“ดาว” เป็นเด็กหนุ่มจังหวัดสุรินทร์  ชีวิตของเขาคลุกคลีกับท้องนามาตั้งแต่เกิด  แม่บอกกับดาวเสมอ

        “ตั้งใจเรียนนะลูก  จะได้ไม่ต้องมาลำบากเหมือนแม่” 

        และวันนี้เป็นวันที่เขาจะต้องไปตามฝัน  วันที่นกน้อยจากบ้านนาอย่างดาวจะโผบินออกจากรวงรังจังหวัดสุรินทร์  บินเพื่อไปศึกษาต่อในระดับปริญญาตรีที่กรุงเทพมหานคร 

        แม่บอกอะไรบางอย่างกับดาวในวันที่หิ้วกระเป๋าออกจากบ้าน  คำของแม่อยู่ในใจดาวเสมอ

เขาตัดสินใจเลือกเรียนคอมพิวเตอร์  ด้วยความที่อยู่กับท้องนามาเกือบตลอดทั้งชีวิต  เขาจึงคิดว่านี่เป็นศาสตร์ที่จะทำให้เขาไม่ต้องลำบากเหมือนแม่  เขาจะได้ทำงานในห้องแอร์กับอุปกรณ์ทันสมัย  ปีแรกผ่านไปวิชาพื้นฐานถูกเรียนไปเกือบหมด  พอขึ้นปีสองก็ถึงเวลาที่ต้องยืนยันการตัดสินใจในการเลือกวิชาเอก  เขายังหนักแน่นและใช้ชีวิตอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ต่อไป  อาจเป็นด้วยความไม่เคยชิน  ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกจำกัดด้วยอะไรบางอย่าง  ก็สายตาและชีวิตไม่เคยอยู่ในที่แคบ ๆ   แบบนี้มาก่อน 

        เขาเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง 

ว่านี่คือสิ่งที่เป็นตัวเขาจริง ๆ หรือไม่ 

        ด้วยความไม่แน่ใจเขาลองห่างกันกับคอมพิวเตอร์ดูบ้าง  และวันหนึ่งเขาก็ได้คำตอบ  ว่าชีวิตเขาอยู่ได้โดยที่ไม่ต้องใช้คอมพิวเตอร์  แต่ชีวิตเขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่ได้กินข้าว  ข้าวที่เขาคุ้นเคยและรู้จักดีมากกว่าคอมพิวเตอร์ที่เรียนมาสองปีด้วยซ้ำ  หรือรากของเราคือเกษตรกรรม  ไม่ใช่การวิ่งตามเทคโนโลยี 

        วันรุ่งขึ้นเขาตัดสินใจทำเรื่องขอย้ายสาขาวิชามาเรียนเกษตร  แม้ว่าจะต้องเพิ่มระยะเวลาเรียน  ทำให้เขาไม่จบพร้อมรุ่นเดียวกันก็ตาม  แต่คำของแม่ก็ช่วยให้เขามั่นใจในการตัดสินใจครั้งนี้

ระหว่างเรียนเขากลับไปเยี่ยมแม่บ้าง  ความรู้สึกของเขาเหมือนได้กลับบ้าน  บ้านที่มีแต่ความอบอุ่นและบรรยากาศของความรัก  ที่สำคัญเขารู้สึกเหมือนได้กลับไปเจอเพื่อน  เพื่อนที่เขาผูกพันและคลุกคลีมาตั้งแต่เกิด  เพื่อนที่สวยงามเสมอไม่ว่าเขาจะไปในฤดูปลูก  ฤดูออกรวง  หรือฤดูเก็บเกี่ยว  เมื่อวันเวลาผ่านไปเขายังใส่ใจกับการศึกษา 

จนสุดท้ายวันรับปริญญาก็มาถึง  อาจารย์ท่านหนึ่งบอกกับเขาตอนที่ไปกราบลากลับบ้านหลังงานรับปริญญาว่า  “การรับปริญญาหาใช่การสิ้นสุด  แต่หากคือจุดเริ่มต้นในการสร้างคุณค่าให้สมกับปริญญาที่ได้รับ”

        ทันใดนั้น 

พลันคำของแม่ก็เข้ามาในความคิด

        เขากลับบ้านและนึกถึงคำของอาจารย์เสมอ   กลับไปเจอแม่  กลับไปเจอเพื่อนเก่าคือต้นข้าวและท้องนา  ในขณะที่เขากำลังคิดว่าจะสร้างคุณค่าให้ปริญญาที่ได้รับมาแล้วติดหราอยู่ข้างฝาบ้านได้อย่างไร  แม่ก็ยกสำรับกับข้าวที่ทำเสร็จใหม่ ๆ  มาวางไว้ตรงหน้า  กินข้าวหอมมะลิที่ลอยมาทำให้เขาแทบอดใจรอไม่ไหว  “ลองชิมดูข้าวจานนี้  นี่แม่ปลูกเองเลยนะ  ไม่ใช้สารเคมี  ลองดูว่าเป็นยังไง”  เขาไม่รีรอเริ่มตักข้าวใส่ปากแล้วค่อย ๆ เคี้ยวก่อนจะกลืนลงท้อง  และเขาได้คำตอบกับสิ่งที่กำลังครุ่นคิด  นี่ไง  ข้าวในจานนี่ไง  ในเมื่อเรามีของดี  เราก็ควรทำให้มันดี  เพื่อมอบสิ่งดี ๆ ที่เรามีให้แก่กัน

        เขาเริ่มใช้ความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมา  พัฒนาข้าวหอมมะลิที่ปลูกด้วยกระบวนการอินทรีย์ไม่มีสารเคมีมาเกี่ยวข้อง  ในแบบที่แม่ได้ทดลองริเริ่มไว้  เริ่มนำผลผลิตไปให้ผู้คนที่เขารู้จักลองรับประทาน  และคนที่เขาไม่ลืมก็คือ  อาจารย์ที่เคยไปกราบลาในวันนั้น  และสิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือประโยคว่า

“ก็อร่อยดีนี่ 

ทำไมดาวไม่ทำขายล่ะ ?”

        เขาพัฒนาคุณภาพของข้าวหอมมะลิต่อมาเรื่อย ๆ  จนได้คุณภาพคงที่ด้วยกระบวนการที่รักษามาตรฐานไว้ได้  ถึงเวลาที่เขาจะต้องออกแบบบรรจุภัณฑ์และที่สำคัญเขาต้องตราข้าวหอมมะลิของตนเอง  เขายังนึกไม่ออกว่าจะตั้งชื่อตราสินค้าว่าอะไร  ในขณะที่เขากำลังเอานอนก่ายหน้าผากอยู่ในกระท่อมนั้น  ก็มองเห็นนกตัวหนึ่ง  มันเหมือนจะบินมาไกลอย่างเหนื่อยล้า  และมาเกาะที่กิ่งไม้  และบินไปที่ต้นหญ้า  ซ้ำไปซ้ำมาอย่างนี้  นั่นสินะ  นกไม่ว่าจะบินสูงและไกลแค่ไหน  ก็ต้องอาศัยกิ่งไม้และต้นหญ้าอยู่ดี  และสิ่งที่กล่าวมานี้เป็นผลผลิตที่ได้ชีวิตจากพื้นดิน  หรือนี่คือสิ่งที่แม่บอกกับเขา 

สิ่งที่แม่ย้ำเสมอ ๆ ว่า 

“คิดจะบิน 

อย่าลืมดินที่เคยเดิน”

        วันรุ่งขึ้นเขาไปดำเนินการจดสิทธิบัตรข้าวหอมมะลิของเขา  พร้อมตราสินค้า  ก่อนกลับเขาแวะนำใบสิทธิบัตรเข้ากรอบ  และสิ่งที่เขาอย่างแรกคือนำมันมาติดไว้ข้างฝา  ข้างหน้าปริญญาใบนั้น  เพราะเขาเชื่อว่าสิ่งนี้ได้ทำหน้าที่ของมันตามที่แม่และอาจารย์บอกอย่างสมบูรณ์แล้ว นั่นคือ สิทธิบัตรข้าวหอมมะลิอินทรีย์  ตรา  “ดาวเคียงดิน”

คุณค่า ปริญญาบัตร เขียนโดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ

หมายเหตุ : เกี่ยวกับบทความเรื่องนี้ ตีพิมพ์เป็นธรรมทานครั้งแรกในชื่อว่า “คิดจะบิน อย่าลืมดินที่เคยเดิน” เขียนโดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ ในคอลัมน์ เย็นกายสุขใจ หน้าธรรมวิจัย นสพ.คมชัดลึก วันอังคารที่ ๒๗ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๖๐

ครั้งนั้น พระอาจารย์พระมหาธนเดช ธมฺมปปญโญ ผู้เขียน ตั้งชื่อบทความนี้ไว้ตอนแรกว่า “คุณค่าปริญญาบัตร” เมื่อเวลาผ่านไป กลับมาอ่านอีกครั้ง และอีกครั้ง ก็เห็นว่า ชื่อแรกที่พระอาจารย์ท่านตั้งไว้งดงามมากๆ และเนื้อหาก็ให้กำลังใจกับผู้คนได้มากมาย แม้วันเวลาจะผ่านไป แต่ความทุกข์ใจ ความทุกข์จากเศรษฐกิจไม่ขยับในยุคโควิดครองโลกเช่นนี้ นับวันยิ่งหนักขึ้น หนทางเดียวก็คือ อย่าท้อ และแสวงหาหนทางสร้างสรรค์ในการยังชีพให้เจอ แล้วก้าวต่อไปด้วยกัน จึงกราบขอนิมนต์บทความของพระอาจารย์พระมหาธนเดช ธมฺมปญโญ มาลงในเว็บไซต์เป็นธรรมทานอีกครั้ง

และขอกราบขอบพระคุณภาพถ่ายโดย พระมหาปฐมพงศ์ ญาาณวํโส จริยธรรมแชนแนล สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post “คุณค่าปริญญาบัตร” เขียนโดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ appeared first on Manasikul Online.

เย็นกายสุขใจ กับ…

เรื่องเล่าของพ่อ

เขียนโดย พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ ประธานกลุ่มใต้ร่มพุทธธรรม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

(๑)

ผมได้รับโทรศัพท์จากพ่อ  บอกว่าให้กลับบ้านในวันพ่อ  ซึ่งพ่อผมโทรมาแบบนี้ทุกปี  เพราะมันเหมือนกับประเพณีอย่างหนึ่งในครอบครัวที่ทุกคนต้องไปรวมตัวกันในฐานะลูกที่ดีคนหนึ่ง  ผมก็ไม่ควรปฏิเสธ  มันคงเป็นโอกาสดีเหมือนกันที่จะได้เจอพี่ ๆ น้อง ๆ  จะว่าไปมีคนอีกหนึ่งที่ผมจะได้เจอ  ไม่ได้เจอกันนานแล้วสินะ  ลูกชายคนเก่งของผม

(๒)

ทันทีที่ผมมาถึงบ้านของพ่อโดยการซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซด์ที่มีลูกชายของผมขับมาส่ง  บรรยากาศที่บ้านพ่อของผมวุ่นวายเหมือนเช่นดั่งทุกๆ ปี  เสียงบรรดาพี่น้องรวมทั้งสะใภ้และเขยของบ้านหลังนี้กำลังตระเตรียมอาหารสำหรับมื้อเที่ยงดังจอแจเหมือนอยู่ในตลาดสด  เป็นความสามัคคีที่เกิดขึ้นอย่างน่าทึ่ง 

ทุก ๆ คนช่วยกันในสิ่งอันที่พอจะช่วยได้  ไม่มีใครนั่งอยู่เฉย ๆ  ไม่มีใครก้าวก่ายหน้าที่ของใคร  มีแต่บรรยากาศของการช่วยเหลือแบ่งปัน  เหมือนสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ข้างหน้านี้  ราวกับว่าผ่านการประชุมวางแผนและตระเตรียมงานมาเป็นแรมเดือนอย่างเคร่งเครียด  แต่มันคงไม่ได้เป็นเช่นนั้นแน่ เพราะสิ่งที่ยืนยันได้ก็คือ  รอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคน

(๓)

เวลาของความอิ่มหนำสำราญเริ่มต้นขึ้น  พ่อและแม่ของผมนั่งอยู่หัวโต๊ะ  ตามมาด้วยบรรดาพี่ ๆ น้อง ๆ ทั้งหลายของผม และหลาน ๆ นั่งเรียงกันไป  พ่อเริ่มถามถึงสารทุกข์สุขดิบ  และให้ลูก ๆ แต่ละคนรายงานตัวเหมือนนักเรียนประถม 

คำถามของพ่อก็…อย่างเช่น  ปีนี้ทำอะไรอยู่  เป็นอย่างไรบ้าง  หลานเป็นยังไงบ้าง  สามีภรรยาเป็นยังไงบ้าง  ความเป็นห่วงและปรารถนาดีที่แสดงออกผ่านแววตาและถ้อยคำของพ่อมิอาจปิดบังได้  หรือว่าแท้จริงแล้ว  ที่พ่อกำชับหนักหนาว่าต้องมาให้ได้  ก็เพื่อที่จะได้รู้ความเป็นอยู่ของลูก ๆ แต่ละคน  แบบที่ไม่เขินเกินไปที่จะถาม  เพราะแค่ถามครั้งเดียว  ที่เหลือเป็นหน้าที่ของลูก ๆ ที่ต้องตอบ  พ่อเนี่ยฉลาดสุด ๆ ไปเลย

(๔)

ช่วงเวลาที่พ่อรอคอยก็มาถึงของขวัญมากมายจากหลายสถานที่ที่ลูก ๆ แต่ละคนนำติดไม้ติดมือมาฝาก  ถูกส่งให้พ่อพร้อมกับฝ้ายผูกแขนและคำอวยพร  มือหนึ่งของพ่อวางไว้บนหมอนเพื่อรับของขวัญและฝ้ายผูกแขนที่ลูก ๆ นำมามอบให้  บางคนก็มีเงินเป็นของแถมให้อีกด้วย 

พ่อยิ้มเสมอและบอกว่าขอบคุณกับคำอวยพรและสิ่งที่นำมามอบให้  มืออีกข้างของพ่อเอาไว้สำหรับลูบหัวให้ลูก ๆ ที่เข้าไปใกล้ ๆ ความอบอุ่นที่พ่อถ่ายทอดให้  ผ่านมืออันเหี่ยวย่นที่ทำงานมาทั้งชีวิตเพื่อคนที่พ่อลูบหัวอยู่

(๕)

พอลูก ๆ อวยพรเสร็จแล้ว  ก็เป็นคิวของพ่อสินะคราวนี้  พ่อเขยิบเข้าไปใกล้แม่  เหมือนจะต้องการกำลังใจข้างหน้าของพ่อ  คือของขวัญมากมายที่ลูก ๆ นำมามอบให้  ในมือของพ่อเต็มไปด้วยฝ้ายผูกแขนสีขาวที่เป็นตัวแทนของคำอวยพรของลูกแต่ละคน  พ่อมองหน้าแม่เหมือนจะหาคนช่วยเพิ่มความมั่นใจ  แล้วคำอวยพรของพ่อก็เริ่มขึ้น 

“พ่อขอบคุณลูก ๆ ทุกคนนะ 

ที่มาอวยพรให้พ่อในวันนี้ 

เป็นวันที่…พ่อ…อบอุ่น…มาก… (พ่อเริ่มสะอื้น)” 

พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ

พี่ชายของผม  ลูกที่ถือว่าซนที่สุดในบ้านร้องทักขึ้นว่า  “โอ๊ยยย  อย่าเพิ่งร้องไห้  รอรับพรอยู่นะเนี่ย  เมื่อกี้นี้ผูกแขนไปตั้ง ๕๐๐”  ทุกคนหัวเราะขึ้น   พ่อยกมือขึ้นปาดน้ำตา  แล้วบอกว่า  “พ่อไม่ได้ร้องไห้  มันตื้นตัน”  แล้วก็เริ่มอวยพรต่อ 

“ขอให้ลูก ๆ ทุกคนสุขภาพร่างกายแข็งแรง 

ได้พบได้เจอแต่สิ่งที่ดี ๆ ในชีวิต 

ประสบความสำเร็จในสิ่งที่ตั้งใจไว้” 

ฟังดูเหมือนราบรื่นใช่ไหม ?  แต่ไม่หรอก  พ่อปาดน้ำตาไปหลายฉาก  กว่าจะจบได้

(๖)

ผมนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ลูกชายกลับบ้านจากบ้านพ่อ  แล้วลูกชายคนเก่งก็บอกให้กลับเข้าบ้านไปก่อน  ขอหยิบของสักครู่หนึ่ง  ผมนั่งดูทีวีอยู่  ลูกชายคนเก่งก็เข้ามากราบพร้อมกับพวงมาลัยช่อสวยและอวยพรให้ผมว่า “ขอให้พ่อมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงนะครับ  จะมีแรงบ่นให้ผมไปนาน ๆ” 

นั่น  สมกับเป็นหลานของพี่ชายผมจริง ๆ  ผมดึงลูกชายมากอด  พอออกจากอ้อมกอดแล้ว  ลูกชายบอกว่า  “ถึงเวลาที่พ่อต้องอวยพรแล้วนะ” 

ผมนึกคำอวยพรดี ๆ ให้กับลูกชายคนเก่งของตัวเอง ผมเริ่มให้พรลูกชาย  “คำอวยพรของพ่อก็เหมือนของปู่ พ่อจะมอบพรที่พ่อของพ่อมอบให้ ให้กับลูกของพ่อแล้วกัน แต่ให้มันเกิดขึ้นกับลูกสองเท่า”

พูดยังไม่ทันจบดี ผมก็มีน้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมา  พอลูกชายเห็นก็รีบทักว่า “นั่น  พ่อร้องไห้เหรอ ?”  ผมปาดน้ำตาแล้วบอกกับลูกชายไปว่า  “พ่อไม่ได้ร้องไห้  มันตื้นตัน”

“เรื่องเล่าของพ่อ” เขียนโดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ ประธานกลุ่มใต้ร่มพุทธธรรม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post เย็นกายสุขใจกับ “เรื่องเล่าของพ่อ” เขียนโดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ appeared first on Manasikul Online.

มันคนละส่วนกัน

เขียนโดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ ประธานกลุ่มใต้ร่มพุทธธรรม 

สำนักงานส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรม และความมั่นคงแห่งสสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

“สพฺพทานํ ธมฺมทานํ ชินาติ :

การให้ธรรมะ ชนะการให้ทั้งปวง”

        เมื่อครั้งไปเป็นพระพี่เลี้ยงในโครงการนวกะโพธิ รุ่นที่ ๗ ที่ประเทศอินเดีย ได้ไปเจอเหตุการณ์อย่างหนึ่งซึ่งชวนสงสัย คือชาวอินเดียได้เอาผ้าไปตากไว้บนพื้นดิน และพาดไว้ตามกอหญ้า จึงเข้าไปถามว่า เหตุใดจึงทำเช่นนั้น ชาวอินเดียผู้หนึ่งถามกลับมาว่า แล้วที่เราตากผ้าเพื่อวัตถุประสงค์อันใดกัน? เลยตอบกลับไปว่า ก็เพื่อให้มันแห้ง เขาก็พยักหน้าแล้วก็บอกว่า ก็ถูกต้องแล้วไง

ความสงสัยยังมิคลาย จึงได้ถามต่อไปว่า แล้วทำแบบนี้มันไม่สกปรกเหรอ? เขาตอบมาว่า ก็ซักแล้ว พร้อมถามว่า เราซักผ้าเพื่ออะไร จึงตอบว่า ก็เพื่อให้มันสะอาด

“ก็นั่นไง มันสะอาดแล้ว เพราะซักแล้ว”

จึงเข้าใจว่า “อ๋อ มันเป็นคนละส่วนกัน”

พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ

และก็ได้รู้อีกว่า ภูมิปัญญาอันนี้ทำให้คนอินเดียไม่ถูกยุงกัด ท่านใดเคยถูกยุงกัดแนะนำให้เอาภูมิปัญญานี้ไปใช้ เหตุใดไม่ถูกยุงกัดน่ะเหรอ? เพราะหลังจากตากกับพื้นดินกอหญ้า เวลานำเสื้อไปใส่ เราก็จะคัน คันแล้วก็จะดิ้น ยุงก็จะกัดเราไม่ได้ไง

ชวนให้นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อครั้งเป็นสามเณร หน้าที่ที่ได้รับเมื่อครั้งอยู่ต่างจังหวัดกับครูบาอาจารย์คือทุก ๆ เย็นจะต้องไปต้มน้ำใส่ใบสะเดา กับใบหนาดให้หลวงพ่อไปผสมเป็นน้ำอุ่นสรงน้ำ หลังจากนั้นก็จะต้องมาถูพื้นให้อาจารย์

การถูพื้นซึ่งเป็นกุฏิไม้นั้น ท่านให้ถูด้วยลูกมะพร้าวแห้งเลื่อยผ่าครึ่ง และทุบเอากะลาด้านในออกบางส่วน นั่นทำให้พื้นเงาสวยมาก ก็เป็นเช่นนี้ทุกวัน

จนวันหนึ่งเมื่อต้มน้ำเสร็จและกำลังจะเดินขึ้นไปถูพื้นนั้นก็มีเพื่อนสามเณรมาชวนวิ่งเล่นกันตามประสาเด็ก โดยสมมติบทบาทเป็นผู้ร้ายกับตำรวจ ด้วยความที่รูปร่างเล็กและหน้าตาบ้านนอกเลยได้รับบทเป็นโจรที่ต้องวิ่งหนีตำรวจ รอบแรกวิ่งหนีไปได้ รอบที่สองวิ่งไม่พ้น ตำรวจใช้กำลังล้อมจับผู้ร้ายไว้ได้ เพื่อให้แน่ใจว่าผู้ร้ายจะไม่หนี ตำรวจจึงต้องจับผู้ร้ายเอามือไขว้หลังแล้วมัดติดไว้กับเสากุฏิ มัดมือยังไม่อุ่นใจเลยต้องมัดเท้าด้วย พอมัดเสร็จ หลวงพ่อที่ต้มน้ำให้อาบทุกวันถือหวายยาวเท่าแขนออกมาจากห้อง พร้อมพูดเสียงดังว่า “ใครมาเล่นเอะอะแถวนี้” ไวเท่าเสียง ตำรวจหนีรอดไปได้ เหลือเพียงโจรที่ถูกมัดติดไว้กับเสา หลวงพ่อท่านก็ลงโทษด้วยการตีไปหลายที วันนั้นร้องไห้หนักมาก ไม่ใช่เพราะเจ็บแต่ส่วนเดียว แต่เพราะน้อยใจที่ต้มน้ำให้ทุกวัน ทำไมถึงตีกันได้ลงคอ

วันต่อมาก็ยังมาต้มน้ำอีกเหมือนเดิม วินาทีที่เอาฟืนยัดเข้าไปในเตา น้ำตาไม่รู้มาจากไหน ร้องไห้จนสะอื้น นึกถึงตอนที่ถูกหลวงพ่อตี ต้มน้ำให้ทุกวันแท้ ๆ ตีกันได้ลงคอ ร้องไห้จนสะอื้น แล้วก็เป็นแบบนั้นอยู่เป็นเดือนจนหยุดไปเอง แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดหลวงพ่อจึงตีเราได้ขนาดนั้น มาเข้าใจก็ตอนไปอินเดียครั้งนั้น ว่า “อ๋อ มันเป็นคนละส่วนกัน” ต้มน้ำก็ส่วนต้มน้ำ ดื้อก็ส่วนดื้อ ต้มน้ำที่ทำทุกวันก็ดีแล้ว แต่ดื้อก็ต้องถูกลงโทษ

หากเรามองชีวิตเช่นนี้ จะทำให้เราไม่เอาทุกอย่างมารวมกัน มองแยกออกเป็นส่วน ๆ แก้ปัญหาไปทีละเปลาะ ไม่เอามารวมกันให้ยุ่งเหมือนยุงตีกัน

“เรื่องงานก็เรื่องงาน เรื่องความรักก็เรื่องความรัก เรื่องครอบครัวก็เรื่องครอบครัว เวลาเจออะไรที่มันวุ่นวาย ขอให้ค่อย ๆ แยกมันออกเป็นส่วน ๆ ให้มันเป็นคนละส่วนกัน แล้วเริ่มแก้มันไปทีละส่วน”

พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ

        ทีนี้สำหรับใครที่ทำความดีเพื่อแลกความรัก ก็ต้องบอกความจริงว่า เมื่อทำความดีแล้วแลกความรัก ก็จะอกหักและซ้ำใจ เพราะรักกับดีเอามารวมกันไม่ได้ “มันเป็นคนละส่วนกัน”

งานเผยแผ่ธรรม เป็นธรรมทาน เรื่อง มันคนละส่วนกัน เขียนโดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ ประธานกลุ่มใต้ร่มพุทธธรรม  สำนักงานส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ จากคอลัมน์ เย็นกายสุขใจ (หน้าธรรมวิจัย นสพ.คมชัดลึก วันอังคารที่ ๒๓ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๖๐)

The post มันคนละส่วนกัน เขียนโดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ appeared first on Manasikul Online.

“หัวใจไร้สารพิษ” บทแรกของหนังสือที่ถูกลืม

โดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ

ถ้านับตามเวลาที่บอกไว้ในหนังสือที่เต็มไปด้วยฝุ่นในมือ นี่เป็นปีที่ ๑๑ แล้ว ที่คณะของเราเดินทางมาเยี่ยมให้กำลังใจเจ้าหน้าที่และพุทธศาสนิกชนในจังหวัดชายแดนภาคใต้ สิบเอ็ดปีเป็นเวลานานเหมือนกัน นานจนเราลืม

ลืมเหมือนหนังสือเล่มนี้

     ‎      หนังสือเล่มขนาดพอดีมือ ปกเป็นสีธงไตรรงค์ที่เป็นสัญลักษณ์แทนสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ และมีรูปแผนที่ประเทศไทยสีทองอร่าม เป็นแผ่นดินทอง ตัวหนังสือบนปกหน้าบอกเราว่า หนังสือเล่มนี้ชื่อ “ธรรมะเยียวยาใจ สายใยปลายด้ามขวาน” ชื่อเดียวกับโครงการที่นำพวกเรามาที่นี่

     ‎      หนังสือเล่มนี้เป็นบันทึกการนำส่งขวัญและกำลังใจของคณะสงฆ์ พระธรรมทูต และพระวิทยากร ถึงดินแดนใต้สุดของสยามประเทศ

ตามคำโปรยปกหลัง คณะของพวกเราเขียนขึ้นเพื่อบันทึกการทำงาน สิ่งที่เราประสบพบเจอ และเป็นสื่อกลางการสื่อสารระหว่างแนวหน้าที่อยู่ชายแดนกับแนวหลังผู้ส่งกำลังใจมาให้ เมื่อหนังสือถูกเปิดออกอีกครั้ง ความทรงจำมากมายกลับมา วันนี้หนังสือเล่มนี้จะถูกปัดฝุ่นและออกเดินทางอีกครั้ง

     ‎สถานที่แรกเป็นฐานปฏิบัติการเปาะเส็ง เราสื่อสารอยู่นานกว่าจะสามารถผ่านประตูที่ถูกเปิดจากบนหอสังเกตการณ์โดยมีรอกผ่อนแรงและสายที่ฝังไว้ใต้ดินต่อมาอีกที ซึ่งแตกต่างจากฐานอื่น ๆ เจ้าหน้าที่เล่าว่า เพื่อความปลอดภัย เราสามารถมองเห็นใครที่ผ่านเข้า-ออกได้จากมุมสูง ผู้บังคับหมวดพาเราไปนั่งอยู่ในที่รับรองเป็นเพิงถูกสร้างขึ้นอย่างง่ายๆ  มีพระพุทธรูปปางปรินิพพานประดิษฐานอยู่บนแท่นไม้

“ผมให้เจ้าหน้าที่ที่นี่ไหว้พระก่อนไปทำงานทุกวัน

ถ้าเราตาย เราก็ตายในหน้าที่ ไม่มีอะไรต้องเสียใจ

เพราะพระพุทธเจ้าก็ทรงเป็นแบบนั้น”

หลังจากนั้นชายร่างใหญ่ในชุดลายพรางก็หันไปบอกผู้ใต้บังคับบัญชาให้แต่งเครื่องแบบเต็มยศพร้อมอาวุธประจำตัวรวมพลมาต้อนรับคณะของเรา

     ‎”อาตมามาแบบไม่ได้เป็นทางการอะไร  แต่งแบบธรรมดาก็ได้”

     ‎“ไม่ได้ครับ ต้องให้เกียรติน้ำใจที่เดินทางไกลมาเยี่ยมพวกเราที่นี่” ชายร่างใหญ่ยืนยันจริงจังทั้งด้วยน้ำเสียงและใบหน้า

     ‎คณะของเรายืนอยู่หลังโต๊ะที่เต็มไปด้วยข้าวสารอาหาร​แห้ง เครื่องอุปโภคบริโภคอันเป็นน้ำใจที่หลั่งไหลมาจากทั่วสารทิศ เบื้องหน้าเราเป็นทหารที่แต่งกายเต็มยศพร้อมอาวุธประจำกายยืนเรียงแถวอยู่กลางแดดร้อน สิ่งที่เราเห็นเบื้องหน้า เกียรติที่เราได้รับ หาได้เกิดขึ้นจากการมาของคณะเรา แต่เป็นความยิ่งใหญ่ของน้ำใจที่มอบให้แก่กันและกันต่างหาก

     ‎      เรามอบหนังสือธรรมะเยียวยาใจ สายใยปลายด้ามขวานไว้ประจำฐานปฏิบัติการ

“ดีจังเลยครับที่หลวงพี่มาเยี่ยมพวกผมแบบนี้ ยิ่งเขียนเป็นหนังสือให้คนได้รู้ยิ่งดี ว่าพระก็ไม่ได้ทิ้งชาวบ้าน“  ชายร่างใหญ่พูดในขณะที่เปิดดูหนังสือ

     ‎”ความจริงมาไม่ต้องมีอะไร

แค่มีน้ำใจคิดถึงพวกเราที่นี่ ก็ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว”

ชายร่างใหญ่บุคลิกขึงขังคนเดิมกล่าวกับพวกเรา แต่คราวนี้เสียงเขาสั่นเครือและมีน้ำคลอที่ดวงตา หลังจากพูดประโยคนี้จบ เขาก็หลบหน้าหายไป อาจเป็นเพราะไม่อยากให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเห็นน้ำตาก็ได้

ขณะที่รถของเรากำลังถอยออกมาจากประตู ก็เห็นชายร่างใหญ่คนเดิมวิ่งกระหืดกระหอบมา “หลวงพี่ครับ อย่าเพิ่งไปครับ!” เขาวิ่งมาที่ข้างรถพร้อมยกกล้วยน้ำว้าสุกเหลืองขึ้นมาบอกว่า ขอถวายกล้วยปลอดสารพิษหวีนี้ ตอบแทนน้ำใจ ฝากขอบคุณทุกคนที่เกี่ยวข้อง และหวังว่าหลวงพี่จะกลับมาเยี่ยมพวกเราอีก”

แน่นอน เราจะกลับมาเยี่ยมที่นี่อีก หัวใจไร้สารพิษที่ตั้งใจทำหน้าที่อย่างน่าบูชาเช่นนี้ ถ้าเราไม่มาที่นี่ เราจะหาได้จากที่ไหน

     ‎เรา​ออกเดินทางต่อไปยังฐานปฏิบัติการลิดล ทหารแต่งกายเต็มยศพร้อมอาวุธประจำกายออกมาตั้งแถวต้อนรับเราอย่างรวดเร็ว เราเข้าใจว่าค่ายที่แล้วน่าจะสื่อสารมา จึงมีทหารมาเปิดประตูรถให้ พร้อมทำความเคารพเราอย่างแข็งขัน

     ‎”ต้องต้อนรับกันขนาดนี้เลยเหรอโยม?” อาตมาถามด้วยความสงสัย

     ‎”ผมนึกว่ารถนายครับ” ทหารนายหนึ่งพูด แล้วทั้งแถวก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน ความร่าเริงในเครื่องแบบอันเข้มขรึมเช่นนี้เป็นภาพน่ารักที่เราไม่ค่อยได้เห็น

     ‎ทุกอย่างถูกจัดแจงอย่างรวดเร็ว เพราะเราเกรงว่าจะไปรบกวนการเตรียมตัวเพื่อต้อนรับผู้บังคับบัญชาของฐานปฏิบัติการ หนังสือและเครื่องอุปโภคบริโภคถูกส่งมอบถึงมือเจ้าหน้าที่ แต่เราก็เร็วไม่พอ มีรถคันหนึ่งวิ่งเข้ามา เหตุการณ์แบบเดิมที่เราเห็นตอนลงรถเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่รอบนี้ดูจริงจังและเป็นทางการกว่าเดิม “ฝากเรียนนายด้วยนะ ผมคุยกับหลวงพี่อยู่” ผู้บังคับหมวดสั่งทหารที่รีบวิ่งไปตั้งแถว “โยมไปต้อนรับผู้บังคับบัญชาเถอะ” อาตมาบอก
“กับนายผมเจอกันประจำ แต่นาน ๆ จะมีพระมาเยี่ยม” แล้วเราก็ได้คุยกันต่อ พอรู้ว่าอาตมามาจากวัดสระเกศ

ทหารนายหนึ่งก็เล่าว่า เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ) อดีตเจ้าอาวาสวัดสระเกศ เคยมาเยี่ยมค่ายทหารแบบนี้ เมื่อครั้งประจำการอยู่ที่จังหวัดตรัง ท่านก็ให้กำลังใจ บอกว่าจะมาเยี่ยมอีก วันนี้หลวงพ่อสมเด็จมรณภาพแล้ว ก็ยังส่งพระมาเยี่ยมถึงที่นี่

           “มีอะไรจำเป็นที่กำลังเจ้าหน้าที่ต้องการไหม? อาตมาจะได้สื่อสารต่อไปยังสาธุชนที่เขาอยากทำบุญ” อาตมาถามก่อนกลับ “อยากได้อุปกรณ์อะไรก็ได้ครับ พอได้ออกกำลังกาย ส่วนกำลังใจพวกผมตอนนี้แข็งแรงดีอยู่แล้ว”
แววตามุ่งมั่นบนใบหน้าเปื้อนยิ้ม มือที่ถือหนังสือธรรมะเยียวยาใจ สายใยปลายด้ามขวานอยู่ บอกเราว่านี่ไม่ใช่คำพูดที่เกินไปจากความจริงเลย

           ในขณะที่รถกำลังแล่นออกมาจากฐานปฏิบัติการ อาตมาเปิดอ่านหนังสือที่ถูกลืมไปอีกครั้ง

“…การมาของเราเป็นการนำน้ำคือธรรมะ มารดดอกไม้ ดอกไม้แห่งความดีงามในใจผู้คน ให้ผลิบานท่ามกลางกระสุนปืนและควันระเบิด มาให้เห็นจริง ๆ ว่าที่นี่ไม่มีคนภาคใต้ ไม่มีคนภาคไหน มีแต่คนไทยที่มีความเชื่อ ความหวังตรงกันว่า วันหนึ่งไฟที่กำลังไหม้ด้ามขวานของไทยจะดับมอด” ประโยคสุดท้ายในบทแรกของหนังสือที่ถูกลืมบอกไว้เช่นนั้น

           แต่สิ่งที่จะไม่มีวันถูกลืม คือปณิธานอันแน่วแน่ อันสืบมาแต่เจ้าประคุณสมเด็จฯ ซึ่งจะได้รับการสืบต่อ ให้ผลิดอกออกผล เป็นบันทึกเรื่องราวบทต่อไป อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“หัวใจไร้สารพิษ” บทแรกของหนังสือที่ถูกลืม โดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ

จากคอลัมน์ เย็นกายสุขใจ (หน้าธรรมวิจัย นสพ.คมชัดลึก วันอังคารที่ ๒๐ มีนาคม ๒๕๖๑)

The post “หัวใจไร้สารพิษ” บทแรกของหนังสือที่ถูกลืม โดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ appeared first on Manasikul Online.

ในโลกนี้มีอะไร ที่เราแลกได้ด้วยชีวิต?

 โดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ

กลุ่มใต้ร่มพุทธธรรม สถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศฯ

(๑)

นตฺถิ อตฺตสมํ เปมํ.

“ความรัก (อื่น) เสมอด้วยตนไม่มี”

หากให้ตอบคำถามว่า เรารักใครมากที่สุดในชีวิต? คงมีคำตอบหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นพ่อ แม่ ลูก ญาติพี่น้อง
คนรัก หรืออื่น ๆ อีกมากมาย ถ้านับความปรารถนาที่จะทำให้คนที่เรารักมีความสุข คำตอบอาจเป็นคนอื่น แต่เมื่อให้เลือกคนที่ได้รับความทุกข์ เราคงเลือกตัวเองเป็นลำดับสุดท้ายเสมอ นี่ชัดเจนแล้วว่า สุดท้ายแล้ว มนุษย์เลือกที่จะรักตัวเองมากกว่าใคร ๆ

นั่นเป็นธรรมชาติของมนุษย์ แต่มนุษย์ผู้มีธรรม มีธรรมชาติที่เหนือไปจากนี้ มีสิ่งหนึ่งที่ควรรักษายิ่งกว่าชีวิต
สิ่งนั้นคืออะไร?

(๒)

จเช ธนํ องฺควรสฺส เหตุ     องฺคํ จเช ชีวิตํ รกฺขมาโน

องฺคํ ธนํ ชีวิตญฺจาปิ สพฺพํ  จเช นโร ธมฺมมนุสฺสรนฺโต

“พึงสละทรัพย์ เพื่อรักษาอวัยวะ พึงสละอวัยวะเพื่อรักษาชีวิต

เมื่อเล็งเห็นประโยชน์สูงสุด พึงสละทั้งอวัยวะ และชีวิต เพื่อรักษาธรรมไว้”

          เมื่อเจ็บป่วย เราต้องรักษา แม้ว่าจะต้องเสียทรัพย์มากเพียงใดก็ตาม เราจักไม่เสียดาย เพื่อให้ร่างกายนั้นกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง แม้ว่าจะต้องสละอวัยวะใด เพื่อให้เรามีชีวิตต่อก็ยอม นั่นแสดงให้เห็นว่าชีวิตนี้สำคัญยิ่งนัก

          แล้วจะมีอะไรที่เป็นสิ่งที่เราควรรักษาแม้ต้องแลกด้วยชีวิต หากสิ่งนั้นจะพึงมี เราเรียกสิ่งนี้ว่า “ธรรม”
อันหมายถึง คุณงามความดี ความถูกต้องดีงาม ที่มีค่ายิ่งชีวิต

และหากมี “ธรรม” ที่ทำให้พระรูปหนึ่งสละชีวิตเข้าแลก ธรรมนั้นคืออะไร?

(๓)

จรถ ภิกฺขเว จาริกํ พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

“เธอทั้งหลาย จงจาริกไป เพื่อประโยชน์และความสุขแก่คนหมู่มาก

เพื่ออนุเคราะห์โลก เพื่อประโยชน์เกื้อกูลและความสุขแก่ทวยเทพและมนุษย์ทั้งหลาย”

          พระพุทธองค์ทรงประกาศนโยบายในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ในคราที่ส่งพระอรหันตสาวก จำนวน ๖๐ รูป ออกเผยแผ่ด้วยธรรมโอวาทด้านบนนี้ วิธีแรกในการเผยแผ่มิใช่การเทศนาสั่งสอน หากแต่เป็นการประพฤติพรหมจรรย์
อันหมายถึง “อยู่ให้เห็น เย็นให้สัมผัส ปฏิบัติให้ดู”

          ในการเผยแผ่นั้นพระพุทธองค์ให้ยึดเอาประโยชน์ของชนหมู่มาก มิใช่ลาภยศของตนเอง นี่จึงเป็นธรรมอันเลิศ เป็นนโยบาย เป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงใจพระนักเผยแผ่ เช้าวันจันทร์ที่ ๓๐ กันยายน ๒๕๖๒ พระรูปหนึ่ง ตัดสินใจใช้ร่างกายของตนยึดเหนี่ยวกับท้ายรถที่กำลังไหลลงจากภูเขา เพื่อเป็นเครื่องป้องกันมิให้สามเณรที่อยู่บนรถหกหายตกหล่นลงจากรถแม้แต่รูปเดียว นี่คือ การประพฤติพรหมจรรย์ด้วยหัวใจที่แข็งแกร่ง มิได้กริ่งเกรงถึงภยันตรายอันใกล้เข้ามาถึงที่จะ
เกิดกับตนโดยแท้

          ในวินาทีนั้น อะไรคือปัจจัยทำให้ท่านตัดสินใจเช่นนั้น?

(๔)

“คนที่ทำความเพียรนั้น แม้จะต้องตายไปในขณะกำลังทำ ความเพียรพยายามอยู่

ก็จะไม่มีผู้ใดมาตำหนิติเตียนได้ เพราะได้ทำหน้าที่เต็มกำลังแล้ว”

(บทสนทนาที่พระมหาชนกตรัสตอบนางมณีเมขลา ในขณะที่ว่ายน้ำอยู่กลางทะเลมา ๗ วัน ๗ คืน)

          ไม่มีใครรู้ว่า ในวินาทีนั้นท่านคิดและตัดสินใจจากอะไร? เท่าที่รู้จักในฐานะพระน้องชายรูปหนึ่ง ที่ทำงานร่วมกันมานาน ทำให้มั่นใจได้เลยว่า ในวินาทีนั้นท่านไม่กลัว แม้แรงรถที่ส่ายไปมาในขณะที่ไหลลงจากเขา แม้ท่านจะโซเซไปตามแรงเหวี่ยงของรถ เชื่อแน่ว่าท่านต้องกำมือให้แน่นกว่าเดิม เพราะหากไม่ทำเช่นนั้น สิ่งที่จะเกิดขึ้นคือมีสามเณรค่อย ๆ หล่นจากรถ และถูกรถทับทีละรูป ๆ มิใช่เพียงแต่มือที่แข็งแรง แต่ยังต้องใช้หัวใจที่แข็งแกร่งแกล้วกล้า เพื่อให้มั่นใจถ้าจะ
มีใครหล่นลงไป ต้องไม่ใช่สามเณรที่ต่างตื่นตกใจอยู่บนรถ

          สุดแรงกำลังเกินต้านทาน ผนวกกับมืออ่อนล้า และท่านก็ตกลงมาจากรถในที่สุด

สติสุดท้ายของท่าน คงบอกตัวเองว่าความเพียรพยายามที่ผ่านมา ท่านได้ทำหน้าที่ของตนอย่างสุดกำลัง แม้ว่าหลังจากนั้น คือ รถคันที่ท่านเพิ่งตกลงมา ไหลลงมาทับลมหายใจสุดท้ายของท่าน

(๕)

“…”

          ไม่มีคำกล่าวลาใดที่ควรค่า ไม่มีน้ำตาใดมีความหมาย ความตายคือความตาย ไม่เคยให้โอกาสใครเป็นครั้งที่ ๒

          สิ่งที่เราจดจำ คือ ความงดงามในการสละชีพเพื่อรักษาธรรมของท่าน การทำหน้าที่เพื่อคนหมู่มากอย่างสมบูรณ์ ด้วยคุณความดีที่ปฏิบัติมา ไม่มีใครตำหนิความเพียรพยายามที่ท่านกระทำอย่างดีที่สุดแล้วในครั้งนี้

          …ขอถวายความอาลัย “พระใบฎีกาธีรศักดิ์ ธมฺมธีโร”

(ภาพประกอบ : การปฏิบัติศาสนกิจนำสามเณรบิณฑบาตและให้พรญาติโยม เช้าวันที่ ๓๐ กันยายน ๒๕๖๒ (ก่อนเกิดเหตุ ๑ ชั่วโมง) ขอขอบคุณ ภาพจาก : สำนักสงฆ์เขาพระครู จังหวัดชลบุรี )

ในโลกนี้มีอะไร ที่เราแลกได้ด้วยชีวิต? โดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ

คอลัมน์ เย็นกายสุขใจ หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ. คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๓ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๖๒

“ในโลกนี้มีอะไร ที่เราแลกได้ด้วยชีวิต? หากสิ่งนั้นจะพึงมี เราเรียกสิ่งนี้ว่า ธรรม
อันหมายถึง คุณงามความดี ความถูกต้องดีงาม ที่มีค่ายิ่งชีวิต”

พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ ผู้เขียน กลุ่มใต้ร่มพุทธธรรม สถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ ฯ

The post ในโลกนี้มีอะไร ที่เราแลกได้ด้วยชีวิต? : พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ appeared first on Manasikul Online.

ความดียิ่งทำยิ่งอิ่มใจ ไปไหนก็อิ่มบุญ…เพราะมีต้นทุนเป็นธรรม…

ทุกอย่างจะเบา เพราะเราช่วยกัน

โดย พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ

           “ขอบคุณท่านมากเลยนะเจ้าคะที่มา ถ้าไม่ได้ท่านนี่โครงการโยมแย่แน่ ๆ”

นี่อาจดูเหมือนเป็นคำขอบคุณธรรมดา หากไม่ได้เห็นแววตาของคนพูดที่แสดงถึงความซาบซึ้งอย่างมากมาย ทั้งที่การที่พระมารับบาตรและแสดงธรรมก็เป็นหน้าที่ มิได้เป็นการกระทำที่น่าขอบคุณอะไรมากมายขนาดนั้น

           “ไม่ต้องขอบคุณมากมายขนาดนั้นก็ได้ พระที่มาก็ได้ทำหน้าที่ด้วย” อาตมาตอบ

           “ไม่ให้ขอบคุณได้ไงเจ้าคะ ถ้าไม่ได้คณะพระอาจารย์มารับบิณฑบาตและแสดงธรรมทุกเดือน โยมก็ไม่ทราบว่าจะไปนิมนต์พระที่ไหน แล้วที่สำคัญโครงการนี้ผู้ใหญ่ท่านยิ่งปรามาสอยู่ว่า งบประมาณแค่นี้ ดูซิจะจัดกันได้กี่เดือน” โยมตอบกลับมาด้วยสายตาห่อเหี่ยว แต่เต็มไปด้วยความหวัง ว่าโครงการนี้จะอยู่รอดปลอดภัย และจัดต่อไปได้ทุกเดือน

           “ถ้าแบบนั้น อาตมาจะช่วยรับผิดชอบในส่วนของการนิมนต์พระ จัดรถรับ – ส่งท่าน โยมก็จัดการในส่วนของโยมแล้วกันนะ”

ทันทีที่ได้ยินคำตอบ แววตาอันห่อเหี่ยวนั้นก็พลันหายไป ไม่มีในสายตาอีกแล้ว

. . .

“ที่บิณฑบาตกันมาทุกเดือนนี่ เราเอาไปที่ไหนกัน?”

เสียงของพระเถระที่เรียกขานว่า “เจ้าคุณอาจารย์” ถามขึ้นในขณะนั่งฉันกาแฟยามเช้า

“ก็นำมาถวายพระที่ไปรับบาตร แสดงธรรม และนำบางส่วนเก็บไว้สำหรับจัดงานวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา” อาตมาชี้แจงการบริหารจัดการของที่รับบาตรมาได้

“ถ้าจะให้ได้ประโยชน์มากกว่านั้นล่ะ?” เจ้าคุณอาจารย์ถาม โดยที่เราก็ยังไม่เข้าใจว่ามีวัตถุประสงค์อันใด

“เราส่งไปให้เจ้าหน้าที่ภาคใต้สิ ให้เครือข่ายพระวิทยากรที่นั่นได้ทำงานร่วมกันกับเราด้วย อาจารย์มีของอีกส่วนหนึ่งมากพอสมควรอยู่ จะได้เอาไปด้วยกันทีเดียว ต้องช่วยกันนะ”

เจ้าคุณอาจารย์บอกต่อ โดยไม่ได้รอคำตอบ

“ครับ” อาตมารับคำ ทั้ง ๆ ยังนึกไม่ออกว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ

“เดี๋ยวอาจารย์จะประสานเรื่องการจัดส่งให้” คำพูดต่อไปเหมือนแสงสว่าง ของทางที่จะไปข้างหน้า ที่เจ้าคุณอาจารย์ได้มอบให้

. . .

“ท่านมาส่งของไปภาคใต้ทุกเดือนเลย ส่งไปไหนเหรอคะ?” โยมที่รับฝากส่งของถาม

“อาตมาส่งไปให้เจ้าหน้าที่ที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ไปเป็นกำลังใจให้กัน อย่างน้อยคนที่อยู่ที่นั่น อยู่แนวหน้า ก็ได้รู้ว่า แนวหลังอย่างพวกเราไม่ได้ทอดทิ้งเขา” อาตมาอธิบาย

“เหรอเจ้าคะ ดีจังเลย งั้นค่าจัดส่งทั้งหมดในทุกเดือน โยมถวายนะเจ้าคะ” ประโยคแห่งความเบาใจ ที่ทำให้ทั้งผู้ถวายและผู้รับล้วนต่างมีรอยยิ้ม

“อนุโมทนาในน้ำใจของโยมนะ ที่ร่วมเป็นอีก ๑ กำลังใจที่ส่งไปให้เจ้าหน้าที่ที่โน่น” ต่อไปนี้จะไม่ได้มีแค่ของที่ส่งไป แต่มีรอยยิ้มและกำลังใจฝากรวมไปด้วย

. . .

ทุกครั้งที่เดินทางไปจังหวัดชายแดนภาคใต้ เพื่อไปเยี่ยมให้กำลังใจและมอบของที่ได้จากการรับบิณฑบาตให้เจ้าหน้าที่ในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ คำถามที่ได้ยินเสมอ ๆ คือ “ท่านให้โยมเตรียมอะไรไหม?”

คำตอบที่ตอบไปทุกครั้งคือ “ไม่ต้องเตรียมอะไร เตรียมกายและใจ มาช่วยกัน หลวงพ่อสมเด็จฯ (สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อุปเสณมหาเถร) – อดีตเจ้าอาวาสวัดสระเกศ) ท่านเคยให้โอวาทไว้ว่า ‘ไปที่ไหนให้ไปเป็นบุญใจ อย่าไปให้เขาลำบาก ไปเป็นพลังให้ญาติโยม ไม่ใช่ไปเป็นภาระ’ แค่พวกเรามาช่วยกัน แค่นั้นก็ยิ่งใหญ่แล้ว”

การที่พวกเรามาช่วยกัน เป็นพลังให้กันนี่เอง ทำให้เกิดความเข้มแข็ง จนรวมกันก่อตั้งเป็น “กลุ่มใต้ร่มพุทธธรรม ยะลา” ขึ้นมา

. . .

ก่อนวันที่จะรับบาตรเป็นประจำในแต่ละเดือน …เดือนหนึ่ง ข้อความสนทนาในโปรแกรมยอดนิยมสีเขียวก็แจ้งเตือนขึ้น

“พระอาจารย์เจ้าคะ โยมจะไปเรียนผู้ใหญ่เรื่องการต่อยอดโครงการบิณฑบาต และแสดงธรรม ว่าเราได้ต่อยอดโดยการนำของเหล่านี้ส่งไปให้กำลังใจเจ้าหน้าที่ในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ เผื่อว่าท่านจะช่วยอะไรได้บ้าง แต่ไม่รู้ผลจะเป็นอย่างไรนะเจ้าคะ”

อาตมาก็อนุโมทนาไป และทันใดนั้นก็มีสายเรียกเข้าจากเจ้าคุณอาจารย์ “ท่าน หลวงพ่อเจ้าอาวาสเรียกพบ ให้ไปฉันเพลด้วยวันนี้” ในฐานะพระหนุ่มเณรน้อยที่สังกัดในอารามใหญ่ การได้ไปพบเจ้าอาวาสมิใช่เรื่องธรรมดาเลย ยิ่งถ้านับรวมกิตติศัพท์ของท่านเรื่องความเด็ดขาด และเอาจริงเอาจังด้วยแล้ว ยิ่งทำการเข้าพบครั้งนี้ไม่ธรรมดาขึ้นไปอีก

. . .

“มา ๆ นิมนต์ฉัน วันนี้โยมนำอาหารมาถวายหลายอย่าง ช่วยกันฉันให้หมดนะ” หลวงพ่อกวักมือเรียกและผายมือให้นั่งลงตรงเก้าอี้ข้างท่าน อาตมาสบตาพระที่ฉันร่วมกันด้วยคำถามว่า ผมนั่งตรงนี้ถูกต้องแล้วใช่ไหม?

 ทุกท่านต่างตอบด้วยสายตาว่า หลวงพ่อท่านให้นั่งตรงไหนก็ควรนั่งตรงนั้น

“ฉันเยอะ ๆ นะ กับข้าวเจ้านี้ดีเลยทีเดียว” หลวงพ่อพูดพลางยกโถข้าวมาให้ อาตมาตักข้าวใส่จาน แล้วค่อย ๆ ฉัน เรียกพบแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็มีข้าวให้ฉันไปเรื่อย ๆ ในเวลาที่ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับหลวงพ่อ แต่ผิดจากที่คิดไว้ หลวงพ่อท่านถามสารทุกข์สุกดิบ ความเป็นอยู่ จนมาถึงเรื่องการทำงาน

“ได้ข่าวว่าไปภาคใต้กันทุกเดือน ไม่กลัวกันบ้างเหรอ?” หลวงพ่อถามขณะที่หมุนจานกับข้าวที่ท่านแนะนำให้ฉันมาให้ตรงหน้า

“ก็มีบ้างครับ” อาตมาตอบ พร้อมนึกถึงกิตติศัพท์ความเด็ดขาด และเอาจริงเอาจังของหลวงพ่อ

ท่านหันมายิ้ม แล้วบอกว่า “เราอย่าไปคิดเยอะสิ ปัญหามันอยู่ที่ความคิด วิธีแก้มันอยู่ที่การลงมือทำ ถ้ามั่นใจว่าดี เป็นประโยชน์ต่อโยม ต่อพระพุทธศาสนา ทำเลย อย่าคิดเยอะ” หลังจากได้ฟัง อาตมาก็ได้รู้ว่านี่สินะความเด็ดขาดของหลวงพ่อ ถ้าดีคือทำ ไม่ต้องคิดเยอะ

หลังจากฉันภัตตาหารเสร็จ ท่านบอกว่าอย่าเพิ่งกลับ พร้อมมอบปัจจัยจำนวนหนึ่งให้ และกำชับว่า “ทำนะท่าน โครงการนี้ต้องทำอย่างจริงจัง อย่าทิ้งโยม อย่าทิ้งพระที่นั่นให้สู้อยู่โดยลำพัง ปัจจัยนี้มอบเป็นกำลังให้โครงการ ถ้ามีอะไรที่หลวงพ่อจะช่วยได้ ให้บอกได้เลย”

. . .

รุ่งขึ้นก็ไปรับบาตร ทันที่ที่เจอหน้ากัน โยมก็พูดขึ้นทันทีว่า “พระอาจารย์ พวกเรามีเรื่องจะเล่า” อาตมานึกขึ้นในใจว่า อาตมาก็มีเรื่องจะเล่าเหมือนกัน แต่ดูเหมือนเรื่องของโยมมันจะเร่งด่วนในการเล่ากว่า เพราะมันถูกเล่าทันทีที่คณะอาตมานั่งลงบนเก้าอี้

           โยมเล่าถึงบรรยากาศการเข้าไปเรียนผู้ใหญ่เรื่องโครงการเมื่อวานว่า “ท่านก็ไม่ได้ยินดี ยินร้ายอะไร ไม่ยุติโครงการ และไม่สนับสนุน พวกหนูก็บอกว่า โครงการดีมากเลยนะคะ เป็นประโยชน์มาก ท่านบอกว่า งบประมาณมีให้เท่านี้ ถ้าเธอเห็นว่ามันดี พวกเธอก็หาคนมาทำสิ” ในขณะที่นั่งฟัง อาตมาสัมผัสได้ถึงความอัดอั้นที่อยู่ในนั้น

           “แล้วโยมตอบไปว่ายังไง?” อาตมาถามต่อ

           “หนูตอบไปว่า ‘ค่ะ’ คำเดียว” อาตมาพยักหน้าอย่างเข้าใจ

           ความเงียบ ผ่านไปครู่หนึ่ง แล้วโยมก็พูดขึ้นว่า “อันที่จริงคำว่า ‘ค่ะ’ นี่เป็นคำย่อนะคะพระอาจารย์”

           “ย่อมาจากอะไร?” อาตมาสงสัย

           “ก็ย่อมาจาก ‘ได้ค่ะ เดี๋ยวพวกหนูกับพระจะช่วยกันทำ’ ไงคะ” โยมตอบพร้อมรอยยิ้มและแววตามุ่งมั่น

         “อะไรทำให้โยมมั่นใจแบบนั้น?” อาตมาถามย้ำถึงความมุ่งมั่นในแววตา

           “เพราะพวกเราช่วยกัน ทุกอย่างมันเลยเบาไงคะพระอาจารย์” โยมยืนยัน

           หลังจากจบคำยืนยัน อาตมาเลยเล่าเรื่องที่ได้ไปเข้าพบหลวงพ่อให้ฟัง พร้อมโอวาทที่หลวงพ่อให้ในขณะฉันข้าว ก่อนกลับโยมเดินมาส่งพร้อมบอกว่า “เราจะช่วยกันนะคะ พวกหนูจะไม่คิดเยอะ ให้ปัญหามันยุติที่การลงมือทำ จะได้สมชื่อว่าสังกัดกระทรวงยุติธรรม”

           . . .

ขอขอบคุณทุกท่านที่ช่วยกันในโครงการ

๑. พระเดชพระคุณพระพรหมสิทธิ พระผู้เป็นกำลังให้กับโครงการนี้ ท่านได้เสียสละเอากำลังที่ท่านมีสร้างบารมีช่วยพวกเราทำงาน

๒. เจ้าคุณอาจารย์พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) พระผู้คอยเคียงข้างและยืนหยัดเพื่อพระหนุ่มเณรน้อยที่ทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนา

๓. คณะจิตอาสา กลุ่มใต้ร่มพุทธธรรม ยะลา ที่ช่วยกันทำงานด้วยความเข้มแข็ง ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เสียสละทั้งกำลังกาย กำลังทรัพย์สนับสนุน

๔. คณะทำงานที่กระทรวงยุติธรรม ที่ทำให้รู้ว่าทุกปัญหายุติได้ด้วยการลงมือทำ

๕. ผู้มีส่วนร่วม ผู้สนับสนุนทุกท่าน ในโครงการนี้

The post ทุกอย่างจะเบา ถ้าเราช่วยกัน โดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ appeared first on Manasikul Online.