เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า ตอนที่ ๑๐ เรื่อง “งบก้อนแรกกับการบริหารค่ายแรก” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม

“ผมได้คุยกับอาจารย์พระครูสิริวิหารการ สมณศักดิ์ในขณะนั้นคือ พระครูศัพทสุนทร (สมจิตร จิตฺตธมฺโม) ท่านให้แจ้งพวกเราว่า สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร จะมีงบให้พวกเราทำค่าย ท่านสามารถดำเนินการได้เลย ส่วนจะไปจัดค่ายที่ไหนบ้าง ก็ให้พูดคุยหารือกันเอง ทางสำนักงานท่านให้อิสระพวกเราตัดสินใจได้เต็มที่

เป็นเสียงพูดทางโทรศัพท์ของ พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป รองประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ฝ่ายฝึกอบรม  ได้โทรมาแจ้งอาตมา ซึ่งในขณะนั้น ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าฝ่ายเลขานุการของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม เพื่อจะได้ประสานงานนัดประชุมคณะพระวิทยากรในกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามให้ทราบแนวทางการทำงาน

ในเวลาต่อมาพระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโปได้รับเลือกให้เป็นประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม

          แรกที่ได้เข้ามาร่วมทำงานนั้น ภาพที่อาตมาเห็นรุ่นครูบาอาจารย์ตั้งแต่รุ่นบุกเบิก ขับเคลื่อนการทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนา “ต้องใช้ใจเป็นเดิมพัน” เพราะท่านทำงานด้วยใจ โดยไม่มีงบอุดหนุนจากหน่วยงานใดมาสนับสนุน ซึ่งต้องอาศัยการเก็บ รวบรวม ปัจจัย จากกิจนิมนต์บ้าง จากญาติโยมทำบุญถวายมาบ้าง เพื่อมาลงขันรวมกัน เป็นค่าใช้จ่ายในการทำค่ายอบรมธรรมะ เช่น ค่ารถเดินทาง ค่าอุปกรณ์ทำกิจกรรม ค่าน้ำเลี้ยงเด็กๆ ค่าภัตตาหารน้ำปานะคณะพระวิทยากร ค่าของขวัญเป็นรางวัลในการทำกิจกรรม เป็นต้น ซึ่งเรื่องนี้อาตมาเล่าไว้แล้วในตอนที่ผ่านมา เพื่อให้ทุกท่านเห็นภาพชัดขึ้นว่า พระหนุ่มเณรน้อยที่มุ่งมั่นทำงานเผยแผ่ต้องลำบากขนาดไหนกับการหาเงินมาทำค่ายธรรมะอบรมเยาวชน

เมื่ออาตมาวางสายโทรศัพท์จากพระอาจารย์มหาประสิทธิ์แล้ว จึงปิติใจและตื่นเต้นมากที่ได้รู้ว่า สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม ฯ วัดสระเกศ จะมีงบประมาณมาสนับสนุนการทำงานเผยแผ่ของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม

 จากนี้พวกเราจะไม่ต้องลำบากเรื่องหางบมาทำงานค่ายอีกต่อไป

           ในขณะนั้น เป็นปี ๒๕๕๒ อาตมากำลังอยู่ในช่วงที่สนุกกับการทำงานค่าย  โดยเฉพาะกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม เวลาเดินทางไปทำงานในต่างจังหวัด ก็ไปเป็นคณะ ครั้งละ ๑๐-๒๐ รูป ทำงานอยู่ร่วมกันอย่างพี่น้อง ร่วมทุกข์ ร่วมสุข มีเสียงหัวเราะ มีรอยยิ้ม เมื่อทราบข่าวว่า จะมีงบอุดหนุนให้ทำงาน อาตมาก็ไม่รอช้า ค่ายอบรมเยาวชน ค่ายแรกที่มีงบประมาณสนับสนุนจากสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมฯ จึงเกิดขึ้น

         เราตั้งชื่อค่ายนั้นว่า  “ปลูกจิตอาสานาข่าวิทยาคม”  จัด ณ พุทธมณฑลอีสาน พระธาตุนาดูน อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม ระหว่างวันที่ ๒๗-๒๙ กรกฎาคม ๒๕๕๒ โดย อาตมาเป็นผู้รับผิดชอบและบริหารโครงการนี้ด้วยตัวเอง เพราะได้รับนโยบายมาจากผู้ใหญ่ในสำนักงานฯ ว่า ผู้ที่รับงบจะต้องเป็นผู้บริหารโครงการด้วยตัวเอง เพื่อเป็นการฝึกพระให้รู้จักการเป็นผู้นำ

          ขอเล่าไว้เพื่อเป็นเกร็ดความรู้การทำงานของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามอีกอย่างหนึ่ง

นอกจากที่อาตมาได้เล่าในตอนที่ผ่านมาแล้ว คือ ครูบาอาจารย์จะฝึกให้พระวิทยากรสามารถเป็นผู้นำที่บริหารคน บริหารงานไปในตัว กล่าวคือ ค่ายหรือโครงการไหนใครเป็นผู้รับผิดชอบ ก็จะเป็นผู้นำในการแบ่งงาน กระจายงาน ให้แต่ละรูปว่าต้องทำ หรือรับผิดชอบอะไร ในค่ายนั้นจะมีพระวิทยากรที่มีคุณวุฒิ ป.ธ.๙ หรือเป็น ดร. ก็ต้องเป็นผู้ตาม  พร้อมทั้งบริหารโครงการ ไม่ว่าจะเป็นการจัดทำเอกสาร งบประมาณ ประสานงาน หรือดำเนินการอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการบริหารโครงการ

โดยเฉพาะในโครงการปลูกจิตอาสานาข่าวิทยาคม ซึ่งเป็นโครงการแรกที่มีงบประมาณจากสำนักงารส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมฯ มาสนับสนุน ครูบาอาจารย์ย้ำกับอาตมาว่าเราจะต้องใช้เงินให้เป็นประโยชน์สูงสุด ให้เงินที่มีอยู่จำนวนอันน้อยนิดนี้ แต่ให้ได้งานและประโยชน์มากที่สุด

          สำหรับโครงการปลูกจิตอาสานาข่าวิทยาคม ท่านอาจารย์พระครูสิริวิหารการ ได้ร่วมเดินทางไปกับคณะพระวิทยากรด้วย ซึ่งในกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม คณะพระวิทยากรจะอบอุ่นใจ รู้สึกดี มีพลังใจในการทำงาน เมื่อมีท่านพระอาจารย์ไปด้วย

และในขณะนั้น ท่านเป็นประธานที่ปรึกษากลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ท่านทำหน้าที่ในการเชื่อมหรือเป็นผู้ประสานงานกับอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ หรือพระวิจิตรธรรมาภรณ์ ซึ่งในขณะนั้นมีสมณศักดิ์ที่พระครูปลัดสุวัฒนธีรคุณ (เทอด ญาณวชิโร) “ท่านเป็นผู้ช่วยเลขานุการสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม ฯ และเป็นผู้ขับเคลื่อนการทำงานของสำนักงานฯ ซึ่งท่านเป็นผู้ผลักดัน สนับสนุน เป็นผู้ใหญ่ที่คอยให้กำลังใจอยู่เบื้องหลังเสมือนเป็นร่มโพธิ์ใบใหญ่ เป็นร่มไทรใบหนา ของเหล่าพระวิทยากรให้ทำงานได้สำเร็จ”

          สำหรับท่านอาจารย์พระครูสิริวิหารการนั้น อาตมามั่นใจว่า นอกจากพระวิทยากรในกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามแล้ว ใครก็ตามที่ได้สัมผัสกับท่าน ไม่ว่าจะเป็นญาติโยม หรือพระวิทยากรต่างจังหวัดที่เป็นเครือข่ายของสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม ฯ โดยเฉพาะเครือข่ายพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนใต้ ที่พระอาจารย์ได้ลงไปปักหลักทำงานในพื้นที่เสี่ยงอยู่นานหลายปี หรือใครก็ตาม ถ้าได้มาทำงานร่วมกับท่าน อาตมาเชื่อว่า ทุกคนจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “ท่านคือพระผู้ใหญ่ที่ใจดี เมตตา และทุ่มเท เสียสละเพื่องานเผยแผ่พระศาสนาอย่างไม่มีเงื่อนไข” เหมือนดังที่พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป ได้เคยกล่าวถึงอาจารย์พระครูสิริวิหารการ อยู่เสมอว่า

           “เป็นพระเถระที่ ใจกว้าง เป็นนักฟังที่ดี   มีเมตตาสูง ใจกว้าง คือ แม้เป็นพระเถระ แต่เปิดใจรับฟังความคิดเห็นของพระผู้น้อย วางบทบาทเป็นผู้ตามได้ สนับสนุน ส่งเสริม ให้ทุกคนเติบโตตามเส้นทางที่เขาอยากจะเป็นหรืออยากจะทำ

           ท่านเป็นนักฟังชั้นเลิศ ทักษะสำคัญของการให้การปรึกษาได้ทุกเรื่องของท่านคือท่านฟัง ฟัง และฟังอย่างใส่ใจ ฟังได้ทุกเรื่อง แม้จะนานหรือเรื่องเล่าซ้ำไปมาท่านก็สามารถรับฟังเราได้ ฟังโดยไม่ตัดสินว่าเราผิด แม้ว่าเรากำลังสารภาพผิดอยู่ก็ตาม

มีเมตตาสูง ท่านช่วยเหลืออย่างไม่มีเงื่อนไข จริงใจ จริงจัง และทุ่มเทอย่างมากเพื่อช่วยเหลือ  เสียสละมาก และอดทนมากในการช่วยเหลือนั้น”

          อาตมาจะได้เล่าถึงช่วงที่ได้ร่วมทำงานกับอาจารย์พระครูสิริวิหารการ พร้อมทั้งยุคการทำงานของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามที่ได้เข้ามาอยู่ภายใต้สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม ฯ เพื่อขับเคลื่อนงานเผยแผ่ของคณะสงฆ์ ในตอนต่อไป

เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า (ตอนที่ ๑๐) เรื่อง “งบก้อนแรกกับการบริหารค่ายแรก” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม

The post เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า (ตอนที่ ๑๐) เรื่อง “งบก้อนแรกกับการบริหารค่ายแรก” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม appeared first on Manasikul Online.

“มนุษย์ไม่ปรารถนาความชั่ว” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม จากคอลัมน์ เขียนธรรมสื่อถึงโลก (หน้าธรรมวิจัย นสพ. คมชัดลึก วันอังคารที่ ๖ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๖๑)

“ธรรมชาติของมนุษย์เมื่อเกิดมาแล้ว ไม่มีใครอยากทำความผิด ไม่มีใครอยากทำความชั่ว ไม่มีใครต้องการทำร้ายหรือฆ่าคนอื่น และที่สำคัญไม่มีใครอยากจะรุมโทรมหรือข่มขืนหญิงอื่นใด”

            ปี ๒๕๕๙ คดีข่มขืนของสังคมไทยติดอันดับ ๑๐ ของโลก เห็นได้จากข่าวของการล่วงละเมิดทางเพศ ในปัจจุบันตามหน้าหนังสือพิมพ์หรือในโซเชียลมีเดีย (Social Media) ทุกวัน

ข่าวเช่นนี้ เมื่อได้อ่าน ขอให้นำหลักกาลามสูตรที่พระพุทธเจ้าทรงวางไว้ให้เราไม่ประมาทต่อข้อมูลที่ปรากฏข้างหน้า อาจจะจริงหรือไม่ ไม่มีใครทราบ แม้แต่ผู้ทำสถิติในเรื่องนั้นเอง ว่าไปสุ่มข้อมูลจากที่ไหน อย่างไร  ผู้เขียนจึงมีข้อที่จะชวนให้ธรรมวิจัยกันอย่างหนึ่งก็คือ เมื่ออ่านข่าวที่ชี้นำประเภทนี้ ควรสาวไปหาเหตุของการตั้งประเด็นดังกล่าวด้วยว่า จริงหรือไม่ ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ผู้ทำสถิติดังกล่าวตั้งธงอะไรไว้เบื้องหลัง อยากจะให้เกิดความเสียหายเกี่ยวกับภาพลักษณ์ของประเทศหรือไม่

หรือ อย่างเช่น ข่าวต้นปี ๒๕๖๑ เด็กหญิงอายุ ๑๔ ปี ถูกรุ่นพี่วัยรุ่นชายอายุ ๑๗-๑๘ ปี จำนวน ๓ คน หลอกไปถูกข่มขืน เมื่อมีข่าวเช่นนี้เกิดขึ้นสิ่งที่ตามมาคือสังคมต่างรุมประณามให้ลงโทษประหารชีวิตผู้กระทำความผิด ถือว่าเป็นการมองแค่บางมุมเท่านั้น และไม่เป็นการแก้ไขปัญหาในระยะยาว

เมื่อมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น  อย่างแรก สำหรับผู้อ่านคือ จริงหรือ อาจไม่จริงก็ได้ และลองสาวผลจากที่ปรากฏเป็นข่าวไปหาเหตุดูหลายๆ ประเด็น ว่าทำไมจึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น เมื่อสาวไปหาเหตุแล้ว และพบกับความจริงบางประการ บางทีผู้อ่านจะอึ้ง และจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงสังคมครั้งใหญ่ จากการมองใหม่ของตัวเราเอง มองอย่างเข้าใจ และมองอย่างให้อภัยในสิ่งที่เกิดขึ้นซึ่งผ่านไปแล้ว   

เมื่อนั้น เราจะหยุดโทษสังคม หยุดโทษครอบครัวไปด้วยที่หล่อหลอมให้เขาเป็นคนแบบนั้น อีกทั้งหยุดในการที่ไปโทษแต่เพียงผู้กระทำความผิดฝ่ายเดียว ซึ่งเป็นสิ่งที่โหดร้ายเกินไปสำหรับวัยรุ่นกลุ่มนั้นหรือเปล่า

            อนึ่ง สาเหตุที่กลุ่มวัยรุ่นต้องกระทำความผิดเช่นนั้นอาจมาจาก ๒ ปัจจัย คือ ปัจจัยภายในเกิดจากตัวเขาเองที่ไม่สามารถยับยั้งช่างใจ หรือรู้จักแยกผิดชอบชั่วดีได้ ส่วนปัจจัยภายนอกเกิดจากตัวกระตุ้นผ่านสื่อต่างๆ โดยเฉพาะสื่อโซเชียล   สื่อลามกอนาจาร ละครทีวีที่มีฉากวาบวิว ตลอดถึงวัฒนธรรมการนุ่งห่มไม่เรียบร้อยของวัยรุ่น รวมถึงการอบรมสอนสั่งตั้งแต่สถาบันครอบครัว สถาบันการศึกษาที่หยิบยื่นสิ่งต่าง ๆ ให้เขา

เพราะธรรมชาติของมนุษย์เมื่อเกิดมาแล้วถ้าได้รับการฝึกฝนพัฒนาตนอย่างสมบูรณ์ย่อมมีชีวิตที่ดีงาม

ดังพุทธพจน์ที่ว่า “ผู้ฝึกตนย่อมเป็นผู้ประเสริฐ”  

การแก้ไขปัญหาการล่วงละเมิดทางเพศ  ซึ่งถือว่าเป็นปัญหาใหญ่ของสังคมในปัจจุบัน จึงขอเสนอการทางออกของปัญหาดังกล่าวด้วยหลักการของ ๔ ส ดังนี้  

สถาบันครอบครัว เป็นจุดที่หล่อหลอม หรือมีพลังมากที่สุดในการแก้ปัญหาของสังคมในด้านต่าง ๆ โดยเฉพาะปัญหาการล่วงละเมิดทางเพศ ถ้าเด็กเกิดมาในครอบครัวที่ได้รับความรักความอบอุ่น การดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี พ่อแม่ผู้ปกครองมีเวลาให้เขาอย่างพอเหมาะพอควรรวมไปถึงชุมชนของครอบครัวนั้น ต้องมีสภาพแวดล้อมที่ดีแล้วจะทำให้เขาสามารถเจริญเติบโตเป็นพลเมืองที่ดีของสังคมได้

สถาบันการศึกษา เป็นสถาบันบ่มเพาะทางด้านปัญหาของสังคมเพราะช่วงอายุ ๒๐ ปีแรกของวัยรุ่น นอกจากจะอยู่กับครอบครัวแล้ว เวลาส่วนมากจะใช้ชีวิตในสถาบันการศึกษาและอยู่กับเพื่อน สถาบันการศึกษานอกจากจะเน้นให้ความรู้ด้านวิชาการต่าง ๆ เพื่อเป็นวิชาชีพเลี้ยงกาย ยังไม่เพียงพอที่จะให้เขาสามารถดำรงชีวิตอย่างปกติสุขได้ ต้องบ่มเพาะพัฒนาทางด้านจิตใจควบคู่ไปด้วยเพื่อมีธรรมเป็นหลักใจในการดำเนินชีวิต

            สถาบันตุลาการ เป็นสถาบันเพื่อดำรงความยุติธรรมให้อยู่คู่กับสังคมและประชาชนทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน เมื่อมีความผิดการล่วงละเมิดทางเพศเกิดขึ้นในสังคม กระบวนการยุติธรรม ตั้งแต่ต้นน้ำคือตำรวจพนักงานสอบสวน กลางน้ำคือพนักงานอัยการ และปลายน้ำคือศาล ควรดำเนินคดีอย่ารวดเร็วกว่าคดีทั่วไปเพื่อให้กฎหมายทำงานได้รวดเร็ว กฎหมายก็จะเป็นเครื่องมือปราบและปรามเหตุดังกล่าวได้อีกทางหนึ่ง แต่ความจริง สถาบันนี้เป็นปลายทางของปัญหา ซึ่งถ้าหากอยากจะแก้ไขจริงๆ สถาบันต่อไปที่จะกล่าวถึงคือคำตอบ

            สถาบันศาสนา ประเทศไทยมีความพิเศษอย่างหนึ่งคือ มีหลากหลายศาสนาแต่ศาสนิกชนแต่ละศาสนาก็ดำรงชีวิตอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติสุข และทุกศาสนาสอนให้เป็นคนดี อาศัยหลักคำสอนของศาสนาเป็นตัวหลอมใจให้ประพฤติชอบ โดยเฉพาะสังคมไทยมีต้นทุนทางพระพุทธศาสนามาก เพราะวิถีชีวิตของคนในสังคมได้รับอิทธิจากหลักคำสอนทางพระพุทธศาสนาตั้งแต่เกิดจนตาย

เบื้องต้นแค่เพียงให้ยึดหลักศีล ๕ สำรวมกายวาจาให้ถึงพร้อมเรียกว่า ศีล โดยเฉพาะศีลข้อ ๓ กาเมสุมิจฉาจารา ไม่ให้ประพฤติในกาม ให้มีสติ ระลึกรู้ ให้เกียรติผู้หญิงทุกคน เพราะผู้หญิงก็คือแม่ คือผู้ให้กำเนิดเรา เป็นพี่ เป็นน้องสาวเรา เป็นดั่งคนในครอบครัวของเรา เมื่อตระหนักในข้อนี้ให้มากเข้า  ก็สามารถแก้ไขปัญหาการล่วงละเมิดทางเพศได้  สำหรับผู้ที่มีภรรยาแล้วก็ให้เกียรติและรักภรรยาของตนเพียงผู้เดียว เท่านี้ก็ป้องกับปัญหาการผิดศีลข้อนี้ได้แล้ว  

อย่างไรก็ตาม มนุษย์ทุกคนเกิดมาต้องการเป็นคนดี ต้องการมีชีวิตที่เจริญรุ่งเรือง แต่ที่เขาไปกระทำความผิดหรือไปล่วงละเมิดทางเพศคนอื่น เหตุเหล่านี้เป็นเพราะขาดสติ ขาดความยับยั้งชั่งใจ ขาดความรู้ความเข้าใจในความเป็นมนุษย์อย่างแท้จริง  ถ้าทุกคนได้รับการพัฒนาตนเองทั้งความรู้ทางวิทยาการสมัยใหม่ ประกอบกับได้รับการฝึกฝนพัฒนาจิตใจควบคู่ไปด้วยก็จะทำให้ปัญหาการล่วงละเมิดทางเพศในสังคมไทยและสังคมโลกลดน้อยลงมากกว่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบันอย่างแน่นอน

“มนุษย์ไม่ปรารถนาความชั่ว” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม จากคอลัมน์ เขียนธรรมสื่อถึงโลก (หน้าธรรมวิจัย นสพ. คมชัดลึก วันอังคารที่ ๖ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๖๑)

The post “มนุษย์ไม่ปรารถนาความชั่ว” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม appeared first on Manasikul Online.

เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า

เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๙

เรื่อง “คิดถึงบ้านเกิด”

โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม

           ก่อนจะเขียนจดหมายฉบับนี้เพื่อเล่าถวายให้พระพุทธองค์ได้ฟัง ทำให้อาตมาระลึกถึงเหตุการณ์ที่พระพุทธองค์ทรงเสด็จกลับกรุงกบิลพัสดุ์บ้านเมืองของพระองค์เองเพื่อโปรดพระญาติ

           เช่นเดียวกันกับอาจารย์พระมหาไกรวรรณ์ ชินทตฺติโย ป.ธ.๙ (ขณะเป็นสามเณร),ดร. เมื่อเห็นกระบวนการอบรมของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามได้ผลค่อนข้างดี ก็อยากจะนำสิ่งดีงามไปให้กับเด็ก ๆ หรือเยาวชนที่ โรงเรียนหนองห้างพิทยา  ตำบลหนองห้าง  อำเภอกุฉินารายณ์  จังหวัดกาฬสินธุ์ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของท่านเอง

           พระอาจารย์เคยเล่าให้อาตมาฟังว่าส่วนหนึ่งที่พระอาจารย์อุปสมบวชอยู่ในบวรพระศาสนาจนได้เป็นเปรียญธรรม ๙  ประโยค ขณะเป็นสามเณร ได้รับพระราชทานพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ ให้อุปสมบทเป็น “นาคหลวง” ณ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ก็เพราะ “ท่านเคยได้รับโอกาสรับพระธรรมจากครูบาอาจารย์ที่ท่านมาจัดบวชสามเณรภาคฤดูร้อน”

           ในสมัยที่ท่านเป็นสามเณร ท่านจึงมีความปรารถนาอยากจะให้รุ่นน้อง ๆ ในหมู่บ้านของท่านได้รับโอกาสเข้าอบรมเหมือนที่ท่านเคยได้รับตอนบวชเป็นสามเณรภาคฤดูร้อน  ท่านจึงได้ชวนเพื่อน ๆ มาจัดอบรมนักเรียนระดับประถม และมัธยมที่บ้านเกิดของตนเอง

         เมื่อประมาณ ปี พ.ศ.๒๕๔๖ – ๒๕๔๗ พระอาจารย์จึงมีโอกาสจะได้กลับไปทำค่ายอบรมที่บ้านเกิดของพระอาจารย์อีกครั้ง โดยท่านได้เล่าให้ฟังว่า

           หลังจากที่ได้มาร่วมงานค่ายกับกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม รู้สึกว่ากระบวนการน่าสนใจ และทำให้ความเข้มข้นในการรับรู้ธรรมะเกิดขึ้นแก่นักเรียนที่เข้ารับการอบรมค่อนข้างมาก และได้ไปจัดในสถานที่ทั่ว ๆ ไปในหลาย ๆ จังหวัด จึงคิดว่าอยากให้ลูกหลานบ้านเกิดของตนเองได้รับสิ่งดี ๆ เหล่านี้บ้าง

         จึงได้ชักชวนเพื่อน ๆ ที่ทำงานด้วยกันในกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม มาช่วยอบรมบ้าง ก็ได้รับคำตอบรับอย่างดี และร่วมใจกันทำหน้าที่อย่างเต็มที่ ไม่เกี่ยงงอน แม้กระทั่งอาจารย์พระมหานภันต์ สนฺติภทฺโท ป.ธ.๙ จะเกิดอาพาธขึ้น ณ ตอนนั้น แต่ท่านก็ไม่เคยเกี่ยงงอนที่จะลงไปบรรยายที่เวทีกลางอย่างเต็มที่ รู้สึกประทับใจกับทุก ๆ รูปที่มาช่วยงาน

         และตั้งใจไว้ว่า ถ้าเพื่อน ๆ รูปอื่นใดมีงานที่ไหน ต้องการให้ไปช่วย แม้จะติดภารกิจ ก็จะพยายามไปช่วยให้ได้ จึงเป็นที่มาของความผูกพันในพระวิทยากรแต่ละรูปตั้งแต่วันนั้นมาจนกระทั่งถึงวันนี้ แม้ตอนนี้ จะแยกย้ายไปตามวิถีทางของแต่ละรูป แต่ก็ยังระลึกถึงกันเหมือนเดิม เหมือนกลอนที่ว่า

              “…แม้ทางเดินอาจเปลี่ยนไป แต่จุดหมายจุดเดียวกัน

      เพื่อชีวิตดีงาม อยู่อย่างนั้น และมีทุกคนเป็นคนสำคัญ เสมอไป”

           (เนื้อหาบางส่วนของบทกลอนประจำกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ประพันธ์โดย พระมหานภันต์ สนฺติภทฺโท)

           พระอาจารย์หนึ่งในกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามที่ได้ไปช่วยสานฝันของอาจารย์พระมหาไกรวรรณ์ ชินทตฺติโย ด้วยการสร้างค่ายธรรมะให้กับคนในบ้านเกิดของท่านได้สำเร็จ เล่าให้อาตมาฟังว่า งบประมาณ หรือค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ที่จัดดำเนินงาน เป็นเงินที่เก็บเล็กผสมน้อยจากที่โยมทำบุญร้อยบาท สองร้อยบาท ของท่านเองทั้งหมด

           หลังจากนั้นมีการพูดแซวเล่นขำ ๆ ว่าค่าใช้จ่ายทุกอย่างในการสร้างค่ายธรรมะท่านหาเงินมาเองหมด ออกให้หมดทุกอย่าง แต่ค่าพาหนะของคณะพระวิทยากรที่ไปช่วยงานไปกลับกรุงเทพมหานคร-กาฬสินธุ์ ให้แต่ละท่านออกเองหมด ฮา ๆ

           อาตมาเป็นรุ่น ๓ ที่ได้เข้ามาร่วมอุดมการณ์ในกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม จึงไม่แปลกใจว่าหัวใจของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามที่ถูกปลูกฝังให้กับเหล่าพี่น้องที่มาร่วมเดินในอุดมการณ์เดียวกันคือความเป็น “หัวใจจิตอาสา” และ “การเสียสละ” เพราะมีรุ่นพี่ได้วางแนวทาง และทำเป็นแบบอย่างเอาไว้

           โดยเฉพาะเรื่องการเสียสละ อาจารย์พระครูสิริวิหารการ ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ, ที่ปรึกษากลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ในขณะนั้น ได้กล่าวให้โอวาทกับคณะพระวิทยากรกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามว่า “การทำงานเพื่อส่วนรวม ต้องเสียสละเวลา เสียสละกำลังกาย เสียสละกำลังทรัพย์ เสียสละกำลังสติปัญญา และที่สำคัญต้องเสียสละความรู้สึก”

           การสร้างค่ายธรรมะที่บ้านเกิดของท่านจึงเป็นการทำงานด้วยจิตอาสาและความเสียสละของพระหนุ่มเณรน้อยในยุคนั้น  และค่ายธรรมะนี้ เสมือนเป็นการ “สร้างพระให้เกิดขึ้นในใจคน” สืบเนื่องจากสิ่งดีงามของค่ายธรรมะ ท่านได้ต่อยอดความดี ด้วยการ “สร้างพระให้เกิดขึ้นในใจของชุมชน” คือ สร้างพระอุโบสถ ณ วัดบ้านเกิด เป็นการพัฒนาทั้งทางจิตใจและวัตถุควบคู่กันไปอีกด้วย

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า …เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๙ เรื่อง “คิดถึงบ้านเกิด” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม จากคอลัมน์ เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๒ มกราคม พ.ศ.๒๕๖๒

The post เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า …เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๙ เรื่อง “คิดถึงบ้านเกิด” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม appeared first on Manasikul Online.

เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า

เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๘

 “พระอาจารย์เป็นไอดอลของลูกศิษย์”

โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม

          พระมหาไกรวรรณ์ ชินทตฺติโย ป.ธ.๙ ,ดร.  ได้เล่าถึงบรรยากาศ และกระบวนการทำงานค่ายครั้งแรกของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ในหนึ่งเหตุการณ์ที่น่าสนใจคือท่านเล่าว่าลูกศิษย์รุ่นนั้นยังตามดูแล และช่วยงานพระศาสนากับคณะพระอาจารย์มาโดยตลอดจนถึงทุกวันนี้

           ซึ่งอาตมาก็มีโอกาสได้รู้จักกับลูกศิษย์รุ่นแรก ๆ ของการทำงานค่ายที่พระอาจารย์ได้กล่าวถึงหนึ่งในนั้นคือ “หนิง” เพราะเห็นมาช่วยงานอาจารย์พระมหาวีระพันธ์ ชุติปญฺโญ (พระนักคิด นักเขียน นามปากกา “ชุติปัญโญ”)

           และอาตมาได้ไปปฏิบัติธรรมที่วัดป่าโสมพนัส จังหวัดสกลนคร จึงได้เจอเธอที่ไปปฏิบัติธรรมในครั้งนั้นเช่นกัน จากการแนะนำของอาจารย์พระมหาวีระพันธ์ ชุติปญฺโญ จึงได้มีโอกาสสนทนาธรรมกับเธอ เมื่อทราบว่าอาตมาเป็นพระวิทยากรกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม และมีครูบาอาจารย์คนเดียวกัน  เธอจึงได้เล่าถึงการเข้าค่ายกับกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามให้ฟัง

         ในขณะนั้นอาตมารู้สึกว่าเธอมีความสุขมากที่ได้เล่าถึงการเข้าค่ายครั้งนั้น เธอนั่งพับเพียบ พนมมือ พร้อมมีรอยยิ้มที่เอิบอิ่มในขณะเล่าไปด้วย

           เมื่อทราบข่าวว่าจะมีการการจัดค่าย เธอบอกว่ารู้สึกตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ เพราะเป็นการได้เข้าค่ายร่วมกับเพื่อน ๆ ในรุ่นราวคราวเดียวกัน เธอยังได้เล่าต่ออีกว่า ระหว่างที่เข้าอบรมสนุกมาก ได้รับความรู้จริงๆ ค่ะ เป็นความรู้ที่ย่อยมาแล้ว เรียบง่าย และ เข้าใจง่ายมาก พระอาจารย์หลายๆ รูปมีเอกลักษณ์ในการถ่ายทอดต่างกัน แต่หนิงจำได้หมด (เพราะหนิงจดบันทึกไว้ค่ะ) พระอาจารย์บางรูปจะสอดแทรกนิทาน บางรูปจะสอนผ่านกลอน บางรูปจะมีคำคม ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นความประทับใจที่พระอาจารย์สามารถถ่ายทอดให้พวกเรารู้สึกว่าเป็นค่ายที่สนุกมากๆ ค่ะ ไม่น่าเบื่อแม้แต่นาทีเดียว 

         ส่วนได้เรียนรู้อะไรบ้างจากการเข้าอบรม สำหรับตัวหนิงเอง สิ่งที่ได้เรียนรู้นั้น ส่งผลมาจนถึงปัจจุบันค่ะ เพราะสิ่งที่พระอาจารย์สอน คือ เสมือนหนึ่งว่าเราได้รู้จัก “หัวใจของพระพุทธศาสนา” ที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ฝากเป็นหลักธรรมคำสอนให้เหล่าพุทธศาสนิกชนได้นำมาปฏิบัติเพื่อ “ความสุข และ ความสันติ” ในชีวิต  

         และยังสอนให้เราได้รู้จักวิธีการดำรงตนอย่างมีสติ และ ไม่ประมาทในการใช้ชีวิต ซึ่งเป็นหลักธรรมข้อหนึ่งที่สำคัญมากสำหรับชีวิตเรา บ่อยครั้งเราเผลอทำอะไรผิด หรือ ไม่ทันได้คิด เพราะ “เราขาดสติ” นั่นเอง

“สำหรับหนิง คิดว่าตัวเองคือคนที่โชคดีที่สุดในโลก ที่ครั้งหนึ่งได้รับการอบรมจากค่ายธรรมะนี้ เพราะทุกเรื่องที่พระอาจารย์อบรมสั่งสอนนั้น สามารถทำให้หนิงมีความสุขกับทุกๆ วัน และ มองโลกด้วยความเข้าใจ”

         อาตมาถามเธอต่อไปอีกว่า เข้าอบรมในครั้งนั้น เธอประทับใจพระอาจารย์รูปไหน และชอบกิจกรรมอะไรมากที่สุด เธอเล่าต่อไปว่า

         เป็นคำตอบที่ตอบยากมาก เพราะทุกๆ รูปมีความเป็น “ไอดอลสำหรับหนิงแตกต่างกัน” และทุกกิจกรรมที่คณะพระอาจารย์จัดมาก็ประทับใจมาก ลงตัวทุกกิจกรรมค่ะ ส่วนความประทับใจพระอาจารย์ ถ้าต้องยกมาเพียง ๑ รูปจริงๆ

หนิงยกให้ พระอาจารย์มหาวีระพันธ์ ชุติปัญโญ ค่ะ เพราะท่านถ่ายทอดด้วยนิทาน  และเวลาท่านอบรมท่านเข้าใจนักเรียน มีเมตตา อีกทั้งได้รู้จักท่านมากขึ้นหลังจากจบค่าย ท่านจะเน้นย้ำเรื่องการให้มากๆ ค่ะ

         จนทุกวันนี้ หนิงก็ได้นิสัยการให้มาจากท่าน หนิงชอบซื้อหนังสือดีๆ ให้เพื่อนๆ และ ลูกค้า เพราะถ้าหนังสือดี หนิงอยากให้เค้าได้อ่านด้วยค่ะ หนิงชอบซื้อขนมแจกเด็กๆ หนิงชอบทำบุญ และให้ทาน หนิงชอบส่งต่อสิ่งดีๆ หนิงชอบเขียนเรื่องราวดีๆ บนเฟซบุ๊กตัวเอง ที่หนิงเป็นแบบนี้ เพราะหนิง “เคยได้รับจากพระอาจารย์มาก่อน” ทั้งหมดจึงเป็นเหตุผลที่หนิงประทับใจพระอาจารย์มหาวีระพันธ์ ชุติปัญโญ ค่ะ ถ้าจะต้องหาเหตุผลอะไรมาเพิ่มอีกคงเล่าไม่หมดจริงๆ ค่ะ เพราะเยอะมากๆ ค่ะ  

           ที่น่าสนใจคือ ในปัจจุบันนี้เราจะเห็นวัยรุ่นหนุ่มสาวติดตามเน็ตไอดอลบนโลกโซเชียล แต่เธอเล่าว่าเมื่อจบค่ายแล้วเธอกับเพื่อน ๆ ประทับใจกับการเข้าค่ายเป็นอย่างมาก และเห็นพระอาจารย์แต่ละรูปคือไอดอลของพวกเธอ จึงได้ให้พระอาจารย์แต่ละรูปได้เขียนไดอารี่ เป็นข้อคิด ธรรมะ ฝากท้าย เป็นที่ระลึกให้กับพวกเธออีกด้วย

และเธอได้บอกว่าแม้การเข้าค่ายในครั้งนั้นจะผ่านมากว่า ๑๖ ปีแล้ว เธออยากจะขอบคุณคณะพระอาจารย์ทุก ๆ รูป และคณะครูโรงเรียนดอนเมืองจาตุรจินดาทุกท่าน ที่ทำให้ค่ายในวันนั้นเกิดขึ้น เพราะการเข้าค่ายครั้งนั้น มันมีผลต่อชีวิตจนมาถึงปัจจุบัน
           อาตมาถามเธอต่อว่าแม้จะผ่านมากว่าสิบปี มันส่งผลกับชีวิตในปัจจุบันอย่างไร

         เธอเล่าว่า สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการเข้าอบรมในครั้งนั้น ส่งผลต่อชีวิต ณ ปัจจุบันของหนิงมากค่ะ เพราะทำให้หนิงชื่นชอบ “ธรรมะ” และ

สำหรับหนิง “ธรรมะ”

เปรียบเสมือนอาหารดีๆ

อากาศดีๆ อารมณ์ดีๆ

ความคิดดีๆ และ สติดีๆ

“ทุกช่วงของชีวิตคนเรานั้นอาจจะเอนเอียงไปตามสังคม และสิ่งแวดล้อมที่อยู่  แต่สำหรับหนิงจะใช้ธรรมะ เป็นกรอบในการดำเนินชีวิต หนิงเลยมั่นใจได้ว่า หนิงโชคดีที่ครั้งหนึ่งได้เข้าอบรมธรรมะ และพยุงตนให้อยู่ในหลักศีลและหลักธรรมเสมอมา

           “ธรรมะมีคุณค่ามากต่อชีวิตของเด็กคนหนึ่ง อย่างน้อยที่สุดก็ได้รักธรรมะ และ ได้นำหลักคำสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาเป็นกรอบในการใช้ชีวิตอย่างมีความสุข และ มีสติ ไม่ประมาทในทุกๆ เรื่องค่ะ”

           นี่คือคำสะท้อนของลูกศิษย์ที่อาจารย์พระมหาไกรวรรณ์ ชินทตฺติโย ป.ธ. ๙ ท่านได้กล่าวถึงในจดหมายฉบับก่อน เป็นสิ่งที่ตั้งใจจะเล่าถวายพระพุทธองค์ว่าธรรมะของพระองค์ที่กลุ่มเพื่อชีวิตดีงามได้มาบูรณาการใช้เป็นหลักสูตรหรือกระบวนการอบรมนั้นสามารถเปลี่ยนชีวิตคนได้จริง ๆ ทำให้เด็กคนหนึ่งมีฐานใจที่ดีงาม มีหลักในการดำเนินชีวิตที่สามารถพบกับความสุขได้ทุก ๆ วัน

           และจากคำบอกเล่าของพระอาจารย์ที่เห็นว่าจัดค่ายครั้งแรกกระบวนการอบรมที่ออกแบบมานั้นได้ผลค่อนข้างดี พระอาจารย์ท่านคิดถึงขนาดอยากจะเอากระบวนการนี้ไปจัดให้กับเด็ก ๆ ในบ้านเกิดของท่านด้วย

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า…เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๘ “พระอาจารย์เป็นไอดอลของลูกศิษย์” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม

(จากคอลัมน์ หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ. คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๒๖ พฤศจิกายนพ.ศ.๒๕๖๒)

The post เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า…เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๘ “พระอาจารย์เป็นไอดอลของลูกศิษย์” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม appeared first on Manasikul Online.

เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า

เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๗

เรื่อง ค่ายแรกของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม

โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม

         จดหมายฉบับที่ผ่านมาอาจารย์พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี ป.ธ.๙,ดร. อดีตประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ได้เล่าถวายพระพุทธองค์ว่า พระอาจารย์กับเพื่อน ๆ ได้รวมกันทำงานจิตอาสาด้วยการขับเคลื่อนการอบรมด้านคุณธรรม จริยธรรม โดยมีอาจารย์พระมหานภันต์ สนฺติภทฺโท ป.ธ.๙ ท่านเคยเป็นประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม เป็นผู้นำในการชักชวนเพื่อน ๆ มาทำงานร่วมกัน และท่านได้ออกแบบกระบวนการฝึกอบรม แต่ขณะนี้ท่านได้ไปขับเคลื่อนงานด้านสันติวิธีทั้งในและต่างประเทศ

           ทั้งนี้ กระบวนการฝึกอบรมดังกล่าวนั้นได้พัฒนามาเป็น “พระวิทยากรกระบวนธรรม” ในปัจจุบันมีกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สถาบันพัฒนาพระวิทยากร ภายใต้สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมฯ วัดสระเกศ เป็นผู้รับผิดชอบหลักสูตรนี้และมีเครือข่ายการทำงานอยู่ในทุกพื้นที่ของภูมิภาค

           ส่วนพระวิทยากรกระบวนธรรม ที่มีจุดเริ่มต้นและพัฒนาการมาจากกระบวนการอบรมของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม และที่น่าสนใจค่ายแรกของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามที่ใช้กระบวนการอบรมนี้บรรยากาศเป็นอย่างไรบ้าง

           อาตมาเคยได้ยินครูบาอาจารย์อีกท่านที่เป็นหนึ่งในรุ่นที่รวมตัวกันทำงานคืออาจารย์พระมหาไกรวรรณ์  ชินทตฺติโย ป.ธ.๙, ดร. (ขณะเป็นสามเณร) นอกจากจะเป็นพระนักเผยแผ่ ยังเป็นพระนักการศึกษา และปัจจุบันนี้ท่านทำงานฝ่ายปกครองคณะสงฆ์เป็นรองเจ้าคณะอำเภอเมืองนครปฐม ที่สำคัญพระอาจารย์ยังเป็นนาคหลวง รูปที่ ๑๑๒ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์อีกด้วย

           พระอาจารย์เคยเล่าให้อาตมาฟังว่า ค่ายแรกที่ทำงานร่วมกัน (ถ้าจำไม่ผิด) จัดเมื่อปี ๒๕๔๔. ที่โรงเรียนดอนเมืองจาตุรจินดา ในระดับชั้น ม.๔. (แบ่งเป็น ๓ รอบ เนื่องจากนักเรียนเยอะ)

         “เป็นค่ายที่คล้ายๆ ลองผิดลองถูก เพราะพระวิทยากรแต่ละรูป มีความชำนาญบ้าง ยังไม่มีบ้าง และแม้หลายรูปเคยผ่านการอบรมค่ายมาแล้ว แต่ส่วนใหญ่จะเน้นการบรรยายเดี่ยวเป็นหลัก เมื่อมารวมกลุ่มกันครั้งแรก เลยยังไม่คล่องตัวนัก แต่ทุกรูปมีความกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ ทุก ๆ คาบที่มีการบรรยาย จึงไปนั่งร่วมให้กำลังใจกันแบบเต็มที่ คอยสังเกตการณ์ในทุกๆ ช่วง โดย พระมหานภันต์ สนฺติภทฺโท กับ พระมหาวีระพันธ์ ชุติปญฺโญ เป็นตัวยืนหน้าเวที ส่วนที่เหลือก็ลงกลุ่มย่อยและกิจกรรมอื่น ๆ”

           และพระอาจารย์ยังเล่าต่ออีกว่า ส่วนกระบวนการอบรม ใช้แนวทางแห่งวิชาจิตวิทยาพระพุทธศาสนา ซึ่ง อาจารย์โสรีช์ โพธิ์แก้ว และอาจารย์วีณา เนาวลักษณ์ ที่ผู้บรรยาย ได้พาไปเข้าค่ายทดลองปฏิบัติที่วัดปัญญานันทาราม จึงเป็นไปทางเดียวกัน และประสบความสำเร็จอย่างมาก เนื่องจากนักเรียนผู้เข้ารับการอบรม เป็นนักเรียนค่อนข้างดีและเก่ง รวมทั้งกิจกรรมที่พระวิทยากรพาทำ ไม่น่าเบื่อและมีสาระค่อนข้างดีมาก ทั้งในเวทีกลางก็สนุกสนาน เป็นกันเอง เต็มไปด้วยความรู้ ทั้งในกลุ่มย่อย พระวิทยากรก็ใช้วิทยาการที่ได้เรียนรู้มาอย่างเต็มที่ นักเรียนก็ชอบที่จะสนทนาธรรมกับพระอาจารย์และเพื่อน ๆ จึงถือว่าประสบความสำเร็จด้วยดี

         “เมื่อเข้าค่ายครั้งที่ ๒ และครั้งที่ ๓ (นักเรียนม.๔). ก็ปรับปรุงข้อผิดพลาด เสริมข้อดีลดข้อด้อย รวมทั้งเริ่มให้พระวิทยากรแต่ละรูป มีส่วนร่วมในเวทีกลางมากขึ้น ผลก็ออกมาดีตามลำดับ

         “แต่ค่ายที่มีความรู้สึกว่าดีมากที่สุด และได้เสียงตอบรับในระดับดีมากที่สุด คือ ค่ายช้างเผือก (คัดเฉพาะนักเรียนดีเด่นชั้นม.๕) เป็นค่ายที่พระวิทยากรก็ทำกระบวนการอบรมที่ดีมากที่สุด และนักเรียนก็สามารถรับการอบรมและต่อยอดเพิ่มเติมได้มากที่สุด บรรยากาศเต็มไปด้วยวิชาการธรรมะและแทรกไปด้วยความรื่นเริงอย่างยิ่ง ไม่มีช่วงไหนที่นักเรียนเครียดหรือเบื่อหน่ายเลย และในปีต่อ ๆ มา กลุ่มนักเรียนเหล่านี้ (ม.๔ และม.๕) ก็ได้อาสาสมัครเข้ามาเป็นพี่เลี้ยงดูแลรุ่นน้องต่อ ๆ มา และเป็นลูกศิษย์ที่ตามดูแลคณะพระอาจารย์มาโดยตลอดจนถึงทุกวันนี้”

           จากที่พระอาจารย์เล่าให้อาตมาฟังจะเห็นว่าค่ายแรกนั้นค่อนข้างได้ผลดีเป็นอย่างมากกับการใช้กระบวนการอบรมตามแนวทางของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ที่อาตมาทราบจากการจัดค่ายในช่วงแรก ๆ ครูบาอาจารย์ที่ทำงานร่วมกันในยุครุ่นบุกเบิกเห็นว่าได้ผลดี จึงอยากจะเอาค่ายนี้ไปจัดค่ายที่บ้านเกิดของตนเอง (เป็นที่มาของหลักสูตรจาริกบ้าน จาริกธรรมที่ใช้ใน ๕ จังหวัดพื้นที่เสี่ยงแดงชายแดนใต้ และกิจกรรมพาพระวิทยากรกลับบ้าน) นอกจากนั้นลูกศิษย์รุ่นแรกยังได้มาเป็นอุบาสก อุบาสิกา ด้วยใจที่มั่นคงในพระพุทธศาสนาจนถึงปัจจุบัน ซึ่งจะได้เล่าถวายพระพุทธองค์ในฉบับต่อไป

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า …เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง (ตอนที่ ๗) “ค่ายแรกของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม

จากคอลัมน์ เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า (หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพระ วันพฤหัสบดีที่ ๑๙ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๖๒)

The post เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า …เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง (ตอนที่ ๗) “ค่ายแรกของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม appeared first on Manasikul Online.

เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า

เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๖

 “คิดถึงแม่ แค่ตั้งใจทำงาน”

โดย พระใบฎีกาคทาวุธ  คเวสกธมฺโม

          จดหมายสองสามฉบับที่ผ่านมา เป็นเรื่องที่อาจารย์พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี ป.ธ. ๙.ดร. อดีตประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ได้เล่าถึงบรรยากาศ การรวมตัวทำงานครั้งแรกของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม และอาตมาได้ถอดบทเรียนจากเรื่องของพระอาจารย์

          จะเห็นว่าการทำงานของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามที่รวมตัวกันได้ เพราะทุกท่านมีอุดมการณ์เหมือนกัน และมีความเป็นกัลยาณมิตร กลุ่มเพื่อชีวิตดีงามจึงเป็นต้นแบบ ต้นธรรม ให้กับสังคมได้ในเรื่องของการทำงานเป็นทีม การเสียสละ ฯ เป็นต้น

          และพระอาจายร์อีกรูปหนึ่ง ที่อาจารย์พระมหาขวัญชัย  กิตฺติเมธี ได้กล่าวถึงว่าท่านเป็นคนชักชวนเพื่อน ๆ มาร่วมทำงานด้วยกัน ทั้งยังเป็นผู้ออกแบบกิจกรรมการอบรมของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามก็คือ อาจารย์พระมหานภันต์ สนฺติภทฺโท ป.ธ.๙ ศศ.บ., ศศ.ม ผู้ช่วยเจ้าอวาสวัดสระเกศ, ผู้อำนวยการสถาบันการจัดการวิถีพุทธเพื่อสุขและสันติ (สกพ.) และเป็นอดีตประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ซึ่งเป็นบุคคลที่อาตมาอยากจะเล่าให้พระพุทธองค์ได้รู้ว่าท่านทำอะไรบ้าง

เพราะเท่าที่อาตมารู้จักท่านพระอาจารย์มาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันนี้ ลมหายใจของพระอาจารย์ในแต่ละวันคือ “การทำงานเพื่อพระศาสนา” ซึ่งบุคคลที่รู้จักท่านจะเข้าใจเรื่องนี้ดีลึกซึ้งมาก

          สำหรับอาจารย์พระมหานภันต์ สนฺติภทฺโท นอกจากท่านจะเป็นพระนักการศึกษา และพระนักเผยแผ่ ท่านยังเป็นพระสงฆ์รูปแรกที่สอบได้ทุนการศึกษาชีฟนิ่ง ของรัฐบาลอังกฤษ เข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาโท หลักสูตรการสื่อสารองค์กร มหาวิทยาลัยลีดส์ สหราชอาณาจักร ซึ่งในปีที่พระอาจารย์ท่านสมัครทุน มีผู้ได้รับทุนดังกล่าวจากทั่วโลกรวม ๑,๖๐๐ คน คิดเป็นร้อยละ ๓ ของผู้สมัครทั้งหมด หรือประมาณกว่า ๕๓,๐๐๐ คน

        และทุกวันนี้พระอาจารย์นอกจากจะเป็นพระนักเผยแผ่ บรรยายธรรม ทั้งในและต่างประเทศ งานที่พระอาจารย์กำลังขับเคลื่อนอยู่คืองานด้าน “สันติภาพ” ร่วมกับเครือข่าย หรือองค์กรงานด้านสันติภาพทั่วโลก  

จากการที่พระอาจารย์เป็นคนให้ความสำคัญกับงานพระศาสนากว่าเรื่องใด ๆ จึงมีเรื่องสะเทือนใจที่เกิดขึ้น ซึ่งอาตมาเองก็ได้ยินจากครูบาอาจารย์ที่ทำงานในยุคแรก ๆ ท่านเล่าให้ฟังว่า

ในขณะที่ท่านกำลังสอบเปรียญ ๙ ประโยคในวันสุดท้าย โยมแม่ก็จากไป ซึ่งท่านได้ทำในสิ่งที่โยมแม่ตั้งความปรารถนาที่จะเห็นท่านสอบผ่านเปรียญธรรม ๙ ประโยคในที่สุดในเวลาต่อมา

ที่สำคัญท่านพระอาจารย์ก็ยังคงเป็นคนให้ความสำคัญกับงาน ทุ่มเท ทำงานเผยแผ่พระศาสนา และมีคติหนึ่งที่ท่านมักจะพูดเสมอ หากใครเคยเข้าไปในกุฏิพระอาจารย์ก็จะเห็นประโยคนี้เขียนติดอยู่บนโต๊ะทำงานของท่าน ประโยคนั้นก็คือ

“คิดถึงแม่ แค่ตั้งใจทำงาน”

          และอีกประโยคหนึ่งที่ท่านจะพูดกับรุ่นลูกศิษย์หรือรุ่นน้อง ๆ และประโยคนี้จึงเป็นที่คุ้นชิน และหลักการปฏิบัติทำงานของพระวิทยากรกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามเสมอที่ว่า

“คนดี ไม่จำเป็นต้องทำเพื่อคนอื่น

เพราะสำหรับคนดี

ไม่มีใครเป็นคนอื่น”

และพระอาจารย์ก็ได้เล่าอธิบายว่า

          “คนดี เวลาทำดี ไม่มีแบ่งแยกเขา-เรา เชื้อชาติ ศาสนา คนดีจริง ทำดี ก็เพราะนั่นคือสิ่งดีที่ต้องทำ ไม่ใช่ทำดีเฉพาะเพื่อคนรู้จัก ญาติพี่น้อง พวกพ้องเท่านั้น คนดีจริง จะไม่คิดว่าจะทำดีกับคนนี้ เพราะคนนี้เรารู้จัก ดีกับเขาวันนี้ วันหน้าเขาจะดีตอบแทนเราบ้าง ส่วนคนนี้ ไม่รู้จัก เป็นคนอื่น ช่วยไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

“คนดีจริง เมื่อเห็นว่าสิ่งใดดีเป็นประโยชน์เกื้อกูลแล้ว ก็ตั้งใจทำ เพื่อเพื่อนมนุษย์ผู้ร่วมเกิด แก่ เจ็บ ตาย  ได้ทั้งหมด และสามารถชวนเพื่อนมนุษย์ มาร่วมทำดีด้วยกันได้ โดยไม่รู้สึกหวงดี อวดดี เพราะทำดี ก็ด้วยความตั้งใจเสียสละ ลดละตัวตน จึงเต็มใจทำดีได้ ไม่ว่าเพื่อใคร โดยไม่ต้องฝืน นี่คือที่บอกว่า

“คนดี ไม่จำเป็นต้องทำเพื่อคนอื่น..เพราะสำหรับคนดี..ไม่มีใครเป็นคนอื่น“

นี่คือสิ่งที่อยากให้พระพุทธองค์ได้รับฟัง เพราะท่านพระอาจารย์เป็นผู้ที่อุทิศตนเพื่องานเผยแผ่พระศาสนา และได้มีส่วนวางรากฐานกระบวนการอบรมให้กับกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม จัดกระบวนการฝึกอบรมบนฐานของไตรสิกขา  โดยประยุกต์ใช้กระบวนการให้คำปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม เน้นผู้เข้าอบรมเป็นศูนย์กลาง ซึ่งพัฒนามาสู่หลักสูตรการอบรมในปัจจุบันคือ “พระวิทยากรกระบวนธรรม”

          และได้พัฒนามาเป็นสถาบันพัฒนาพระวิทยากร ภายใต้สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมฯ วัดสระเกศ โดยมีอาจารย์พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี เป็นผู้อำนวยการ

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า…เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๖

“คิดถึงแม่ แค่ตั้งใจทำงาน”

โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม

จากคอลัมน์ เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า (หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๑๒ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๖๒)

The post เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า…เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๖ “คิดถึงแม่ แค่ตั้งใจทำงาน” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม appeared first on Manasikul Online.

เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า

เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๕

เรื่อง ตามรอยพระพุทธเจ้า “ต้นแบบแห่งชีวิต”

โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม

           เรื่องที่จะขอเล่าให้พระพุทธเจ้าฟังในฉบับนี้คือ แนวทางการค้นหาต้นแบบต้นธรรม เพื่อเป็นพลังใจและการใช้ชีวิตของเราเอง ตามแนวคิดที่พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี ป.ธ.๙, ดร. ผู้อำนวยการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ ได้วางแนวความคิดไว้ให้

ดังตอนนี้ที่จะเล่าให้ฟังต่อเนื่องเกี่ยวกับการมีกัลยาณมิตรผู้เป็นบุคคลสำคัญที่สามารถเป็นแบบอย่างในการดำเนินชีวิตเราได้  โดยเป็นผู้มีคุณธรรมในฐานะที่ไม่นิ่งเฉย ไม่ทอดธุระ และเสียสละประโยชน์สุขของตนเพื่อยังสังคมให้เกิดประโยชน์สุข ตามที่พระพุทธเจ้าทรงเมตตาสอนมาโดยตลอด เป็นเรื่องสำคัญมาก ดังประวัติของพระพุทธเจ้าในครั้งที่เป็นสุเมธดาบส ที่เล่าให้ฟังไปแล้วในหลายฉบับก่อน แม้ท่านจะสามารถสำเร็จประโยชน์ตนเองได้ แต่ก็ยังก้าวข้ามเพื่อสร้างประโยชน์สุขให้แก่บุคคลอื่นโดยทั่วกัน

คุณสมบัติของผู้จะเป็นต้นแบบได้นั้น ต้องประกอบไปด้วยธรรมะหรือหลักที่เป็นต้นธรรมในการที่ทำให้เราเกิดศรัทธา และสามารถดำเนินตามแบบอย่างบุคคลนั้นได้ โดยลักษณะของบุคคลที่เป็นต้นธรรมนั้น คือธรรมที่ทำให้คนนั้นเป็นต้นแบบให้กับเราได้ มี ๒ หมวดคือ

๒.๑ สัปปุริสธรรม ธรรมของสัตบุรุษ

คือ ธรรมที่ทำให้เป็นสัตบุรุษ, คุณสมบัติของคนดี, ธรรมของผู้ดี มี ๗ ประการคือ

           ๑. ธัมมัญญุตา ความรู้จักธรรม รู้หลัก หรือ รู้จักเหตุ คือ รู้หลักความจริง รู้หลักการ รู้หลักเกณฑ์ รู้กฎแห่งธรรมดา รู้กฎเกณฑ์แห่งเหตุผล และรู้หลักการที่จะทำให้เกิดผล เช่น ภิกษุรู้ว่าหลักธรรมข้อนั้นๆ คืออะไร มีอะไรบ้าง พระมหากษัตริย์ทรงทราบว่าหลักการปกครองตามราชประเพณีเป็นอย่างไร มีอะไรบ้าง รู้ว่าจะต้องกระทำเหตุอันนี้ๆ หรือกระทำตามหลักการข้อนี้ๆ จึงจะให้เกิดผลที่ต้องการอันนั้นๆ เป็นต้น

          ๒. อัตถัญญุตา ความรู้จักอรรถ รู้ความมุ่งหมาย หรือ รู้จักผล คือ รู้ความหมาย รู้ความมุ่งหมาย รู้ประโยชน์ที่ประสงค์ รู้จักผลที่จะเกิดขึ้นสืบเนื่องจากการกระทำหรือความเป็นไปตามหลัก เช่น รู้ว่าหลักธรรมหรือภาษิตข้อนั้นๆ มีความหมายว่าอย่างไร หลักนั้นๆ มีความมุ่งหมายอย่างไร กำหนดไว้หรือพึงปฏิบัติเพื่อประสงค์ประโยชน์อะไร การที่ตนกระทำอยู่มีความมุ่งหมายอย่างไร เมื่อทำไปแล้วจะบังเกิดผลอะไรบ้างดังนี้เป็นต้น

          ๓. อัตตัญญุตา ความรู้จักตน คือ รู้ว่าเรานั้น ว่าโดยฐานะ ภาวะ เพศ กำลังความรู้ ความสามารถ ความถนัด และคุณธรรม เป็นต้น บัดนี้ เท่าไร อย่างไร แล้วประพฤติให้เหมาะสม และรู้ที่จะแก้ไขปรับปรุงต่อไป

            ๔. มัตตัญญุตา ความรู้จักประมาณ คือ ความพอดี เช่น ภิกษุรู้จักประมาณในการรับและบริโภคปัจจัยสี่ คฤหัสถ์รู้จักประมาณในการใช้จ่ายโภคทรัพย์ พระมหากษัตริย์รู้จักประมาณในการลงทัณฑอาชญาและในการเก็บภาษี เป็นต้น

             ๕. กาลัญญุตา ความรู้จักกาล คือ รู้กาลเวลาอันเหมาะสม และระยะเวลาที่จะต้องใช้ในการประกอบกิจ กระทำหน้าที่การงาน เช่น ให้ตรงเวลา ให้เป็นเวลา ให้ทันเวลา ให้พอเวลา ให้เหมาะเวลา เป็นต้น

               ๖. ปริสัญญุตา ความรู้จักบริษัท คือ รู้จักชุมชน และรู้จักที่ประชุม รู้กิริยาที่จะประพฤติต่อชุมชนนั้นๆ ว่า ชุมชนนี้เมื่อเข้าไปหา จะต้องทำกิริยาอย่างนี้ จะต้องพูดอย่างนี้ ชุมชนนี้ควรสงเคราะห์อย่างนี้ เป็นต้น

     ๗. ปุคคลัญญุตา หรือ ปุคคลปโรปรัญญุตา (ความรู้จักบุคคล คือ ความแตกต่างแห่งบุคคลว่า โดยอัธยาศัย ความสามารถ และคุณธรรม เป็นต้น ใครๆ ยิ่งหรือหย่อนอย่างไร และรู้ที่จะปฏิบัติต่อบุคคลนั้นๆ ด้วยดี ว่าควรจะคบหรือไม่ จะใช้จะตำหนิ ยกย่อง และแนะนำสั่งสอนอย่างไร เป็นต้น (พระพรหมคุณาภรณ์ (พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต), ๒๕๕๘ )

๒.๒ กัลยาณมิตรธรรม

คือ องค์คุณของกัลยาณมิตร  คุณสมบัติของมิตรดีหรือมิตรแท้ คือท่านที่คบหรือเข้าหาแล้วจะเป็นเหตุให้เกิดความดีงามและความเจริญ ในที่นี้มุ่งเอามิตรประเภทครูหรือพี่เลี้ยงเป็นสำคัญ มี ๗ ประการ คือ

       ๑. ปิโย น่ารัก ในฐานเป็นที่สบายใจและสนิทสนม ชวนให้อยากเข้าไปปรึกษา ไต่ถาม

       ๒. ครุ น่าเคารพ ในฐานประพฤติสมควรแก่ฐานะ ให้เกิดความรู้สึกอบอุ่นใจ เป็นที่พึ่งใจ และปลอดภัย

       ๓. ภาวนีโย น่าเจริญใจ หรือน่ายกย่อง ในฐานทรงคุณคือความรู้และภูมิปัญญาแท้จริง ทั้งเป็นผู้ฝึกอบรมและปรับปรุงตนอยู่เสมอ ควรเอาอย่าง ทำให้ระลึกและเอ่ยอ้างด้วยซาบซึ้งภูมิใจ

       ๔. วตฺตา จ รู้จักพูดให้ได้ผล รู้จักชี้แจงให้เข้าใจ รู้ว่าเมื่อไรควรพูดอะไรอย่างไร คอยให้คำแนะนำว่ากล่าวตักเตือน เป็นที่ปรึกษาที่ดี

       ๕. วจนกฺขโม อดทนต่อถ้อยคำ คือ พร้อมที่จะรับฟังคำปรึกษาซักถามคำเสนอแนะวิพากษ์วิจารณ์ อดทน ฟังได้ไม่เบื่อ ไม่ฉุนเฉียว

         ๖. คมฺภีรญฺจ กถํ กตฺตา แถลงเรื่องล้ำลึกได้ สามารถอธิบายเรื่องยุ่งยากซับซ้อน ให้เข้าใจ และให้เรียนรู้เรื่องราวที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไป

            ๗. โน จฏฺฐาเน นิโยชเย ไม่ชักนำในอฐาน คือ ไม่แนะนำในเรื่องเหลวไหล หรือชักจูงไปในทางเสื่อมเสีย (มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙)

         คราวนี้ เรามาค้นหา “ต้นแบบต้นธรรม” ของเราเองบ้างว่าน่าจะเป็นใคร ที่มีคุณลักษณะดังกล่าวที่จะชี้แนะให้เราได้ และที่สำคัญ เราพร้อมที่จะเรียนรู้และเปลี่ยนแปลงตัวเองตามรอยธรรมของต้นแบบต้นธรรมที่เราศรัทธาอย่างไรบ้าง ถ้าพูดภาษาสมัยใหม่ก็คือเราต้องมี “ไอดอล” หรือเป็นถ้าเปรียบเสมือนการสร้างพระพุทธรูปก็ต้องมีบล็อก บล็อกสวยงาม บล็อกเป็นเช่นใด พระพุทธรูปก็จะออกมาเช่นนั้น

เมื่อผู้เข้าอบรมเข้าร่วมกิจกรรม “ต้นแบบต้นธรรม” ก็จะมีความรู้สึก หรือได้มุมองแง่คิดจากการดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ โดยการสัมภาษณ์ผู้เข้าร่วมกิจกรรม ดังนี้

ถ้ามีเข็มทิศเราก็จะไม่หลงป่า

           ๑) เมื่อได้เข้าร่วมกิจกรรม “ต้นแบบต้นธรรม” ทำให้เราได้มีแบบอย่างของชีวิต เพราะต้นแบบต้นธรรมของแต่ละคนในกลุ่มที่นำมาเล่าล้วนเป็นผู้ที่สามารถเป็นแบบอย่างให้ชีวิตของเราเดินตามได้ เพราะการทำงานหากเรามีแบบอย่างที่ดีให้เราเดินตาม

ก็เหมือนเราเดินป่าถ้ามีเข็มทิศเราก็จะไม่หลงป่า สามารถเดินไปสู่เป้าหมายของเรานั้นได้อย่างปลอดภัยและรวดเร็ว เฉกเช่นต้นแบบต้นธรรม ถ้าเรามีแบบอย่างก็จะทำให้เราได้นำมาเป็นบล็อกของชีวิต มาเป็นเข็มทิศให้เราได้เดินตามเพื่อทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาได้อย่างงดงาม

๒) จากการได้ร่วมกิจกรรม “ต้นแบบต้นธรรม” เมื่อฟังเรื่องเล่าต้นแบบต้นธรรม กล่าวคือ สมาชิกในกลุ่มแต่ละท่านได้มีต้นแบบต้นธรรม ได้เล่าถึงบุคคลอันเป็นต้นแบบต้นธรรมของตนเอง จากที่ทุกคนได้เล่ามาทำให้เห็นอย่างหนึ่งเหมือนกันคือ แต่ละท่านที่เป็นต้นแบบต้นธรรม เป็นบุคคลที่เสียสละ มีเมตตา และที่สำคัญการกระทำของท่านนอกจากจะทำงานเพื่อพระศาสนาในด้านการเผยแผ่พระพุทธศาสนาแล้ว ยังเป็นผู้ที่เป็นผู้นำของสังคมที่พัฒนาหมู่บ้าน ชุมชน หรือสังคม โดยคำนึงถึงประโยชน์ส่วนรวมและสังคมเป็นที่ตั้งในการดำรงชีวิต

๓) เมื่อได้ฟังแต่ละท่านในกลุ่มได้เล่าถึงต้นแบบต้นธรรมรวมทั้งตัวเราด้วยที่ได้เล่าต้นแบบต้นธรรมแลกเปลี่ยนกับเพื่อนในกลุ่ม ทำให้เราได้เห็นและเรียนรู้วิธีคิดบุคคลที่เป็นต้นแบบต้นธรรมแต่ละท่าน เพราะบุคคลที่เป็นต้นแบบต้นธรรมแต่ละท่านนั้น จะมีวิธีคิดในการทำงาน วิธีคิดในการเข้าถึงชุมชน โดยเฉพาะวิธีคิดในการแก้ปัญหา ฯ เพราะวิธีคิดของผู้ที่เป็นบุคคลต้นแบบต้นธรรมผ่านการลองผิดลองถูก ทดลองใช้จนได้ผล ดังนั้นวิธีคิดของบุคคลเหล่านี้ก็เหมือนอาหารสำเร็จรูป ที่เราสามารถนำมาใช้ได้เลย เพียงแต่นำมาปรับหรือบูรณาการให้เข้ากับสังคมเหตุการณ์เท่านั้น

๔) การจัดกิจกรรม “ต้นแบบต้นธรรม” และได้เข้าร่วมกิจกรรมครั้งนี้ ถือว่าเป็นประสบการณ์ของชีวิตมากที่สุด เพราะได้ในกลุ่มมีสมาชิก ๙ ท่าน ได้ฟังบุคคลอันเป็นต้นแบบต้นธรรม 9 ท่าน เมื่อฟังเรื่องราวของชีวิตแต่ละท่าน ก็อดทำให้เราต้องย้อนกลับมาดูชีวิตตนเองไม่ได้ เราว่าตนเองทำงานมากแล้ว ขยันแล้ว และสิ่งที่เราทำมันยิ่งใหญ่แล้ว แต่เมื่อไปเทียบกับต้นแบบต้นธรรมแต่ละท่านมันเทียบกับท่านไม่ได้เลย เราจึงต้องบอกตนเองว่าต่อจากนี้ไปเราต้องเพียรและทำงานให้มากกว่าเดิม โดยเฉพาะการทำงานเผยแผ่พระศาสนา เราต้องตั้งหลักให้มั่น และมีเป้าหมายที่ชัดเจน และจงใช้ลมหายใจที่เหลือของชีวิตในเพศสมณะทำเพื่องานเผยแผ่พระพุทธศาสนาต่อไป

๕) เมื่อได้ฟังเรื่องเล่าผู้ที่เป็นต้นแบบต้นธรรมของแต่ละท่านแล้ว ทำให้มีกำลังใจ มีแรงผลักดัน แรงขับเคลื่อนที่จะทำงานเผยแผ่พระศาสนาอย่างมาก เพราะเวลาเราทำงาน หรือจัดทำโครงการต่าง ๆ หรือการทำหน้าที่เป็นพระนักเผยแผ่ เราต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับบุคคลหลากหลาย สิ่งที่ตามมาก็คือปัญหา แน่นอนการทำงานก็ย่อมมีปัญหาแต่บางครั้งเมื่อพบเจอปัญหาและอุปสรรคในการทำงาน ก็ทำให้เราเหนื่อยล้า หรือบางครั้งก็อยากจะไม่ทำงานพวกนี้อะไรอีกแล้ว อยู่อย่างสงบ ๆ แต่ในใจก็บอกกับตนเองตลอดว่าเราหยุดไม่ได้ ถ้าเราหยุดพระพุทธศาสนาก็จบ ดังนั้นการที่ได้มาร่วมกิจกรรมครั้งนี้ทำให้ได้รับกำลังใจอย่างเต็มเปี่ยม มีแรงใจ แรงกาย และเกิดอุดมการณ์ ทำให้ใจเราหนักแน่น มั่นคง แน่วแน่ต่องานพระศาสนา และทำงานเผยแผ่พระศาสนาต่อไป

และนี่คืออีกเรื่องหนึ่งที่ตั้งใจเขียนจดหมายเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง

จากคอลัมน์ เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๕ เรื่อง ตามรอยพระพุทธเจ้า “ต้นแบบแห่งชีวิต” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม (หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๕ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๖๒)

The post เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๕ เรื่อง ตามรอยพระพุทธเจ้า “ต้นแบบแห่งชีวิต” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม appeared first on Manasikul Online.

บทความพิเศษตอนที่ ๑๖

“ถอดบทเรียนนางจิญจมาณวิกา ที่ต้องการโค่นล้มพระพุทธเจ้า สู่วาทกรรมเงินทอนวัดในสังคมไทยปัจจุบัน”

โดย พระใบฏีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม

ในสมัยพุทธกาลมีบุคคลที่ไม่หวังดี และจ้องทำลายพระพุทธองค์ โดย “ทำงานกันเป็นทีม แบ่งหน้าที่กันทำ ทำเป็นกระบวนการ และมีเครือข่ายเชื่อมโยงกันในทางสังคมทุกมิติ” เช่น

กรณีของนางจิญจมาณวิกา ได้ร่วมมือกับพวกเดียรถีย์ นักบวชนอกศาสนา เพราะเกิดความอิจฉาที่เห็นคนศรัทธาพระพุทธองค์มากกว่าตน ทำให้พวกเดียรถีย์เสื่อมลาภ หมดอำนาจ จึงต้องกำจัดพระพุทธองค์ ด้วยการทำลายเกียรติภูมิชื่อเสียง และโค่นล้มพระพุทธองค์ให้ได้ โดยใช้แผน “นารีพิฆาต” ใช้หญิงงามที่ชื่อว่า “จิญจมาณวิกา” ศิษย์คนสำคัญของพวกเดียรถีย์มาเป็นเครื่องมือ

นางจิญจมาณวิกา ได้เริ่มทำตามแผนด้วยการปล่อยข่าวให้กับคนในสังคมหลงเชื่อ ใช้วิธีการในเวลามืดค่ำช่วงเย็น และยามเช้ารุ่งอรุณ ไปปรากฏตัวใกล้กับวัดพระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี จากนั้นเธอก็เข้าไปยังที่พำนักของพวกเดียรถีย์ที่อยู่ใกล้เคียงกับวัดพระเชตวัน โดยทำทีประหนึ่งว่าเธอเข้าไปนอนค้างแรมในวัดพระเชตวันที่พระพุทธองค์ประทับอยู่

นางจิญจมาณวิกาทำแบบนี้เป็นประจำ เมื่อผ่านไป ๑-๒ เดือน คนก็ถามว่าเธอจะไปไหน เธอก็ตอบไปว่า “ฉันจะไปนอนค้างคืนกับพระสมณโคดม ในพระคันธกุฎีที่วัดพระเชตวัน”

ผ่านไป ๓-๔ เดือน เธอนำผ้ามาผูกไว้ที่ท้องทำทีว่าเธอเริ่มตั้งครรภ์ และปล่อยข่าวลือให้คนเชื่อว่าเธอตั้งครรภ์กับพระพุทธองค์

และผ่านไป ๘-๙ เดือน เธอได้เอาท่อนไม้รองในมีผ้าเก่าพันท้องให้โตขึ้นเหมือนกับว่าตั้งครรภ์แก่ แล้วให้พวกเดียรถีย์เอาไม้มาทุบหลังมือ หลังเท้า ให้บวมเสมือนผู้หญิงตั้งครรภ์จวนจะคลอดแล้ว

อนึ่ง พวกนักบวชนอกศาสนา ยังใช้เครือข่ายที่ตนเองมีอยู่ ด้วยวิธีการเข้าไปหาบุคคล หรือเข้าไปตามชุมชน เพื่อปล่อยข่าวลือใส่ร้าย ป้ายสี ให้คนหลงเชื่อว่าสมณโคดมเสพเมถุน เล่นชู้กับนางจิญจมาณวิกา เพื่อจะโค่นล้มพระพุทธองค์ให้ได้

เมื่อแผนการและการปล่อยข่าวลือให้คนในสังคมได้หลงชื่อจนสุกงอมแล้ว จึงให้นางจิญจมาณวิกา เดินเข้าไปยืนตรงหน้าพระพักตร์ของพระพุทธองค์ขณะกำลังแสดงธรรมบนธรรมมาสน์ มีมหาชนนั่งฟังอยู่เป็นจำนวนมาก และเธอได้กล่าวขึ้นอย่างเสียงดังว่า

“ท่านอย่าดีแต่แสดงธรรมแก่มหาชน ตอนนี้ลูกของท่านในครรภ์หม่อมฉันใกล้คลอดแล้ว แม้ท่านจะไม่ดูแล แต่ควรบอกให้พระเจ้าโกศล อนาถบิณฑิกเศรษฐี หรือนางวิสาขา คนใดคนหนึ่งมาช่วยดูแลหม่อมฉันและลูกของท่านด้วย”

พระองค์ทรงหยุดแสดงพระธรรมเทศนา แล้วตรัสว่า “คำที่เธอกล่าวมา จะจริงหรือไม่ มีแต่เรากับเธอเท่านั้น ย่อมรู้”

นางจิญจมาณวิกา จึงตอบกลับทันใดว่า “ถูกต้องแล้ว คนอื่นจะรู้ได้อย่างไร มีแต่เราสองคนเท่านั้นที่รู้”

ในระหว่างนั้นมหาชนที่กำลังรับฟังพระธรรมเทศนาก็หลงเชื่อทันใด เพราะก่อนจะมาถึงวันนี้นางจิญจมาณวิกา ใช้แผนปล่อยข่าว หรือใช้สงครามข่าวกับสังคมจนคนหลงเชื่อว่าแอบคบหาและเป็นชู้กับพระพุทธองค์

แต่ทันใดนั้น เมื่อท้าวสักกะเทวราช ทราบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวัดพระเชตวัน จึงรีบเสด็จลงมาจากสวรรค์ แล้วสั่งการให้เทพบุตรแปลงกายเป็นหนูปีนเข้าไปกัดเชือกที่ผูกท่อนไม้ในท้องของนางจิญจมาณวิกา ท่อนไม้นั้นจึงหล่นลงมาทับปลายเท้าของเธอ และเกิดลมพัดเอาเสื้อของเธอให้ปลิวขึ้น

แผนการของเธอจึงถูกเปิดเผย ปรากฏต่อหน้ามหาชนว่าเธอไม่ได้ท้องจริง เป็นการใส่ความ ใส่ร้ายต่อพระองค์เท่านั้น มวลมหาชนที่อยู่ตรงนั้นพากันลุกฮือไล่ทุบตี ตะโกนด่า สาปแช่ง หยิบก้อนหิน หยิบไม้ วิ่งขับไล่ให้เธอออกไปจากวัดพระเชตวัน  

พอเธอออกไปพ้นประตูวัดพระเชตวันเท่านั้น นางจิญจมาณวิกาได้ถูกแผ่นดินสูบทันที

และทุกท่านคงจะเชื่อเหมือนอาตมาไหมว่า หากในสมัยพุทธกาลมีสื่อเหมือนทุกวันนี้ ไม่ว่าจะเป็น หนังสือพิมพ์, วิทยุ, โทรทัศน์, Facebook, Twitte, Line ฯ พวกนอกศาสนาเดียรถีย์ คงใช้สื่อเหล่านี้ หรือสื่อที่อยู่ในมือของตน ทำสงครามข่าวสารให้สังคมหลงเชื่อว่าพระพุทธองค์เสพเมถุนกับนางจิญจมาณวิกาจนตั้งครรภ์ เพื่อโค่นล้มพระพุทธเจ้าแน่นอน ?

อีกประเด็นที่น่าสนใจคือ เหตุที่เท้าสักกะเทวราช ต้องรีบลงมาจากสวรรค์เพื่อมาช่วยพระพุทธองค์ เพราะเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดีแล้ว มวลมหาชนที่อยู่ตรงนั้นเชื่อตามนางจิญจมาณวิกาพูดหมด ถ้าปล่อยให้นานไปจะทำให้เสื่อมเสียต่อพระพุทธศาสนาอย่างใหญ่หลวงตามมาได้

เพราะด้วยความเป็นสมณะ สถานการณ์เช่นนี้ไม่สามารถที่อธิบายอะไรได้ เพราะคนเชื่อปักใจแล้ว แม้จะอธิบายอะไรไป มวลมหาชนก็หาว่าพูดเพื่อแก้ตัวให้พ้นผิดเท่านั้น จึงเป็นเหตุให้เท้าสักกะเทวราช ต้องรีบมาช่วยพระพุทธองค์ให้ทันกาล

ตรงจุดนี้มีประเด็นที่พิจารณาต่อไปอีกว่า…

หากไม่มีเท้าสักกะเทวราชมาช่วย จะทำอย่างไรในสถานการณ์แบบนี้ เพราะตอนนั้นคนในสังคมหลงเชื่อตามที่นางจิญจมาณวิกาปล่อยข่าวตลอด ๘-๙ เดือนที่ผ่านมา

สถานการณ์แบบนี้ต้องอาศัยคนที่พร้อมด้วย “วิชาจรณะ” และ “วิสารทะ” คือ มีความรู้ ความสามารถ และมีความองอาจ อาจหาญ ที่จะกล้ามาเผชิญหน้ากับนางจิญจมาณวิกา เพื่อพิสูจน์ความจริง หรือเดินเข้าไปเปิดท้องให้มวลมหาชนอยู่ตรงนั้นเห็นกันไปเลยว่าท้องจริงไหม ไม่ใช่นิ่งเฉย หรือเชื่อตามที่นางจิญจมาณวิกากล่าวหา

ในเรื่องนี้ชี้ให้เห็นว่าคนใดก็ตามที่กระทำอกุศลกับพระพุทธศาสนากรรมย่อมคืนสนองไม่ช้าก็เร็ว แต่สำหรับเรื่องนางจิญจมาณวิกา กรรมคืนสนองทันตาด้วยการถูกแผ่นดินสูบทันที

อาตมาจึงอยากเชิญชวนชาวพุทธมาร่วมกันถอดบทเรียนในเรื่องนี้ไปด้วยกัน เพราะการที่พวกเดียรถีย์ กระทำการเช่นนี้ก็คือเป็นวิถีของการประกาศศาสนาที่ต้องทำลายฝ่ายตรงข้าม แต่ผู้ที่เป็นชาวพุทธ ขาดการใคร่ครวญด้วยปัญญาอันชอบ กลับใช้สื่อด้วยอคติ ทำลายพระพุทธศาสนาโดยไม่รู้ตัว ด้วยทะนงตนว่าเป็นผู้รักษาศาสนา เลวร้ายยิ่งกว่าพวกเดียรถีย์นอกศาสนาเสียอีก”

สิ่งที่น่าเหลือเชื่อ คือเรื่องนางจิญจมาณวิกาเกิดขึ้นครั้งพุทธกาล ๒๖๐๐ กว่าปีมาแล้ว แต่ได้มาเกิดขึ้นในประเทศไทยในปี พ.ศ. ๒๕๐๓ เหมือนกันทุกอย่าง กรณีของ พระพิมลธรรม (อาจ อาสโภ)

พระพิมลธรรม เป็นพระสงฆ์ที่โดดเด่นในสังคมยุคนั้น และมีคนเลื่อมใส ศรัทธาเป็นอย่างมาก แต่ก็มีคนบางกลุ่มที่เกิดความอิจฉา และต้องการกำจัดหรือโค่นล้มท่าน เหมือนกับที่พวกนอกศาสนาเดียรถีย์กับนางจิญจมาณวิกาจะโค่นล้มพระพุทธเจ้าให้ได้

โดยใช้วิธีการเดียวกันคือปล่อยข่าวทางสื่อสำนักต่าง ๆ ว่าท่านปาราชิก และข้อหาที่หนักสุดในสมัยนั้นโดยกล่าวหาว่าท่านเป็น “คอมมิวนิสต์” ซึ่งเป็นภัยต่อความมั่นคงของรัฐ ข้อหากบฏโทษสูงสุดถึงขั้นประหารชีวิตคือจะเอาท่านให้ตายไปเลย

และท้ายที่สุดกลุ่มคนที่ใส่ร้ายและกลั่นแกล้งท่านก็ได้รับผลกรรมทันตาเหมือนนางจิญจมาณวิกา เพราะกลุ่มคนเหล่านั้นเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ

อาตมาเคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่งในหอสมุดกลางมหาวิทยาลัยดังแถวสามย่านมีเรื่องอยู่ว่า “จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ เป็นนายกรัฐมนตรีในขณะนั้นและพักรักษาตัวในโรงพยาบาล พอทราบความจริงว่าพระพิมลธรรมถูกกลั่นแกล้ง ท่านโกรธมาก พร้อมลั่นวาจาว่าหากท่านหายป่วยออกจากโรงพยาบาล จะดำเนินการกับกลุ่มคนที่กลั่นแกล้งพระพิมลธรรมอย่างเด็ดขาด แต่ท่านก็เสียชีวิตในโรงพยาบาลเสียก่อน”

เหตุการณ์ของหลวงพ่อพระพิมลธรรม (อาจ อาสโภ) ผ่านมา ๖๐ ปี เรื่องนี้ก็เกิดขึ้นในเมืองไทยอีกครั้งโดยมีการสร้างวาทกรรม “เงินทอนวัด” ในปี พ.ศ. ๒๕๕๙ สื่อแต่ละสำนักก็ประโคมข่าวในมุมเดียวกันที่ว่าพระโกงเงิน หรือทุจริตเงินแผ่นดิน จนพระต้องตกเป็นจำเลยของสังคม และสังคมก็พิพากษาว่าพระผิดแล้ว เพียงแค่รับข่าวจากสื่อเท่านั้น โดยไม่ได้พิจารณาเลยว่าข่าวที่สื่อนำเสนอนั้นข้อเท็จจริงเป็นอย่างไร หรือมีอะไรซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังหรือไม่

แต่อาตมาก็มองว่าไม่แปลกที่สังคมพิพากษาว่าพระผิดเพียงแค่เสพข้อมูล ข่าวสารจากสื่อ เพราะนี่คือวัฒนธรรมการเสพสื่อของสังคมไทย เพราะชื่อว่าข่าวที่สื่อนำเสนอเป็นข่าวที่กรองและเป็นจริงแล้ว แต่หาเป็นเช่นนั้นไม่ โดยเฉพาะข่าวที่เกี่ยวกับพระสงฆ์สังคมก็จะพิพากษาลงโทษประหารชีวิตท่านทันที

สำหรับคดีเงินทอนวัดนั้น ถ้าอธิบายโดยสรุปก็คือ “เมื่อวัดได้รับงบอุดหนุนจากรัฐแล้ว เงินบางส่วนได้ย้อน(ทอน)กลับไปให้เจ้าหน้าที่” แต่ที่ข่าวประโคมออกไปทำประหนึ่งว่าพระเป็นคนผิด และรับเงินนั้นเสียเอง

“อาตมาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องเสนอข่าวแบบนี้ ทั้งที่คำว่า “เงินทอนวัด” มันทอนกลับไปหาเจ้าหน้าที่ แต่กลับโยนความผิด และตราบาปนี้ให้กับคณะสงฆ์ ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ?”

ซึ่งข้อเท็จจริงที่เป็นจริง หรือความจริงที่รู้จักกันดีในคณะสงฆ์ กล่าวคือ เมื่อวัดได้รับงบอุดหนุนแล้ว ก็จะมีเจ้าหน้าที่มาพูดคุยกับเจ้าอาวาสวัดนั้น ๆ ว่าต้องขอเงินบางส่วนคืน เพื่อไปดำเนินการนั่นนี่แล้วแต่จะยกเหตุผลมาต่าง ๆ นานา

ด้วยการที่พระถือใจซื่อ และเชื่อว่าเจ้าของเงินเขาขอคืนก็ให้คืน เป็นการคืนเงินโดยสุจริตใจ ไม่คิดอะไรมากก็คืนเงินไปตามนั้น เพราะเจ้าอาวาสวัดในประเทศไทยคิดว่าเงินก็เป็นเงินของสำนักงานพุทธฯ อยู่แล้ว เขาจะถวายเท่าไหร่ จะเอากลับไปเท่าไหร่ก็เป็นเรื่องของเขา และปัจจัยที่นำมาสร้างเจดีย์ วิหาร ศาลาการเปรียญ ล้วนมาจากจิตศรัทธาของชาวบ้านและผู้ที่มีจิตศรัทธาทั่วไปทั้งนั้น ไม่ได้ใช้งบประมาณของรัฐเลย

นานทีปีหน หรืออาจจะเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่รัฐมีงบอุดหนุนมาช่วยพัฒนาวัดนั้น ๆ ท่านก็อนุโมทนาแล้ว จะเป็นงบประมาณมากหรือน้อยก็ถือว่าเป็นเงินที่รัฐนำมาทำบุญกับวัดไม่ต่างจากเงินทอดป่าผ้า เงินทอดกฐินของชาวบ้านเช่นกัน

อนึ่ง การทำงานขององค์กรสงฆ์หรือวัด เมื่อวัดได้รับงบอุดหนุนจากรัฐก็จะนำเงินมารวมเป็นเงินกองเดียวกันกับเงินที่พุทธศาสนิกชนมีจิตศรัทธาร่วมทำบุญมา เช่น วัดแห่งหนึ่งกำลังจัดสร้างอาคารโรงเรียนพระปริยัติธรรม ใช้งบประมาณในการก่อสร้าง จำนวน ๕๐ ล้านบาท เป็นความโชคดีปีนั้นสำนักงานพุทธฯ ให้งบอุดหนุนมา ๕ ล้านบาท และอีก ๔๕ ล้านบาท เจ้าอาวาสต้องหางบประมาณเองทั้งหมด

จารีตปฏิบัติการทำงานของวัดในข้อเท็จจริงเช่นนี้ก็จะนำงบอุดหนุน ๕ ล้านบาท กับงบประมาณที่เจ้าอาวาสต้องหาเอง ๔๕ ล้านบาท มารวมเป็นเงินก้อนเดียวกันเพื่อบริหารในการก่อสร้าง การกระทำเช่นนี้อย่าไปตีความว่าท่านฟอกเงินอย่างเด็ดขาด เพราะไม่ว่าเงินอะไรเมื่อถวายให้วัดก็คือเงินทำบุญ และวัดทั่วประเทศก็จะปฏิบัติเช่นนี้

อาตมาจึงตั้งข้อสังเกตว่าการสร้างวาทกรรม “เงินทอนวัด” ทำสงครามการข่าวสาร ให้สื่อสำนักต่าง ๆ ประโคมข่าวจนทำให้สังคมหลงเชื่อ และพระต้องตกเป็นจำเลยโดยสังคมทำหน้าที่พิพากษาไปแล้ว การกระทำเช่นมีแรงจูงใจเหมือนพวกนอกศาสนาเดียรถีย์กับนางจิญจมาณวิกาที่จะโค่นล้มพระพุทธเจ้าให้ได้ หรือกลุ่มคนที่กลั่นแกล้งพระพิมลธรรม (อาจ อาสโภ) ในข้อหาที่จะให้ท่านถูกประหารชีวิตกันเลย

โดยเฉพาะข้อเท็จจริงเกี่ยวกับ “การจับกุมและดำเนินกระบวนการยุติธรรม” ภายใต้รัฐธรรมนูญไม่ว่า จะเป็นฆราวาสหรือพระสงฆ์ย่อมได้รับความคุ้มครองทางกฎหมายอย่างเสมอภาค และเท่าเทียมกัน ไม่เลือกปฏิบัติ หรือกระทำการด้วยความไม่มีอคติ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับคณะสงฆ์กลับไม่ได้รับความคุ้มครองสิทธิ ตามที่กฎหมาย บัญญัติไว้เลย ดังนี้

๑) มีการออกหมายจับ และเข้าจับกุมพระสงฆ์ทันที โดยไม่มีการแจ้งหมายเรียกให้ไปรับทราบข้อกล่าวหา และให้รับทราบข้อกล่าวหาตามกระบวนการยุติธรรมก่อน เมื่อเข้าจับกุมแล้ว ได้บังคับให้ท่านสละสมณะเพศ โดยที่ท่านไม่ได้กล่าวคำลาสิกขาแต่อย่างใด และไม่อนุญาตให้ปล่อยตัวชั่วคราว หรือให้ไปอยู่ในความอารักขาของ เจ้าอาวาสตามมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ แต่นำตัวท่านไปคุมขังในเรือนจำเป็นเวลาปีกว่า

๒) การกล่าวหาพระสงฆ์บางรูปในคดีอาญาจนต้องถูกกุมขังในเรือนจำเป็นแรมปี มาจากเรื่องงบประมาณ ปี พ.ศ. ๒๕๕๗ และดำเนินการเรื่องการใช้จ่ายงบประมาณปี พ.ศ. ๒๕๕๗ ต่อศาล ตลอดจนขอออกหมายจับ,หมายขัง ด้วยเหตุดังกล่าว แต่เมื่อมีกระบวนการพิจารณาไต่สวนในชั้นศาล พระสงฆ์ต่อสู้คดีว่าไม่มีเรื่องการกระทำความผิด ในงบประมาณปี ๒๕๕๗

และปรากฏข้อเท็จจริงในคดีดังกล่าวว่าพระสงฆ์ไม่ได้กระทำความผิดตามที่ถูกฟ้อง จะต้องถอนฟ้องหรือพิจารณาพิพากษายกฟ้องทันที เพราะตามข้อกฎหมายแล้วเมื่อมีข้อเท็จจริงขึ้นใหม่เป็นเรื่องใหม่ จะต้องถอนฟ้อง คดีเดิม แล้วฟ้องเป็นคดีใหม่

แต่หาเป็นเช่นนั้นไม่เพราะ ตำรวจ อัยการ และศาล กลับใช้วิธีการให้ตำรวจและอัยการทำการแจ้งข้อกล่าวหาใหม่ ที่เป็นเรื่องงบประมานปี พ.ศ. ๒๕๕๘ ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงและพฤติการณ์ที่แตกต่างไปจากคดีเดิม นำมาพิจารณาแก้ไขคำฟ้องในคดีเดิมทั้งฉบับให้เป็นเรื่องใหม่อยู่ในคดีเดิม อันถือเป็นการดำเนินกระบวนการพิจารณาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยใช้วิธีเล่นคำว่า “เกิดความผิดหลง” บ้าง “ไม่ใช่การแจ้งข้อกล่าวหาใหม่ แต่เป็นแจ้งข้อเท็จจริงเพิ่มเติม” บ้าง หรือไม่ใช่แก้องค์ประกอบความผิดใหม่ แต่เป็นการเพิ่มเติมองค์ประกอบความผิดใหม่บ้าง

๓) ในกระบวนการพิจารณาไต่สวนของศาลอาญาคดีทุจริตและพระพฤติมิชอบ ปิดโอกาสการเสนอพยานหลักฐานของพระสงฆ์ ในการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ เพราะศาลอ้างอำนาจตามกฎหมายวิธีพิจารณาความคดีทุจริตและประพฤติมิชอบว่าศาลเป็นผู้ใช้ดุลพินิจจะอนุญาตให้เสนอพยานหลักฐานได้หรือไม่

เพราะถ้าหากพระสงฆ์นำเสนอพยานหลักฐานได้สมบูรณ์ จะสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ที่จะนำไปสู่การตัดสินยกฟ้องคดีได้ จึงเป็นกระบวนการพิจารณาที่ไม่เป็นธรรมกับพระสงฆ์

“นี่เป็นเพียงข้อเท็จจริงบางส่วนของการบังคับใช้กฎหมายในกระบวนการยุติธรรมกับพระสงฆ์ที่ถูกกล่าวหาในคดีอาญาที่ชี้ให้เห็นว่าการดำเนินการดังกล่าวอาจจะมีอคติ ไม่เที่ยงธรรม ไม่ยุติธรรม ไม่เสมอภาค”

อนึ่ง มีเรื่องเล่าในคณะสงฆ์ว่าคดีที่เกิดขึ้นกับพระสงฆ์ตอนนี้ มันอาจจะเป็นกรรมเก่าของท่านที่ต้องมาชดใช้กรรมในชาตินี้ เพราะตอนนี้กลุ่มบุคคลผู้ไม่ประสงค์ดีเหมือนขึ้นหลังเสือแล้วลงไม่ได้ หรือแม้ว่าจะหาที่ลงก็ลงไม่ได้ เพราะต้องมีคนผิด ถ้าไม่มีคนผิด สังคมก็จะเกิดคำถามตามมาว่าที่ประโคมข่าวอย่างครึกโครม และจับพระสงฆ์ไปติดคุกตั้งปีกว่า หมายความว่าอย่างไร ?

แต่สำหรับอาตมาเห็นว่าบุคคลที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่าสร้างกรรมหนักให้ตนเองเลย การก่อเวรสร้างกรรมกับพระสงฆ์ในครั้งนี้ไม่เฉพาะตัวท่านเท่านั้น แต่ทั้ง พ่อ แม่ สามี ภรรยา ลูก คนในตระกูลของท่านก็ต้องได้รับผลกรรมหนักนี้ไปด้วย และชีวิตในตระกูลของท่านในชาติปัจจุบันนี้จะไม่มีวันพบคำว่า “ความสุข” ได้เลย

เรื่องกรรมนี้เห็นได้ชัดเจนแล้วที่นางจิญจมาณวิกาต้องการโค่นล้มพระพุทธเจ้าก็ถูกแผ่นดินสูบ กลุ่มคนที่กลั่นแกล้งพระพิมลธรรมก็เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ อย่าให้ประวัติศาสตร์เรื่องกรรมมันซ้ำรอยอีกเลย อาตมาพูดด้วยความเป็นห่วงจริง ๆ

เรื่องของกรรม(การกระทำทางกาย วาจา และใจ)มันเป็นกฎธรรมชาติ ไม่ว่าจะแตกต่างกันทางเชื้อชาติ ศาสนา และความเชื่อ “แต่ถ้ามนุษย์กระทำเช่นใด ย่อมได้รับผลเช่นนั้น ไม่ว่าเราจะทำดี หรือชั่ว จะทำมากหรือทำน้อย ย่อมส่งผลถึงตัวเราและคนรอบข้างเสมอ ไม่ช้าก็เร็ว” เพราะนี้ คือกฎแห่งความเป็นจริง มันคือสัจธรรม

อาตมาจึงเสนอทางออกของเรื่องนี้ง่าย ๆ โดยยึดตามหลักการของพระพุทธองค์ เมื่อเหตุเกิดที่ใด ก็ไปดับที่ต้นเหตุนั้น เรื่องนี้ต้นเหตุมาจากไหน ก็ให้เขาเป็นคนแก้เอง เพราะเขาเป็นผู้สร้างเหตุนี้ขึ้นมา

และสิ่งที่อาตมาอยากชวนสังคมมาร่วมค้นหาความจริง จากวาทกรรม “เงินทอนวัด” นั้น ทำไมถึงมุ่งตรวจสอบแต่งบอุดหนุนการศึกษาและการเผยแผ่ เพราะข้อเท็จจริงคือมีการออกคำสั่งให้ตรวจสอบงบอุดหนุนต่าง ๆ รวมทั้งงบอุดหนุนการปฏิสังขรณ์ด้วย แต่งบอุดหนุนการปฏิสังขรณ์ กลับไม่ปรากฎว่า มีการดำเนินการต่อ

มีการเล่ากันในคณะสงฆ์ว่าเหตุที่ต้องหยุดและไม่ดำเนินการต่อเรื่องงบอุดหนุนปฏิสังขรณ์นั้น เพราะไปเจอข้อเท็จจริงบางอย่าง !!

จึงเป็นเหตุให้ต้องหยุดดำเนินการตรวจสอบงบอุดหนุน “การปฏิสังขรณ์” เพราะพบข้อเท็จจริงว่าได้มีการนำงบอุดหนุนปฏิสังขรณ์ จำนวน ๕๐ ล้านบาท ไปจัดพิมพ์หนังสือที่ระลึก และได้นำงบอุดหนุนกว่า ๑๐๐ ล้านบาท ไปดำเนินการจัดเตรียมงานสำคัญบางอย่างของคณะสงฆ์ แล้วท่านล่ะ สงสัยเหมือนอาตมาหรือไม่ว่าเป็นงานอะไร ?

ดังนั้น ถ้าข้อเท็จจริงปรากฏเป็นเช่นนี้ ยิ่งแสดงเจตนาให้เห็นว่าวาทกรรม “เงินทอนวัด” ที่สร้างขึ้นด้วยการประโคมข่าว หรืออาจจะเรียกว่าใช้สงครามสื่อ เพื่อทำให้สังคมหลงเชื่อตามนั้น สังคมก็จะมาเป็นแรงหนุนในการที่จะโคนล้มพระสงฆ์บางรูป บางวัด เหมือนที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วในอดีต คือนางจิญจมาณวิกาต้องการโค่นล้มพระพุทธเจ้า หรือคนบางกลุ่มที่กลั่นแกล้งพระพิมลธรรม ถึงขั้นจะให้ถูกประหารชีวิต

หรือว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นการใช้ยุทธศาสตร์ “ร้องทักษิณ ตีบูรพา” กล่าวคือประโคมข่าว เผยแพร่ข้อเท็จจริงที่เป็นเท็จพร้อมกล่าวหาวัดนั้น วัดนี้ จนสังคมหลงเชื่อว่ามีการทุจริตเกิดขึ้นจริงในวัด แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่วัตถุประสงค์หลัก เป็นแต่เพียงการโหมโรง ที่นำไปสู่เป้าหมายหลักที่ต้องการสร้างเหตุเพื่อโค่นล้มบางวัดเท่านั้น

เพราะเป้าหมายที่แท้จริงแล้ว คือต้องการจะโค่นล้มวัดสระเกศ กับวัดสามพระยา และวัดสัมพันธวงศ์ ที่เป็นเสาหลักของคณะสงฆ์ในเรื่องการศึกษา การเผยแผ่ และการปกครอง ใช่หรือไม่ ?

บทความพิเศษตอนที่ ๑๖ “ถอดบทเรียนนางจิญจมาณวิกา ที่ต้องการโค่นล้มพระพุทธเจ้า สู่วาทกรรมเงินทอนวัดในสังคมไทยปัจจุบัน” โดย พระใบฏีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม

The post บทความพิเศษตอนที่ ๑๖ “ถอดบทเรียนนางจิญจมาณวิกา ที่ต้องการโค่นล้มพระพุทธเจ้า สู่วาทกรรมเงินทอนวัดในสังคมไทยปัจจุบัน” โดย พระใบฏีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม appeared first on Manasikul Online.

   ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น ผู้ดับเพลิงกิเลสเพลิงทุกข์สิ้นเชิงตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง พระผู้ทรงพระเมตตามอบหนทางแห่งอริสัจธรรม พระธรรมอันใดอันพระองค์ตรัสไว้ดีแล้ว ข้าพระพุทธเจ้าขอนอบน้อมซึ่งพระสัจธรรมนั้น ข้าพระพุทธเจ้าขอบูชาอย่างยิ่ง

เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า

เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๒

“ปฐมเหตุเพื่อชีวิตดีงาม”

โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม

           มีหลายเรื่องราวอยากจะเล่าให้พระองค์ได้ฟัง โดยเฉพาะเรื่องราวการทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม พระจิตอาสาที่อาตมาได้เข้าไปร่วมกระบวนการ ร่วมทุกข์ ร่วมสุข มีทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และน้ำตา บางครั้งก็ต้องเจอกับอุปสรรคปัญหามากมายในการทำงาน แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยพลังความสามัคคี พลังของความเป็นกัลยาณมิตรจึงผ่านทุกอย่างมาได้

           จดหมายตอนที่แล้วอาตมาได้ถอดบทเรียนการทำงานของพระพุทธองค์ที่เรียกว่า “กระบวนธรรม” หรือในปัจจุบันเรียกว่า “พระวิทยากรกระบวนธรรม” โดยการสานงานต่อของ “กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม” พระจิตอาสาทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาในสังคมไทยมาอย่างยาวนานเกือบ ๒๐ ปี

           อาตมาได้ยินชื่อของกลุ่มนี้ตั้งแต่ปี พ.ศ.๒๕๔๘ ระหว่างนั้นเป็นสามเณรอยู่กับพระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป ดร. ประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ได้แต่เพียงช่วยพระอาจารย์จัดเตรียมอุปกรณ์การอบรมที่วัดเท่านั้น และภาพที่ยังติดตาอยู่คือ

           “เดินไปร้านขายอุปกรณ์เครื่องเขียน ไปซื้อสี กระดาษสีฯ แล้วก็มาช่วยพระอาจารย์ตัดป้ายชื่อของผู้เข้าอบรม ตัดกระดาษสีเป็นรูปหัวใจ เพื่อใช้ในกิจกรรมอบรม ในวันที่คณะพระวิทยากรเดินทางไปทำงานในพื้นที่ต่าง ๆ อาตมาก็ช่วยขนของ อุปกรณ์มาส่งพระอาจารย์ขึ้นรถเป็นประจำ”

           ก่อนเดินทางพระวิทยากรทุกรูปจะมารวมกันที่กุฏิของพระอาจารย์ และนั่งพูดคุยกันด้วยความเป็นกัลยาณมิตร มีแต่เสียงหัวเราะและรอยยิ้ม เหมือนพี่น้องในครอบครัวเดียวกันนั่งคุยกัน สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของการทำงานเป็นกลุ่ม เป็นทีม เรื่องที่อาตมาประทับใจที่สุดคือ “ท่านพูดถึงค่าใช้จ่ายในการเดินทาง ซื้ออุปกรณ์ ทุกรูปจะช่วยกันออกค่าใช้จ่ายเองหมด” อาตมาก็ได้แต่รอว่าวันไหนพระอาจารย์จะให้ออกค่ายด้วยสักที

           ปี พ.ศ. ๒๕๕๐ อาตมาได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ พระอาจารย์ถึงให้ออกค่ายอบรมด้วย และโรงเรียนแรกที่อาตมาได้สัมผัสบรรยากาศของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามคือ โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฎบ้านสมเด็จเจ้าพระยา หลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นยังประทับใจไม่เคยลืม

           เมื่ออาตมาได้เข้ามาในกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ก็ได้ยินครูบาอาจารย์เล่าให้ฟังว่า กลุ่มเพื่อชีวิตดีงามเกิดจากการรวมตัวกันเพื่อความงามและความดี  ที่มีจุดเริ่มต้นเล็กๆ จากพระนิสิตจิตอาสา ระดับปริญญาโท สาขาวิชาพระพุทธศาสนา รุ่น ๑๒ และ รุ่น ๑๓ ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย จากการเรียนรู้เนื้อหาวิชาจิตวิทยาพระพุทธศาสนา  สู่การตระหนักรู้เนื้อแท้แห่งใจ  ถึงการตื่นรู้เนื้อในแห่งธรรม  ด้วยกระบวนการที่เน้นความเป็นกัลยาณมิตร พอๆ กับกระตุกให้คิดด้วยโยนิโสมนสิการ  เริ่มต้นศึกษาจากอาจารย์โสรีช์  โพธิแก้ว และได้รับการฝึกทักษะต่อจากอาจารย์วีณา เนาวลักษณ์

         ต่อมาในเดือน พฤษภาคม พ.ศ.๒๕๔๔ ธรรมะจัดสรร พระมหาวีระพันธ์ ชุติปญฺโญ ได้รับนิมนต์ให้จัดค่ายธรรมะสำหรับนักเรียนชั้น ม.๔ โรงเรียนดอนเมืองจาตุรจินดา  โดยมีพระมหานภันต์ สนฺติภทฺโท ป.ธ.๙ เป็นผู้ออกแบบหลักสูตร และจัดกระบวนการฝึกอบรมบนฐานของไตรสิกขา  โดยประยุกต์ใช้กระบวนการให้คำปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม เน้นผู้เข้าอบรมเป็นศูนย์กลาง นั่นนับเป็นก้าวแรกบนทางเพื่อธรรม ในนาม “กลุ่มพัฒนาจิตเพื่อชีวิตดีงาม” (ต่อมาในปี พ.ศ.๒๕๕๔ ได้เปลี่ยนชื่อกลุ่มเป็น “กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม”)

           และชื่อค่ายของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม มีชื่อว่า DEAR Camp ย่อมาจาก Dhamma Education As Revolution Camp แปลเป็นไทยว่า “ค่ายธรรมศึกษาภิวัฒน์” มีที่มาจากในปี พ.ศ.๒๕๔๘ ได้ร่วมกับสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติจัดอบรม “เครือข่ายค่ายผู้นำยุวชนวิถีพุทธแห่งประเทศไทย” จึงทำให้เกิดชื่อค่าย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

           ต่อมาในปี พ.ศ.๒๕๕๒ กลุ่มเพื่อชีวิตดีงามได้รับมอบหมายให้ปฏิบัติงานภายใต้สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ โดยการสนับสนุน และส่งเสริมจากอาจารย์เจ้าคุณพระเมธีสุทธิกร (สังคม ญาณวฑฺฒโน) และอาจารย์เจ้าคุณพระวิจิตธรรมาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ผู้ช่วยเลขานุการสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมฯ ในขณะนั้น เป็นต้นมา

(โปรดติดตามตอนต่อไปวันพฤหัสบดีหน้า)

จากคอลัมน์ เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า

เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๒ “ปฐมเหตุเพื่อชีวิตดีงาม”

โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม

หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๗ พฤศจิกายนพ.ศ.๒๕๖๒

The post เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า ตอนที่ ๒ “ปฐมเหตุเพื่อชีวิตดีงาม” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม appeared first on Manasikul Online.

จดหมายถึงพระพุทธเจ้า…

เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๑

“เรายังดำเนินตามรอยบาทพระศาสดา”

โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม

การทำงานเผยแผ่ของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม เกิดขึ้นได้อย่างไร อาตมาคงต้องเล่าถึงเรื่องนี้ก่อน พระบาทแรกที่พระพุทธองค์ก้าวลงจากวัชรอาสน์ อันเป็นบัลลังก์แห่งพระองค์ผู้มีชัยไม่พ่ายแพ้ งานเผยแผ่ก็เริ่มต้นขึ้นที่นั่น

และนั่นคือสิ่งที่อาตมาอยากเล่าถวายพระพุทธองค์

พระพุทธศาสนากำเนิดขึ้นในดินแดนที่ชื่อว่าชมพูทวีปสองพันหกร้อยกว่าปี และครั้งที่พระเจ้าโศกมหาราชได้ส่งพระธรรมทูตไปเผยแผ่พระพุทธศาสนาทั่วโลกทั้ง ๙ สาย พระธรรมทูตสายที่ ๘ จึงได้นำพระพุทธศาสนาเข้ามาสู่ดินแดนสุวรรณภูมิซึ่งเป็นที่ตั้งของประเทศไทยในปัจจุบัน

จะเห็นว่าที่พระพุทธศาสนาอยู่ได้มาอย่างยาวนาน หรือมั่นคงเป็นปึกแผ่นและเผยแผ่ไปอยู่ทั่วทุกมุมโลกในปัจจุบัน หัวใจสำคัญมาจาก “การทำงานเผยแผ่ของพระพุทธองค์”

ถ้าเรามามองย้อนดูจุดเริ่มต้นการทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระพุทธองค์ ซึ่งเป็นปฐมเหตุให้พระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองมาถึงปัจจุบันก็คือ “ก้าวแรกที่พระพุทธองค์ก้าวย่างออกมาจากพุทธคยาไปยังป่าอิสิปตนมฤคทายวัน”

หลังจากที่พระพุทธองค์ได้ตรัสรู้ จึงได้ออกเดินทางจากใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ เมืองพุทธคยา ไปยังป่าอิสิปตนมฤคทายวัน (ปัจจุบันคือสารนาถ) เมืองพาราณสี  ระยะทางห่างกันกว่าสองร้อยกิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางด้วยเท้าสิบกว่าวัน เพื่อไปเทศน์โปรดปัญจวัคคีย์ทั้ง ๕ ได้แก่ โกณฑัญญะ วัปปะ ภัททิยะ มหานามะ และอัสสชิ ถือว่าเป็นวันที่พระพุทธองค์แสดงพระธรรมเทศนาครั้งแรกของโลก ซึ่งตรงกับวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๘ หรือที่เรียกว่า “วันอาสาฬหบูชา” ซึ่งทุกท่านทราบกันดีอยู่แล้ว

เหตุการณ์ครั้งนี้คือจุดเริ่มต้นการทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนา และชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของการทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระองค์ แต่สิ่งที่น่าสนใจคือวิธีการทำงานเผยแผ่ของพระพุทธองค์ ถ้าเราถอดบทเรียนในเหตุการณ์นี้โดยสรุปพบว่า

ประการที่หนึ่ง “เดินเข้าหา” เพื่อให้ได้หัวใจ

ย่างก้าวแรกที่เดินออกจากพุทธคยานั้นคือจุดเริ่มต้นของการทำงานเผยแผ่พระพุทธองค์ เป็นการเดินเข้าไปหา เข้าถึง และเข้าใจเพื่อจะมอบธรรมอันประเสริฐให้กับเหล่าพุทธบริษัท

ประการที่สอง “นั่งจับเข่าคุยกัน” เพื่อให้หัวคิด

เมื่อเดินเข้าไปหา เข้าถึง และเข้าใจ เปิดใจคุยกันด้วยความเมตตาธรรม เหมือนอย่างที่พระพุทธองค์ทำกับปัญจวัคคีย์ทั้ง ๕

กระบวนการที่พระพุทธเจ้าใช้ในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาจึงเรียกว่า “กระบวนธรรม” หรือที่เข้าใจกันในปัจจุบันคือ “พระวิทยากรกระบวนธรรม” หมายถึง พระวิทยากรที่จัดกระบวนการเรียนรู้ธรรมะอย่างมีส่วนร่วม เน้นประสบการณ์การเรียนรู้มากกว่าบรรยายให้ฟัง ซึ่งเป็นแนวทางของกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามที่ใช้กระบวนนี้เผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศไทยมาเกือบ ๒๐ ปี

สำหรับกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม เป็นกลุ่มพระวิทยากรที่สานต่ออุดมการณ์แนวคิดกระบวนธรรมของพระพุทธองค์ ได้ทำหน้าที่เป็นพระนักเผยแผ่ และพระนักเขียน ที่รู้จักกันดีในสังคมอยู่แล้ว

เช่น พระมหาวีระพันธ์ ชุติปัญโญ (นามปากกา “ชุติปัญโญ” ),พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี ป.ธ.๙,ดร. (นามปากกา “กิตติเมธี” ) และอีกหลายรูปคือ พระมหาไกรวรรณ์ ชินทตฺติโย ป.ธ.๙ (ขณะเป็นสามเณร),ดร. รองเจ้าคณะอำเภอเมือง จ.นครปฐม, พระมหาคลองธรรม ธมฺมาโภ ป.ธ.๙,ดร.(ลาสิกขา), พระมหาฐานันดร เขมปญฺโญ ดร. ทำงานเผยแผ่อยู่บนดอยกับชาวเขา จ.เชียงใหม่ และ พระอาจารย์ยุทธนา รมณียธมฺโม

และมีพระมหานภันต์ สนฺติภทฺโท ป.ธ.๙ ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ เป็นประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงามในยุคนั้น

ณ ปัจจุบันนี้มีพระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป ดร. (นามปากกา “ธรรมรตา”) เป็นประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สำหรับอาตมานั้นเป็นรุ่นลูกศิษย์ หรือรุ่นที่ ๓ ที่ได้เข้ามาทำงานในกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม  

เขียนจดหมายถึงพระพุทธเจ้า

เรื่องที่อยากเล่าให้พระพุทธเจ้าฟัง ตอนที่ ๑

“เรายังดำเนินตามรอยบาทพระศาสดา”

หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๓๑ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๖๒)

โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม

(โปรดติดตามตอนต่อไป วันพฤหัสหน้า)

The post จดหมายถึงพระพุทธเจ้า ตอนที่ ๑ “เรายังดำเนินตามรอยบาทพระศาสดา” โดย พระใบฎีกาคทาวุธ คเวสกธมฺโม appeared first on Manasikul Online.