลตรุษจีนนี้เอง”

The post ๑๕ – ๑๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙ สักการบูชาหลวงพ่อพระอัฏฐารสฯ วัดสระเกศ ฟื้นฟูวัฒนธรรม วัด บ้าน ชุมชนโรงไม้ สืบสานประเพณีตรุษจีน เชิดชูความสัมพันธ์ไทย – จีน appeared first on Manasikul Online.

รักตนเองไม่ใช่เรื่องง่าย

เขียนโดย พระพิทยา ฐานิสสโร

ช่วงเข้าพรรษาฤดูหนาวที่วัดธรรมปาละ สวิตเซอร์แลนด์ เป็นช่วงที่มีหิมะอยู่ตลอดเกือบทั้งสามเดือน การเดินทางมาวัดค่อนข้างลำบาก แต่ก็ยังมีญาติโยมชาวไทยแวะเวียนมาทำบุญแม้อาจไม่เท่าช่วงฤดูอื่นๆ ที่สำคัญญาติโยมจำนวนไม่น้อยเข้าใจผิดว่าวัดปิดไม่อนุญาตให้มาทำบุญ เพราะพระท่านต้องการภาวนาในช่วงเวลาตามที่วัดประกาศไว้ในข่าวของวัดเท่านั้น

แท้จริงแล้วฆราวาสญาติโยมสามารถมาทำบุญได้ตามปรกติ แต่ทางวัดจะไม่รับผู้ที่จะมาขออยู่ปฏิบัติที่วัดช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ หรือระยะสั้นในช่วงเข้าพรรษาฤดูหนาว ดังนั้นก็จะมีญาติโยมซึ่งเกือบทั้งหมดเป็นชาวต่างชาติจะมาอยู่วัดอย่างน้อยเป็นเวลา ๒ อาทิตย์ ในพรรษานี้มีชายหนุ่ม ๒ คนขอมาอยู่ตลอด ๓ เดือน เพื่ออยู่ปฏิบัติภาวนาที่วัดและทำอาหารถวายพระในทุกวันที่ไม่มีญาติโยมมาถวายภัตตาหารเพล

ช่วงสองอาทิตย์แรก เป็นเวลาที่ไม่ง่ายสำหรับชายหนุ่ม ๒ คน ที่ต้องทำอาหารเกือบทุกวันเพื่อทุกคน รวมประมาณ ๑๐ ชีวิต เพราะทั้งสองไม่ถนัดที่จะทำอาหารนัก และคงไม่ได้เตรียมใจ ไม่ได้คิดว่าในช่วงแรกจะมีแค่ ๒ คนเท่านั้นที่เป็นตัวหลักในการทำอาหาร เพียงแค่คิดว่าจะทำอาหารอะไรในวันพรุ่งนี้ก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว ไหนจะต้องนั่งสมาธิ ๓ ช่วง เช้า บ่าย เย็น อย่างน้อย ๔๕ นาทีในแต่ละช่วงทุกวัน บรรยากาศส่วนใหญ่ครึ้มๆ มืดๆ เงียบสนิทในช่วงฤดูหนาวนี้ ไม่ได้ติดต่อสื่อสารภายนอก

ชายหนุ่มคนแรกอยู่ได้เพียงสองอาทิตย์ต้องขออนุญาตกลับบ้าน ทั้งที่ตอนแรกแม้ทางวัดจะบอกว่าไม่ง่ายเลยที่จะอยู่ปฏิบัติ ๓ เดือน แต่เขาก็ยืนยันหนักแน่นว่าอยู่ได้และหลังจาก ๓ เดือนขอเป็นพ่อขาวเพื่อได้เป็นสามเณรต่อไป ส่วนอีกคนอยู่ปฏิบัติได้ ๑ เดือน ขอกลับเช่นกันด้วยเหตุผลที่ว่า มันหนักเกินไปสำหรับเขา แต่เขาทั้งสองก็ได้พยายามทำอย่างดีที่สุดแล้ว

ชีวิตที่ดำเนินไปตามความอยาก ความใคร่ ความหลง ตามกระแสแห่งสังคมที่เน้นการอุปโภค บริโภค เน้นความสะดวกสบายทางวัตถุ ด้วยเทคโนโลยี การสื่อสารที่รวดเร็วทันสมัย การดำเนินชีวิตเช่นนั้นเป็นวิถีชีวิตที่ทำลายความอดทน เข้มแข็ง มั่นคงของจิตใจและเหนื่อยอยู่ตลอดเวลาอย่างไม่ได้หยุด ทำให้จิตใจจะค่อยๆ อ่อนแอลง ตกเป็นทาสของความเพลิดเพลินกับการได้เสพทางประสาทสัมผัสทั้ง ๖ มากขึ้นจนยากที่หยุดเสพ เพราะเมื่อใดที่หยุดเสพ ความเหงา ความโดดเดี่ยว ว้าเหว่ ความหงุดหงิด ไม่พอใจ ความโกรธจะเข้ามาแทนที่ความสงบสุขที่จะอยู่โดยมิได้ทำอะไร นั่งเฉยๆ เป็นสิ่งที่ยากมาก ส่งผลให้อารมณ์ของเขาเหล่านั้น แปรปรวนได้ง่าย เร็ว ยากที่จะควบคุม

จิตใจของพวกเขาเหล่านั้นอาจมีความฉลาดในการคิดค้น แสวงหา จัดการกับเรื่องราวต่างๆ ที่ให้ได้มาซึ่งวัตถุ ทรัพย์สิน เงินทอง ตำแหน่ง ชื่อเสียง เกียรติยศ ให้เป็นไปตามเป้าหมายในสิ่งที่ต้องการได้มาครอบครอง ได้ทำตามใจตัวเอง และเมื่อทำได้สำเร็จก่อให้เกิดความมั่นใจในตนเองสูง ขาดซึ่งจิตใจที่เคารพ สำนึกบุญคุณ ซึ่งสิ่งมุ่งเน้นกระทำส่วนใหญ่เป็นเรื่องภายนอกหรือเรื่องของวัตถุ มากกว่าเรื่องภายในจิตใจ และให้ความสำคัญ วัดความสำเร็จกับเรื่องสมมติภายนอก มากกว่าคุณค่าของจิตใจ เป็นเหตุให้มีความสุขยาก ทั้งก่อน กำลัง และหลังการกระทำ เพราะมีความกดดัน คาดหวังทั้งต่อตัวเองและผู้อื่นเป็นปรกติ ถ้าทำสำเร็จก็สรรเสริญเยินยอ แต่ถ้าทำพลาดก็อาจซ้ำเติมถึงขนาดทำให้ไม่มีที่ยืนในสังคม หรืออาจไม่เป็นที่ยอมรับอีกต่อไป

เมื่อต้องทำหลายๆ อย่าง

ในเวลาเดียวกันอย่างเป็นปรกติ

จิตแห่งการตื่นรู้

จะค่อยๆ มลายหายไปแบบไม่รู้ตัว

พระพิทยา ฐานิสสโร

แต่หลายคนกลับมองว่า เก่ง ความสามารถสูง แท้จริงแล้วศักยภาพของจิตจะค่อยๆ เสื่อมมากขึ้น หาความสงบได้ยากมากยิ่งขึ้น เมื่อใดที่ภายนอกสงบจิตจะวุ่นมาก ไม่สามารถอยู่ได้อย่างปรกติ สิ่งที่ร้ายกว่านั้น จิตใจจะเกิดความโกรธ ความหงุดหงิด ไม่พอใจ ไม่สามารถทนสภาวะเช่นนั้นได้

บุคคลใดที่ปล่อยจิตใจส่งออกนอกไปกับสิ่งต่างๆ ในชีวิตประจำวันเสมอ จะสามารถเป็นโรคซึมเศร้า ทำร้ายตัวเอง ฆ่าตัวตายได้ง่ายและปรากฎให้เห็นในทุกสังคมที่มีการแข่งขัน กดดัน เครียด มอมเมามากยิ่งขึ้น ที่เป็นเช่นนั้นเพราะจิตใจจะขาดความอดทน ไม่มีการไตร่ตรองใคร่ครวญ ขาดการยับยั้งชั่งใจ หวั่นไหวกับสิ่งเกิดขึ้นได้ง่าย และไม่สามารถหยุด ยอมรับความคิด สิ่งที่เกิดขึ้นที่ไม่เป็นไปดังความคาดหวัง จมดิ่งอยู่กับความทุกข์อย่างถอนตัวไม่ขึ้น

การที่มนุษย์พยายามฝึกฝน

จนเกิดความฉลาดทางความคิด

แต่ขาดปัญญาแห่งการปล่อยวาง

ไม่เข้าใจยอมรับความเป็นจริงแห่งธรรมชาติ

จะเป็นเหตุแห่งการเบียดเบียน

ทำลายล้างอย่างน่ากลัว

และไม่มีที่สิ้นสุดทั้งแก่ตนเอง ผู้อื่นและสังคม

พระพิทยา ฐานิสสโร

เพราะยิ่งศึกษา เรียนรู้ คิดค้นมาก ยิ่งยึดติดในสิ่งที่รู้ จนกลายเป็นความสุดโต่งแห่งการถือตน อวดตน ความทุกข์จึงเกิดขึ้นได้ง่าย และแก้ไข ดับทุกข์อย่างไม่ตรงจุด ทุกข์จึงไม่สามารถดับได้จริง แต่กลับเป็นการเพิ่มความมัวเมา เพลิดเพลินมากกว่าเดิมอย่างไม่รู้ เพิ่มความอยาก ความกระหาย ความหิวโหยเพราะจิตใจที่พร่องมากยิ่งขึ้น

การกลับมาอยู่กับตัวเองอย่างเรียบง่าย ไม่กระตุ้นจิตใจให้เกิดความอยาก ความเพลิดเพลิน ความหลง และหยุดเสพสิ่งที่เคยคุ้นชิน มัวเมา ลุ่มหลง จึงไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าจิตใจของบุคคลเหล่านั้นยังอยาก หิวโหย มัวเมาอยู่มาก แม้มีความตั้งใจดีมากที่ข้ามผ่านความยากลำบากนั้น ความอดทน ความพากเพียร ความมีวินัย ความพึงพอใจที่จะละจึงเป็นสิ่งจำเป็นที่สุด ไม่เช่นนั้น จิตใจที่ไม่มีความอิ่มเต็มในตัวเองจะพาผู้ปฏิบัตินั้น กลับไปสู่สิ่งที่เคยเสพติดคุ้นชิน และแพ้ภัยต่อความอยาก ความหลงในตัวเอง แต่ทุกชีวิตมีโอกาสเสมอ เมื่อพร้อมจะให้โอกาสตัวเอง

ถ้ายังเป็นทาสความอยาก ยังรักตัวเองไม่เป็น

ความอดทนเป็นรากฐานแห่งทุกความสำเร็จ

ความสำเร็จไม่ปรากฎในความยึดติด

บันทึก “บาตรเดียวท่องโลก” ตอน “รักตนเองไม่ใช่เรื่องง่าย ” เขียนโดย พระพิทยา ฐานิสสโร

ปัจจุบัน พระอาจารย์พิทยา ฐานิสสโร จำพรรษาอยู่ที่เกาะพะงัน โดยจะอดอาหารในวันที่ ๒-๔ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๖๔ เนื่องจากเป็นวันครบบวช ๒๓ พรรษา ท่านเมตตาให้พรมาว่า ขอให้สรรพชีวิตได้รับอานิสงส์แห่งบุญ กุศลทุกถ้วนหน้า ขอให้ทุกท่านมีความสุขสงบกับปัจจุบัน

“ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร ไม่ส่งใจออกนอก ย่อมไม่ทุกข์”

The post บันทึก “บาตรเดียวท่องโลก” ตอน “รักตนเองไม่ใช่เรื่องง่าย ” เขียนโดย พระพิทยา ฐานิสสโร appeared first on Manasikul Online.

บาตรเดียวท่องโลก ตอน…

“นางฟ้าไร้ปีก”

เขียนโดย พระพิทยา ฐานิสสโร

จากคอลัมน์ บาตรเดียวท่องโลก หน้าธรรมวิจัย นสพ.คมชัดลึก วันอังคารที่ ๓ เมษายน พ.ศ.๒๕๖๑

           ลูกศิษย์ท่านหนึ่งทำงานเป็นพนักงานต้อนรับในสายการบินแห่งหนึ่ง เธอทำงานมา ๒๐ ปีจนได้เลื่อนเป็นหัวหน้า  แต่เธอต้องพำนักอยู่ต่างประเทศเกือบตลอดเวลา และต้องเดินทางไปประเทศต่างๆ เกือบทั่วโลก ชีวิตส่วนใหญ่จึงอยู่บนเครื่องบิน

แม้อาชีพนี้เป็นอาชีพที่หลายๆ คนใฝ่ฝัน แต่สำหรับเธอยี่สิบปีแห่งการทำงานสายนี้นั้นเพียงพอแล้ว เธอจึงตัดสินใจลาออกในวัย ๔๐ ปีต้นๆ และเริ่มออกเดินทางไปยังสถานที่อันสงบในแบบของเธอ เพื่อเยียวยารักษากายและจิตใจ อีกทั้งค้นหาคำตอบให้กับชีวิตว่า จะต้องทำอะไรเพื่อสิ่งที่ดีที่สุดให้กับชีวิตนี้ต่อไป โดยในใจลึกๆ เธอรู้ดีว่า ไม่ว่าที่ไหนๆ ก็สามารถสัมผัสความสุขสงบในตัวเองได้ และทุกปัญหาต้องแก้ที่จิตใจ

แต่เธอยังคงต้องการสถานที่ซึ่งมีพลังสนับสนุน เกื้อกูลให้เธอกลับมาสัมผัสความสงบสุขในตัวเธอเอง รวมทั้งก้าวผ่านความยากลำบาก ความอึดอัด ความไม่สบายใจ ท้อใจ เหนื่อยหน่ายชีวิต หรือแม้แต่ความกลัวที่แวะเวียนเข้ามาในจิตใจอย่างสม่ำเสมอ

ความสะดวกสบายทางวัตถุ ความเป็นอยู่ ฐานะทางสังคม อาชีพการงานที่ได้ค่าตอบแทนสูง ไม่ได้เป็นเครื่องบ่งชี้ว่า คนๆ นั้นสามารถมีความสุขอย่างแท้จริง แม้เขาอาจมีความสุขกับงานที่ทำแต่ก็ไม่เสมอไป อีกทั้งยังมีเรื่องราวรายละเอียดเล็กๆ ในชีวิตอีกมากมายที่เป็นความกดดัน ความคาดหวัง ความกลัวที่เป็นแรงผลักดันให้เขาเหล่านั้นมุ่งไปสู่ความสำเร็จแบบกลวงๆ ส่งเสริมหน้าตาทางสังคม วัตถุ เงินทอง หน้าที่การงานฯลฯ ที่จิตปรุงแต่งได้สร้างขึ้นมา โดยส่วนใหญ่มิรู้เลยว่า ชีวิตของตัวเองจริงๆ นั้นต้องการอะไร

“จนกระทั่งวันหนึ่ง

เหมือนมีระฆังแห่งสติ มาเตือนว่า

ขณะนี้เราทำอะไรอยู่?  

เรามีความสุขจริงๆ หรือ

 สิ่งที่ทำอยู่ มันคือสิ่งที่เราต้องการจริงหรือ

  แต่จะมีสักกี่คน ที่ได้ยินเสียงเตือนนี้”

พระพิทยา ฐานิสสโร

เช้าอันสดชื่น เงียบสงบ ณ​ วัดทิเบตที่ธรรมศาลา ประเทศอินเดีย เราได้ยินเสียงคนไทยพูดข้างห้อง “บรรยากาศหน้าห้องนี้สวยกว่าด้านล่างอีก คิดถูกแล้วที่เลือกห้องนี้” ในใจคิดไปว่า “โอ๊ย รู้แล้วว่าสวย อุตส่าห์หนีมาตั้งไกล ยังมาเจอคนไทยที่นี่จนได้ แถมยังอยู่ติดกันอีก กรรมไม่ดีอะไรเช่นนี้”

แต่จิตใจอีกด้านหนึ่งก็ค้าน “เอาล่ะ เป็นไงเป็นกัน ออกไปเผชิญ ความไม่อยากเสียเลย ไหนๆ ก็มาให้ได้ปฏิบัติถึงที่แล้ว” เมื่อออกไปสิ่งที่ไม่คาดคิด เหนือความคาดหมาย เหนือคำบรรยายก็ปรากฏ “โอ๊ย กรี๊ดๆๆ พระอาจารย์ หลวงพี่ ทำไมถึงโชคดีเช่นนี้ จากเจอกันที่ฝรั่งเศส แล้วก็มาเจอที่นี่อีก ธรรมศาลา อินเดีย”

โอกาสในชีวิตจะไม่ปรากฏเมื่อเราจมอยู่กับความกลัว ความเห็นผิด เพราะมันจะกลายเป็น ปัญหา ความทุกข์ ที่จิตใจต่อต้าน ปฏิเสธ ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากประสบ พบเจอ ทุกสิ่งทุกอย่าง แม้แต่บุคคลที่เราพยายามวิ่งหนี ไม่ใส่ใจ เราก็จะเดินหนี แล้ววิธีหนึ่งที่คนส่วนใหญ่นิยมกัน คือ เสพสิ่งต่างๆ มากเข้าไว้ ด้วยการกระทำ การดู การฟังให้มากๆ  กล่อมจิตใจให้หลง เพลิดเพลิน มัวเมาเพื่อที่จะลืม หรือไม่คิดถึงสิ่งที่ไม่ชอบใจ  ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะลืม เพราะความทุกข์มิได้จางคลายไปและอาจยิ่งเพิ่มความทุกข์ ความยึดติด หลงใหลในหลายๆ รูปแบบใหม่ๆ มากยิ่งขึ้น

“เคยสังเกตไหมว่า สิ่งใดที่จิตใจปฏิเสธ 

สิ่งนั้นยิ่งปรากฏแก่ใจให้ยิ่งทุกข์มาก

แต่จิตใจของผู้มีปัญญา มีสติ

เขาจะกล้าเผชิญความกลัว

ทลายความเห็นผิด

เพราะมันคือ ของขวัญ ขุมทรัพย์ อัญมณีล้ำค่า

ที่จะช่วยให้จิตวิญญาณเติบโต พัฒนา

นำไปสู่การปล่อยวาง เป็นอิสรภาพในที่สุด

เมื่อพลังแห่งสมาธิ และปัญญาเต็มเปี่ยม”

พระพิทยา ฐานิสสโร

เมื่อไม่มีบททดสอบแห่งชีวิต เราจะไม่สามารถรู้ได้เลยว่า เราสอบผ่านหรือไม่ บททดสอบที่ให้เราเห็นความยึดมั่น ถือมั่นในจิตใจเราว่าเรามีมากแค่ไหน จะเกิดขึ้นหลังการสูญเสีย ถ้าเราทุกข์กับเรื่องใดๆ ที่ปรากฏในจิต นั่นหมายถึง เรายังยึดมั่น ถือมั่นบางสิ่งบางอย่างอยู่แน่นอน ไม่ว่าจะเป็นในด้านใดๆ ก็ตาม ถ้าเราสามารถปล่อยวางได้แล้ว ทุกข์นั้นก็อยู่ไม่นาน แต่ถ้าเรามีเหตุผลเขาข้างความยึดมั่น ถือมั่นนั้น เราอาจเป็นคนถูกในแบบของเราที่ยังคงมีความทุกข์อย่างไม่รู้จักจบสิ้น

การได้อยู่ในที่สงบ รายล้อมด้วยธรรมชาติบริสุทธิ์ มีผู้ฝึกตน ปฏิบัติเพื่อปลดปล่อยความยึดมั่น ถือมั่นในตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบไหนก็ตาม สถานที่นั้นได้ชื่อว่า เป็นสถานที่ที่เป็นมงคล ควรแก่การอยู่ร่วม แต่ในที่สุดแล้ว เราควรสร้างทุกๆ ที่เราอยู่ให้เป็นสถานที่เช่นนั้นและที่สำคัญเราสามารถประยุกต์การปฏิบัติดำรงอยู่ด้วยสติได้ในทุกๆ ที่

“เพราะในโลกแห่งความจริงแห่งปัจจุบันกาลนั้น

ความเร่งรีบ มลภาวะในทางประสาทสัมผัส

มีให้เห็นอยู่ทั่วไปเป็นปรกติ

เพียงเราไม่ส่งจิตไปปรุงกับสิ่งภายนอก

หรือไม่ส่งจิตออกนอก

ทุกๆ ที่เราอยู่จะเป็นที่ๆ ปลอดภัยในทันที”

พระพิทยา ฐานิสสโร

ผู้ที่กำลังเดินบนหนทางแห่งการตื่นรู้ คือ ผู้โชคดี

เพราะทุกสิ่งที่ประสบคือโอกาสแห่งการปล่อยวาง

ปฏิบัติธรรมมากมาย แต่วางไม่ได้ เย็นไม่เป็น ไม่เรียกว่าปฏิบัติธรรม  

บาตรเดียวท่องโลก ตอน นางฟ้าไร้ปีก เขียนโดย พระพิทยา ฐานิสสโร จากหน้าธรรมวิจัย นสพ.คมชัดลึก วันอังคารที่ ๓ เมษายน พ.ศ.๒๕๖๓

The post บาตรเดียวท่องโลก ตอน นางฟ้าไร้ปีก เขียนโดย พระพิทยา ฐานิสสโร appeared first on Manasikul Online.

บาตรเดียวท่องโลก…

ก้าวที่สำคัญ

เขียนโดย พระพิทยา ฐานิสสโร

หนุ่มชาวออสเตรียอเมริกันวัย ๒๙ ปี ตัดสินเลือกเป็นอนาคาริก (พ่อขาว) ที่วัดอมราวดี ประเทศอังกฤษ หลังจากได้ปฏิบัติสมาธิวิปัสสนาอยู่หลายปี ซึ่งตามหลักของการเตรียมบวชที่นี่ ในช่วงเวลา ๑ ปีเป็นอย่างน้อยตามข้อกำหนดของวัดทางตะวันตกสายหลวงปู่ชา สุภัทโท ที่ต้องเป็นพ่อขาวก่อน

ในช่วงเวลานั้นเขาต้องเรียนรู้ข้อวัตรปฏิบัติในพระธรรมวินัยและบทสวดมนต์ต่างๆ ที่จำเป็น เมื่อเขาต้องการเลือกเดินอยู่บนหนทางนี้ นอกจากนั้นเขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับการอุปัฏฐากครูบาอาจารย์ และพระพี่เลี้ยงที่ได้มีโอกาสใกล้ชิดอยู่ร่วมกันในการเตรียมการใช้ชีวิตแบบนักบวช

เมื่อครบเวลา ๑ ปีของการเป็นพ่อขาว ทางพระพี่เลี้ยงและพระภิกษุสามเณรจะร่วมกันตัดสินใจว่า พ่อขาวสมควรจะได้รับการบรรพชาเป็นสามเณรหรือไม่

นอกจากทางฝั่งพระภิกษุสามเณรที่มีมติเห็นสมควรแล้ว ทางด้านพ่อขาวเองก็ต้องตัดสินใจว่า ตนเองมั่นใจที่จะเป็นสามเณรหรือไม่

ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายนัก เพราะการตัดสินใจบวชของสายนี้ เหมือนการเลือกที่จะใช้ชีวิตคู่ที่ต้องแต่งงานกับใครสักคน แต่ต่างกันตรงที่เขาต้องอุทิศทั้งชีวิตเพื่อเดินทางสายนี้เพียงลำพัง โดยมีคณะสงฆ์เปรียบเสมือนเพื่อนร่วมทางโดยมิได้เจาะจงรูปใดรูปหนึ่ง แม้ทางคณะสงฆ์อาจมิได้กำหนดว่าต้องเป็นนักบวชตลอดชีวิต แต่เป็นที่ทราบกันโดยทั่วไปว่า เมื่อใดเลือกที่บวชแล้ว จะขอปฏิบัติจนกว่าจะดับทุกข์ทั้งหมดในตน อาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิตหรือมากกว่าชีวิตนี้ ถ้ายังไม่หมดทุกข์

ซึ่งพ่อขาวชาวออสเตรียอเมริกันท่านนี้ ก็ได้ตัดสินใจเลือกที่จะบรรพชาเป็นสามเณรและทางคณะสงฆ์ก็มีฉันทาคติให้บรรพชาได้ แม้ช่วงก่อนที่บรรพชาเพียงหนึ่งเดือนตัวเขาเองยังลังเลอยู่ว่า จะบรรพชาดีไหม?

  “นับเป็นสิ่งที่น่ายินดี น่าอนุโมทนายิ่งเมื่อมีใครสักคน ที่ตื่นขึ้นจากความยึดมั่นถือมั่น”

พระพิทยา ฐานิสสโร

แม้ในช่วงขณะเวลาหนึ่งที่ตัดสินใจเลือกเดินบนหนทาง ฝึกปฏิบัติที่จะดับทุกข์ในตนในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งหรือตลอดไป เพราะไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาเหล่านั้นจะออกจากสิ่งที่เคยติด เคยหลง เคยผูกพัน เคยตกเป็นทาสมาแล้วไม่รู้กี่ภพ กี่ชาติ

“การได้สั่งสมบารมีในการที่จะออกบวชเพื่อลดละเลิกกามที่ตนหลงในรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส จึงนับเป็นมงคลชีวิตที่งดงาม  เพราะเขาได้เลือกที่จะฝึกตน เพื่อเป็นอิสรภาพจากสิ่งสมมติทั้งปวง“

พระพิทยา ฐานิสสโร

ถึงแม้เขาอาจไม่สำเร็จในชีวิตนี้ หรือ เลือกที่จะออกจากสิ่งสมมติในรูปแบบนี้ แต่อย่างน้อย ในช่วงเวลาที่เขาได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่จะกลับมาฟังเสียงภายในตนมากกว่าที่จะวิ่งตามเสียงของสังคมส่วนใหญ่ ที่นับวันจะเพิ่มความหิวโหยภายในจิตใจมากขึ้นๆ อย่างทวีคูณ ทำให้ค่อยๆ สูญเสียอิสรภาพภายในตนเองมากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว และยากที่จะถอนตัว ก็นับเป็นสิ่งน่ายินดีที่สุดแล้ว          

ทุกสรรพสิ่งมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา สิ่งนี้เป็นสัจธรรมความจริงแท้ไม่เคยเปลี่ยนแปลง แม้ได้ผ่านการเวลากี่ยุค กี่สมัย กี่ศตวรรษก็ตาม บุคคลใดที่ต้องการให้ใคร หรือสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้อยู่ในสภาพเดิม เป็นดั่งเดิมที่เคยเป็น คิดดั่งเดิมที่เคยคิด พูดดั่งเดิมที่เคยพูด ปฏิบัติดั่งเดิมที่เคยทำตามความรัก ความหลง ย่อมเป็นทุกข์อยู่ร่ำไปไม่มีวันจบสิ้น อาจต้องเสียน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างหาที่สุดมิได้

ดีหรือไม่ดี สวยงามหรือน่าเกลียด ชอบหรือเกลียดชัง ถูกหรือผิดฯลฯ  ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ล้วนแล้วเป็นสิ่งสมมติตามสังขารการปรุงแต่งแห่งจิตในแต่ละสรรพชีวิตในแต่ละยุค แต่ละสมัย ซึ่งไม่สามารถสรุปได้ว่า ดีที่สุด สวยงามที่สุด ถูกที่สุดเป็นเช่นไร

ดังนั้น จึงเป็นสิ่งจำเป็นที่จะสร้างบรรทัดฐานแห่งการอยู่ร่วมกันด้วยความเคารพ ไม่เบียดเบียนทำร้ายกันทั้งในชีวิต ทรัพย์สิน คู่ครอง คำพูดและสติ สัมปชัญญะ รวมทั้งการประกอบอาชีพที่สุจริตทั้งของตนเองและผู้อื่น เพราะไม่เช่นนั้น เราจะไม่สามารถพบความสงบสุขในการอยู่ร่วมกัน เริ่มตั้งแต่สังคมที่เล็กที่สุดเช่นครอบครัว

เพราะเมื่อผู้คนที่อาศัยอยู่ในสังคม เริ่มเกิดความเห็นผิดต่อการดำรงชีวิตว่าความสำเร็จแห่งการมีชีวิต คือการได้มี ได้ครอบครอง ได้เป็นเจ้าของ ได้เป็นที่รู้จัก มีชื่อเสียงยิ่งได้มาก มีมาก เป็นที่รู้จักมากยิ่งสำเร็จ จนเป็นเหตุให้เกิดการแข่งขันในหลายรูปแบบอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ต้องพัฒนาสินค้าให้เป็นที่น่าสนใจดึงดูด ชวนหลงใหลอยู่ตลอดเวลา แม้แต่ร่างกายตนเองก็กลายเป็นสินค้าชนิดหนึ่ง เพื่อสนองความอยากอย่างไม่จบไม่สิ้น

สิ่งที่ตามมาคือ ความเครียด ความกดดัน ความเหนื่อยล้า ขาดความเห็นอกเห็นใจ ขาดการเคารพ ขาดการยอมรับความเป็นเช่นนั้นของตนเอง จนต้องพึ่งหรือหาวิธีกล่อมจิต ให้ลืมความทุกข์สะสมแห่งการดำเนินชีวิตที่ผิด และสิ่งที่ง่ายที่สุดคือ การทำให้จิตเพลินในการได้เสพในรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัสอีก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งเมื่อได้มี ได้ครอบครอง ได้เป็นเจ้าของก็เกิดความยึดมั่นถือมั่นมากยิ่งขึ้นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพราะยิ่งทำให้เสพติดสิ่งต่างๆ เหล่านั้นเพิ่มขึ้น จิตใจก็ยิ่งหิวโหย ไร้อิสรภาพ ไร้ความสงบอยู่ตลอดเวลา ไร้การเคารพแม้กระทั่งร่างกายที่จิตอาศัยอยู่ เพราะใช้ร่างกายเพื่อสนองความอยากของกิเลสโดยไม่มีสติยับยั้งชั่งใจ

การที่เราเลือก พยายามฝึกฝนตนเองที่จะพบความสงบสุขด้วยการทวนกระแสกิเลส ไม่ใช่การใช้สิ่งเสพติดจนสูญเสียอิสรภาพภายใน  เราจะดำรงชีวิตอย่างพอเพียง เรียบง่าย สันโดษ เคารพ อ่อนน้อมถ่อมตน จนเราสามารถที่จะมองโลกอย่างเข้าใจโลกอย่างที่เป็น และไม่ตกเหยื่อของกระแสแห่งโลก ที่ดูดกลืนความเป็นอิสระของจิตด้วยการมอมเมาจิตให้หลง เพลินในรูป  รส กลิ่น เสียง สัมผัส ธรรมารมณ์

การทวนกระแสที่เชี่ยวกรากของกิเลส เป็นเรื่องท้าทายในการได้เกิดมาเป็น “มนุษย์” เราจะเป็นอิสระได้มากแค่ไหน ขึ้นอยู่กับสิ่งที่สั่งสมมาแต่กาลก่อน สิ่งที่กำลังเพียรกระทำในปัจจุบัน และเราจะเห็นชัดเจนด้วยตัวเราเองจากประสบการณ์แห่งการรักษา ศีล ปฏิบัติสมาธิภาวนา จนเกิดปัญญาตามกำลัง ตามความสามารถตน และสิ่งที่บ่งบอกชัดเจน คือ เราจะพบความสงบสุขในตัวเองมากขึ้นๆ เพราะเราสามารถปล่อยวางสิ่งสมมติทั้งปวงที่เคยยึดมั่น ถือมั่นได้แล้ว

จิตใจที่ปล่อยวาง เป็นความสุขสูงสุด

         ทุกข์ไม่มี ในทุกที่ๆ ปล่อยวาง

ก้าวที่สำคัญ เขียนโดย พระพิทยา ฐานิสสโร จากคอลัมน์ บาตรเดียวท่องโลก (หน้าธรรมวิจัย นสพ.คมชัดลึก วันอังคารที่ ๔ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๖๑)

The post ก้าวที่สำคัญ เขียนโดย พระพิทยา ฐานิสสโร appeared first on Manasikul Online.

บาตรเดียวท่องโลก …

(ตอน)

ความอดทนเป็นตบะอย่างยิ่ง และ เป็นบุญอย่างใหญ่หลวง

เขียนโดย พระพิทยา ฐานิสสโร

เณรหนุ่มอินเดียวัยวัย ๒๐ ปี จากรัฐอรุณาจัลประเทศ ที่อยู่ติดเขตชายแดนพม่า ประเทศอินเดีย เป็นเณรที่มีความอ่อนน้อมถ่อมตน มีสัมมาคารวะ มีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือ เรียนดี พูดภาษาไทยได้ชัดเจน เพราะพระอาจารย์ชาวไทยอุปการะมาเป็นเวลาเกือบ ๑๐ กว่าปี มีโอกาสคลุกคลีกับคนไทย โดยเฉพาะช่วงที่กลุ่มคนไทยไปแสวงบุญที่อินเดีย เณรต้องจากบ้านเกิดมาตั้งแต่ ๙ ขวบ เพื่อมาบวชเป็นสามเณร เรียนหนังสือที่เมืองราชคฤห์และเมืองคยาในปัจจุบัน ซึ่งไกลมากจากบ้านเกิด ต้องเดินทางด้วยรถไฟเป็นเวลาสองคืนจากเมืองคยา

เณรเล่าว่า จำเป็นต้องมาเพราะพ่อแม่ต้องการให้มา โดยส่วนตัวในเวลานั้นก็มิได้รู้อะไรมาก เพียงแค่ทำตามที่ผู้ใหญ่บอกและคิดว่าต้องมาเรียนหนังสือ เพราะท่านคิดว่ามีโอกาสให้ชีวิตได้มากกว่าที่บ้านเพราะฐานะค่อนข้างลำบาก

“มีอยู่หลายครั้งในช่วงแรกๆ ที่เดินร้องไห้ไปโรงเรียนเพราะคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อแม่ คิดถึงครอบครัว แต่ก็ต้องอดทน นอกเหนือจากความเศร้ายังมีเรื่องราวอื่นๆ ที่ต้องเรียนรู้ ค้นหา ต้องปรับตัว ทั้งน่าตื่นเต้น ทั้งน่าเบื่อ “

แต่ที่เณรชอบที่สุดในเวลานั้น อย่างน้อยก็ได้สนุก อยู่กับเพื่อนๆ พี่ๆ ที่มาจากรัฐเดียวกัน ที่เป็นสามเณรเหมือนกัน ทำให้ช่วยคลายความเหงา ความเศร้าไปได้มาก

อาตมากลับมาพุทธคยาอีกครั้ง เวลาได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนวันนี้ รู้สึกว่า พุทธคยา กลายเป็นครอบครัว เป็นบ้านเสียแล้ว เพราะเมื่อมีโอกาสกลับไปเยี่ยมบ้านเกิด กลับคิดถึง ต้องการกลับมาที่ พุทธคยา เป็นสิ่งที่เห็นชัดว่า อะไรๆ ในชีวิต ไม่มีแน่นอนซักอย่าง! โดยเฉพาะจิตใจที่ไม่ได้รับการฝึกฝนให้ละวาง

“การเป็นคนมีความสุข มีความอบอุ่นในตัวเอง แปลว่าเขาจะอยู่ได้แม้ไม่มีใครใกล้ชิด ดูแล เอาใจใส่ เพราะจิตใจไม่รู้สึกขาด และการได้ฝึกฝนอยู่ในกรอบ มีระเบียบวินัย ได้ฝึกความอดทน ใช้ชีวิตที่เรียบง่าย มีความอ่อนน้อมถ่อมตน”

พระพิทยา ฐานิสสโร

ชีวิตของพระเรา ต้องเชื่อฟังพระอุปัชฌาย์อาจารย์ มีสัมมาคารวะ ฝึกการให้ความช่วยเหลือผู้อื่นในกิจวัตรประจำวัน นับว่าโชคดีถ้าสามารถยอมรับ ทำตามอย่างเต็มใจ ถึงแม้อาจไม่ได้อยู่กับพ่อแม่หรือครอบครัว แต่พระก็จะเติบโตอย่างรู้จักกาลเทศะ มีความสุขในการดำรงชีวิตเพราะมีความอดทน เจียมตัว

ฆราวาสก็เช่นกัน ถ้าเรามองว่าชีวิต เป็นชีวิตที่ขาดอิสรภาพไม่ได้ทำตามใจ ถูกจำกัด เต็มไปด้วยกฎระเบียบ เมื่อความเห็นเป็นเช่นนั้น เขาได้ชื่อว่าโชคร้าย เพราะเขาจะเติบโตแบบคนก้าวร้าว ไร้ความสุขในตัวเอง โทษสิ่งและบุคคลภายนอกเสมอ ความคิดที่ยึดติด ความฝังใจ เกิดจากจิตใจที่เคยสั่งสมความคิดเช่นนั้นไว้ไม่ปล่อยวาง วิบากกรรมก็จะทำหน้าที่ของตัวเอง

“จิตใจที่เจริญ ย่อมต้องฝึกฝนให้ละวาง กรรมที่ติดตัวมาจึงมีโอกาสแปรเปลี่ยนไปในทางที่ดี แม้อาจเริ่มต้นไม่ดีก็ตาม”

พระพิทยา ฐานิสสโร

การได้อยู่กับครอบครัว ไม่สามารถรับประกันได้เลยว่า เด็กจะเติบโตอย่างมีความสุข มีความมั่นคงภายใน มีความอ่อนน้อมถ่อมตน รู้จักกาลเทศะ โดยเฉพาะเด็กที่ถูกพ่อแม่ ผู้ปกครองเลี้ยงดูด้วยความสะดวกสบาย เต็มไปด้วยวัตถุ การเสพติดเทคโนโลยี อินเทอร์เน็ต เป็นภัยอันตรายที่น่ากลัวที่สุด

ถ้าขาดสติในการใช้ก็กลายเป็นการหลอก หลง สร้างมายาคติให้กับตัวเองไปวันๆ  ส่งผลให้จิตใจหวั่นไหว ไม่อดทน ไม่เข้าใจความจริงแห่งชีวิต ทนสภาพอะไรที่บีบคั้นไม่ได้ จิตใจจะไม่ค่อยอดทน เมื่อพบกับความเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ทำให้ไม่พอใจ ทำให้เกิดความทุกข์ได้ง่ายในทุกๆ เรื่องราวของชีวิต

บางทีความยากจน ขัดสน ลำบาก อาจเป็นโอกาสให้เราได้เจอสิ่งใหม่ๆ และไม่ได้หมายความว่า เราต้องทุกข์หรือคิดว่าโชคร้ายเสมอไปเมื่อต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น ขึ้นอยู่กับสภาวะจิตใจภายในของคนๆ นั้นต่างหาก ว่าเลือกจะมองมุมไหน 

” ผู้มีปัญญา จะไม่โทษ โกรธ เกลียด คร่ำครวญ จมอยู่กับสิ่งที่กำลังประสบ โดยเฉพาะสิ่งไม่ดี หรือแม้แต่หลงเพลิดเพลินในสิ่งดีก็จะไม่เป็น แต่เขาหรือเธอ จะใช้โอกาสนั้น ในทุกวิถีทาง เพื่อฝึกฝนสร้างอิสรภาพแก่จิตใจตัวเอง”

พระพิทยา ฐานิสสโร

เมื่อเรามองเห็นทุกข์จากความยึดมั่น ถือมั่นในความไม่พอใจที่ยังคงมีอยู่ เราจะพบกับความสงบสุขที่แท้จริง ที่ไม่ขึ้นกับโลกธรรม ๘ ที่ประกอบด้วย ลาภ เสื่อมลาภ ยศ เสื่อมยศ สรรเสริญ นินทา สุข ทุกข์ แม้แต่น้อย ถึงแม้ยังต้องพึ่งปัจจัยสำคัญแห่งการดำรงชีพอยู่ก็ตาม

จิตใจที่เปี่ยมด้วยบุญ

จะอ่อนน้อมถ่อมตนเป็นปรกติ

การดำรงอยู่เพื่อผู้อื่น

จะไม่มีตัวตน ของตนอยู่ในนั้น

“ความอดทนเป็นตบะอย่างยิ่ง และเป็นบุญอย่างใหญ่หลวง” เขียนโดย พระพิทยา ฐานิสสโร

The post “ความอดทนเป็นตบะอย่างยิ่ง และเป็นบุญอย่างใหญ่หลวง” เขียนโดย พระพิทยา ฐานิสสโร appeared first on Manasikul Online.

ความอยากคือรากแห่งปัญหาทั้งปวง

โดย พระพิทยา ฐานิสสโร

           ความอยากเป็นตัวกระตุ้นให้มนุษย์คิดค้น สร้างสิ่งประดิษฐ์ใหม่ๆ เพื่อความเป็นอยู่ที่สุขสบายทางกายซึ่งไม่เคยหยุดนิ่ง และไม่มีคำว่าพอ ยิ่งคิดค้นจนทำสำเร็จก็ยิ่งเกิดความกระหายอยากคิดค้นสิ่งใหม่ๆ มากขึ้น ที่คิดว่า ดีกว่า เล็กกว่า ใช้งานได้ง่ายกว่าฯลฯ ส่วนทางด้านผู้ใช้ ผู้เสพ ก็เช่นกัน เมื่อได้ใช้ ได้เสพ ยิ่งทำให้หลง เพลินในความสะดวกสบายเหล่านั้น ด้านหนึ่งเพิ่มอัตตาตัวตน หลงภูมิใจในฐานะผู้สร้าง ผู้ผลิต ผู้คิดค้น ผู้ค้า อีกด้านเพิ่มอัตตาในการติดเสพ ติดสบายไม่มีวันหยุด

แม้เรารู้ว่าหยุดอยาก คือ ทางออก แต่จะหยุดอยากได้อย่างไร หากไม่เห็นมัน

  ความทุกข์จากความอยาก คือ อาการที่แสดงออกมาให้ย้อนกลับไปเห็นต้นรากของปัญหา เมื่อความสุขที่เกิดจากการได้ตอบสนองความอยากเป็นความสุขเทียมไม่เคยอิ่ม จะทำให้จิตใจหิวกระหายอยู่ตลอดเวลา และถ้ายิ่งได้เสพตามความอยากนั้นมากๆ จิตใจจะหวั่นไหวง่าย ไม่อดทนต่อการเปลี่ยนแปลง ทุกข์ได้ง่าย สงบสุขได้ยาก เพราะเมื่อปล่อยให้ความอยากมาบงการชีวิต อัตตาตัวตนของตนจะยิ่งเพิ่มมากขึ้น จิตใจจะขาดความจริงใจ ขาดการเสียสละ ขาดการเห็นอกเห็นใจ ขาดความอ่อนน้อมถ่อมตน ขาดความกตัญญูรู้คุณ เมื่อจิตใจขาดสิ่งเหล่านี้เป็นการยากมากที่จะพบความสงบสุขในตน แม้มีทุกสิ่งทุกอย่างมากมายแล้วก็ตาม

การฝึกตนอย่างผู้ไม่มี ไม่เป็น ไม่เอา เป็นการฝึกที่จะรู้จักพอจากข้างใน เราสามารถมี เป็น และรับได้ แต่มิได้หมายความเราต้องใช้ ต้องเสพทั้งหมด เมื่อเคยชินกับความไม่มีหรือมีน้อยใช้น้อย แต่ยังสามารถดำรงชีพด้วยความสงบได้ จิตจะอิ่มเต็มด้วยสภาวะเช่นนั้น แม้ไม่มีก็ไม่รู้สึกกลัว กังวลหรือรู้สึกโหยหา และเมื่อใดที่มีผู้หยิบยื่น แสดงน้ำใจ จิตใจที่อิ่มเต็มจะรับอย่างกตัญญูรู้คุณ เห็นคุณค่าและเสพเท่าที่จำเป็นความสงบจะดำรงอยู่ตรงนั้นด้วยเสมอและสิ่งนั้นคือความสุขแท้  ซึ่งอาจเป็นการยากที่จะทำให้คนที่อยู่ในโลกแห่งการกระตุ้นให้เสพ ให้บริโภคจะเข้าใจ อาจก่อให้เกิดความกังวล เป็นห่วงกับความเป็นเช่นนั้นของผู้ไม่มี

เราจะอยู่อย่างไรในโลกแห่งความทันสมัยอย่างรู้เท่าทัน ซึ่งเราเองอาจเป็นส่วนหนึ่งของการทำร้ายโลกใบนี้ สติ ปัญญา ในความเข้าใจของสรรพสิ่งที่เกี่ยวเนื่องกันจะสอนใจเราให้ตระหนักรู้ หากเราใช้มากผลกระทบก็มีมาก การเสพและใช้เท่าที่จำเป็นแล้วแต่โอกาสจึงเป็นโอกาสในการฝึกตนอย่างไม่สุดโต่งและไม่ลำเอียงเพื่อสนองความอยาก ด้วยการบริโภค อุปโภคอย่างมีสติซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นยิ่งนัก เพราะจิตที่ขาดเมตตา จะนำพาหายนะมาให้

ความอยากเป็นเหตุให้เราขาดเมตตาต่อตนเอง

เราจะไม่พบความสุขแท้จริงในชีวิต

เพราะเราจะหลอกตัวเองและผู้อื่นไปวันๆ ว่าได้ภูมิใจ หลงตนดีใจที่มีมาก ได้เสพ ได้ใช้มาก รู้สึกมีคุณค่าภายนอกแต่ภายในจิตกลับพร่องมากขึ้น เราจะรู้สึกด้อยค่าเมื่อไม่มี ไม่เป็น ไม่ได้อย่างคนอื่นเขา หากเรามองเห็นความทุกข์ภายในจากความอยากอันเป็นต้นรากของเหตุแห่งทุกข์ เราจะหยุดความอยากได้ในทันที

เพราะความอยากไม่เคยนำความสุขมาให้

ความทุกข์สอนให้กำหนดรู้ไปหาเหตุ

เมื่อพบเหตุ คือ ความอยาก …ความอยากก็ดับลง 

ความอยากคือรากแห่งปัญหาทั้งปวง โดย พระพิทยา ฐานิสสโร

จากคอลัมน์ บาตรเดียวท่องโลก (หน้าธรรมวิจัย นสพ.คมชัดลึก วันอังคารที่ ๒๖ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๕๖๒)

The post ความอยากคือรากแห่งปัญหาทั้งปวง โดย พระพิทยา ฐานิสสโร appeared first on Manasikul Online.

จิตที่เปี่ยมด้วยเมตตาไม่มีใครทำร้ายได้

โดย พระพิทยา ฐานิสสโร

ลูกศิษย์ชาวมาเลเซียขับรถมาส่งที่สนามบินโลแกน เมืองบอสตัน ก่อนถึงสนามบินเขาได้ถวายปัจจัยและรับไว้โดยมิได้พูดอะไร ก่อนลงจากรถใส่ปัจจัยไว้ในที่เก็บของหน้ารถ เมื่อเขาส่งบาตรให้ก่อนจากกันได้บอกกับเขาว่า พระอาจารย์รับน้ำใจที่เธอมอบให้เรียบร้อยนะ ขอบใจมากในความห่วงใย พระอาจารย์ขอมอบปัจจัยนำโชคนี้ให้เธอนะอยู่ในที่เก็บของหน้ารถ ขอให้เธอโชคดีแล้วเจอกันอีกสองอาทิตย์

การเดินทางไปมลรัฐมิสซิสซิปปีครั้งนี้ ต้องไปต่อเครื่องบินอีกหนึ่งสนามบิน ปรากฏว่าเครื่องบินช้าไปสองชั่วโมงกว่า ขณะกำลังนั่งรอเครื่องบริเวณทางขึ้นเครื่อง พนักงานได้นำรถเข็นพร้อมอาหารว่าง มีขนมกรุบกรอบ น้ำอัดลม น้ำเปล่าจำนวนมากพอสมควรมาตั้งด้านหน้าเคาน์เตอร์ก่อนขึ้นเครื่องโดยไม่ได้มีการประกาศใดๆ

ผู้โดยสารที่รอเครื่องอยู่บริเวณนั้นและพนักงานสนามบินบางคนทยอยกันมาหยิบและนำไปรับประทานและดื่ม อีกทั้งมิได้มีการประกาศบอกว่าให้เฉพาะผู้โดยสารที่รอเครื่องช้ากว่ากำหนดการหรือจำกัดจำนวนที่บริโภค ระหว่างรอแถวขึ้นเครื่องบินบนรถเข็นก็ยังมีขนมและน้ำเหลืออยู่อีกมาก และไม่ได้ยินเสียงตำหนิหรือต่อว่าจากผู้โดยสารที่นั่ง ยืนรอเครื่องบินที่ช้ากว่ากำหนดกับพนักงานภาคพื้นดินเลยสักนิดเดียว  

การเดินทาง ระบบเทคโนโลยีสื่อสารที่สะดวกรวดเร็วจากการคิดค้นพัฒนาของมนุษย์ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่สบายมากขึ้น สิ่งที่ตามมาคือ ค่าใช้จ่ายที่ต้องซื้อความสบายเหล่านั้น ถ้าเดินทางด้วยเครื่องบิน ใครที่มีกำลังมาก หรืออยากสบายมากก็ต้องจ่ายมาก เริ่มตั้งแต่ไม่ต้องรอคิวนานในการผ่านการตรวจความปลอดภัย เรียกขึ้นเครื่องก่อน เลือกที่นั่งได้และที่นั่งขนาดใหญ่กว่าปกติ มีอาหาร เครื่องดื่มบริการบนเครื่องฯลฯ

ความสบายที่อาจมาพร้อมการทำลาย

การเดินทางด้วยเครื่องบิน รถยนต์ฯลฯ สิ่งหนึ่งที่เราปฏิเสธไม่ได้ว่าเราก็เป็นส่วนหนึ่งที่สร้างมลพิษให้กับโลกใบนี้ มากน้อยแล้วแต่อัตราการใช้พลังงาน ซึ่งเราก็ต้องรับผลแห่งการกระทำร่วมนี้ ถ้าเราสังเกตทุกความสะดวกสบายทางวัตถุ เทคโนโลยี ย่อมมาพร้อมกับการทำลายทรัพยากรธรรมชาติด้วยเสมอ อาจรวมถึงทำลายความสมดุลแห่งระบบนิเวศน์ที่เกิดจากการนำพืชพรรณต่างพื้นที่และอาจมีสิ่งมีชีวิตปะปนอยู่จนเกิดการข้ามสายพันธุ์ การผันแปรความไม่สมดุลทางธรรมชาติ แต่เรามีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ที่ได้อุปโภค บริโภคความสะดวกสบาย รวดเร็วและได้ดังใจอยากมากยิ่งขึ้น เมื่อติดสบายจะทำลายจิตใจที่อดทน เสียสละ มีน้ำใจ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ เห็นอกเห็นใจ

คุณค่าแห่งการรอคอย

เพราะคุณค่าแท้เริ่มต้นจากการเสียสละ เป็นผู้ให้ทั้งสิ่งของ โอกาส ให้อภัยในความผิดตน ผู้อื่น ไม่ขุ่นเคืองหมองใจและใช้ชีวิตอย่างตระหนักรู้ รู้คุณ แล้วความเมตตาจะดำรงอยู่ด้วยเสมอ

เมื่อเราสามารถสร้างคุณค่าแท้ในตัวเอง

เราจะไม่หวั่นไหวไปกับการเปลี่ยนไปของโลก

การที่ต้องเผชิญกับภาวะวิกฤติ เครื่องบินล่าช้า เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้นในชีวิต แต่สำหรับบางคนอาจเป็นเรื่องเร่งด่วน จิตใจจึงกระวนกระวาย หากเรามองเห็นคุณค่าของการรอคอย เราก็ไม่ต้องการให้ใครมาให้คุณค่า ใส่อารมณ์ไม่พอใจให้มากขึ้น แม้บางคนเขาอาจไม่เห็นค่าและอาจกล่าวร้าย ว่าร้าย เราก็จะไม่เสียใจ ทุกข์ใจหรือไม่พอใจ แต่กลับมีเมตตา ปรารถนาให้เขามีความสุขด้วยใจที่เป็นกลาง

เพราะจิตที่เปี่ยมด้วยเมตตาไม่มีใครทำร้ายได้

จิตที่เปี่ยมด้วยเมตตาไม่มีใครทำร้ายได้

โดย พระพิทยา ฐานิสสโร

จากคอลัมน์ บาตรเดียวท่องโลก

(หน้าธรรมวิจัย นสพ.คมชัดลึก วันอังคารที่ ๑๒ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๕๖๒)

The post จิตที่เปี่ยมด้วยเมตตาไม่มีใครทำร้ายได้ โดย พระพิทยา ฐานิสสโร appeared first on Manasikul Online.

งดงามในความเปลี่ยนแปลง

โดย พระพิทยา ฐานิสสโร

วัดป่าเมเปิ้ล (Maple Forest monastery)

เป็นวัดแรกของหมู่บ้านพลัมในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เซาท์ วู้ดสต็อค ซึ่งเป็นเมืองเล็กๆ ที่ห่างไกลความเจริญ ในรัฐเวอร์มอนต์  ที่ฆราวาสผู้มีจิตศรัทธาในหลวงปู่ ติช นัท ฮันท์ ได้อนุญาตให้พระภิกษุ และภิกษุณีในเวลานั้นมาพำนัก ปฏิบัติภาวนาในเนื้อที่กว่า ๘๕๐ ไร่ พร้อมเกื้อกูลอำนวยความสะดวกในหลายๆ ด้าน จุดมุ่งหมายหลักที่มีวัดแห่งนี้ เพราะหลวงปู่ต้องการรองรับชาวอเมริกันที่ต้องการบวชได้มีที่ปฏิบัติร่วมกันเป็นสังฆะ

           จนกระทั่งปี พ.ศ. ๒๕๕๐ สังฆะหมู่บ้านพลัมได้ย้ายจากที่แห่งนี้ ไปอยู่ที่มลรัฐนิวยอร์ก ได้ตั้งชื่อวัดเป็น บลูคลิฟ (Blue cliff) จนถึงปัจจุบัน

วัดป่าเมเปิ้ล ได้กลับมาทำหน้าที่รองรับพระภิกษุอีกครั้ง เมื่อพระภิกษุหนุ่มชาวอเมริกันขอปลีกตัวออกจากสังฆะหมู่บ้านพลัมในปี ๒๕๕๑ มาขอพำนัก ณ ที่แห่งนี้จวบจนถึงวันนี้และในวันนี้มีพระภิกษุชาวอเมริกันรวม ๔ รูปที่มาพำนักปฏิบัติ ณ วัดป่าเมเปิ้ล

ภูมิประเทศบริเวณนี้เหมาะแก่การปฏิบัติภาวนายิ่งนัก รายล้อมไปด้วยเนินเขามากมายที่เต็มไปด้วยป่าเมเปิ้ล สามารถเดินในป่าที่เป็นทางสำหรับนักขี่ม้าที่มีจุดเชื่อมต่อกันมากมาย ที่สำคัญในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ใบเมเปิ้ล รวมทั้งพืชพรรณต่างๆ พร้อมใจกันอวดความสวยงามแห่งสีสัน ดึงดูดผู้คนมากมายจากทั่วโลกมาเยี่ยมชมความงดงามของธรรมชาติในช่วงสุดท้ายของปี ก่อนสละใบทิ้งเพื่อประหยัดการบริโภคอาหารในช่วงฤดูที่หนาวเหน็บที่เต็มไปด้วยหิมะและเป็นอาหารหล่อเลี้ยงต้นไม้ต่อไปในฤดูใบไม้ผลิ

หนึ่งเดือนสุดท้าย

ก่อนที่ตึกหลังแรกที่เคยเป็นที่พำนักของพระภิกษุกำลังจะถูกรื้อถอน สิ่งของต่างๆ ที่ไม่เป็นที่ต้องการอีกต่อไปรวมกันอยู่ในกล่องพร้อมที่จะถูกทำลาย จึงขอให้โอกาสสุดท้ายนี้เปลี่ยนห้องที่เคยเป็นที่นั่งรวมของพระภิกษุ ที่บัดนี้เป็นที่วางสิ่งของที่ต้องการทิ้ง โดยการเลื่อนกล่องที่วางอยู่กระจัดกระจายไปรวม ณ จุดเดียวกัน เปิดเป็นพื้นที่โล่ง เพื่อใช้เป็นพื้นที่ทำวัตรเช้า เย็น นั่งสมาธิโดยมีพระพุทธรูปเป็นต้นไม้สองต้นที่ยืนตระหง่านก่อนที่เห็นเนินเขาที่ตั้งเรียงรายอยู่ด้านหน้า

พระและสังฆะอาศัยที่แห่งนี้สำหรับเดินภาวนา รวมทั้งนั่งเขียนบทความนี้ เพื่อเป็นการแสดงความสำนึกบุญคุณ ขอบคุณที่ตึกแห่งนี้ได้ทำหน้าที่มายาวนานพอสมควรให้เหล่าพระภิกษุได้ใช้เป็นที่พักสำหรับภาวนา แม้สภาพตึกยังดีอยู่มาก วิวด้านหน้าที่เห็นเนินเขาไกลสุดลูกหูลูกตา กำลังจะกลายเป็นพื้นที่เปล่าโล่ง

นอกจากนี้อาคารที่เคยใช้เป็นห้องสมาธิของภิกษุณีที่ออกแบบอย่างสวยงาม ใช้วัสดุในการก่อสร้างอย่างดีตั้งอยู่บนเนินเขาอย่างโดดเด่นด้านหน้าป่าเมเปิ้ลได้กลายเป็นห้องเก็บของมาเป็นเวลาหลายปี หลังจากที่สังฆะได้จากที่แห่งนี้ไป

อาตมาได้นำภาพเขียนลายพู่กันของหลวงปู่สมัยแรกๆ มาวางไว้ด้านหลังพระพุทธรูปเล็กๆ ในห้องนั่งสมาธิของพระภิกษุที่ชื่อว่า บ้านน้ำตาล (Sugar House) เพราะเคยใช้เป็นห้องผลิตน้ำหวานเมเปิ้ล(Maple Syrub) ก่อนถูกแปรสภาพเป็นห้องสมาธิ ตั้งแต่มีวัดจนถึงปัจจุบัน ซึ่งหลวงปู่ก็เคยพำนักอยู่ในห้องเล็กๆ ที่ติดกับห้องสมาธิแห่งนี้

ความเปลี่ยนแปลง คือ สัจธรรม

ข้อแรกแห่งกฎของธรรมชาติที่พระพุทธเจ้าทรงตักเตือนให้ผู้ปฏิบัติที่ต้องการดับทุกข์ในตนเอง ระลึกอยู่เสมอทุกค่ำเช้า ทุกลมหายใจเข้าออก เพื่อที่เราจะสามารถดำรงอยู่ในปัจจุบันได้อย่างเต็มเปี่ยม เห็นการผ่านมา ผ่านไป ทั้งภายในร่างกายที่ได้สมมติว่าเป็นเรา และสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นภายนอกรอบตัว ไม่ปล่อยจิตใจหลงไปยึดในสิ่งปรากฏในทางที่ดี เพื่อที่จะไม่หลงรังเกียจ เกลียดชัง ปฏิเสธ ผลักใสในสิ่งที่ปรากฏในทางที่ไม่ดี เพราะเมื่อปล่อยจิตใจให้เป็นเช่นนั้น เราได้สร้างภพ ชาติทุกขณะอย่างไม่รู้จักจบสิ้น

การเกิดแห่งการปรุงแต่งทุกครั้งย่อมเป็นทุกข์อยู่เสมอ

จิตใจจะฟุ้ง ไหลไปกับการดีใจ ตื่นเต้น สุขใจ กลัว กังวล ตระหนกตกใจ ทุกข์ใจ ไม่พอใจ โกรธ อิจฉา ตัดสิน เปรียบเทียบ หลงตน อวดตน เสียใจ คร่ำครวญฯลฯ เป็นชีวิตที่เหนื่อยอย่างไม่มีจุดจบ

จิตใจที่ไม่ดำรงอยู่กับปัจจุบันขณะ จะปรุงแต่งทันทีเมื่อเกิดกระทบทางผัสสะเป็นเหตุให้ยากที่สัมผัสความสงบในขณะกระทำกิจกรรมต่างๆ ในชีวิตประจำวัน ทำอย่างไรที่เราจะทำหน้าที่แห่งการสมมติอย่างถูกต้อง การกลับมาอยู่กับปัจจุบัน คือ คำตอบ

ณ วัดป่าเมเปิ้ลในวันนี้ ยังคงทำหน้าที่รองรับพระภิกษุ หรือผู้ต้องการปฏิบัติภาวนา แต่อาจไม่เหมือนเดิมและทุกอย่างไม่เคยเหมือนเดิม ไม่เคยมีอะไรบนโลกใบนี้ที่คงสภาพเดิม แม้แต่ความรู้สึก การรับรู้ การปรุงแต่งทั้งในตัวเรา

“จิตใจที่ฝึกฝนดีแล้ว ย่อมไม่หวั่นไหวกับการเปลี่ยนแปลงใดๆ แต่ยังคงทำหน้าที่ตามเหตุตามปัจจัย”

 ถ้าวันนี้เรายังทุกข์ใจกับบุคคลที่เคยเคารพ ศรัทธา รัก เอื้อเฟื้อ เมตตากรุณาต่อเรา แต่วันนี้เขาไม่เป็นเช่นนั้นอีกต่อไปหรือเขาจากเราไป นั่นไม่ใช่ความผิดของเขา และของเรา แต่เพราะเรายังไม่เข้าใจอย่างแท้จริงถึงความเปลี่ยนแปลง เรายึดว่าบุคคลนั้น สิ่งนั้น สัตว์นั้นต้องเป็นอย่างที่เราหวัง เราต้องการ  เราคงต้องฝึกมีสติ ปลงวางต่อไปจนกว่าจิตใจจะยอมรับ เข้าใจว่าต่อให้สิ่งหรือบุคคลในโลกใบนี้จะเปลี่ยนเป็นเช่นไร แต่เรายังคงเมตตา กรุณา มุทิตาและวางใจเป็นกลางกับบุคคลในโลกนี้เสมอ แล้วเราจะอาศัยอยู่บนโลกอย่างตื่นรู้สงบเย็น

ทุกอย่างย่อมงดงามอย่างที่เป็น เมื่อไม่นำจิตใจไปเกี่ยวยึด

ไม่หวั่นไหวต่อการเปลี่ยนแปลงใดๆ ของโลก เรากำลังรักษ์โลก

อดีตแม้ดีเพียงใด ก็ไม่ควรยึด เพราะทุกข์ไม่จบสิ้น

“งดงามในความเปลี่ยนแปลง “

จากคอลัมน์ บาตรเดียวท่องโลก โดย พระพิทยา ฐานิสสโร

นสพ.คมชัดลึก หน้าธรรมวิจัย วันอังคารที่ ๑ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๖๒

“ความเปลี่ยนแปลง คือ สัจธรรม… ให้ระลึกอยู่เสมอทุกค่ำเช้า ทุกลมหายใจเข้าออก เพื่อที่เราจะสามารถดำรงอยู่ในปัจจุบันได้อย่างเต็มเปี่ยม “

พระพิทยา ฐานิสสโร ผู้เขียน

The post งดงามในความเปลี่ยนแปลง : พระพิทยา ฐานิสสโร appeared first on Manasikul Online.

หลายคนกล่าวว่า มหานครแห่งนี้ไม่เคยหลับ คงหมายถึง แสงสีจากไฟฟ้าที่เปิดอยู่ตลอดทั้งวัน ทั้งคืน โดยเฉพาะที่ไทม์สแควร์ (Times Square) ความพลุกพล่าน จอแจจะมีให้เห็นเกือบทั้งวัน บางครั้งเดินไหลกันไปเหมือนสายน้ำแห่งมวลชน

“โลกไม่รอด เราจะรอดได้อย่างไร”

โดย พระพิทยา ฐานิสสโร

วันนี้ลูกศิษย์ชาวอเมริกันที่นิมนต์มาตั้งใจจะมารับ แต่มีงานฉุกเฉินกะทันหันจึงไม่สามารถมาได้ จึงมีโอกาสได้เดินจากสถานีรถเมล์ใจกลางเมืองที่อยู่ใกล้กับไทม์สแควร์ ถึงบรุกลิน (Brooklyn) ระยะทางประมาณ ๑๓ กิโลเมตร เดินผ่านกลุ่มผู้คนมากมายจอแจเป็นช่วงๆ

การห่มจีวร สะพายบาตร เดินใจกลางเมืองแฟชั่นที่เต็มไปด้วยความทันสมัย วุ่นวาย พลุกพล่าน หลายคนอาจนึกภาพ ปรุงแต่ง จินตนาการเสร็จเรียบร้อย ว่าต้องเป็นอย่างนั้น ต้องเป็นอย่างนี้ และอาจพูดไปตามความคิด ความเห็นของตน ซึ่งในความเป็นจริงอาจเป็นอีกอย่างก็ได้

แท้จริงแล้ว ณ สถานที่แห่งนี้ ส่วนใหญ่ไม่มีใครสนใจใคร ต่างคนต่างมีเรื่องวุ่นในความคิดของตัวเอง น้อยคนที่จะเดินอย่างผ่อนคลาย มีสติ นักท่องเที่ยวก็เดินไปถ่ายรูปไป ตื่นตา ตื่นใจกับแสง สี เสียงที่ดูจะดังมาก ดูโน่นนี่นั่น สำหรับคนที่อาศัยอยู่ที่นิวยอร์กก็ไม่สนใจเพราะเคยชินเดินอยู่ทุกวัน รีบเดินไปยังที่หมายที่ต้องการจะไป มีกลิ่นของกัญชาเป็นระยะๆ ถึงแม้อาจเป็นสิ่งผิดกฎหมายที่เสพในพื้นที่สาธารณะและยังไม่ได้รับอนุญาตให้ซื้อขายในรัฐนิวยอร์กก็ตาม

ในขณะนั้นเองก็ได้ยินเสียงผู้หญิงไทย เมื่อหันไปมองก็เห็นผู้หญิงสองคนกำลังวุ่นอยู่กับการโพสต์ท่า จัดท่าเพื่อถ่ายรูปให้ได้ภาพตึกเตารีด (Flatiron Building) สวยดั่งใจ จึงหยุดแหงนมองดูตึกนั้น เห็นความต่างจากตึกทั่วไป และไม่เคยรู้จักได้ยินชื่อตึกนี้มาก่อน เดินได้อีกสักครู่ หญิงต่างชาติยกมือไหว้ด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรไมตรีพร้อมกล่าว “นมัสเต” จึงยิ้มตอบกลับ แล้วเดินต่อไป ถึงที่พักเกือบสองทุ่ม ลูกศิษย์ชาวอเมริกันก็เป็นกังวล และรู้สึกผิดที่ไม่ได้ไปรับ ไม่แน่ใจว่าท่านจะเดินมาถูกหรือไม่ โทรศัพท์ไปก็ติดต่อไม่ได้ เพราะพระไม่มีซิมการ์ดของอเมริกัน

ในแต่ละสถานที่ แต่ละเวลา ณ ที่เดียวกันแต่ละคนอาจมีจุดมุ่งหมายเดียวกันหรือต่างกันที่ได้มารวมตัวกัน อาจอาศัยอยู่ ณ ที่แห่งนั้น หรือผ่านเพียงชั่วคราวตามเหตุตามปัจจัย การที่เรานิ่งสงบ ไม่ตัดสิน ไม่ด่วนสรุป ไม่เปรียบเทียบว่าดีหรือไม่ดี ถูกหรือผิด ต้องเป็นอย่างนั้น ต้องเป็นอย่างนี้ เราจะเป็นผู้ที่โชคดีที่สุด เพราะเราจะไม่ตกเป็นเหยื่อของการรับรู้และการปรุงแต่งจิตแต่อย่างใด ไม่นำเรื่องราวที่เคยรับรู้ในอดีตมาทำลายความปรกติของปัจจุบัน และไม่วิตกกังวลถึงอนาคต

เพราะจิตที่ปรุงแต่งดีก็ทุกข์ถ้าหลงดี ติดดี ยึดดี พร้อมที่จะรังเกียจ ติเตียน ดูถูก ประชดในสิ่งที่ตรงข้ามที่คิดว่าไม่ดี จิตที่ปรุงแต่งไม่ดีก็ทุกข์ เพราะถูกบีบคั้น อึดอัด ทนอยู่ไม่ได้ ซึ่งแท้จริงแล้ว ทุกสิ่ง ทุกการกระทำของแต่ละชีวิตได้รับผลแห่งการกระทำนั้นๆ โดยตัวเองแล้วทั้งหมดทั้งสิ้นและไม่ได้เป็นหน้าที่ใดๆ เลยของเรา ที่ต้องไปเกี่ยวข้อง แต่ถ้าสิ่งภายนอกมาเกี่ยวข้อง เราเพียงทำหน้าที่นั้น แล้ววางทันทีหลังเสร็จสิ้นแห่งการทำหน้าที่ ผลออกมาดีก็ไม่หลง ไม่ดีใจ ผลออกมาไม่ดีก็ไม่เครียด กลุ้ม เสียใจ ยอมรับอย่างปรกติ สงบเย็น เพราะหลายเงื่อนไขที่ประกอบกันทั้งในส่วนของเราและเหตุปัจจัยภายนอกส่งผลให้ปรากฏเช่นนั้น ไม่มีใครสามารถที่ทำให้ส่งผลดีในทุกเรื่องราว แม้ทำดีที่สุดแล้วก็ตาม

           ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมา แล้วก็ไป ไม่เที่ยงแท้จีรังยั่งยืน ดีก็ไม่คงทน เลวก็ไม่ยั่งยืน ขึ้นอยู่กับเหตุปัจจัย เงื่อนไขในเวลานั้นๆ

ถ้าประชากรโลกส่วนใหญ่มีศีล มีธรรม ความยั่งยืน สงบสุขแห่งการอยู่ร่วมกัน เคารพ เห็นคุณค่าของกันและกันก็จะดำรงอยู่นาน แต่ถ้าขาดซึ่งศีลธรรม ความเห็นแก่ตัวที่เกิดจากความใคร่ ความอยากก็จะช่วยกันทำลาย ทำร้ายทั้งตัวเอง ผู้อื่น ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมได้รวดเร็ว มากขึ้นๆ ยากที่หยุดยั้ง เพราะจะเปลี่ยนสิ่งผิดกลายเป็นสิ่งถูก มอมเมากันและกัน เสพติดในรูปแบบที่ต่างกัน ไม่สามารถมีความสุขได้ด้วยตนเอง ดิ้นรนหาสิ่งเสพเพื่อกล่อมจิตให้หลง เพลิดเพลินจนไม่สามารถควบคุม ยับยั้งตามระดับกำลัง ความสามารถที่จะสนองกิเลสได้ และถ้าให้คนส่วนใหญ่ที่เห็นผิดมาตัดสินความเป็นไปของสังคมด้วยการตกเป็นทาสของความใคร่ ความอยากนั้นจะสามารถช่วยกันทำลาย ทำร้ายกันได้เร็วขึ้น

ในประเทศที่ประชาธิปไตยสุดโต่งแห่งนี้ แม้จะมีหลายอย่างที่ไม่เป็นไปในทางที่ถูกที่ควร อย่างน้อยก็มีการรักษาไม่ตัดทำลายต้นไม้ใหญ่ที่เปรียบเสมือนปอดของเมือง เกือบทุกแห่งในเมืองจะมีป่าหรือสวนสาธารณะคั่นกลาง มีการปลูกต้นไม้ทดแทนต้นไม้ที่ถูกตัดไป ไม่มีสถานที่ใดที่ดี และเลวที่สุด เช่นเดียวกับมนุษย์ ถ้าเงื่อนไข เหตุปัจจัยรวมดี ก็จะเป็นไปในทางดี เช่นกัน ถ้าเงื่อนไข เหตุปัจจัยรวมไม่ดีก็ส่งผลตรงกันข้าม

ดังนั้นการมาที่มหานครนิวยอร์กแห่งนี้คงมีเป้าหมายต่างจากคนส่วนใหญ่โดยสิ้นเชิงที่ต้องการมากิน เที่ยว ดื่ม จับจ่ายใช้สอย ตื่นตาตื่นใจกับแสงสีเสียง แต่การมาครั้งนี้มีโอกาสได้นำภาวนาให้กับลูกศิษย์ชาวอเมริกันที่เหนื่อยกับชีวิตการทำงานต้องการพลังสงบเพื่อไปต่อและมีโอกาสที่จะไปเดินสวนสาธารณะที่ใหญ่ทั้งในแมนฮัตตันและบรุกลิน เดินเลียบแม่น้ำในยามเช้ามืดที่สงัดจากผู้คน เพราะการเดินที่เต็มไปด้วยคนพลุกพล่านในวันที่มาถึงถือว่าเพียงพอ อีกทั้งมีโอกาสได้ไปเดินแผ่เมตตาให้กับผู้เสียชีวิต ณ ตึกเวิลด์เทรดรวมเป็นเวลา ๑๘ ปีพอดีหลังจากเกิดเหตุวินาศกรรม

            ในขณะที่เดินอยู่ ณ เซ็นทรัลพาร์ค รู้สึกขอบคุณต่อทุกเงื่อนไขเหตุปัจจัยที่มีสวนสาธารณะแห่งนี้ใจกลางเมืองที่วุ่นวายเกือบตลอดเวลา เพราะมีมุมสงบมากมายที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้เล็กใหญ่และเมื่อนั่งลงเหมือนกำลังอยู่ในป่า

ตัดไม้ ทำลายป่า ก็เหมือน ทำลายปอด ทำลายชีวิต

ในที่ๆ วุ่นวาย มีความสงบอยู่ตรงนั้นด้วยเสมอ

โลกไม่รอด แล้วเราจะรอดได้อย่างไร?

“โลกไม่รอด เราจะรอดได้อย่างไร” โดย พระพิทยา ฐานิสสโร

คอลัมน์ บาตรเดียวท่องโลก หน้าธรรมวิจัย นสพ.คมชัดลึก วันอังคารที่ ๒๔ กันยายน พ.ศ.๒๕๖๒

” ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมา แล้วก็ไป ไม่เที่ยงแท้จีรังยั่งยืน ดีก็ไม่คงทน เลวก็ไม่ยั่งยืน ”

พระพิทยา ฐานิสสโร ผู้เขียน

The post “โลกไม่รอด เราจะรอดได้อย่างไร” โดย พระพิทยา ฐานิสสโร appeared first on Manasikul Online.

อดีต ก็คือ อดีต ซึ่งจบลงไปเรียบร้อยแล้ว

เรื่องราวเดียวกัน เวลาต่างกัน บุคคลเดิมหรือต่างกัน

อาจเกิดขึ้นเหมือนกันหรือต่างกัน ก็อยู่ที่การสร้างเหตุปัจจุบันใหม่

เพราะทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

เมื่อเกือบ ๒ ปีที่แล้ว เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองสนามบินแอลเอ สหรัฐอเมริกา กักตัวอาตมาไว้ ๔ ชั่วโมง พร้อมการสัมภาษณ์ ๓ รอบ เนื่องจากไม่มีเงินติดตัว มาอยู่ครบ ๖ เดือนตามกำหนดวีซ่าท่องเที่ยวทุกครั้ง และปีก่อนหน้านั้น ขอต่อวีซ่าอยู่เป็นเวลา ๑ ปี เขาอาจพยายามหาเหตุผลหลายอย่างเพื่อไม่ให้เข้าประเทศ แต่เขาทำไม่ได้  เขาจึงอนุญาตให้เข้าประเทศในครั้งนั้น พร้อมกับกำชับว่า ครั้งต่อไป คุณต้องเข้าประเทศด้วยวีซ่าศาสนาไม่ใช่วีซ่าที่ใช้ปัจจุบันนี้

ถึงเวลาหรือยัง…ที่จะมอบความสุขที่แท้จริงให้กับตนเอง

โดย พระพิทยา ฐานิสสโร

ลูกศิษย์ชาวอเมริกันที่นิมนต์มาได้รับทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้น ด้วยต้องทำธุรกิจที่ยุ่งมากและอีกหลายเหตุปัจจัยจึงยังไม่สามารถดำเนินการทำวีซ่าศาสนาได้ทัน ดังนั้นการเดินทางมาอเมริกาในครั้งนี้ จึงถือวีซ่าท่องเที่ยวอันเดิม เมื่อเดินทางมาถึงสนามบินโลแกน เมืองบอสตัน ได้ตั้งจิตว่า ถ้าบรรพบุรุษของชาวอเมริกันต้องให้การเข้าประเทศนี้ จงเปิดทาง แต่ถ้าท่านไม่ต้องการให้เข้าก็ไม่ต้องให้ผ่านการตรวจ เรายอมรับการตัดสินใจของพวกท่าน

และแล้ว ขณะต่อแถวรอการตรวจ หญิงชาวอินเดียที่นั่งเครื่องบินลำเดียวกัน กวักมือเรียกไปต่อหลังจากเธอ จึงเดินไปและรอ เมื่อถึงคิวก็เดินไปยังเจ้าหน้าที่ มองที่ป้ายเล็กๆ ด้านบนป้ายชื่อ เขียนว่า THAI เจ้าหน้าที่ท่านนั้น ถามเป็นภาษาอังกฤษว่า “จะอยู่นานแค่ไหน เมืองอะไร” ก็ตอบเธอกลับไป เธอตอบกลับมาว่า “YOU ARE DONE.” พร้อมแสตมป์ เขียนระยะเวลา ๖ เดือนที่สามารถอยู่ ณ ประเทศแห่งนี้ได้

ในคำพูดที่ว่า “YOU ARE DONE.” ส่วนใหญ่ผู้พูดจะแสดงความรู้สึกว่า บุคคลที่อยู่ตรงหน้าอาจเหนื่อยล้า อ่อนแรงกับปัญหา หรือ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตที่ไม่สามารถไปต่อ ในที่นี้เจ้าหน้าที่อาจหมายความเช่นนั้นหรือไม่ก็เป็นได้?

 ซึ่งไม่ว่าบุคคลภายนอกจะคิดอย่างไรหรือสถานการณ์ภายนอกจะเป็นเช่นไร ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับชีวิตเรา ถ้าเราสามารถวางจิตเป็นกลางไม่ว่าการติดสินใจของเจ้าหน้าที่จะเป็นเช่นไรหรือเหตุการณ์อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป เราจะรับรู้พลังแห่งความเบาสบายภายใน และปรับไปตามสถานการณ์ ถ้าเกิดผลที่ไม่ดีหรือไม่เป็นอย่างที่ตั้งใจไว้ จิตใจเราก็จะปล่อยวาง ไม่เครียดหรือเสียใจ เพราะเราได้กระทำหน้าที่ตรงนั้น ตามเหตุตามปัจจัย ตามเงื่อนไขที่ปรากฏ ทำหน้าที่ในส่วนของเราอย่างดีที่สุดด้วยสติสัมปชัญญะ ทุกการกระทำไม่ว่าจะเป็นหน้าที่ใดๆ จะมีประโยชน์ต่อเราเองและคนรอบข้างเสมอ

        เรื่องราว เหตุการณ์ในอดีตที่ไม่ดี จะเกิดขึ้นซ้ำอีกหรือไม่ ไม่ใช่หน้าที่ของเราที่ต้องไปวิตกกังวล กลุ้มใจหรือเครียด  อดีต ก็คือ อดีต ซึ่งจบลงไปเรียบร้อยแล้ว เรื่องราวเดียวกัน เวลาต่างกัน บุคคลเดิมหรือต่างกัน อาจเกิดขึ้นเหมือนกันหรือต่างกัน เพราะทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

สิ่งสำคัญสำหรับผู้กระทำหน้าที่ ณ ขณะนั้น คือ ไม่สูญเสียสติ ณ ปัจจุบันขณะ

หากเราสามารถวางใจเป็นกลาง ไม่ยินดี ยินร้าย ตื่นเต้นดีใจ หรือ ตระหนกตกใจไม่ว่าสถานการณ์จะปรากฏเช่นไร ถ้าเราสามารถกระทำเช่นนั้นได้ สถานที่ใดๆ เวลาไหน จิตจะปลอดภัย เราจะไม่ตกเป็นเหยื่อของสถานการณ์  เพราะจิตเข้าใจเหตุและปัจจัยที่เกิดขึ้น จึงปล่อยวางได้ จิตที่ส่งออกไปกับบุคคลหรือสถานการณ์ภายนอกจึงเป็นเพียงจิตที่รับรู้เท่านั้น ไม่มีการปรุงแต่งที่จะทำให้ทุกข์หรือสุขได้

ถ้าเราไม่ฝึกฝนให้มีสติสัมปชัญญะกับปัจจุบันขณะ กับสิ่งที่กำลัง พูด คิด หรือกระทำอยู่ เมื่อเกิดเหตุการณ์ร้าย คับขัน ไม่คาดคิด คนส่วนใหญ่จะตระหนกตกใจ กระวนกระวาย ลุกลี้ลุกลน ร้องไห้ฟูมฟาย อึดอัดทรมานหรืออาจทนอยู่ในสถานการณ์ไม่ดีเช่นนั้นไม่ได้ แม้มีใครบอกให้ตั้งสติ สงบ อาจเป็นยากถึงยากที่สุด

ถ้าใครเป็นเช่นนั้น สิ่งที่บ่งบอกชัดเจน คือ สติดำรงอยู่กับสิ่งที่คิด พูด กระทำในชีวิตประจำวันน้อยมาก ปล่อยให้จิตล่องลอย ฟุ้งซ่านเกือบตลอดเวลา ส่งผลให้จิตใจหวั่นไหว ไม่มั่นคงเมื่อเกิดการกระทบในทางที่ไม่ดี และจะตื่นเต้น ดีใจ ลิงโลดเมื่อประสบสิ่งดีๆ ในชีวิตบางทีจนเกินงาม แต่นั่น คือ ความปรกติของจิตที่ยังไม่ได้ฝึกเป็นเช่นนั้น

จิตที่ยังไม่ได้อบรม หรือจิตที่ยังไม่ได้ฝึก จะไหลไปตามอารมณ์ ทำให้จิตที่ไม่สามารถดำรงอยู่ในปัจจุบันขณะ เป็นจิตใจที่ขาดเมตตากรุณาต่อตนเอง

เพราะทำสิ่งใดๆ ในชีวิตแบบขอไปที สุกเอาเผากิน ไม่จดจ่อ ไม่มีความสุข เบิกบาน ไม่เห็นคุณค่าในขณะที่กำลังกระทำสิ่งนั้นๆ อยู่ หลายครั้งที่เกิดความเบื่อหน่าย หงุดหงิด เครียด กดดัน ลุกลี้ลุกลน เฉื่อยชา เหม่อลอยฯลฯ ส่งผลให้ชีวิตต้องวิ่งหา ไขว่คว้า เสพติดความสุขที่ไม่เที่ยงแท้ ไม่ยั่งยืนอยู่เสมอ เป็นจิตใจที่โหยหา ไม่อิ่มเต็ม ไม่เคยเพียงพอ แม้อาจมีอยู่อย่างพอเพียง

การที่นั่งนิ่งๆ ยืนนิ่งๆ อยู่กับตัวเองมองธรรมชาติตรงนั้นรอบๆ โดยที่ไม่ต้องใช้มือถือ ไม่ว่าจะฟัง หรือดูอะไรก็ตาม เป็นการยากมากสำหรับคนส่วนใหญ่ในปัจจุบัน โดยเฉพาะเด็กรุ่นใหม่ หรือ คนอเมริกัน เราจะเห็นคนวิ่งพร้อมเสียบหูฟังอยู่ทั่วไป เกือบทุกที่ คนส่วนใหญ่ นั่งดื่ม กิน หรือนั่ง ยืนทั่วๆ ไปพร้อมจ้องมองโทรศัพท์หรือเสียบหูฟัง เขาเหล่านั้นปล่อยให้จิตใจส่งออกอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้เราอาจจะเห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะขณะทำสิ่งเหล่านั้น แต่นั่น คือ ความไม่รู้ ซึ่งเป็น รากของความทุกข์

        จิตใจที่มีภาวะอารมณ์ที่ไม่มั่นคง เปลี่ยนแปลงง่ายอยู่ตลอดเวลา ไหลไปกับสิ่งภายนอกขาดการยับยั้ง เป็นสิ่งที่น่ากลัว ซึ่งสังคมที่ทันสมัยด้วยเทคโนโลยี สะดวกรวดเร็ว ทันใจกำลังสร้างคนที่มีจิตใจเช่นนี้เพิ่มมากขึ้น

สังคมโลกกำลังพาคนให้หลงใหล เสพติดความสะดวกสบาย แม้ต้องทุ่มแรงกายแรงใจกว่าจะได้มา จนไม่มีเวลา หยุดดูแลใจ หรือกระทำสิ่งต่างๆ กระทำหน้าที่ไปพร้อมกับการดูแลใจ แต่กระทำเพียงเพื่อสำเร็จลุล่วงยังเป้าหมายที่เป็นผลประโยชน์ กำไร แม้ต้องขาดซึ่ง ศีลธรรม คุณธรรม ขาดความเมตตากรุณาต่อกัน เพราะไม่เช่นนั้นจะอยู่ยากในสังคมที่แก่งแย่งแข่งขัน ใครดีใครอยู่ ทั้งที่เราต่างล้วนต้องพึ่งพา แต่เปลี่ยนรูปแบบ จากพึ่งพาเพราะเมตตา เห็นอกเห็นใจ แต่กลับกลายเป็นพึ่งพาเพราะมีผลประโยชน์ร่วมกัน ทำให้จิตใจยิ่งแห้งแล้ง ไร้ความเมตตาจริงใจ ไร้ความสุขเบิกบานที่แท้จริง ส่วนใหญ่จะเป็นพวก หน้าชื่นอกตรม ลิงหลอกเจ้าไปวันๆ

        ความเสื่อมทางคุณธรรม จริยธรรม เอาความคิดของตนเป็นใหญ่ ประชาธิปไตยแต่ไร้ธรรมาธิปไตย ศีลที่เป็นสิ่งให้สังคมอยู่ร่วมกันด้วยความสงบสุข เริ่มจางหายจากคนในสังคมปัจจุบัน

นักธุจกิจรายใหญ่กลัวไม่มี ไม่ได้ แต่ไม่กลัวที่ต้องทำผิด โกง เอารัดเอาเปรียบกันในนามของอำนาจ ธุรกิจอิงอาศัยกับรัฐ ปล่อยให้ประชาชนคนเล็กๆ เป็นผู้พยุงประเทศไว้ด้วยการจ่ายภาษีทุกด้านอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย ถูกหักรายได้ไปส่วนหนึ่งให้กับเจ้าของธุรกิจ ถูกกดขี่แรงงานทุกรูปแบบ ทำให้รายได้เกิดขึ้นน้อยกว่าตัวงานที่ทุ่มลงไปโดยไม่สามารถเรียกร้องได้ ไม่สามารถออมเงินได้ เพราะค่าครองชีพทุกอย่างแพงหมด อีกทั้งเจ้าของธุรกิจใหญ่มีพันธสัญญากับรัฐไปแล้วมากมายหลายแห่ง สินค้าอุปโภคบริโภคจึงมีราคาแพงกว่าที่ควรจะเป็น แต่ผู้ทำงานหนัก มีรายได้น้อยก็ทำอะไรไม่ได้ เมื่อบ่นไปก็หาว่า คนจนเพราะขี้เกียจ แต่จริงๆ คนไม่ได้จนเพราะขี้เกียจ แต่จนเพราะระบบสังคมแห่งรัฐกับนักธุรกิจเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ไม่เคยมีใครนึกถึงคนเล็กๆ อย่างแท้จริง

เราเดินไปบนหนทางที่สร้างความสุขที่แท้แก่ตนเองจริงหรือ?

เรามีความสุขกับชีวิตเช่นปัจจุบันนี้ใช่ไหม?

        หมอชาวอเมริกันที่ดูแลรักษาพระเรื่องปัญหาไหล่ติด ยกแขนไม่ขึ้น(Frozen Shoulder) ในครั้งนี้ ไม่เคยคิดค่าใช้จ่ายใดๆ จะไปรักษาตอนไหนก็ได้ ขอให้แจ้งไปจะจัดเวลาให้ทันที แม้เขาจะไม่ได้รับค่ารักษาชั่วโมงละ ๑๕๐ ดอลล่าร์ก็ตาม แต่สังเกตเห็นเขามีความสุขทุกครั้ง หลังการรักษาพระ และขอบคุณพระที่มา โยมชาวอเมริกันอีกท่านยกบ้านติดทะเลสาบที่เงียบสงบ  ล้อมรอบด้วยป่าให้พระมาพัก นำภาวนาตอนไหนก็ได้ ขอให้แจ้งให้ทราบ

ชาวอเมริกันจำนวนไม่น้อยเริ่มหันมาตระหนักรู้คุณค่าแห่งการอยู่ร่วมกันและฝึกปฏิบัติเจริญสติ วิปัสสนา ฝึกที่จะปล่อยวาง สละในสิ่งที่ตนยึด สิ่งที่ตนมี เพื่อสัมผัสความสุขของจิตใจที่แท้จริง จากการไม่เป็นเจ้าของ ครอบครอง ฝึกที่จะมอบอิสระให้กับจิตใจเมื่อมีโอกาสตามกำลัง ตามความสามารถ และปฏิบัติในวิถีแห่งสติในชีวิตประจำวันไปกับการดำเนินชีวิตอย่างรู้สึกตัวทั่วพร้อม แต่ก็มีคนอเมริกันอีกจำนวนมากที่ทุกข์กับการเสพติดวัตถุ ไม่ต่างจากคนเอเชีย

ถึงเวลาหรือยัง ที่จะมอบความสุขที่แท้ให้กับตัวเอง?

ไม่มีสิ่งใด ใครๆ ทำให้ทุกข์ เมื่อไม่นำจิตไปเกี่ยวข้อง

       จิตใจที่อิสระ คือจิตไร้ความเป็นเจ้าของ ครอบครอง

       สุขสงบไม่มี ในจิตที่ไม่ดำรงอยู่ ณ ขณะนี้ เดี๋ยวนี้

“สิ่งสำคัญสำหรับผู้กระทำหน้าที่ ณ ขณะนั้น คือ ไม่สูญเสียสติ ณ ปัจจุบันขณะ“

พระพิทยา ฐานิสสโร ผู้เขียน

ถึงเวลาหรือยัง ที่จะมอบความสุขที่แท้ให้กับตัวเอง?

โดย พระพิทยา ฐานิสสโร

จากคอลัมน์ บาตรเดียวท่อง นสพ.คมชัดลึก

หน้าธรรมวิจัย วันอังคารที่ ๑๗ กันยายน พ.ศ.๒๕๖๒

The post ถึงเวลาหรือยัง…ที่จะมอบความสุขที่แท้จริงให้กับตนเอง โดย พระพิทยา ฐานิสสโร appeared first on Manasikul Online.