หนังสือ ประวัติสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร)
และ บันทึกว่าด้วยคดีความพระเถระวัดสระเกศ

จัดพิมพ์ในวาระครบ ๑ รอบนักษัตร ๑๒ ปีแห่งการถึงมรณภาพ ของหลวงพ่อเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร) ๑๐ สิงหาคม ๒๕๖๙

จัดพิมพ์ โดย  :  คณะศิษยานุศิษย์ในเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร) และ คณะศิษยานุศิษย์วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

ความจริงจากใจ : นายพิศิษฐ์ ลีลาวชิโรภาส อดีตผู้ว่าการตรวจเงินแผ่นดิน ในนามคณะศิษยานุศิษย์วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

          ก่อนจะได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า พระพุทธองค์ต้องผจญกับพญามารและเสนามารที่เข้ามาราวีขัดขวาง  หมายมั่นที่จะบั่นรอนชีวิตให้ม้วยมรณ์เพื่อไม่ให้บรรลุถึงพระอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ แต่พระพุทธองค์ทรงใช้พระปัญญาธิคุณ ถือเอาความจริงเป็นสัจจะอธิษฐานบารมี นำพระแม่ธรณีมาเป็นสักขีพยานต่อความจริง แล้วทรงใช้พระขันติธรรมอย่างสูงยิ่ง ทรงเอาชนะพญามารและเสนามาร จึงได้ตรัสรู้พระอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ เป็นพระพุทธเจ้า แล้วทรงนำคำสั่งสอนออกเผยแผ่ประดิษฐานพระพุทธศาสนาให้มั่นคงสืบมาจนถึงปัจจุบัน

          นับตั้งแต่ข้าพเจ้าได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการตรวจเงินแผ่นดิน ซึ่งอยู่ในช่วงปีพุทธศักราช ๒๕๕๗ ถึง ๒๕๖๐ เป็นเหตุทำให้ข้าพเจ้าได้มีโอกาสเข้าไปติดตามตรวจสอบการใช้จ่ายเงินงบประมาณแผ่นดินของพระอารามต่าง ๆ ที่รับอุดหนุนมาจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ซึ่งได้กระทำต่อเนื่องกันมาทุกปี

หากจะกล่าวสำหรับวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร ตามที่ข้าพเจ้าได้มีโอกาสติดตามตรวจสอบการใช้จ่ายเงินงบประมาณแผ่นดินในส่วนเงินอุดหนุนดังกล่าวนี้ โดยละเอียดแล้วเห็นว่า เป็นการใช้จ่ายเงินงบประมาณอย่างตรงไปตรงมาด้วยความสุจริตในการดำเนินการด้านต่าง ๆ โดยไม่มีข้อกังขาใด ๆ

จวบจนกระทั่งเมื่อปีพุทธศักราช ๒๕๖๑ ได้มีกลุ่มบุคคลที่ไม่ประสงค์ดีต่อวงการพระพุทธศาสนารวมตัวกันให้ร้ายป้ายสีพระสงฆ์ตามพระอารามต่าง ๆ ด้วยการกล่าวหาอันเป็นเท็จเพื่อจะนำไปสู่การตั้งข้อกล่าวหาโดยใช้พนักงานสอบสวน (เจ้าหน้าที่ตำรวจ) เข้ามาทำการจับกุมและประสงค์จะให้เป็นข่าวอื้อฉาวโดยมีเป้าหมายสุดท้ายคือการ จับสึก

แต่ปรากฏว่า พระเถระที่ถูกกระทำการดังกล่าวนี้ ได้เอาความจริงเข้าต่อสู้ จนสามารถพิสูจน์ความสุจริตได้  จากคำพิพากษาถึงที่สุดของศาลยุติธรรม แต่สิ่งที่เกิดความสะเทือนใจไปยังพุทธศาสนิกชน ก็คือ การกระทำของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่อ้างว่าเป็นพนักงานสอบสวนได้จงใจละเมิดบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย  พุทธศักราช ๒๕๖๐ มาตรา ๒๙ วรรคสอง อย่างโจ่งแจ้ง และยังได้กระทำการอันขัดต่อบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญ แห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๕๖๐ มาตรา ๕ วรรคแรก อย่างน่าละอายที่สุด ถึงกับมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในยุคนั้น ได้ตั้งกระทู้ถาม ถามนายกรัฐมนตรี และกระทู้ถามดังกล่าวนี้ นายกรัฐมนตรีไม่สามารถตอบกระทู้ถามนี้ได้ จนสิ้นวาระความเป็นรัฐบาลชุดนั้น 

          อย่างไรก็ตาม ข้าพเจ้าขอเรียนยืนยันว่า

ยังมีความจริงอีกหลายประการ

ที่ข้าพเจ้ามิอาจจะนำเสนอได้ในคราวเดียวกันนี้

แต่จะขอสงวนสิทธิ์ว่า คงจะมีสักวันหนึ่งที่จะได้มีโอกาสนำเสนอความจริงที่จะทำให้ปรากฏโฉมหน้าของกลุ่มขบวนการไม่ประสงค์ดีต่อพระพุทธศาสนา ให้พุทธศาสนิกชนได้รับรู้รับทราบกันต่อไปในอนาคต

  หนังสือเล่มนี้จึงเป็นเครื่องสะท้อนความจริงบางส่วนที่บันทึกไว้เป็นประวัติศาสตร์ของพระพุทธศาสนาในห้วงเวลาหนึ่ง 

ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงได้กราบนมัสการขออนุญาตต่อพระเถระทุกรูปนำเหตุการณ์ที่ได้บันทึกไว้ในช่วงเวลาของการพิสูจน์ความสุจริตให้เป็นที่ประจักษ์ซึ่งนับว่าเป็นพยานเอกสารทางประวัติศาสตร์ชิ้นหนึ่งที่ชาวพุทธทั้งหลายจะต้องจดจำไว้อย่างมิลืมเลือน อันจะเป็นเครื่องเตือนใจให้ทุกฝ่ายจำเป็นต้องตระหนักถึงความไม่ประมาทในทุกมิติอย่างรอบด้าน

(นายพิศิษฐ์ ลีลาวชิโรภาส)

อดีตผู้ว่าการตรวจเงินแผ่นดิน

ในนามคณะศิษยานุศิษย์วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

ความจริงจากใจ : นายพิศิษฐ์ ลีลาวชิโรภาส จากหนังสือ ประวัติสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร) และ บันทึกว่าด้วยคดีความพระเถระวัดสระเกศ (๓)

The post ความจริงจากใจ : นายพิศิษฐ์ ลีลาวชิโรภาส จากหนังสือ ประวัติสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร) และ บันทึกว่าด้วยคดีความพระเถระวัดสระเกศ (๓) appeared first on Manasikul Online.

คำปรารภ : หนังสือ “ประวัติสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร และ บันทึกว่าด้วยคดีความพระเถระวัดสระเกศ จัดพิมพ์ในวาระครบ ๑ รอบนักษัตร ๑๒ ปีแห่งการถึงมรณภาพ ของหลวงพ่อเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร) ๑๐ สิงหาคม ๒๕๖๙

          เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร ป.ธ.๙) อดีตประธานคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช และอดีตเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร ได้ถึงมรณภาพเมื่อวันที่ ๑๐ เดือน สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๕๖ จนถึงปีพุทธศักราช ๒๕๖๙ นี้ นับเป็นเวลาได้ ๑๓ ปี จากปีที่ถึงมรณภาพ 

          เจ้าประคุณสมเด็จ ฯ ในมุมมองการรับรู้รับทราบของบรรดาศิษยานุศิษย์ นั้น มีมากมายเกินกว่าคณานับ

          หลวงพ่อ เจ้าประคุณสมเด็จ ฯ เป็นพระมหาเถระที่มีความรักใน ๓ สถาบันหลัก คือ สถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ อย่างสูงยิ่ง เจ้าประคุณสมเด็จ ฯ จึงได้บันทึกความรักความเทิดทูนดังกล่าว ไว้ในพินัยกรรมเพื่อให้เป็นทิฏฐานุคติแก่อนุชนรุ่นหลังสืบไป    

          เป็นพระมหาเถระ เป็นหลวงพ่อ เป็นหลวงปู่ ที่มีความเมตตามาก ถูกต้องตรงตามอรรถกถาสุมังคลวิลาสินี ที่ว่า “อุตฺตานมุขี” ผู้มีใบหน้ายิ้มแย้ม พร้อมต้อนรับ เปี่ยมด้วยเมตตา เป็นใบหน้าโดยธรรมชาติ มิได้มีการปั้นหน้าแต่อย่างใด เป็นพระมหาเถระผู้ถึงพร้อมด้วยพรหมวิหารธรรม มีคุณธรรมครบทั้ง ๔ ประการ คือ เมตตา กรุณา มุทิตา และอุเบกขา   

          เป็นพระมหาเถระที่มีความเอาใจใส่ สนใจสอบถามสารทุกข์สุกดิบความเป็นอยู่ของพระภิกษุสามเณรทุกรูปภายในสำนักวัดสระเกศ รู้ด้วยว่ารูปใดอยู่ห้องไหน ห้องเล็ก หรือห้องใหญ่ อยู่คณะไหน เพราะรู้แปลนการก่อสร้างของทั้ง ๑๗ คณะวัดสระเกศ โดยถ่องแท้

          เป็นพระมหาเถระที่เอาใจใส่ต่อการศึกษา ทั้งการศึกษานักธรรม บาลี ปริยัติสามัญ คำสอนที่ได้ยินเป็นประจำ คือ พระภิกษุสามเณรทุกรูปต้องเล่าเรียนศึกษา เรียนให้รู้จริง ต้องรู้เท่าทันโลก เป็นต้น

          ในเทศกาลเข้าพรรษา เจ้าประคุณสมเด็จ ฯ ต้องลงบรรยายให้ความรู้แก่พระนวกะผู้บวชจำพรรษา ในชั่วโมงวันศุกร์ ด้วยวิชาความรู้ทั่วไป แต่คือ บรรยายเรื่องพระไตรปิฎก รวมไปถึงพระอภิธรรมปิฎก สอนเรื่อง จิต เจตสิก รูป นิพพาน แต่บรรยายให้ฟังเพลินจนนึกไม่ถึงว่ากำลังบรรยายเรื่องพระไตรปิฎก 

          เป็นพระมหาเถระที่เอาใจใส่ต่อกิจการงานของวัดที่เป็นงานประจำ และงานพิเศษ เมื่อใกล้ถึงวันสำคัญนั้น ๆ เจ้าประคุณสมเด็จ ฯ ต้องถามก่อนว่า วันพระ ๘ ค่ำ, วันพระ ๑๕ ค่ำ ที่จะถึงนี้ รูปใดเป็นองค์แสดงพระธรรมเทศนาในพระอุโบสถ, รูปใดเป็นองค์อาราธนา รูปใดเป็นองค์แสดงพระปาฏิโมกข์, ครูสอนบาลีชั้นประโยคนี้ วันนี้รูปใดเป็นอาจารย์สอน, วันปาฏิโมกข์ก่อนโน้น พระภิกษุ ก. มีกิจธุระไปไหน จึงไม่ได้ลงอุโบสถฟังพระปาฏิโมกข์, อาการไม่สบายของพระภิกษุสามเณรรูปนั้นเป็นอย่างไร ฝากพระอาจารย์และเจ้าคณะเป็นภารธุระดูแลให้ด้วยนะ จ่ายค่าใช้จ่ายไปเท่าไรให้มาเบิกกับหลวงพ่อ ฯลฯ 

          สำนักวัดสระเกศ กำหนดทำวัตร ๓ เวลา ภาคเช้า เวลา ๐๘.๓๐ น. ภาคเย็น เวลา ๑๗.๑๕ น. แต่ภาคค่ำ เวลา ๒๑.๐๐ น. เป็นเวลาทำวัตรที่เจ้าประคุณสมเด็จ ฯ จะเป็นผู้นำทำวัตรด้วยตนเอง แม้จะเดินทางไปปฏิบัติศาสนกิจต่างจังหวัด หรือต่างประเทศ กลับมาถึง ก็ยังต้องไปทำวัตรในเวลา ๒๑.๐๐ น. นี้ ไม่ทันขึ้นนั่งทำวัตร ก็นั่งเก้าอี้ด้านล่างอาสน์สงฆ์ ได้ปฏิบัติเช่นนี้ จนถึงการอาพาธที่ไม่สามารถนั่งทำวัตรได้แล้ว จึงหยุด         

          เป็นพระมหาเถระที่มีความจำแม่น จำเรื่องราว สถานที่ ตลอดจนจำบุคคลได้แม่นยำ ไม่ใช่จำได้แต่ชื่อของบุคคลคนนั้นเท่านั้น แต่จำได้ถึงบรรพบุรุษบิดามารดา ปู่ย่า ตายาย และเรื่องราวการดำเนินชีวิตของครอบครัว ตระกูลต่าง ๆ เหล่านั้น ได้อย่างถูกต้องแม่นยำด้วย

          เป็นพระมหาเถระที่มีความรับผิดชอบสูงทั้งในการรับผิดชอบตนเองและรับผิดชอบต่อส่วนรวมหรือการณ์พระศาสนา เป็นพระมหาเถระที่มีความร่วมสมัยและมีวิสัยทัศน์ที่นำสมัย ปรากฏรายละเอียดในภาคประวัติของเจ้าประคุณสมเด็จ ฯ ดังที่จะกล่าวในหนังสือเล่มนี้แล้ว  

          บรรดาข้าพเจ้าผู้เป็นศิษยานุศิษย์ในเจ้าประคุณสมเด็จ ฯ ขอน้อมระลึกถึงพระคุณอันประเสริฐยิ่งนั้น และขอกราบบูชาพระคุณด้วยความเคารพอย่างสูงยิ่ง จักยึดมั่นไว้เป็นสรรพสิริมงคลแก่ชีวิตของตนตลอดไป   

          ในวาระวันคล้ายวันมรณภาพเวียนมาบรรจบ ด้วยอานิสงส์แห่งการบำเพ็ญบุญกุศลที่บรรดาศิษยานุศิษย์ได้บำเพ็ญเป็นทักษิณานุประทานตามเพิ่มให้แล้วนี้ ขอจงเป็นพลวปัจจัยตามส่งให้หลวงพ่อเจ้าประคุณสมเด็จ ฯ ได้เสวยสุคติในสัมปรายภพ บรรลุพระนิพพานเป็นที่สุดด้วย เทอญ

บรรดาศิษยานุศิษย์ในเจ้าประคุณสมเด็จ ฯ

ศิษยานุศิษย์สำนักวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

๑๐ สิงหาคม ๒๕๖๙

จัดพิมพ์ โดย  :  คณะศิษยานุศิษย์ในเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร) และ คณะศิษยานุศิษย์วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

The post คำปรารภ : หนังสือ “ประวัติสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร และ บันทึกว่าด้วยคดีความพระเถระวัดสระเกศ (๒) appeared first on Manasikul Online.

“เราตายได้

แต่พระพุทธศาสนาตายไม่ได้”

สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร)

การเดินทางของ “อุปเสณวงศ์”

เมื่อวันพฤหัสบดีที่ ๖ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ แรม ๘ ค่ำ เดือน ๘-๘ ซึ่งเป็นวันพระ ณ พระอุโบสถ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร แขวงบ้านบาตร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร จัดพิธีอุปสมบทหมู่ครั้งใหญ่ เชิดชูเจตนารมณ์ “อุปเสณวงศ์” รำลึก ๑๓ ปีมรณกาล สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร ป.ธ.๙) ๑๐ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ โดยมี เจ้าประคุณสมเด็จพระวชิรสิทธาจารย์ กรรมการมหาเถรสมาคม และเจ้าอาวาสวัดสระ เกศ ราชวรมหาวิหาร เป็นพระอุปัชฌาย์ ระยะเวลาการบวช ๑๕ วัน ระหว่างวันที่ ๖ – ๒๐ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙

งานบุญมหากุศลครั้งสำคัญ

รำลึกถึงวาระครบรอบ ๑๓ ปี แห่งการมรณภาพ

เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร ป.ธ.๙)

๑๐ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙

ในการนี้นับเป็นการจัดงานบุญมหากุศลครั้งสำคัญ เพื่อรำลึกถึงวาระครบรอบ ๑๓ ปี แห่งการมรณภาพของ เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร ป.ธ.๙) อดีตประธานคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช และอดีตชเจ้าอาวาสวัดสระเกศฯ ในวันที่ ๑๐ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ โดยในปีนี้มุ่งเน้นการสืบทอดเจตนารมณ์ผ่านการจัดพิธีอุปสมบทหมู่ศิษยานุศิษย์ พร้อมประกาศความเป็นทายาทธรรมภายใต้ร่มเงาแห่ง “อุปเสณวงศ์”

โดยมีรายนามผู้เข้าร่วมโครงการอุปสมบท (บูชาพระคุณ) ดังนี้

๑. นายทวิช สังข์อยู่ (หนุ่ย)

๒. นายบุญโฮม ค่อมสิงห์ (บุญ)

๓. นายธนะเมศฐ์ เพิ่มศิริสุเมธา (โม)

๔. นายอัฑฒ์ฐพงค์ โพธิ์ชื่น (ฟ่อน)

๕. นายณรงค์ชัย บ่อน้อย (เนม)

๖. นายเพชรบดี สิงเกื้อ (แทน)

๗. นายสินธุวัฒน์ ชื่นชอบ (วอ)

๘. นายทศพล วันหนา (ก็อตตี้)

๙. นายฑสุธัน วงศ์ชะอุ่ม (ตาม)

๑๐. นายศราวุฒ วันหนา (ก้อง)

๑๑. นายภูบดี สิงเกื้อ (ไข่)

๑๒. นายณัฐนพ พุคยาภรณ์ (กิ้งโก่ง)

๑๓. นายสุธารักษ์ บับติสตา (เล็ก)

๑๔. นายสิทธิรัชถ์ ป้อมเกิด (โต)

ประกาศความเป็นทายาทธรรม

ภายใต้ร่มเงาแห่ง “อุปเสณวงศ์”

หัวใจสำคัญของการจัดงานบำเพ็ญกุศลในปีนี้ คือการเชิดชู “อุปเสณวงศ์” ซึ่งสะท้อนถึงเจตนารมณ์และวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านการเผยแผ่พระพุทธศาสนาและงานพระธรรมทูตการอุปสมบทหมู่ของคณะศิษยานุศิษย์ในครั้งนี้ จึงมิได้เป็นเพียงการบวชเพื่อทดแทนพระคุณบิดามารดา หรืออุทิศส่วนกุศลถวายแด่บูรพาจารย์เท่านั้น แต่เป็นการปฏิญาณตนเพื่อเป็น “ทายาทธรรม” ที่พร้อมจะเรียนรู้ ก้าวเดินตามรอย และสานต่องานพระศาสนา

พระอุปัชฌาย์ยังได้มอบหมายให้มีพระพี่เลี้ยง ดูแลอบรมสั่งสอน ธรรมะภาคปฏิบัติ แก่ พระนวกะ (ผู้บวชใหม่) จะเข้ารับการอบรมและปฏิบัติธรรมอย่างเข้มข้น ต่อเนื่องระหว่างวันที่ ๖ – ๒๐สิงหาคม ๒๕๖๙ อีกด้วย

The post วัดสระเกศฯ จัดพิธีอุปสมบทหมู่ศิษยานุศิษย์ครั้งใหญ่ เชิดชูเจตนารมณ์ “อุปเสณวงศ์” รำลึก ๑๓ ปีมรณกาล “สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร ป.ธ.๙)” ๑๐ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ โดยมีเจ้าประคุณสมเด็จพระวชิรสิทธาจารย์ เป็นพระอุปัชฌาย์ appeared first on Manasikul Online.

“ในอนาคต สำหรับผู้บวชเรียน อาตมาคิดว่า คงจะเปลี่ยนไปมาก จากสิ่งที่เกิดขึ้นกับพระสงฆ์ในวันนี้ ผู้ที่จะบวชเรียนแต่วัยเยาว์จะน้อยลง พ่อแม่คงให้บวชยากขึ้น และเด็กๆ เองก็คงจะถูกคาดหวังให้ได้รับการศึกษาทางโลกแต่เพียงอย่างเดียว ซึ่งต่างจากในอดีตกาลจนมาถึงยุคอาตมาเมื่อสามสิบกว่าปีก่อน ซึ่งอาจเป็นยุคท้ายๆ แล้วของการบวชเป็นสามเณรตั้งแต่เด็กๆ แล้วอยู่ยาวในเพศบรรพชิตจนสิ้นอายุขัย”

ท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร สะท้อนมุมมองภาพของพระสงฆ์บนแผ่นดินไทย ให้ผู้เขียนฟังขณะที่ไปกราบเยี่ยมท่าน และบันทึกธรรมคำสอนของท่านไว้ เมื่อวันที่ ๓ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๖๑ ซึ่งเป็นช่วงที่ท่านและคณะสงฆ์จากวัดสระเกศ ๕ รูป ถูกจำกัดอิสรภาพอยู่ในเรือนจำกว่า ๔๐๐ วัน โดยไม่ได้มีความผิด

หลังการกลับมาของท่าน จึงเป็นหมุดหมายสำคัญในการก้าวย่างเพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนาต่อไป ตามรอยธรรมองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เพื่อยังประโยชน์ให้ผู้คนได้พบกับพระธรรมที่จะช่วยให้ชีวิตพบกับความสงบเย็นในที่สุด ท่ามกลางโลกที่ผู้คนต่างไร้ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจจนสร้างความวุ่นวายยุ่งเหยิงให้กับตนเองและผู้อื่นจนยากจะเยียวยา …

หากทว่า คำสอนจากพระพุทธเจ้าในบวรพระพุทธศาสนานี่เองที่ได้ช่วยผู้คนบนโลกมากว่า ๒๖๐๐ ปีให้พ้นทุกข์ในสังสารวัฏมาแล้วนับไม่ถ้วน คือคำตอบ

เมื่อกลับมาอ่านอีกครั้งจึงเห็นว่า ควรจะนำมาเผยแผ่ให้เห็นความเสียสละชีวิตเพื่อธรรมของท่านและคณะสงฆ์ในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาทุกด้านจนถูกกลั่นแกล้ง ซึ่งไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นในยุคของเราเท่านั้น หากทว่า พระสงฆ์ผู้เสียสละตนช่วยเหลือผู้คนไม่น้อยต่างถูกทำร้าย ใส่ความสารพัด พระป่าที่ปกป้องผืนป่าก็ถูกขับไล่ออกจากป่า

และเมื่อไม่นานมานี้ วันที่ ๒ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ พระธุดงค์ธรรมยาตรา ๑๐ รูป ผู้ก้าวเดินเพื่อสันติภาพอยู่บนถนนทางหลวงบริเวณบ้านนาเวียงแก ตำบลนาสีนวล อำเภอเมือง จังหวัดมุกดาหาร ถูกรถกระบะซึ่งขับโดยเด็กอายุเพียง ๑๑ ปีที่เป็นออทิสติกชนจนมรณภาพ และมีพระภิกษุอีกหลายรูปกับฆราวาสอีกหลายท่านบาดเจ็บสาหัส

ในอีกซีกโลกหนึ่ง วันเดียวกันนั้นเอง ลอบกา รังเซน (Lobga Rangzen) นักเคลื่อนไหวชาวทิเบต ซึ่งเคยบวชเป็นพระมาก่อน ได้จุดไฟเผาตัวเองเพื่อประท้วงเรียกร้องอิสรภาพและเอกราชของประเทศทิเบต เมื่อวันที่ ๒ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ (ตามเวลาท้องถิ่น) บริเวณด้านหน้าสำนักงานใหญ่องค์การสหประชาชาติ (UN) ในนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในเวลาต่อมาที่โรงพยาบาล การเสียสละชีวิตของท่าน แม้จะต้องเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสจนลมหายใจสุดท้าย ทำให้เห็นถึงจิตอันยิ่งใหญ่ที่อยู่เหนือความตายที่ปรารถนาจะช่วยเหลือเพื่อนร่วมชาติให้ได้อยู่ในบ้านเกิดอย่างอบอุ่นในดินแดนหลังคาโลกอันเป็นหมุดหมายสุดท้ายของชีวิตอย่างมีอิสรภาพ

อีกทั้งการเดินธุดงค์ Walk for Peace ในสหรัฐอเมริกาที่นำโดยพระอาจารย์ปัญญาการะ หรือ พระปัณณากะระ ภิกขุ (Bhikkhu Paññākāra) ชาวเวียดนาม ผู้ช่วยเจ้าอาวาสศูนย์วิปัสสนา Huong Dao Vipassana Bhavana Center (วัดฮวองดาว) เมืองฟอร์ตเวิร์ท รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา พร้อมด้วยพระไทย พระลาว พระพม่า ๑๙ ได้ออกเดินธุดงค์ธรรมยาตรา ตั้งแต่วันที่ ๒๖ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๘ จากเมืองฟอร์ตเวิร์ธ รัฐเท็กซัส ผ่าน ๑๐ รัฐในสหรัฐอเมริกา มุ่งหน้าสู่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ระยะทางรวมกว่า ๓,๗๐๐ กิโลเมตร หรือประมาณ ๒๓๐๐ ไมล์ ระหว่างทางในช่วงแรก พระมหาดำ รมสาร พระสงฆ์ชาวลาว ประสบอุบัติเหตุถูกรถพุ่งชนระหว่างการเดินจาริกธุดงค์ข้ามสหรัฐอเมริกา ส่งผลให้ท่านต้องถูกตัดขาซ้าย แม้จะประสบอุบัติเหตุอย่างรุนแรง ท่านได้แสดงความเมตตาและให้อภัยผู้ขับขี่รถคันดังกล่าวจากหัวใจอันบริสุทธิ์

ท่านกล่าวว่า ถ้าขาขาดไปหนึ่งข้าง แล้วกู้คืนสันติภาพให้หัวใจคนนับล้านได้ ก็ถือว่าคุ้มค่า

หัวใจของพระโพธิสัตว์ เป็นเช่นนี้ Walk for Peace ได้ช่วยให้คนทุกข์ในอีกฝั่งหนึ่งของโลกคลายทุกข์จากภาวะซึมเศร้า ความเจ็บปวดทางใจจากความสูญเสีย ความโดดเดี่ยวของผู้คน ฯลฯ ได้มากมายมหาศาล และท่านยังมีปณิธานที่จะสร้างธรรมเจดีย์ในสหรัฐอเมริกา เพื่อจารึกพระไตรปิฎกหลายภาษา ไว้บนแผ่นหินให้อยู่คู่โลกใบนี้ไปอีก ๔,๐๐๐ ปี เพื่อช่วยเหลือคนทุกข์ให้ออกจากสังสารวัฏตามรอยธรรมที่พระพุทธเจ้าค้นพบเมื่อสองพันหกร้อยกว่าปีก่อน

สันติภาพบนโลกนี้ จึงต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อ หยาดน้ำตา ชีวิตและความตายมาโดยตลอดจนถึงปัจจุบัน

และเมื่อวันที่ ๕ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ ที่ผ่านมา คณะสงฆ์โครงการ Walk for Peace นำโดยพระอาจารย์ปัญญาการะได้เข้ารับพระราชทานรางวัล “เสาอโศกผู้นำศีลธรรม” ประจำปี ๒๕๖๙ โดยพิธีจัดขึ้น ณ หอประชุมราชมงคล มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี (มทร.ธัญบุรี) อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี

ดังที่ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ) เขียนไว้ในหนังสือ “เย็นหิมะในรอยธรรม” ตอนหนึ่งว่า พระพุทธศาสนาในเมืองไทย มีภัยรอบด้าน

ในโลกปัจจุบัน การรักษาพระพุทธศาสนาเอาไว้ให้ได้นั้น จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องให้พระเณรได้มีความรู้ มีการศึกษาทั้งธรรมะ และวิชาการทางโลก ความรู้อย่างพระก็ต้องรู้เพราะเป็นเรื่องของศาสนา แต่ก็ต้องรู้ความรู้ชาวบ้านของเขาด้วย ในขณะเดียวกันก็ต้องมีการวางแผนเพื่อให้พระพุทธศาสนาไปอยู่ตามต่างประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก

ผู้ที่จะรับภาระหน้าที่อันหนักหน่วงนี้ได้ ก็คือ “พระเณร” นั่นเอง จึงจำเป็นจะต้องให้พระเณรมีการศึกษา รู้เท่าทันสิ่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน

อายุยังน้อยต้องเรียน เรียนอะไรก็ได้ที่ไม่ขัดต่อพระธรรมวินัย อย่าอยู่เฉย ๆ เพราะพระเณรจะต้องรับภาระธุระพระศาสนา แต่หลวงพ่อแก่แล้ว คนแก่จะทำอะไรได้ แค่ให้หายใจอยู่เฉยๆ ก็ยังแย่แล้ว

พระพุทธศาสนาเมืองไทยมีภัยรอบด้าน ซึ่งกำลังแทรกเข้ามาทุกรูปแบบ พระพุทธศาสนาอาจจะล้มลงวันใดก็ได้ แต่พระก็ยังเหมือนปลาอยู่ในน้ำเย็น จึงตายใจว่าพระพุทธศาสนาตั้งมั่นเจริญรุ่งเรืองในเมืองไทย เลยไม่รู้สึกถึงความล่มสลาย ซึ่งกำลังใกล้เข้ามา

“ให้มองไปอีก ๕๐ ปีข้างหน้า โดยกำหนดดูผลแห่งความเปลี่ยนแปลงครั้งละ ๑๐ ปี ในทุก ๑๐ ปี ก็ต้องดูความเปลี่ยนแปลงในแต่ละปี และในแต่ละปีนั้น ก็ต้องดูความเปลี่ยนแปลงในทุกวันอีกด้วย จนกว่าจะถึง ๕๐ ปี เพื่อให้คาดการณ์ว่าอีก ๕๐ ปี ข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น

“ถ้าสิ่งนั้นจะเกิดขึ้นกับพระพุทธศาสนาอย่างเคยเกิดขึ้นในอดีต แล้วเราจะทำอย่างไร มองให้เห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในอดีต ความเปลี่ยนแปลงของชีวิต ของสังคม และของโลก

“ความเปลี่ยนแปลงมีอยู่ตลอดเวลา แม้กระทั่งกับพระพุทธศาสนา มิเช่นนั้นแล้ว พระพุทธศาสนาในอินเดีย ในปากีสถาน บังกลาเทศ และในอัฟกานิสถาน เป็นตัวอย่าง ก็คงไม่ล่มสลาย

“ถ้าสามารถมองเห็นความเปลี่ยนแปลงของชีวิต ของสังคมและของโลกที่จะเกิดในอีก ๕๐ ปีข้างหน้า ก็จะทำให้สามารถเห็นความเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นกับพระพุทธศาสนาในเมืองไทยได้ด้วย ซึ่งก็คือ อนาคตของพระพุทธศาสนาทั้งหมดนั่นเอง

“เหตุการณ์ที่เกิดกับพระสงฆ์ ที่มหาวิทยาลัยนาลันทาในอดีต จนเป็นเหตุให้พระยอมสละชีวิตเพื่อพระพุทธศาสนาต้องถูกฆ่าตายหมู่พร้อมกันมากกว่า ๘,๐๐๐ องค์ เหตุการณ์นี้ เป็นสิ่งที่พระและชาวไทย ควรจะนำมาเตือนสติอยู่เสมอว่า “อย่าประมาท” อย่านึกว่า เมืองไทยเป็นเมืองพุทธ มองไปที่ไหนก็มีแต่วัด มองไปที่ไหนก็เห็นแต่จีวรเหลืองอร่าม แล้วเหตุการณ์อย่างมหาวิทยาลัยนาลันทาจะเกิดขึ้นไม่ได้

“น้ำร้อนปลาเป็น

น้ำเย็นปลาตาย”

“ชั่วเพียงวินาทีเดียว ทุกอย่างก็พลิกได้ นี่มองอย่างประวัติศาสตร์ ประวัติศาสตร์มันเกิดขึ้นมาแล้ว อย่าประมาท ต้องเตรียมพร้อมอยู่เสมอ

“การพัฒนาประเทศไทย ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างมากในทางบ้านเมือง ไม่เว้นแม้กระทั่งพระพุทธศาสนา” จากหนังสือ “เย็นหิมะในรอยธรรม” เขียนโดย สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ)

    ท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ กล่าวต่อมาว่า เพราะเมื่อก่อน การศึกษาฝากไว้กับพระหลวงปู่ หลวงตา ฝากไว้กับวัด ฝากไว้กับพระพุทธศาสนา เป็นบวร แต่เมื่อหกสิบปีก่อน ที่รัฐบาลสมัยนั้นมาเน้นเรื่อง งานคือเงิน เงินคืองาน บันดาลสุข สภาพสังคมก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป เมื่อเปลี่ยนวันหยุดจากวันโกน วันพระ มาเป็นวันเสาร์-อาทิตย์  แม้ว่าจะมีการรณรงค์ให้เข้าวัดวันเสาร์-อาทิตย์ก็ตาม แต่ก็ไม่ได้ผล ยิ่งทำให้วันโกนกับวันพระค่อยๆ หายไป และหมดความสำคัญลงไปในที่สุด

         ” นี่เป็นจุดเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่ไม่ค่อยมีคนเห็น และก็ชัดขึ้นในวันนี้ เมื่อสังคมต่างคนต่างอยู่มากขึ้น พระอยู่ส่วนพระ โยมก็อยู่ส่วนโยม การเกื้อกูลกันแบบสมัยก่อนหายไป กลายเป็นความสัมพันธ์รูปแบบใหม่ เป็นกลุ่มๆ

          “การเปลี่ยนแปลงของการบวชเรียนจึงเปลี่ยนไปเช่นเดียวกัน ในอนาคต นอกจากผู้ที่จะบวชเรียนแต่เยาว์วัยจะน้อยลง  ผู้ที่จะบวชก็จะเป็นผู้ที่ศึกษามามาก จนกว่าจะตัดสินใจบวช ซึ่งก็จะไม่มีรากของการอุปัฏฐากครูบาอาจารย์ หรือได้ใกล้ชิดเรียนรู้วัตรปฏิบัติหลวงปู่หลวงตาเหมือนเมื่อก่อน

“คนรุ่นใหม่ที่จะบวชก็อาจใช้ปัญญามาก แต่ก็อาจมีจุดอ่อนเกี่ยวกับความศรัทธาก็อาจทำให้บวชไม่ได้นาน หากไม่อดทนพอ เหมือนการปลูกต้นไม้ ในอนาคตจะเป็นการตัดต่อกิ่ง ตอนกิ่งไปต่อต้นใหม่ มากว่าที่จะปลูกจากเมล็ดพันธุ์ที่ค่อยๆ เติบโตอย่างแข็งแรง มีวุฒิภาวะของความเข้าใจในวิถีบรรพชิตที่ไม่ได้มาจากเหตุผลเพียงอย่างเดียว แต่เป็นความศรัทธาอย่างเต็มเปี่ยมที่ได้รับการปลูกฝังมาจากพ่อแม่ปู่ย่า ตายายที่พาไปวัดตั้งแต่เล็กแต่น้อย แล้ววิถีเช่นนี้กำลังจะหมดไปในสังคมไทยในอนาคต

          “สิ่งที่เกิดขึ้น และกำลังเปลี่ยนแปลงไป ไม่ใช่ว่าไม่ดี หรือดีกว่า แบบเดิม แต่เป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญอีกครั้งหนึ่งเท่านั้นเอง” พระราชกิจจาภรณ์ กล่าว และกล่าวต่อมาว่า พระสงฆ์เราจึงมีภาระที่แบกอยู่บนบ่าไม่เพียงภาวนาส่วนตนให้พ้นทุกข์ในสังสารวัฏ หากยังต้องช่วยเหลือผู้คนให้พ้นทุกข์จากสังสารวัฏด้วยพระธรรมที่นำไปประพฤติปฏิบัติได้จริงในชีวิตประจำวัน

ดังที่พระพุทธองค์ตรัสไว้ในปัจฉิมวาจาว่า “วยธมฺมา สงฺขารา อปฺปมาเทน สมฺปาเทถ : สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมสลายไปเป็นธรรมดา ท่านทั้งหลายจงยังประโยชน์ตนและประโยชน์ท่าน ให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเถิด”

มโนปณิธาน พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ตอนที่ ๙๑ “จุดเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญของพระสงฆ์บนผืนแผ่นดินไทยและโลกใบนี้”

The post มโนปณิธาน พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ตอนที่ ๙๑ “จุดเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญของพระสงฆ์บนผืนแผ่นดินไทยและโลกใบนี้” appeared first on Manasikul Online.

สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ) กล่าวไว้ในหนังสือ “เย็นหิมะในรอยธรรม” เรื่อง การรักษาสังฆมณฑล คือ การรักษาชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ ตอนหนึ่งว่า ตอนนี้ พระบารมีของพระมหากษัตริย์ยังอยู่ จึงทำให้พระพุทธศาสนาในเมืองไทย ยังเปลี่ยนแปลงช้ากว่าสิ่งอื่น แต่ต่อไปจะเปลี่ยนแปลงเร็วมาก

“ต่อไป สังคมจะหมุนเร็ว พระศาสนาก็จะเปลี่ยนแปลงเร็วตามไปด้วย จะไม่ใช่อย่างทุกวันนี้แล้ว ทุกวันนี้พระเณร ยังได้เรียนนักธรรม เรียนบาลี และในหลวงยังพระราชทานสมณศักดิ์ ยังได้เป็นพระครู เป็นเจ้าคุณ ต่อไปข้างหน้าจะไม่มีอย่างนี้แล้ว แต่นั่นก็ไม่ใช่หลักที่สำคัญ หลักที่สำคัญนั่น ก็คือ การรักษาท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงที่เร็ว สิ่งที่สำคัญที่สุด ก็คือ

“พระเณรต้องมีการศึกษา

จึงจะนำพาพระพุทธศาสนาให้อยู่รอดได้”

“การรักษาสังฆมณฑล คือ การรักษาชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์” สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร) : รำลึกพิธีมอบใบแต่งตั้งฐานานุกรมและพัดยศ ๓๐ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ ณ พระอุโบสถ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

เมื่อวันที่ ๓๐ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ ณ พระอุโบสถ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร เวลา ๑๙.๐๐ น. พิธีมอบใบแต่งตั้งฐานานุกรมและพัดยศ

พระเดชพระคุณพระพรหมสิทธิ กรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร เมตตาเป็นประธานในพิธีมอบใบแต่งตั้งฐานานุกรมและพัดยศให้แด่พระภิกษุสงฆ์จำนวน ๗ รูป ซึ่งเป็นพระสงฆ์ผู้ปฏิบัติงานในพระอาราม

โดยผู้เข้ารับการแต่งตั้งฐานานุกรม ได้แก่

๑. พระครูสิทธิสรกิจ พิศุทธิ์ วิสุทฺโธ ดำรงตำแหน่งฐานานุกรม ที่ พระครูปลัดสุวัฒนสิทธิคุณ พิบูลศาสนภารธุราทร บวรสังฆานุนายก

๒. พระมหาวัฒนา ปุญฺญวฑฺฒโน ดำรงตำแหน่งฐานานุกรม ที่ พระครูสิทธิสรกิจ

๓. พระครูวินัยธร ธนเดช ธมฺมปญฺโญ ดำรงตำแหน่งฐานานุกรม ที่ พระครูสังฆภารวิมล

๔. พระครูใบฎีกา ปฐมพงศ์ ญาณวํโส ดำรงตำแหน่งฐานานุกรม ที่ พระครูสมุห์

๕. พระมหาชัยพัชร์ ปญฺญาวโร ดำรงตำแหน่งฐานานุกรม ที่ พระครูใบฎีกา

๖. พระมหาวิรัตน์ รตนญาโณ ดำรงตำแหน่งฐานานุกรม ที่ พระครูวินัยธร

๗. พระมหาสิทธิชัย สิทฺธิญาโณ  ดำรงตำแหน่งฐานานุกรม ที่ พระครูใบฎีกา

และในวันที่ ๑๔ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ ที่ผ่านมา ณ พุทธสถานฮ่องธรรม จังหวัดศรีสะเกษ โดยพระมหาติ่ง มหิสฺสโร,ดร. ประธานสงฆ์พุทธสถานฮ่องธรรมได้จัดพิธีทำบุญอุทิศถวายบูรพาจารย์

และพิธีถวายมุทิตาสักการะ แด่ พระครูใบฎีกาสิทธิชัย สิทฺธิญาโณ เป็นพระครูฐานานุกรม ในพระราชกิจจาภรณ์ สุนทรสรรพสิทธิโกวิท มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร

ในการนี้ พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) เมตตาให้โอวาทธรรม ตอนหนึ่งว่า

“การได้มาเห็นพระสงฆ์ที่พุทธสถานฮ่องธรรม

มุ่งมั่นตั้งใจทำงานเพื่อพระพุทธศาสนาอย่างสร้างสรรค์

หลากหลายด้านเป็นสิ่งที่ดี น่าอนุโมทนา และขอถวายกำลังใจ”

โอวาทธรรม พระราชกิจจาภรณ์
ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร
ณ พุทธสถานฮ่องธรรม อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกศ
วันที่ ๑๔ มิถุนายน ๒๕๖๙

The post “การรักษาสังฆมณฑล คือ การรักษาชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์” สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร) : รำลึกพิธีมอบใบแต่งตั้งฐานานุกรมและพัดยศ ๓๐ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ ณ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร appeared first on Manasikul Online.

เมื่อวันเสาร์ที่ ๓๐ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้นำรถยนต์หลวงส่งพระภิกษุ-สามเณรเปรียญธรรม ๙ ประโยค กลับสู่พระอารามตามธรรมเนียมที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ ๕) ทรงริเริ่มไว้

โดย วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร ในปีนี้ มีพระภิกษุ-สามเณร สอบได้เปรียญ ๙ ประโยค ๒ รูป ดังนี้

พระมหาธีรภัทร์ ญาณธีโร (มุสิกสงค์) อายุ ๒๗ ปี พรรษา ๖ สอบได้เปรียญธรรม ๙ ประโยค

และ สามเณรคมสันต์ เลาเลิศ อายุ ๒๒ ปี สอบได้เปรียญธรรม ๙ ประโยค

พระเดชพระคุณพระพรหมสิทธิ เจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร เจ้าสำนักเรียนวัดสระเกศ พร้อมด้วยคณะสงฆ์วัดสระเกศ ขอแสดงความยินดีแก่พระภิกษุสามเณรผู้สอบได้ประโยคบาลีสนามหลวง (ครั้งที่ ๑ และครั้งที่ ๒) ในสำนักเรียนวัดสระเกศ ประจำพุทธศักราช ๒๕๖๙ ดังนี้

๑. พระมหาธีรภัทร์ ญาณธีโร (มุสิกสงค์)

อายุ ๒๗ ปี พรรษา ๖ สอบได้เปรียญธรรม ๙ ประโยค

๒. สามเณรคมสันต์ เลาเลิศ

อายุ ๒๒ ปี สอบได้เปรียญธรรม ๙ ประโยค

สำหรับปีนี้ พระภิกษุสามเณรผู้สอบได้ประโยคบาลีสนามหลวง (ครั้งที่ ๑ และครั้งที่ ๒) ในสำนักเรียนวัดสระเกศ ประจำพุทธศักราช ๒๕๖๙ ดังนี้

๑. พระมหาธีรภัทร์ ญาณธีโร (มุสิกสงค์)

อายุ ๒๗ ปี พรรษา ๖ สอบได้เปรียญธรรม ๙ ประโยค

๒. สามเณรคมสันต์ เลาเลิศ

อายุ ๒๒ ปี สอบได้เปรียญธรรม ๙ ประโยค

๓. สามเณรปรัชญา มุ่งเครือ

อายุ ๑๙ ปี สอบได้เปรียญธรรม ๕ ประโยค

๔. สามเณรสิทธิพร เหมียดไธสง

อายุ ๑๗ ปี สอบได้เปรียญธรรม ๕ ประโยค

๕. สามเณรคณากร ขุนค้า

อายุ ๑๖ ปี สอบได้เปรียญธรรม ๔ ประโยค

๖. สามเณรธนากร ขุนค้า

อายุ ๑๘ ปี สอบได้เปรียญธรรม ๔ ประโยค

ขออนุโมทนาในความเพียรพยายาม และขออำนวยพรให้เจริญงอกงามในพระธรรมวินัยสืบไป

อนึ่ง ในหนังสือ “วิถีแห่งผู้นำ” สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร) เรียบเรียงโดย พระครูอมรโฆสิต (ปรีชา สาเส็ง)

บทที่ ๒๓. สมเด็จพระสังฆราช (อยู่ ญาโณทยมหาเถร) สมเด็จพระสังฆราช  พระองค์ที่ ๑๕ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ บันทึกไว้ตอนหนึ่ง เกี่ยวกับที่มาของธรรมเนียมที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้นำรถยต์หลวงส่งเปรียญธรรม ๙ ประโยค กลับพระอาราม จนเป็นธรรมเนียมมาจนถึงบัดนี้ ว่า

ท่านเจ้าพระคุณสมเด็จพระสังฆราช (อยู่ ) ได้เป็นเปรียญธรรม ๙ ประโยค  เป็นรูปแรกในรัชกาลที่  ๕  เมื่อพระชนมายุ ๒๘ พรรษา  และได้รับพระมหากรุณาธิคุณให้นำรถยนต์หลวงมาส่งจนถึงที่เป็นพิเศษ  และนับตั้งแต่นั้นมา  ถ้าเปรียญรูปใดสอบไล่ได้ ๙ ประโยค  ก็ทรงพระกรุณาโปรดให้นำรถยต์หลวงส่งเปรียญรูปนั้นจนถึงที่เป็นธรรมเนียมมาจนถึงบัดนี้

อีกประการหนึ่ง เจ้าพระคุณสมเด็จพระสังฆราช (อยู่ ญาโณทยมหาเถร) นับตั้งแต่ได้เข้าแปลพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ประโยคต้นจนประโยคสุดท้าย ไม่เคยแปลตกเลย

ดังนี้…

๒๓. สมเด็จพระสังฆราช (อยู่ ญาโณทยมหาเถร) สมเด็จพระสังฆราช  พระองค์ที่ ๑๕ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์

              สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (อยู่ ญาโณทยมหาเถร) สมเด็จพระสังฆราชองค์ที่ ๑๕ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์  ประสูติเมื่อวันที่ ๑ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๔๑๗  ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  ที่เรือนแพหน้าวัดกัลยาณมิตร อำเภอบางกอกใหญ่ จังหวัดธนบุรี  บิดาชื่อ ตรุษ  มารดาชื่อ จันทร์

พระนามเดิม อยู่  นามสกุล (แซ่) ฉั่ว  ต่อมาเปลี่ยนเป็น ช้างโสภา

เมื่อยังทรงพระเยาว์ทรงรับการศึกษาเบื้องต้นกับบิดา  และต่อมา มีอายุพอสมควรได้ไปศึกษาวิชาเลขลูกคิด และโหราศาสตร์ ในสำนักของพระอาจารย์ช้าง วัดสระเกศฯ  ได้รับการศึกษาเล่าเรียนในสำนักวัดสระเกศฯ สืบมา จนกระทั่งบรรพชาเป็นสามเณร  ก็ได้เริ่มเรียนแผนกบาลี  เรียนมูลกัจจายน์ (หลักสูตรการเรียนภาษาบาลีชั้นสูง สมัยนั้น) ในสำนักพระอาจารย์ช้าง  และเรียนต่อๆ มาในสำนักท่านเจ้าคุณพระธรรมกิติ (เม่น) บ้าง  ในสำนักเจ้าประคุณสมเด็จพระวันรัต (แดง) วัดสุทัศน์  และในสำนักพระธรรมปรีชา (ทิม) ตามลำดับ

เมื่อ พ.ศ. ๒๔๓๓  ครั้งยังเป็นสามเณรได้เข้าแปลพระปริยัติธรรมในสนามหลวง ณ พระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม เป็นครั้งแรก ได้เป็นเปรียญ ๓ ประโยค 

ต่อมา ในพ.ศ. ๒๔๓๖ ยังเป็นสามเณรเช่นเดิม  ได้เข้าแปลพระปริยัติธรรมในสนามหลวงที่พระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม  ได้เปรียญอีก ๑ ประโยค รวมเป็นเปรียญ ๔ ประโยค

จนถึงปี ๒๔๓๗ ทรงอุปสมบทเป็นพระภิกษุ  โดยมีสมเด็จพระวันรัต (แดง) วัดสุทัศน์ เป็นพระอุปัชฌาย์  พระธรรมทานาจารย์ (จุ่น) วัดสระเกศฯ  เป็นพระกรรมวาจาจารย์  และพระธรรมกิตติ (เม่น) วัดสระเกศฯ  เป็นพระอนุสาวนาจารย์  ได้รับฉายา ว่า “ญาโณทโย”

ต่อมา เมื่อ พ.ศ.๒๔๔๑ เข้าแปลพระปริยัติธรรมอีก ได้เป็นเปรียญ ๕ ประโยค  และ พ.ศ.๒๔๔๓ ได้เป็นเปรียญ ๖ ประโยค

เมื่อสอบได้เปรียญ ๖ ประโยคแล้ว  ก็คิดว่า จะหยุดไม่เข้าแปลอีกต่อไป  ความทรงทราบถึงพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  รัชกาลที่ ๕  ทรงมีรับสั่งให้เข้าแปลประโยค ๗ ต่อไป  จึงต้องรับสนองพระกระแสรับสั่งเข้าแปลต่อไป  และแปลได้อีก ๑ ประโยค  เป็นเปรียญ ๗ ประโยค 

พระรุ่นเก่าในวัดสระเกศ เล่าต่อกันมาว่า เรื่องที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  รัชกาลที่ ๕  ทรงมีรับสั่งให้ท่านเจ้าพระคุณสมเด็จพระสังฆราช (อยู่ ) เมื่อครั้งยังเป็นพระมหาอยู่ ญาโณทโย เข้าแปลประโยค ๗ ต่อไปนั้น  ท่านเจ้าพระยาวิชิตวงศ์วุฒิไกร  เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งเป็นเสนาบดีกระทรวงธรรมการเวลานั้น  ได้เป็นผู้นำพระกระแสรับสั่งมาบอก

เกิดธรรมเนียมนำรถยต์หลวงส่งเปรียญ ๙ ประโยค

พ.ศ. ๒๔๔๔ ท่านเจ้าพระคุณสมเด็จพระสังฆราช (อยู่ ) ได้เข้าแปลพระปริยัติธรรมในสนามหลวง  แปลได้อีก ๑ ประโยค  ได้เป็นเปรียญ ๘ ประโยค

พ.ศ. ๒๔๔๕ ได้เข้าแปลประโยค ๙ ต่อไป ก็ได้เป็นเปรียญเอก ๙ ประโยค ในปีนั้น

อนึ่ง ท่านเจ้าพระคุณสมเด็จพระสังฆราช (อยู่ ) ได้เป็นเปรียญธรรม ๙ ประโยค  เป็นรูปแรกในรัชกาลที่  ๕  เมื่อพระชนมายุ ๒๘ พรรษา  และได้รับพระมหากรุณาธิคุณให้นำรถยนต์หลวงมาส่งจนถึงที่เป็นพิเศษ  และนับตั้งแต่นั้นมา  ถ้าเปรียญรูปใดสอบไล่ได้ ๙ ประโยค  ก็ทรงพระกรุณาโปรดให้นำรถยต์หลวงส่งเปรียญรูปนั้นจนถึงที่เป็นธรรมเนียมมาจนถึงบัดนี้

อีกประการหนึ่ง เจ้าพระคุณสมเด็จพระสังฆราช (อยู่ ญาโณทยมหาเถร) นับตั้งแต่ได้เข้าแปลพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ประโยคต้นจนประโยคสุดท้าย ไม่เคยแปลตกเลย

ดำรงสมณศักดิ์

เมื่อทรงได้เป็นเปรียญธรรม ๙ ประโยคแล้ว ก็ดำรงตำแหน่งเป็นกรรมการสนามหลวงสอบไล่พระปริยัติธรรมตลอดมา วันที่ ๖ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๔๕๑ ในรัชกาลที่ ๕  ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะที่พระปิฎกโกศล ฯลฯ

จนกระทั่งได้รับสมณศักดิ์สูงสุด ที่ สมเด็จพระสังฆราช (อยู่ ญาโณทยมหาเถร) สมเด็จพระสังฆราช  พระองค์ที่ ๑๕ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ ๙

ต่อมา สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร) อดีตเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร อดีตประธานคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช เมื่อครั้งสมัยยังเป็นพระมหาเกี่ยว อุปเสโณ ก็สอบได้เปรียญธรรม ๙ ประโยค ในปีพุทธศักราช ๒๔๙๘ เช่นกัน

เกี่ยวกับการศึกษานี้ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร) กล่าวถึงเรื่องการศึกษาของพระเณรไว้ในหนังสือ “เย็นหิมะในรอยธรรม” ตอนหนึ่งว่า…

“พระเณรต้องมีการศึกษา

จึงจะนำพาพระพุทธศาสนาให้อยู่รอดได้”

รำลึกวันแห่งความปีติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้นำรถยนต์หลวงส่งพระภิกษุ-สามเณรเปรียญธรรม ๙ ประโยค ๒ รูป กลับวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

The post รำลึกวันแห่งความปีติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้นำรถยนต์หลวงส่งพระภิกษุ-สามเณรเปรียญธรรม ๙ ประโยค ๒ รูป กลับวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร appeared first on Manasikul Online.

แสงแรกแห่งอรุณรุ่งค่อย ๆ สาดส่องเหนือชุมชนบ้านปากน้ำบุ่งสระพัง จังหวัดอุบลราชธานี เช้าวันนี้ ชาวบ้านต่างทยอยออกมาจับจองพื้นที่ริมถนน เตรียมสำรับอาหารคาวหวานเพื่อรอใส่บาตรพระสงฆ์ตามวิถีพุทธที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนาน

ในเช้าวันนี้ พระเดชพระคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร ได้เมตตาเดินทางเยี่ยมเยียนพี่น้องประชาชนในชุมชนปากน้ำบุ้งสระพัง พร้อมออกบิณฑบาตร่วมกับคณะพระสงฆ์ ท่ามกลางบรรยากาศอันเรียบง่ายและอบอุ่นของวิถีชนบทอีสาน

ระหว่างเส้นทางบิณฑบาต พระเดชพระคุณได้หยุดทักทายและสนทนากับบรรดาผู้เฒ่าผู้แก่ที่ออกมานั่งรอใส่บาตรตั้งแต่เช้าตรู่ หลายท่านแม้อายุจะล่วงเลยเข้าสู่วัยชรา แต่ยังคงรักษาศรัทธาในพระพุทธศาสนาอย่างมั่นคง บางท่านนั่งอยู่บนเสื่อริมถนน บางท่านใช้ไม้เท้าพยุงกาย แต่ทุกคนล้วนเปี่ยมด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขเมื่อได้มีโอกาสถวายภัตตาหารแด่พระสงฆ์

พระราชกิจจาภรณ์ได้แสดงความห่วงใย สอบถามสารทุกข์สุกดิบ รับฟังเรื่องราวการดำเนินชีวิต และให้กำลังใจแก่ผู้สูงอายุในชุมชนด้วยความเมตตาและเป็นกันเอง สร้างความปลาบปลื้มใจแก่ชาวบ้านเป็นอย่างยิ่ง

ภาพของพระสงฆ์เดินเรียงแถวรับบิณฑบาตท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเช้า ประกอบกับภาพของผู้สูงอายุที่ยังคงยึดมั่นในประเพณีทำบุญตักบาตร สะท้อนให้เห็นถึงความงดงามของวิถีพุทธ ความกตัญญูต่อพระศาสนา และความผูกพันอันแน่นแฟ้นระหว่างคณะสงฆ์กับชุมชน

การลงพื้นที่เยี่ยมเยียนในครั้งนี้ นอกจากจะเป็นการธำรงรักษาขนบธรรมเนียมประเพณีอันดีงามแล้ว ยังเป็นการเติมพลังใจแก่ประชาชน โดยเฉพาะผู้สูงอายุ ให้ได้รับความอบอุ่นจากพระเมตตาของคณะสงฆ์ อันเป็นภาพแห่งศรัทธาที่งดงามและน่าประทับใจยิ่ง ณ ชุมชนบ้านปากน้ำบุ้งสระพัง จังหวัดอุบลราชธานี

เริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยการแบ่งปัน

“ชาวบ้านขาดพระไม่ได้ฉันใด

พระก็ขาดชาวบ้านไม่ได้ ฉันนั้น “

ย้อนกลับไปในปีพุทธศักราช ๒๕๕๘

พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์ พระวิจิตรธรรมาภรณ์ เมตตาให้ความรู้เกี่ยวกับอานิสงส์ของการบิณฑบาต และการใส่บาตร ลงในคอลัมน์ ธรรมโอสถ เขียนโดย มนสิกุล โอวาทเภสัชช์ นิตยสาร เนชั่นสุดสัปดาห์ ปีที่ ๒๓ ฉบับที่ ๑๑๙๙ วันที่ ๒๒ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๕๘ ตอนหนึ่งว่า …

    เรื่องการบิณฑบาตนั้น เราต้องแยกออกเป็นสองส่วน คือ ในสังคมเมือง และสังคมชนบท

       “เนื่องจากว่า เงื่อนไขของคนในสังคมเมืองมีความสลับซับซ้อนมาก คนตื่นขึ้นมามีแต่ความรีบเร่ง ต้องไปส่งลูกแต่เช้าเพื่อไปให้ทันโรงเรียน  คนที่ไปทำงานก็ต้องแข่งขันกับเวลา แข่งกับท้องถนนเพื่อที่จะไปให้ทันกันการเข้าทำงาน  เพราะฉะนั้น คนที่สามารถก้าวข้ามความสลับซับซ้อนตรงนี้ได้ ก็คือ ต้องยกระดับจิตขึ้นอีกชั้นหนึ่ง จึงจะทำกิจเหล่านี้ได้ เพราะการเปลี่ยนแปลงของสังคมเมืองได้เปลี่ยนวิถีชีวิตของพระสงฆ์และประชาชนไปบ้าง ก็ต้องมีการปรับรูปแบบกันไป “

       ท่านอธิบายต่อมาว่า บางที ประชาชนก็เลือกไปทำทานในรูปแบบอย่างอื่นแทนการตักบาตร  เนื่องจากเงื่อนไขสังคมเมืองเป็นอย่างนี้  คนก็เลือกในการไปถวายสังฆทาน  หยอดตู้บริจาคแทนรูปแบบการตักบาตร  แต่วิถีชีวิตของคนในสังคมชนบท  ยังเป็นวิถีชีวิตที่การตักบาตรกับพระสงฆ์ยังมีความเกี่ยวข้องกันอยู่มาก

       “ตัวอาตมาเอง แม้จะอยู่ในกรุงเทพฯ เวลากลับต่างจังหวัดก็ได้ไปบิณฑบาต การบิณฑบาต ไม่ใช่แค่ต้องการไปรับอาหารจากญาติโยมเท่านั้น แต่ว่า ถือโอกาสไปเยี่ยมโยม  เดินออกจากประตูวัด  ก็ไปตามเส้นทางเดินตามหมู่บ้าน  เราก็ได้มีโอกาสเจอผู้คน โยมก็ทักทายเรา เราก็ทักทายโยม  เป็นวิถีชีวิตที่พระและชาวบ้านอาศัยการบิณฑบาตนี้ให้มีความใกล้ชิดกันมาก”

       ตั้งแต่ท่านบรรพชาเป็นสามเณรที่วัดปากน้ำ (วัดในหมู่บ้าน) ต่อมาไปอยู่วัดป่าพระพิฆเณศวร์ ซึ่งเป็นวัดร้างในป่า ห่างจากหมู่บ้านราว ๓ กิโลเมตร บริเวณบ้านปากน้ำ (บุ่งสระพัง) ตำบล กุดลาด อำเภอ เมือง จังหวัด อุบลราชธานี  ท่านเล่าว่า วิถีการบิณฑบาตนั้น มีความสำคัญยิ่งมาจนถึงทุกวันนี้

       “อาตมาเดินบิณฑบาตออกจากวัดป่า ตั้งแต่ตีห้าครึ่ง เพราะต้องเดินเข้ามาในหมู่บ้าน  หมายความว่า ตีสี่ก็ต้องตื่นแล้ว  ทำกิจต่างๆ  เช่น กวาดศาลา แล้วก็ตั้งน้ำใช้ น้ำฉัน  จากนั้นค่อยเดินออกมา ก่อนจะเข้าหมู่บ้านก็ต้องรอว่าชาวบ้านเขาพร้อมตอนเวลาไหน รับบาตรเสร็จก็เดินกลับ ใช้เวลาเดินไปกลับประมาณ ๖ กิโลเมตร เวลาออกจากหมู่บ้านคนก็ต้องผ่านป่า ผ่านทุ่งนาเข้าไป

“เป็นช่วงเวลาที่เราได้ตรึกตรองบางสิ่งบางอย่าง ผู้คน วิถีชีวิต ใบไม้ ต้นหญ้า กรวดหิน สิ่งเหล่านี้ เป็นสิ่งที่เรานำมาพินิจพิจารณาบางสิ่งบางอย่าง  ทำให้เรามีจิตที่ละเอียดลง ผู้คนสองข้างทาง ต้อนวัวควายลงทุ่งลงท่า เป็นชีวิตที่งดงามมาก พอเราเดินไปสัมผัสสิ่งเหล่านี้ ตัวเราก็มีจิตทีละเอียดลออกับสิ่งที่เรียกว่าเป็นชีวิต ทำให้เราได้สัมผัสผู้คน กับทุกสิ่งทุกอย่าง

       “จนกระทั่งถึงปัจจุบันนี้ วิถีชนบทก็ยังเป็นแบบเดิมตอนที่อาตมาเป็นสามเณรอยู่ ประชาชนก็จะมานั่งกันเป็นกลุ่มๆ อย่างนี้ แล้วพระก็เดินบิณฑบาต ร่วม ๓๐ ปี ของการใช้ชีวิตเป็นพระเป็นเณร  ชาวบ้านก็อยู่อย่างนี้ของเขา  แล้วก็เลี้ยงพระเลี้ยงเณรในชุมชน ในชุมชนมีวัด วัดก็ต้องเกื้อกูลกับชาวบ้าน  ชาวบ้านก็เกื้อกูลกับวัด มีงานบางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้นในชุมชน พระก็ต้องไปช่วย  ตอนเป็นเณร หน้าฝนถนนขาด หลวงพ่อเจ้าอาวาส ก็จะพาพระเณรไปช่วยกันทำถนน  ยังเป็นภาพที่ติดตาอยู่ตอนเป็นเณรที่ไปช่วยชาวบ้าน ในการถมถนน”

       สิ่งเหล่านี้เป็นมุมหนึ่งที่สังคมไทยในเมือง ในปัจจุบันอาจจะไม่เคยเห็น ท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ สะท้อนว่า ส่วนวิถีชีวิตในชนบทที่พระสัมพันธ์กับชาวบ้านอีกมุมหนึ่ง พระท่านยังทำอย่างนี้อยู่

       “หมู่บ้านในประเทศไทยประมาณ ๗๐,๐๐๐ หมู่บ้าน วัด ณ เวลานี้ก็มีประมาณ ๔๐,๐๐๐ กว่าวัด เราอาจจะตัดวัดในชุมชนเมืองออกไป ประมาณ ๔,๐๐๐ – ๕,๐๐๐ วัด วัดที่เหลือประมาณ ๓๐,๐๐๐ วัด เป็นวัดที่กระจายตัวอยู่ตามชุมชนทั่วประเทศไทย  พระเหล่านี้ก็ยังมีวิถีชีวิตที่เกี่ยวเนื่องกับชาวบ้าน ซุกตัวอยู่เงียบๆ ในมุมใดมุมหนึ่งของสังคมใดสังคมหนึ่ง ในประเทศไทย แล้วต่างเกื้อกูลกันและกัน ชาวบ้านขาดพระไม่ได้ฉันใด พระก็ขาดชาวบ้านไม่ได้ ฉันนั้น “

มโนปณิธาน พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ตอนที่ ๙๐ “แสงแรกแห่งอรุณ กับ รอยยิ้มแห่งความปีติ” ชาวบ้านใส่บาตรยามเช้า ณ บ้านปากน้ำบุ่งสระพัง จังหวัดอุบลราชธานี

The post มโนปณิธาน พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ตอนที่ ๙๐ “แสงแรกแห่งอรุณ กับ รอยยิ้มแห่งความปีติ” ชาวบ้านใส่บาตรยามเช้า ณ บ้านปากน้ำบุ่งสระพัง จังหวัดอุบลราชธานี appeared first on Manasikul Online.

“โดยส่วนตัว อาตมาเรียกท่านว่า หลวงพ่อ เพราะตั้งแต่อายุ ๑๒ ขวบ บิดานำไปฝากบวชเรียนไว้ที่วัด และมอบให้อยู่ในโอวาทหลวงพ่อ ท่านก็เป็นเสมือนหนึ่งบิดา ที่ดูแลตั้งแต่เป็นเณรน้อย จึงนับได้ว่าท่านเป็นพ่ออีกคน”

ท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) เล่าถึง พระมงคลธรรมวัฒน์ (บุญจันทร์ จตฺตสลลฺโล) หรือ ญาถ่านจันทร์ ประทีป แห่งแม่น้ำมูล อดีตเจ้าอาวาสวัดปากน้ำ บุ่งสะพัง จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งท่านเป็นครูบาอาจารย์ท่านเจ้าคุณเทอด ตั้งแต่ยังเป็นสามเณรน้อย

ท่านอาจารย์เจ้าคุณเทอด เล่าว่า …

หลวงพ่อท่านเก่งในเรื่องการสร้างคน อาตมาก็ถือได้ว่า เป็นคนหนึ่งที่ท่านสร้าง จากเด็กเลี้ยงวัว ลูกชาวนา จนมาสู่จุดที่มี ที่เป็น เช่นปัจจุบันทุกวันนี้

ในแง่ของการพัฒนา ท่านถือว่าเป็นพระสมัยใหม่ นำพาชาวบ้านพัฒนา วัด บ้าน โรงเรียน ท่านมักเล่าให้ฟังเสมอว่า แรกที่มาอยู่วัดปากน้ำ เสื่อสักผืนจะปูนอนก็ไม่มี ด้วยความเป็นพระสมัยใหม่ ไม่มีความเชื่อเรื่องลี้ลับสักนิด ต้นโพธิ์ใหญ่ในวัดก็ตัดโคล่นลง เพราะมันรก สุดท้ายอาพาธหนักถึงขนาดตัดไตออกข้างหนึ่ง และไปนำหน่อโพธิ์จากอินเดีย มาปลูกทดแทนถึงหายอาพาธ

ความยากจนของหมู่บ้านปากน้ำสมัยนั้น ขนาดน้ำกินต้องไปหาบไกลเป็น ๑ – ๒ กิโลเมตร ท่านเห็นความลำบากจึงนำพาชาวบ้านขุดบ่อน้ำขึ้นมาใช้ในหมู่บ้าน บ่อหนึ่งอยู่ที่วัด อีกอันอยู่กลางบ้าน บ่อหนึ่งสามแยกหน้าโรงเรียน  อีกบ่ออยู่ตรงบ้านโนน (ถ้าจำผิดขออภัย)

ความทันสมัย บ้านปากน้ำแทบจะเป็นหมู่บ้านแรก ๆ ที่ถนนยางมะตอย ลาดผ่านตรงกลางหมู่บ้าน ถนน ตรอกซอย ของหมู่บ้านถูกวางแปลนไว้อย่างเป็นระบบ ระเบียบ นั่นเพราะการนำพาของท่าน

อีกเรื่องที่ฟังและจดจำจากปากท่านก็คือ มะพร้าว เป็นที่รู้จักกันทั่วว่า วัดปากน้ำ จะปลูกมะพร้าวไว้ทั่ววัด สมัยผู้เขียนเป็นเณรก็ได้แอบปีนจนอกแดงหมด รู้ด้วยว่า ถ้าอยากกินมะพร้าวน้ำหวานๆ จะต้องปีนต้นไหน

ในสมัยที่น้ำไม่ใช่สิ่งที่หาได้ง่าย ท่านแนะวิธีการปลูกมะพร้าวก็คือ ขุดหลุม เอาหม้อใส่น้ำลงไปในหลุม แล้วค่อยเอาหน่อมะพร้าวลงฝังดิน แบบนี้หน้าแล้ง มะพร้าวก็จะไม่ตาย

ในเรื่องการปฏิบัติ เมื่อถึงคราววันพระ ท่านจะไปจำวัดที่วัดป่าพระพิฆเณศวร เสมอ ผู้เขียนมีโอกาสติดสอยห้อยตามหลวงพ่อไปตลอด สมัยนั้นสำนักเรียนเรารุ่งเรืองมาก มีพระเณร ๗๐ กว่ารูป ทุกครั้งที่หลวงพ่อไม่อยู่ เณรก็เหมือนหนูไม่มีแมว เพื่อนๆ จะสนุกสนานกัน เพราะไม่ต้องท้อง จำหนังสือ แสดงว่าไม่ต้องโดนหลายลงหลัง ส่วนเราต้องไปนอนวัดป่ากับหลวงพ่อ เมื่อถึงวัดป่า ทำวัตร สวดมนต์ ทำสมาธิ

ตอนนอนท่านจะปักกลด บนอาสน์สงฆ์ สวนเณร กางมุ้งนอนรวมกันด้านล่าง นอนดูท่านนั่งสมาธิพร้อมกับหลับไปจนไม่รู้ว่าท่านออกจากสมาธิตอนไหน ส่วนมากก็จะติดตามท่านไป ๓ – ๕ รูป ที่วัดป่าแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความศักดิ์สิทธิ์ ใครปฏิบัติตนไม่ดีมักโดนลองของอยู่เรื่อยๆ ท่านมักเล่าเรื่องการขุดพบหลวงพ่อเงิน และฆ้องทองคำขนาดใหญ่ ที่ท่านนิมิตเห็น ให้ฟังเสมอ จึงนับว่าท่านเป็นพระผู้มีวัตรปฏิบัติที่น่าเลื่อมใสองค์หนึ่ง

เรื่องคาถาอาคม หลวงพ่อท่านเก่งมากขนาดผีปอปที่ว่าแน่ ๆ ในย่านนั้น บอกกลัวหลวงพ่อองค์เดียว เวลาสิงร่างใคร แค่เห็นด้าย ๗ สีที่ท่านสร้างก็กลัวจนต้องรีบ ออกแล้ว

เรื่องด้ายนี้คนทำจริงๆก็พวกเราสามเณรนิแหละ ท่านจะบอกคาถาบริกรรมไปด้วย เวลาตัด มัดและใช้ไฟลน ส่วนการปลุกเสกหลวงพ่อท่านปลุกเสกเองด้วย นำไปให้พระเกจิดัง ๆ ช่วยปลุกเสกด้วย เพิ่มความขลังเป็นเท่าทวีคูณ ผู้เขียนมีโอกาสได้ติดตามท่านไปหาตลอดก็คือ หลวงปู่พวง ที่ยโสธร และหลวงปู่สวน ที่ตาลสุม

อีกอย่างคือการฝังดาบ ที่ไหนที่แรงๆ นิมนต์ท่านไปฝังดาบ เป็นหาย เงียบสงบ เรื่องที่ฮือฮาสมัยนั้นก็คือ เรื่องผีตามหาหัว ถ้าจะพอจำกันได้ก็คือ ข่าว คู่หนุ่มสาว พากันขับมอเตอร์ไซค์กลับบ้านแล้วผู้หญิงโดนเส้นลวดที่คนขึ้งขวางถนนไว้บาดคอ ความแรง ความเร็วของรถทำให้หัวผู้หญิงขาด กว่าผู้ชายจะรู้ตัวก็คือแวะปั้มเติมน้ำมัน เด็กปั้มวิ่งหนีกระจาย (เรื่องเล่าต่อๆกันมาไม่ยืนยันว่าจริงเท็จขนาดไหน) แต่ที่แน่ ๆ แถวนั่นตกเย็นมา หมาหอนเป็นทอด ๆ ทุกบ้านปิดไฟนอนแต่หัวค่ำ สุดท้ายต้องทำบุญบ้าน แล้วนิมนต์ท่านไปฝังดาบ แต่นั้นมาก็สงบ เงียบเป็นปกติ

การฝังดาบของท่าน จะเขียนคาถาลงในดาบที่ทำจากไม้ไผ่ ผ่าเป็นซีก ตัดโคลนให้เท่ากัน ปลายตัดให้แหลม ยาวขนาด 1 ข้อไม้ไผ่ จำนวน ๙ อัน ตามทิศทั้ง ๘ บวกกับตรงกลาง

ผู้เขียนได้ทำหน้าที่จัดหาไม้ไผ่มาทำเป็นดาบให้เสมอ ไผ่ที่ใช้คือ ไผ่สีสุก หรือไผ่เหลือง

ก่อนท่านจะมรณภาพ ท่านถามผู้เขียนว่า พรรษาเท่าไหร่ จะให้เรียนคาถาฝังดาบ ตอนนั้นได้ ๘ พรรษาไม่ถึงเกณฑ์ ต้อง ๑๐ พรรษาขึ้นไป เลยอดไม่ได้เรียน เห็นจะเป็นท่านเจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันที่ได้วิชาฝังดาบ นี้ไป

เมื่อถึง ๑๕ เมษาซึ่งตรงกับวันเกิดของท่าน ถือว่า เป็นวันอาจริยบูชา ของสำนักและของหมู่บ้าน ทุกๆปีเรากำหนดให้ถือเป็นวันทำบุญเทศมหาชาติของหมู่บ้าน

๑๓ เมษายนของทุกปี เป็นวันแห่หลวงพ่อเงิน วันที่ ๑๔ เมษายนของทุกปีเป็นวันลงบุญ และวันที่ ๑๕ เมษายนของทุกปี เป็นวันเทศน์มหาชาติ แห่กัณฑ์หลอน ๑๖ กัณฑ์หลง

 จึงขอบันทึกเรื่องราวของหลวงพ่อให้อนุชนรุ่นหลัง ได้สำนึกในบุญคุณว่า หมู่บ้านเราเจริญมาได้ด้วยมีบารมีท่านสร้างมา

The post “วิชาบูรพาจารย์ที่ยังไม่ได้เรียนจากญาถ่านจันทร์” มโนปณิธาน พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ตอนที่ ๘๙ appeared first on Manasikul Online.

“โครงการบรรพชาสามเณรพุทธศากยบุตร  สร้างมหาบารมีทศชาติ  ปณิธานมหาบุรุษไม่เปลี่ยนแปลง  เพื่อน้อมถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง“ ปีที่ ๒ ตั้งแต่วันที่ ๒๖ มีนาคม – ๒๐ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ ผ่านไปแล้ว แต่การเรียนรู้ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป และสิ่งที่ได้เรียนรู้เพิ่มเติมจากการบรรพชาของสามเณรน้อย จะช่วยให้การก้าวไปข้างหน้ามีสติและปัญญาที่ได้เรียนรู้จากการฝึกตนตามพระธรรมวินัยอย่างเข้มข้นต่อไปในอนาคต

ใช่แล้ว ชีวิตของสามเณรน้อยจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะการศึกษาพระธรรมวินัยที่ได้เรียนรู้ระหว่างการฝึกตนนั้น เข้มข้นทุกด้าน เต็มไปด้วยความอดทน ความเสียสละ ความเพียร ที่จะทำให้ชีวิตข้างหน้ามีจุดมุ่งหมาย ชัดเจน มั่นคง ปลอดภัย จนกว่าจะถึงวันสุดท้ายของชีวิต

พระมหาติ่ง มหิสฺสโร,ดร. ประธานสงฆ์พุทธสถานฮ่องธรรม ฮ่องคำอีสาน และประธานดำเนินโครงการสามเณรพุทธศากยบุตร “ฮ่องธรรม ฮ่องคำอิสาน” นำสามเณรสวดมนต์ทำวัตรเย็น และจุดประทีปถวายเป็นพระราชกุศลแด่ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ณ พระธาตุเกษแก้ว หลวงปู่ชา สุภัทโท วัดป่าหนองหวาย ตำบลโคกจาน อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ ซึ่งเป็นวัดบ้านเกิดพระเทพวชิรญาณ (หลวงปู่เลี่ยม ฐิตธัมโม) เจ้าอาวาสวัดหนองป่าพง จังหวัดอุบลราชธานี และ เป็นประธานสงฆ์วัดป่าหนองหวาย ตำบลโคกจาน อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ บ้านเกิดท่าน

ใน “โครงการบรรพชาสามเณรพุทธศากยบุตร  สร้างมหาบารมีทศชาติ  ปณิธานมหาบุรุษไม่เปลี่ยนแปลง  เพื่อน้อมถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง“ ปีที่ ๒ ตั้งแต่วันที่ ๒๖ มีนาคม – ๒๐ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๙

โครงการดังกล่าว นอกจากเป็นการเผยแผ่พระพุทธศาสนา มีการอนุรักษ์ สืบสาน พุทธประเพณีศิลปะวัฒนธรรมอันดีงามในบวรพระพุทธศาสนาแล้ว ยังเป็นการศึกษาเรียนรู้ ๑๐ ปณิธานพระมหาบุรุษ จากหนังสือ ทศชาติ ปณิธานมหาบุรุษไม่เปลี่ยนแปลง ฉบับ ญาณวชิระ ภาคปฏิบัติตามรอยพระมหาบุรุษ โดยมีการอบรมเรียนรู้ทั้งภาคปริยัติและปฏิบัติเพื่อส่งเสริมการพัฒนาจิต ด้วยหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา เพื่อให้เกิดการเรียนรู้ที่ถูกต้อง โดยยึดหลักไตรสิกขา อันมีพระรัตนตรัยเป็นสรณะ

สำหรับเรื่องราวของ “พระมโหสถบัณฑิต” อัจฉริยภาพแห่งปัญญามหาบุรุษ นี้สอนใจและให้พลังเป็นอย่างมากต่อการดำเนินชีวิตด้วยสติและปัญญา ดังที่ “ญาณวชิระ” กล่าวถึงพระมโหสถว่า

“เราพอใจที่จะบริโภคข้าวเปล่า

เพราะรู้ว่า กาลไหนควรทำความเพียรอย่างองอาจ

เพื่อให้ยศเจริญ

ดุจความองอาจแห่งพญาราชสีห์

ท่านจะเห็นเราประสบความสำเร็จอีกครั้ง

ด้วยอานุภาพแห่งปัญญาของตน”

มโหสถชาดก เป็นชาดกที่พระพุทธเจ้าตรัสเล่าถึงเรื่องในอดีตชาติของพระองค์ เมื่อครั้งเกิดเป็นพระมโหสถ มหาบัณฑิตแห่งมิถิลานคร ทรงสมบูรณ์ด้วยปัญญานุภาพที่เลิศล้ำ ยากจะหาผู้ใดเสมอเหมือน สามารถแก้ปัญหาน้อยใหญ่ด้วยไหวพริบปฏิภาณ สามารถคาดการณ์อนาคต และปัญหา ที่กำลังจะเกิดขึ้นได้อย่างแม่นยำ ทรงถึงพร้อมด้วยคุณธรรม เมตตาธรรม และความปรารถนาดีต่อผู้อื่น ทรงมีปณิธานที่จะบําเพ็ญ “ปัญญาบารมี” ตั้งใจที่จะแก้ไขปัญหาสังคม ช่วยให้เพื่อนมนุษย์  พ้นจากความทุกข์ ความเดือดร้อน ด้วยอัจฉริยภาพแห่งปัญญาของพระองค์

มโหสถชาดก ปรากฏอยู่ในพระไตรปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก มหานิบาต และอรรถกถา ขุททกนิกาย ชาดก มหานิบาต

ขณะตรัสเล่าเรื่องพระมโหสถนั้น พระพุทธองค์ประทับอยู่ที่พระเชตวันมหาวิหาร อารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี

วันหนึ่ง หมู่พระภิกษุออกจากสถานที่สําหรับทําสมาธิ มานั่งประชุมกันในอาคารสําหรับแสดงธรรม ต่างพูดคุยสนทนาสรรเสริญพระปัญญาบารมีของพระพุทธเจ้าว่า “พระพุทธเจ้า  มีพระปัญญามาก มีพระปัญญากว้างขวาง หมดจด ลุ่มลึก ประดุจแผ่นดิน มีพระปัญญาแหลมคม  ฉับไว สามารถแก้คําที่ผู้อื่นกล่าวคัดค้านคําสอนได้ อย่างเบ็ดเสร็จ ทรงทรมานเหล่าพราหมณ์  มีกูฏทันตพราหมณ์ เป็นต้น เหล่านักบวชปริพาชก มีสภิยปริพาชก เป็นต้น เหล่ายักษ์  มีอาฬวกยักษ์ เป็นต้น เหล่าเทวดา มีท้าวสักกเทวราช เป็นต้น เหล่าพรหม มีพกาพรหม เป็นต้น และเหล่าโจร มีองคุลิมาลโจร เป็นต้น ด้วยพระปัญญานุภาพของพระองค์ ทรงทําให้เขาเหล่านั้น สิ้นพยศ ให้ได้รับการบรรพชา ให้บรรลุมรรคผล พระบรมศาสดามีพระปัญญายิ่งใหญ่เช่นนี้”

ขณะนั้น พระบรมศาสดา เสด็จออกจากพระคันธกุฎี ตรัสถามเรื่องที่ภิกษุสนทนาค้างไว้  เมื่อพระภิกษุเหล่านั้นกราบทูลให้ทรงทราบ จึงตรัสต่อไปว่า “ภิกษุทั้งหลาย มิใช่แต่ในกาลนี้เท่านั้น ที่ตถาคตมีปัญญา แม้ในอดีตชาติ เมื่อญาณยังไม่แก่กล้า ยังบําเพ็ญบารมี เพื่อบรรลุพระโพธิญาณอยู่ ก็เป็นผู้มีปัญญาเช่นกัน” จึงตรัสเล่าเรื่องในอดีตชาติของพระองค์ ให้หมู่พระภิกษุสงฆ์ฟัง

มโหสถชาดก (บำเพ็ญปัญญาบารมี) เป็นเรื่องของพระโพธิสัตว์ เสวยพระชาติเป็นพระมโหสถบัณฑิต ผู้มีปัญญาดุจแผ่นดิน รับราชการอยู่ประจำในราชสำนักของพระเจ้าวิเทหะ  แห่งกรุงมิถิลา ในท่ามกลางปัญหาและอุปสรรคนานัปการ พระมโหสถบัณฑิตได้ใช้ปัญญา ที่อบรมมาดีแล้ว สามารถแก้ไขปัญหาให้สำเร็จลุล่วงด้วยดีมาโดยลำดับ

สำหรับ การทำวัตรสวดมนต์ ในหนังสือ “ลูกผู้ชายต้องบวช” เรียบเรียงโดย ญาณวชิระ พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) อธิบายว่า

       การสวดมนต์ คือ การท่องบ่นสาธยายพระพุทธพจน์ ซึ่งถูกบันทึกไว้เป็นภาษาบาลี เพื่อการทรงจำคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าให้ยืนยาวสืบต่อไป การสวดมนต์ในอีกด้านหนึ่งก็คือการเจริญสมาธิภาวนา  ที่ได้นำเอาพระพุทธพจน์มาเป็นบทบริกรรมภาวนา ให้จิตเกาะเกี่ยวไปกับทุกขณะของอักขระที่กำลังสวดสาธยาย  ไม่ปล่อยให้นิวรณ์แทรกเข้ามาทำให้จิตเศร้าหมองได้นั่นเอง

              พระสงฆ์สาวกสมัยพุทธกาล  นอกจากจะมีหน้าที่ในการเจริญสมาธิภาวนาเพื่อนำตนออกจากทุกข์แล้ว  ยังมีภาระหน้าที่ในการทรงจำพระพุทธพจน์  เพื่อสืบต่อคำสั่งสอนของพระพุทธองค์ควบคู่กันไปอีกด้วย  พระสาวกสมัยพุทธกาลจึงถือเป็นหน้าที่สำคัญยิ่งที่จะต้องท่องบ่น สาธยายพระพุทธพจน์  เพื่อรักษาคำสอนของพระพุทธองค์เป็นหลัก  ในขณะเดียวกันก็ต้องเร่งความเพียร เพื่อนำตนออกจากทุกข์ในสังสารวัฏ  จึงหาวิธีที่จะทรงจำพระพุทธพจน์ให้เป็นกิจกรรมในการดำเนินชีวิตควบคู่ไปกับการเจริญสมาธิภาวนา

              การสวดมนต์  ที่ต้องสวดเป็นภาษาบาลีเพราะเป็นส่วนหนึ่งของการรักษาพระพุทธพจน์ คือ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ซึ่งกระทำควบคู่ไปกับการเจริญสมาธิภาวนา  เป็นกิจกรรมในการดำเนินชีวิตของพระสงฆ์สาวกในสมัยพุทธกาลที่ถ่ายทอดสืบต่อมาสู่พระสงฆ์สาวกในยุคปัจจุบัน

บททำวัตรเช้าเย็นนั้น คณะสงฆ์ได้กำหนดเป็นแบบเดียวกันทั่วสังฆมณฑล โดยในแต่ละบท ได้น้อมระลึกถึงพระคุณของพระพุทธเจ้า พระธรรมเจ้า และพระสังฆเจ้า

สำหรับบทสวดมนต์ที่ใช้ในปัจจุบันมีมาก แตกต่างกันไปตามแต่วัดไหนจะเลือกสวดบทใด เพราะเป็นการนำเอาพระสูตรต่างๆ ในพระไตรปิฎกมาสวดสาธยาย

อย่างไรก็ตาม แม้การสวดมนต์ในแต่ละวัดจะมีความแตกต่างกันบ้าง แต่ก็มีบทที่บูรพาจารย์วางไว้เป็นหลัก และยึดถือเป็นแบบแผนร่วมกัน  โดยเรียกวิธีสวดสาธยายแบบนั้นๆ ว่า “เจ็ดตำนาน” กำหนดบทสวด ๗ บทเป็นหลักบ้าง   เรียกวิธีสวดแบบ “สิบสองตำนาน” กำหนดบทสวด ๑๒ บทเป็นหลักบ้าง  และเรียกวิธีสวดแบบ “นพเคราะห์” โดยกำหนดบทสวดตามกำลังจักราศี  เพื่อให้ต้องตามคตินิยมของโลกเป็นหลักบ้าง หรือบางแห่งก็ใช้ตามความนิยมของท้องถิ่น 

 ส่วนวัดไหนจะตัดหรือเพิ่มบทสวดให้พิสดารออกไปอย่างไร  ก็สามารถที่จะทำได้

บทสวดมนต์ที่มีพลานุภาพ

ในการคุ้มครอง  ป้องกัน   รักษา

            นอกจากนั้น พระพุทธมนต์ยังมีพลานุภาพ ในการต้านทาน คุ้มครอง ป้องกัน รักษาได้ด้วย  ต้องอาศัยจิตที่อ่อนโยนมีเมตตาเป็นสมาธิมั่นคงแน่วแน่เป็นหลักการที่สำคัญ  พระพุทธพจน์ที่นำมาเป็นพระพุทธมนต์นั้น  บางสูตรพระพุทธองค์ทรงใช้สวดเอง  บางสูตรทรงแนะนำให้พระสงฆ์สาวกใช้  บางสูตรเทวดาเป็นผู้ นำมาแสดง

            โพชฌงคสูตร เป็นพระสูตรที่พระพุทธองค์สวดให้พระมหากัสสปะ และมหาโมคคัลลานะฟังจนหายจากเป็นไข้ไม่สบาย และเมื่อพระองค์ประชวรก็ได้ให้พระมหาจุนทะสวดโพชฌงคสูตรให้สดับ จนหายจากอาการประชวรเช่นกัน

            กรณียเมตตสูตร  เป็นพระสูตรที่พระพุทธองค์ทรงแนะนำภิกษุ ให้แผ่เมตตาจิตไปในมวลสรรพสัตว์  ตลอดจนเทพเทวาภูติผีปีศาจทั้งหลาย ไม่มีประมาณ ไม่มีขอบเขต ไร้พรมแดนขีดขั้น ไม่ว่าสัตว์นั้นหรือเขาผู้นั้นจะเป็นเชื้อชาติ ศาสนาอะไร จะเกี่ยวข้องกับเราโดยความเป็นญาติ เป็นประเทศ เชื้อชาติ ศาสนาหรือไม่ก็ตาม ให้มีจิตกว้างขวางไร้ขอบเขตขีดขั้น ขอให้เขาได้มีความสุข  หากทำได้เช่นนี้ นอกจากเทวดาจะไม่แสดงสิ่งที่น่ากลัวหลอกหลอนแล้ว   ยังมีใจอนุเคราะห์ภิกษุโดยไมตรีจิตด้วยความอ่อนโยนมีเมตตา

          รัตนสูตร เป็นพระสูตรที่พระพุทธองค์ทรงแนะนำให้พระอานนท์เถระน้อมระลึกถึงคุณของพระรัตนตรัย  คือ  พุทธรัตนะ    ธรรมรัตนะ และสังฆรัตนะแล้วทำสัจกิริยา คือ การตั้งสัจอธิษฐานตามความเป็นจริง ให้เกิดเป็นอานุภาพขจัดปัดเป่าภัยพิบัติที่เกิดแก่ชาวเมืองเวสาลี  ภายหลังได้กลายเป็นแบบอย่างในการทำน้ำพระพุทธมนต์สำหรับพระสงฆ์สาวกต่อมาจนถึงปัจจุบัน

            นอกจากนั้น  ยังปรากฏในประวัติพระองคุลิมาลเถระว่า พระพุทธองค์ ทรงแนะนำให้พระองคุลิมาลเถระทำสัตยาธิฐานเพื่อให้หญิงคนหนึ่งคลอดบุตรง่าย  เมื่อพระเถระกล่าวคาถาจบทารกก็คลอดโดยง่าย  มีความปลอดภัยทั้งแม่และลูก  อานุภาพนั้นได้คุ้มครองไปถึงผู้ที่ ป่วยด้วยโรคภัยไข้เจ็บต่างๆ  ด้วย

            อาฏานาฎิยสูตร    เป็นคาถาที่เทวดาทั้ง ๔ ตนที่เรียกกันว่า “ท้าวจาตุมหาราช” ผูกขึ้นมา แสดงแก่พระพุทธองค์    เพื่อให้ภิกษุสวดป้องกันเหล่าอมนุษย์บางพวกที่ ไม่หวังดีต่อพระสงฆ์สาวกที่ไปบำเพ็ญเพียรอยู่ตามป่าเขาลำเนาไพร เมื่อไม่มีอะไรป้องกัน เหล่าอมนุษย์ที่ไม่เลื่อมใสก็จะรบกวนเบียดเบียนให้ได้รับความลำบาก ท้าวมหาราชจึงได้แสดงเครื่องป้องกันรักษา ชื่อ “อาฏานาฏิยรักษ์” นี้ไว้

            พระพุทธมนต์ตามที่กล่าวมานั้น จะมีอานุภาพต้องอาศัยการสวดอย่างสม่ำเสมอจนจิตแน่วแน่มั่นคงเป็นสมาธิเป็นพื้นฐานที่สำคัญ   

            การเจริญสมาธิภาวนา ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบใด  ย่อมมีพลานุภาพในการต้านทานสิ่งไม่ดีทั้งหลาย

          ในเบื้องต้นสามารถต้านทานกิเลสภายในตัวเองก่อน  แล้วขยายอานุภาพออกไปสู่การต้านทานสิ่งไม่เป็นมงคลอันเกิดจากมนุษย์ และอมนุษย์ที่เป็นพาลสันดานหยาบทั้งหลาย    ในขณะเดียวกันก็เป็นพลัง แห่งการก่อเกิดสิ่งดีงาม คือ  ความอ่อนโยนมีเมตตาเอื้ออาทรภายในตนเองก่อน แล้วขยายอานุภาพกว้างออกไปสู่การก่อเกิดสิ่งอันเป็นมงคลภายนอกทั้งหลาย ทำให้มีความเจริญรุ่งเรืองก้าวหน้า ประสบผลสำเร็จในสิ่งปรารถนาทุกประการ

            ในอรรถกถาคัมภีร์อธิบายพระไตรปิฎก ได้แสดงวิธีการเจริญพระพุทธมนต์ไว้ว่า 

            หากเรียนด้วยความตั้งใจจนเกิดความช่ำชองคล่องปาก ไม่ตกหล่นทั้งอรรถและพยัญชนะ  มีจิตประกอบด้วยเมตตาหวังให้ผู้คน พ้นจากทุกข์    บริกรรมพระพุทธมนต์แผ่เมตตาไปไม่เห็นแก่ลาภ ย่อมจะบังเกิดเป็นอานุภาพคุ้มครองป้องกันเหล่าอมนุษย์และสรรพอันตรายทั้งหลาย

            สำหรับผู้เจริญพระพุทธมนต์    และผู้ฟังการเจริญพระพุทธมนต์  หากกระทำด้วยจิตเลื่อมใส  ไม่มีกิเลสมาครอบงำจิต   ไม่มีกรรมหนักมาตัดรอน  อีกทั้งยังไม่ถึงวาระสิ้นอายุขัย  พระพุทธมนต์ย่อมจะมีอานุภาพ ในการบำบัดทุกข์โศกโรคภัย  ความเจ็บป่วยไข้  และสรรพอันตรายทั้งหลายได้  สามารถดับความเร่าร้อนกระวนกระวายใจ ขจัดลางร้ายและฝันร้ายทั้งหลาย    ปัดเป่าเสนียดจัญไร  อุบัติเหตุ    สิ่งอัปมงคลอันเกิดจาก บาปเคราะห์    ฤกษ์หามยามร้ายและสิ่งที่ไม่พึงพอใจต่างๆ   ป้องกันแม้โจรภัย    อัคคีภัย   วาตภัย  อุทกภัย   อสรพิษ      สัตว์ร้าย   อมนุษย์ ภูตผีปีศาจ  ยักษ์  นาค  คนธรรพ์  และเทวดาที่ไม่หวังดีทั้งหลาย คุ้มครอง ป้องกันรักษาตลอดทั้งครอบครัวหมู่ญาติ  พวกพ้องและบริวารทั้งหลายให้ปราศจากทุกข์โศกโรคภัยนานาประการ  แคล้วคลาด ปลอดภัย จากผู้จองเวรที่คอยจ้องผลาญ นอนหลับก็สบายไม่ฝันร้าย  เป็นผู้มีอายุ   วรรณะ   สุขะ    พละ    และเจริญงอกงามในพระพุทธศาสนาตลอด กาลทุกเมื่อ

เหตุที่สวดมนต์แล้วไม่เกิดพลานุภาพ

            แม้พระพุทธมนต์ที่เจริญโดยยึดหลักสองประการ จนเกิดอานุภาพ   แต่ก็ยังมีเหตุที่ทำให้อานุภาพไม่สามารถคุ้มครองป้องกันอยู่อีก  อานุภาพนั้นจะไม่คุ้มครองป้องกันเพราะเหตุ  ๔  ประการ   ดังนี้

              ๏  เมื่อผู้สวดหรือผู้ฟังการเจริญพระพุทธมนต์ไม่มีความเชื่อความเลื่อมใสในอานุภาพแห่งพระพุทธมนต์

              ๏  แม้ผู้สวดหรือผู้ฟังพระพุทธมนต์มีความเชื่อความเลื่อมใสในอานุภาพแห่งพระพุทธมนต์  แต่ในขณะที่เจริญพระพุทธมนต์มีกิเลสครอบงำ  แล้วเจริญพระพุทธมนต์เพราะอยากได้สิ่งนั้นสิ่งนี้  ทำให้จิตวอกแวก ฟุ้งซ่านไม่เป็นสมาธิ  เช่นนี้พระพุทธมนต์ก็ไม่มีอานุภาพในการต้านทาน

              ๏  แม้ผู้สวดหรือผู้ฟังพระพุทธมนต์จะมีความเชื่อความเลื่อมใส  แล้วเจริญพระพุทธมนต์ด้วยจิตเป็นสมาธิมั่นคงแน่วแน่ ไม่วอกแวกฟุ้งซ่าน แต่หากมีกรรมหนัก คือ  อนันตริยกรรมมาตัดรอน ขัดขวาง  พระพุทธมนต์ก็ไม่มีอานุภาพในการต้านทาน  เพราะขณะนั้น กรรมกำลังให้ผลตามที่ผู้นั้นได้กระทำไว้

              ๏  ถึงแม้ผู้สวด  หรือผู้ฟังพระพุทธมนต์จะมีความเชื่อความ เลื่อมใส  แล้วเจริญพระพุทธมนต์ด้วยจิตเป็นสมาธิมั่นคงแน่วแน่ ไม่วอกแวกฟุ้งซ่าน  และไม่มีกรรมหนักมาตัดรอนขัดขวาง  แต่หากผู้สวดหรือ ผู้ฟังถึงวาระสิ้นอายุขัยตามวัยของมนุษย์  อานุภาพของพระพุทธมนต์ก็จะไม่ต้านทาน  ท่านเปรียบเหมือนคนถึงคราวสิ้นอายุขัย  แม้จะได้รับการ เยียวยารักษาจากหมอผู้เชี่ยวชาญ และด้วยยาขนานพิเศษอย่างไรก็ช่วยไม่ได้   ต้องเป็นไปตามธรรมดาของสังขารร่างกาย

ผู้ที่นำพระพุทธพจน์มาบริกรรมภาวนาในรูปแบบการเจริญพระพุทธมนต์  หากมุ่งหวังให้พระพุทธมนต์เป็นพระปริตรที่มีพลานุภาพในการต้านทาน  จำเป็นต้องมีความเชื่อความเลื่อมใสประกอบด้วยเมตตา จิตปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์ไม่เห็นแก่ลาภ มีจิตเป็นสมาธิไม่ฟุ้งซ่าน เจริญพระพุทธมนต์แล้วกระทำสัจกิริยา  คือ  ตั้งสัจอธิษฐานตามความเป็นจริง  หากยังไม่สิ้นอายุขัย  ไม่มีกรรมหนักขัดขวาง พระพุทธมนต์ย่อมจะเกิดพลานุภาพในการต้านทานตามความมุ่งหวังทุกประการ  ฯ

เหตุที่ต้องสวดมนต์เป็นภาษาบาลี

         การเจริญสมาธิภาวนา  คือ  การที่จิตผูกหรือเพ่งอยู่กับคำใดคำหนึ่ง หรือสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เช่น  พุทโธ  พุทโธ, พองหนอ-ยุบหนอ, สัมมา-อะระหัง เป็นต้น ให้จิตเกาะเกี่ยวไหลไปตามกระแสของคำนั้นๆ  เพื่อเป็นสื่อให้จิตเข้าถึงความสงบ มีค่าเท่ากับจิตผูกเพ่งอยู่กับการสวดมนต์ที่จิตเกาะเกี่ยวไปกับทุกอักขระของบทสวดมนต์

            จิตที่ไหลไปเป็นกระแสตามทุกอักขระเช่นนี้ ไม่เปิดโอกาสให้นิวรณ์  คือ  สิ่งที่ขวางกั้นจิตไม่ให้ทำความดี  เช่น ความรักโลภ โกรธหลง  กามราคะ  อาฆาตพยาบาท  หงุดหงิด  ฟุ้งซ่าน  รำคาญ  เบื่อหน่ายแทรกเข้ามาครอบงำจิตได้  ทำให้จิตมีความผ่องใส  เป็นจิตมีพลังในการต้านทานกิเลสที่จะเข้ามามีอำนาจเหนือสติปัญญา  มีความฉับไวต่อการรับรู้อารมณ์ และคมต่อการแยกแยะความถูกผิด

๏ การสวดมนต์ คือ การเจริญสมาธิภาวนา

            การสวดมนต์ เป็นรูปแบบของการเจริญสมาธิภาวนาอย่างหนึ่ง แต่แทนที่จะใช้วิธีนั่งบริกรรม ให้จิตเกาะเกี่ยวอยู่กับคำใดคำหนึ่ง  หรือสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพียงอย่างเดียว เช่น  พุทโธ  พุทโธ เป็นต้น เพื่อเป็นสื่อให้เข้าถึงความสงบ  ก็ใช้วิธีให้จิตเกาะเกี่ยวไปกับอักขระเป็นกระแสเช่นนี้ ไม่ปล่อยให้ความ รักโลภ โกรธ หลง กามราคะ อาฆาตพยาบาทได้โอกาสแทรกเข้ามาครอบงำจิต ทำให้จิตมีความผ่องใสเป็นจิตมีพลังในการต้านทานกิเลสที่จะเข้ามามีอำนาจเหนือสติปัญญา 

            จิตเช่นนี้เป็นจิตสงบ  คือ  สงบจากกาม ราคะ  อาฆาตพยาบาท  หงุดหงิดฟุ้งซ่าน  รำคาญ  เบื่อหน่ายจึงชื่อว่า  “จิตเป็นสมาธิ” การสวดมนต์เป็นภาษาบาลีจึงเป็นวิธีการทำสมาธิอย่างหนึ่ง

๏ การสวดมนต์คือการทรงจำพระพุทธพจน์

            การสวดมนต์ คือ การท่องบ่นสาธยายพระพุทธพจน์ ซึ่งถูกบันทึกไว้เป็นภาษาบาลี เพื่อการทรงจำคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าให้ยืนยาวสืบต่อไป

            การสวดมนต์ในอีกด้านหนึ่งก็คือการเจริญสมาธิภาวนา  ที่ได้นำเอาพระพุทธพจน์มาเป็นบทบริกรรมภาวนา   ให้จิตเกาะเกี่ยวไปกับทุกขณะของอักขระที่กำลังสวดสาธยาย  ไม่ปล่อยให้นิวรณ์แทรกเข้ามาทำให้จิตเศร้าหมองได้นั่นเอง

            พระสงฆ์สาวกสมัยพุทธกาล  นอกจากจะมีหน้าที่ในการเจริญสมาธิภาวนาเพื่อนำตนออกจากทุกข์แล้ว ยังมีภาระหน้าที่ในการทรงจำพระพุทธพจน์ เพื่อสืบต่อคำสั่งสอนของพระพุทธองค์ควบคู่กันไปอีกด้วย   พระสาวกสมัยพุทธกาลจึงถือเป็นหน้าที่สำคัญยิ่งที่จะต้องท่องบ่น สาธยายพระพุทธพจน์  เพื่อรักษาคำสอนของพระพุทธองค์เป็นหลัก  ในขณะเดียวกันก็ต้องเร่งความเพียรเพื่อนำตนออกจากทุกข์ในสังสารวัฏ  จึงหาวิธีที่จะทรงจำพระพุทธพจน์ให้เป็นกิจกรรมในการดำเนินชีวิตควบคู่ไปกับการเจริญสมาธิภาวนา

            การสวดมนต์  ที่ต้องสวดเป็นภาษาบาลีเพราะเป็นส่วนหนึ่งของการรักษาพระพุทธพจน์ คือ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ซึ่งกระทำควบคู่ไปกับการเจริญสมาธิภาวนา เป็นกิจกรรมในการดำเนินชีวิตของพระสงฆ์สาวกในสมัยพุทธกาล  ที่ถ่ายทอด   สืบต่อมาสู่พระสงฆ์สาวกในยุคปัจจุบัน

         (๗) “รหัสธรรมแห่งปัญญา : พระมโหสถบัณฑิต” จาก ทศชาติ ปณิธานมหาบุรุษไม่เปลี่ยนแปลง ถึง ลูกผู้ชายต้องบวช” สามเณรพุทธศากยบุตร จุดประทีปถวายเป็นพระราชกุศลแด่ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ณ พุทธสถานฮ่องธรรม  ฮ่องคำอีสาน จังหวัดศรีสะเกษ

The post (๗) “รหัสธรรมแห่งปัญญา : พระมโหสถบัณฑิต” จาก ทศชาติ ปณิธานมหาบุรุษไม่เปลี่ยนแปลง ถึง ลูกผู้ชายต้องบวช” สามเณรพุทธศากยบุตร จุดประทีปถวายเป็นพระราชกุศลแด่ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ณ พุทธสถานฮ่องธรรม  ฮ่องคำอีสาน จังหวัดศรีสะเกษ appeared first on Manasikul Online.

เป็นความปีติอย่างยิ่ง ในการปฏิบัติศาสนกิจต่างประเทศ ของพระเดชพระคุณ พระพรหมสิทธิ กรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร ณ นครเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลน ในครั้งนี้

เมื่อวันที่ ๓๐ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๙

ลีซองดร์ เซ. เซไรดารีส  ผู้ประพันธ์หนังสือ “พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ รัชกาลที่ ๙ และเจ้านายไทยในโลซานน์” พระราชประวัติในหลวงรัชกาลที่ ๙ จากบันทึกความทรงจำของเกลย์อง เซ. เซไรดารีส ซึ่งเป็นบิดาของเขา ผู้มีบทบาทและหน้าที่ในฐานะครูส่วนพระองค์ของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร รัชกาลที่ ๘ และ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ ๙

ในวันนั้น ลีซองดร์ เซ. เซไรดารีส  เข้ากราบนมัสการ ถวายการต้อนรับ และ ถวายหนังสือแด่ พระพรหมสิทธิ กรรมการมหาเถรสมาคม  เจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร เนื่องในโอกาส เข้าร่วมประชุม และเป็นประธานนำคัมภีร์ทางพระพุทธโบราณจัดแสดงในงานนำเจริญจิตตภาวนา ถวายพระราชกุล ในงานวิสาขบูชา ที่องค์การสหประชาชาติ ( United Nations Organization ) หรือที่เรียกกันสั้นๆ ว่า UN ณ กรุงเจนิวา ประเทศสวิสเซอร์แลนด์

ลีซองดร์ เซ. เซไรดารีส (Lysandre C. Seraidaris) คือบุตรชายของ Mr. Cleon C. Seraidaris (เกล์ยอง เซ. เซไรดารีส) ซึ่งเคยทำหน้าที่เป็นทั้งครูและพระพี่เลี้ยงส่วนพระองค์ของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล (รัชกาลที่ ๘) และพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (รัชกาลที่ ๙) เมื่อครั้งทรงศึกษา ณ เมืองโลซานน์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์

ลีซองดร์ เซ เซไรดารีส (Lysandre C. Seraidaris) ผู้เขียนหนังสือประวัติศาสตร์เล่มนี้ด้วยความรักและศรัทธาในพระราชวงศ์ไทยเป็นอย่างสูง เขาเป็นผู้เขียนหนังสือที่รวบรวมเรื่องราวประวัติศาสตร์ช่วงหนึ่งและภาพถ่ายซึ่งมาจากอัลบั้มภาพสะสมส่วนตัวของผู้เขียน ที่หาชมยากยิ่งของรัชกาลที่ ๘ และรัชกาลที่ ๙ เมื่อครั้งทรงพระเยาว์ พร้อมด้วย สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ซึ่งทั้งสามพระองค์ประทับอยู่ที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์กับสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี พระราชมารดา ผู้ทรงเลี้ยงพระเจ้าแผ่นดินสองพระองค์ให้ทรงใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบสามัญชนที่มีฐานรากทางพระพุทธศาสนาอย่างแข็งแรง

โดยเฉพาะหนังสือเล่มนี้ ที่มีชื่อว่า “พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ รัชกาลที่ ๙ และเจ้านายไทยในโลซานน์” (King Bhumibol and the Thai Royal Family in Lausanne) ซึ่งเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์ไทยสองพระองค์เมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์

เนื่องจากคุณพ่อของท่าน เกล์ยอง เซ. เซไรดารีส เป็นครูส่วนพระองค์ของทั้งสองพระองค์ ทำให้ครอบครัวเซไรดารีสมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดและได้รับความไว้วางพระราชหฤทัยอย่างยิ่ง

บทบาทของลีซองดร์ เซ เซไรดารีสในปัจจุบัน เขาเป็นหนึ่งในคณะกรรมการ (Board Member) ผู้มอบรางวัลสันติภาพโลกลีซองดร์ เซไรดารีส มักจะนำเสนอเรื่องราวผ่านมุมมองของคนสวิสที่ได้เห็นพระจริยวัตรอันงดงามของทั้งสองพระองค์ในวัยเยาว์

ลีซองดร์ เซ. เซไรดารีส  ผู้ประพันธ์หนังสือเกี่ยวกับ พระราชประวัติในหลวงรัชกาลที่ ๙ ถวายหนังสือแด่ พระพรหมสิทธิ ประธานและผู้นำคณะสงฆ์นานาชาติ ประดิษฐานคัมภีร์พุทธศาสนา ในวันวิสาขบูชา ณ องค์การสหประชาชาติ นครเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์

The post ลีซองดร์ เซ. เซไรดารีส  ผู้ประพันธ์หนังสือเกี่ยวกับ พระราชประวัติในหลวงรัชกาลที่ ๙ ถวายหนังสือแด่ พระพรหมสิทธิ ประธานและผู้นำคณะสงฆ์นานาชาติ ประดิษฐานคัมภีร์พุทธศาสนา ในวันวิสาขบูชา ณ องค์การสหประชาชาติ นครเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ appeared first on Manasikul Online.