“ความรู้สึกเจ็บจึงเป็นเหมือนสัญญาณเตือนภัย 

ให้ระมัดระวัง  หรือรอบคอบมากขึ้น”

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

“เปลี่ยนความผิดหวังให้เป็นพลังสร้างสรรค์ไม่รู้จบ”

ธรรมชาติให้ความรู้สึกเจ็บปวดมาไว้เป็นเครื่องเตือนสติ  กระตุ้นให้เห็นอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น  เหมือนขณะที่เราเดินเท้าเปล่าไปช้า ๆ  ที่สนามหญ้า  ทันใดนั้นผิวผ่าเท้าสัมผัสวัสดุแข็งแหลมจนรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ขึ้นแม้เพียงเล็กน้อย  ปลายประสาทก็ส่งข่าวให้สมองรับรู้อย่างรวดเร็วสั่งเท้าอย่าพึ่งเหยียบลงไป  ยั้งและยกออกมาพบว่า  เป็นตะปูขนาดเล็ก ถ้าเหยียบลงไปมากกว่านี้คงระทมทุกข์ไปนาน  ความรู้สึกเจ็บจึงเป็นเหมือนสัญญาณเตือนภัย  ให้เราระมัดระวังในการเดิน  หรือมีความรอบคอบต่อการดำเนินชีวิตมากขึ้น

ความทุกข์ 

หรือความรู้สึกเจ็บปวดเพราะความผิดหวัง

จึงเป็นสิ่งที่ดี 

เป็นธรรมชาติอย่างหนึ่งของชีวิต

ซึ่งมักคอยเตือนเราอยู่เสมอ

ถึงความไม่เที่ยงแท้แน่นอน  

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

คนที่เคยรักกันจนแต่งงาน  ไม่กี่วันก็สามารถที่จะทะเลาะขัดแย้งกันได้  ยิ่งถ้ายังไม่แต่งงานกลับมาขัดแย้งกันเรื่องผลประโยชน์ก็ถือว่าดีมากๆ  เพราะขนาดยังไม่แต่งงานเขาก็ยังเห็นกำไรตัวเองเป็นสำคัญ  ไม่คำนึงถึงทุนที่เราขาดไป  โดยเฉพาะความจริงใจที่ทุ่มเทให้ไป  เขาเผยธาตุร้ายตั้งแต่วันนี้ยังดีกว่าเรานึกว่าเขาดีจนถึงวันที่สายไป

ชีวิตคู่หากอยู่กันอย่างเข้าใจมีอะไรก็ยืดหยุ่นแก่กันและกัน  มันก็จะเป็น “คู่สร้างคู่สม” แต่ถ้าอยู่กันแบบคู่มวยซ้อมหมัดศอกกันทุกวัน ไม่นานก็กลายเป็น “คู่แค้น”  และส่วนใหญ่ผู้หญิงก็จะแค้นนานลึกจนกลายเป็น “นางแค้น”  ในที่สุด  ชีวิตก็หาสุขไม่ได้  (แต่ก็ไม่แน่เสมอไป ขึ้นชื่อว่า ความแค้น ผู้ชายที่แค้นนาน แค้นลึกก็มีเหมือนกัน ไม่ต่างกัน หากขาดสติให้กิเลสครองใจจนตกเป็นทาส ) สุดท้ายก็ทำร้ายตนเองและคนอื่น  สร้างทุกข์ต่อกันผูกพันกันในอีกรูปแบบหนึ่งเรียกว่า “คู่เวร”  จองเวรกันข้ามภพข้ามชาติ  ไม่มีใครอยากให้ชีวิตเป็นแบบนั้นแน่นอน

หากสุดท้ายคำว่า “หย่า” เป็นสิ่งที่ทั้งคู่คิดจะเลือก  มันก็ยากที่ใครจะทัดทานได้    ถึงจะเสียใจอยู่บ้างแต่เส้นทางชีวิตยังอีกไกล  ถึงอย่างไรก็ต้องเดินต่อ  บางทีจากแล้วจบให้ความรู้สึกเจ็บบรรเทา  อาจจะดีกว่าเจ็บไม่จางเพราะอยู่ด้วยกันอย่างไม่ถนอมรัก    แรกๆ ใจอาจจะยังไม่หายเจ็บ  สักพักมันก็จะกลายเป็นแค่ความทรงจำเก่าๆ 

หลายคนเมื่อพูดถึงชีวิตคู่  ก็มักจะคิดแค่คนสองคน  แต่จริงๆ แล้ว  บางครั้งมีมากกว่า ๒ คน  เมื่อพ่อแม่แยกทางกัน  แล้วลูกน้อยนั้นจะอยู่อย่างไร  บ่อยครั้งที่คุยกันกับพระที่สอนศีลธรรม  ได้รับเสียงสะท้อนว่า  พักหลังๆ มานี้  พูดเรื่องกตัญญูต่อพ่อแม่ได้ลำบากมาก  เพราะเด็กบางกลุ่มไม่เคยได้มีพ่อแม่เป็นบุพพการี  ความรู้สึกว่าจะต้องมีความกตัญญูจึงไม่ค่อยรู้สึก

“เหมือนพ่อแม่ได้สร้างตัวหนูขึ้นมา  แล้วก็พรากจิตวิญญาณหนูไป”

สหายธรรมท่านหนึ่งเล่าถึงความรู้สึกบางอย่างที่ได้รับรู้มาจากเด็ก

เรามีการอบรมให้เด็กเกิดความกตัญญูกตเวทีต่อพ่อแม่ 

ก็น่าจะมีการอบรมพ่อแม่ให้ทำหน้าที่ที่ดีต่อลูกเช่นเดียวกัน 

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

เพราะการส่งเสริมคุณธรรมความดี  ใช้การปลูกฝังให้เกิดเป็นนิสัยอยู่ในใจ  ไม่ใช่แค่สอนให้จำแต่ไม่ได้เอาไม่ทำ  แค่นำไปสอบอย่างเดียว  เป็นส่วนหนึ่งของบทสรุปจากการถอดบทเรียนร่วมกัน

หน้าที่ของคู่ครอง  คือการสร้างครอบครัวที่อบอุ่น  พ่อแม่ให้กำเนิดเกิดลูกรักขึ้นมาแล้ว  ก็ต้องอบรมเลี้ยงดูทั้งทางกาย  ให้เติบโตมีพลานามัยที่แข็งแรง   และหน้าที่ของพ่อแม่ใน สิงคาลสูตร บอกว่า 

๑.ห้ามไม่ให้ลูกทำชั่ว 

๒. สอนให้ตั้งอยู่ในความดี 

๓.ให้ศึกษาศิลปวิทยา 

๔.หาคู่ครองที่สมควรให้ 

๕.มอบสมบัติให้ในเวลาอันสมควร

ขั้นต้นจะเห็นว่าเป็นการบ่มเพาะให้ลูกเป็นคนดีตั้งแต่ที่บ้าน การสร้างนิสัยจึงเป็นหน้าที่ของพ่อแม่ที่จะกล่อมเกลาให้เด็กมีลักษณะอย่างไร  เด็กดีจึงเริ่มต้นที่บ้าน  พ่อแม่คือสิ่งแวดล้อมที่สำคัญที่สุดของลูก 

จากนั้นพ่อแม่ก็มีหน้าที่ส่งเสริมให้ลูกได้มีโอกาสสัมผัสกับประสบการณ์การเรียนรู้ที่ดี  คำว่าศึกษาศิลปวิทยา ในที่นี้ไม่ใช่แค่การศึกษาในห้องเรียนตามระบบ แต่หมายถึงการปลูกฝังอุปนิสัยรักการเรียนรู้และฝึกทักษะสำคัญประจำตัว  ให้มีทักษะพื้นฐานเอาตัวรอดและมีความสามารถในการประกอบอาชีพ สังเกตได้ถึงอดีตที่พ่อแม่จะให้ลูกช่วยงานและฝึกงาน จนสามารถสืบทอดกิจการของบ้านได้  การศึกษามีเงินพ่อแม่ก็ส่งเรียนได้ หรือมีทุนให้กู้ยืม  แต่นิสัยรักการเรียนรู้นั้น  ขึ้นอยู่ที่พ่อแม่จะปลูกฝังให้ตั้งแต่เด็กๆ

ส่วนเรื่องคู่ครองและการมอบทรัพย์มรดกนั้น  สมัยนี้เป็นเรื่องที่ทำได้ยาก  แต่พ่อแม่ก็ต้องดูแลให้ความรักของลูกให้อยู่ในครรลองที่เหมาะสม พร้อมทั้งเตรียมความพร้อมให้ลูกได้มีศักยภาพเพียงพอที่จะเป็นผู้นำครอบครัวในอนาคต  ไม่ว่าลูกสาวลูกชาย   เมื่อโลกผ่านมาถึงยุคนี้  ทุกคนจำเป็นต้องมีทักษะการบริหารจัดการตนเองที่ดี (oneself management) โดยเฉพาะการดูแลตนเองในด้านอารมณ์  เพื่อให้จิตใจมั่นคงเข้มแข็งพร้อมที่จะเผชิญปัญหาและอุปสรรคในอนาคต

คนที่มีจิตใจมั่นคงจะสามารถปรับตัวได้ทันทีเมื่อมีวิกฤติ  เก็บทุกเรื่องเจ็บให้เป็นบทเรียน  เปลี่ยนทุกอุปสรรคให้กลายเป็นอุปกรณ์ในการฝึกตน ต่อให้เจอสักร้อยความผิดหวังพลังแห่งการสร้างสรรค์ก็ยังคงเต็มเปี่ยม   จะดีแค่ไหนลองคิดดู?

“เปลี่ยนความผิดหวังให้เป็นพลังสร้างสรรค์ไม่รู้จบ” เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

The post “เปลี่ยนความผิดหวังให้เป็นพลังสร้างสรรค์ไม่รู้จบ” เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป appeared first on Manasikul Online.

ให้ “สติ ความรู้สึกตัว” เป็นของขวัญปีใหม่ วันใหม่ ในทุกขณะ สำหรับตัวเราเอง เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม / สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

ชีวิตของเราได้ก้าวสู่ปีพุทธศักราชใหม่แล้ว เด็ก ๆ หลายคนตื่นเต้นกับการเปลี่ยนแปลง โตขึ้น ชีวิตดูมีสีสันมากขึ้น เหมือนโลกได้ค่อยๆ เปิดกว้าง ขยับเข้าใกล้ความหวังความฝันมากขึ้น ทุกอย่างดูสามารถเป็นจริงได้ ทั้งๆ ที่จริง มันยังเป็นแค่ความฝันที่ใจหวังใฝ่ และยังไม่ได้ลงมือทำอะไรเลยก็ตาม

ในขณะเดียวกันผู้ใหญ่บางคนแม้กำลังเพลิดเพลินกับการฉลองมีความสุขในคืนข้ามปี แต่เมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว กลับพบว่ายังมีภาระมากมายที่ค้างคามาจากปีที่แล้ว หนี้สินจากปีที่แล้ว ก็พอกพูนตามมาปีนี้ด้วย

ได้ฟังจากหลายคน ชะตากรรมในวันข้ามปีก็แตกต่างกัน บางคนเศร้าเพราะคนที่รักจากไปในวันที่คนอื่นฉลองแต่ตนเองและครอบครัว ต้องนองน้ำตา  พลอยทำให้รู้สึกว่า โลกนี้ไม่ยุติธรรม ทำไมตนเองต้องทุกข์ในวันที่ทุกคนมีความสุข

บางคนก็สุขในวันข้ามปี เพราะคนที่รักเดินทางจากแดนไกลไปเยี่ยม แม้จะแค่ไม่กี่ชั่วโมงที่อยู่ด้วยกัน ข้าวมื้อนั้นที่ทุกคนพร้อมหน้า น้ำปลายังจะมีรสหวาน แม้วันใหม่ทุกคนต้องไปจากกัน แต่ภาพความทรงจำ และคำให้พรจากญาติผู้ใหญ่ ยังก้องอยู่ในหัวใจเสมอ ภาพหมู่ครอบครัวที่ถ่ายลงเฟซบุ๊ก แม้ไม่มีใครมากดไลค์แต่ก็ภูมิใจและอบอุ่น

การกลับบ้านปีนี้จึงเหมือน ได้เติมเชื้อเพลิง สร้างเป็นพลังงานขับเคลื่อนชีวิตให้ก้าวไป

ส่วนตัวผู้เขียนเอง ไม่ได้รู้สึกอะไรกับการเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา มากไปกว่าสัญญาณที่บ่งบอกว่าได้ผ่านไปอีกปีแล้ว ก็เท่านั้นเอง ไม่ได้ตื่นเต้นกับการเปลี่ยนแปลง และไม่ได้สลดกับการเปลี่ยนไป แต่บางทีก็ต้องตื่นตัวและใส่ใจความรู้สึกของคนอยู่ใกล้ นิ่งไปเลย เขาก็คิดว่าเราเฉยชา เมื่อพาทำบุญบ้าง สวดมนต์ข้ามปีบ้าง  หัวใจของคนท้อก็เหมือนได้เติมเต็ม ทำช่วงเวลานั้นๆ ให้มีความหมาย คนที่เรารู้ว่าเขาเหนื่อยล้าได้เห็นแววตาและรอยยิ้มที่พวกเขามีให้กัน  ก็น่าจะเป็นอีกวันที่พวกเขาได้มีกำลังใจที่จะใช้ชีวิตต่อไปในวันข้างหน้า

บางคนบอกว่า เบื่อคำอวยพรที่กดส่งพร้อมกัน สติกเกอร์ สวัสดีปีใหม่ดูไม่สำคัญ  มันก็อาจจะจริงสำหรับบางคน ไลน์ดังเป็นร้อยแต่น้อยใจที่ใครสักคนนั้นไม่ส่งอะไรมาเลย บางคนอาจไม่ได้คุยกันเลยทั้งปีแต่ภาพสวัสดีปีใหม่ก็ทำให้ได้สนทนากันอีกครั้ง

ฉะนั้นแล้ว ทุกการสื่อสารที่ส่งไปให้เขารู้ว่าเขานั้นยังมีตัวตนสำหรับเรา บางทีคนที่กำลังเหงา อาจจะได้กำลังใจจากสติกเกอร์ไลน์ก็เป็นได้ อย่าคิดมากไปเลยส่งไปเถอะ ถึงจะผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วก็ส่งได้ เพราะบางคนก็เพิ่งมาเปิดดูวันนี้แหละ

เริ่มต้นอย่างไร ในปีใหม่? มีหลายคนถามมา ก็ได้ให้พรว่า “สติมโต สทา ภทฺทํ” ผู้มีสติมีความเจริญทุกเมื่อ เพราะวันเวลาที่ผ่านมาและอนาคตที่จะก้าวไป ก็ไม่มีความสำคัญเท่ากับวันนี้

ปัจจุบันสำคัญที่สุด พรุ่งนี้เมื่อวานนี้สำคัญอย่างไรก็ไม่สำคัญเท่าวันนี้  เพราะวันนี้เท่านั้นที่เราสามารถที่จะทำอะไรดีๆ เพื่อตัวเราเองและคนที่เรารักได้ เมื่อวานก็พลาดไปแล้ว รอให้ถึงพรุ่งนี้ก็อาจสายเกินไป

ฉะนั้นแล้วปี ๒๕๖๔ นี้ ที่เคยตั้งใจไว้ว่าจะทำอะไรก็ขอให้ลงมือทำ และจงทำจนกว่าจะประสบความสำเร็จ เพราะว่า “พรใดๆ ก็ไม่มีค่าเท่ากับการลงมือทำของตัวเราเอง”

อยากให้ชีวิตเป็นอย่างไร ในปีนี้เรามีโอกาสแล้วสร้างสรรค์ให้คืนและวันต่อไปนี้มีความหมายและมีคุณค่าสู่วิถีแห่งความดีงาม จะเปลี่ยนไปกี่ พ.ศ. ความประพฤติไม่เปลี่ยนแก้ชงกี่วัดก็อาจไม่ช่วยอะไร

ดวงจะดีถ้าเรามีสติในทุกความคิด การกระทำและคำที่จะพูด เปลี่ยนเหตุคือการกระทำของเราให้ดีขึ้น ผลที่ตามมาก็จะดีไปตามเหตุนั่นเอง

ให้ “สติ ความรู้สึกตัว” เป็นของขวัญปีใหม่ วันใหม่ ในทุกขณะ สำหรับตัวเราเอง (เดิมชื่อ ” เก่าใหม่ก็ธรรมดาสำคัญว่า รู้ตัวไหม” เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป จากคอลัมน์ โชคดีที่มีพระ (หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๑๑ มกราคม พ.ศ.๒๕๖๑)

The post ให้ “สติ ความรู้สึกตัว” เป็นของขวัญปีใหม่ วันใหม่ ในทุกขณะ สำหรับตัวเราเอง เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป appeared first on Manasikul Online.

“การศึกษาเป็นเครื่องมือสำคัญของสังคม

ที่ช่วยพัฒนาคนให้มีคุณสมบัติ

และศักยภาพตามความคาดหวังของสังคม 

ซึ่งแต่ละยุคสมัยก็จะแตกต่างกัน

และการศึกษายังเป็นเครื่องมือ

สำหรับคนที่มุ่งพัฒนาสมรรถนะของตนเอง

เพื่อก้าวไปสู่ความสำเร็จในสาขาอาชีพ”

ได้ดีเพราะมีครู

เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม / สถาบันพัฒนาพระวิทยากร /

สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

            การศึกษาเป็นเครื่องมือสำคัญของสังคมที่ช่วยพัฒนาคนให้มีคุณสมบัติและศักยภาพตามความคาดหวังของสังคม  ซึ่งแต่ละยุคสมัยก็จะแตกต่างกัน และการศึกษายังเป็นเครื่องมือสำหรับคนที่มุ่งพัฒนาสมรรถนะของตนเอง เพื่อก้าวไปสู่ความสำเร็จในสาขาอาชีพ

          โรงเรียนเป็นสถาบันหรือกลไกทางสังคมในการบ่มเพาะให้ความรู้และปลูกฝังค่านิยมของสังคม ให้กับสมาชิกใหม่คือเยาวชน  กระทรวงศึกษาธิการจะกำหนดคุณสมบัติให้กับนักเรียนเพื่อใช้เป็นเกณฑ์ในการประเมินคุณภาพโรงเรียน และนักเรียน  โดยมีบุคลากรทางการศึกษาเป็นผู้ขับเคลื่อนนโยบาย สำคัญที่สุดก็คือ “ครู” 

          ในสิงคาลกสูตร กล่าวถึงหน้าที่หรือบทบาทของครูอาจารย์ที่มีต่อศิษย์หรือเด็กนักเรียนไว้โดยสรุปดังนี้

๑. ฝึกฝนแนะนำให้เป็นคนดี

๒. สอนให้เข้าใจแจ่มแจ้ง

๓. สอนศิลปวิทยาให้สิ้นเชิง

๔. ยกย่องให้ปรากฏในหมู่เพื่อน

๕. สร้างเครื่องคุ้มกันภัยในทิศต่างๆ

          เห็นได้ว่าในข้อแรกนั้นก็คือ แนะนำลูกศิษย์ให้เป็นคนดี ถ้าพูดถึงการให้คะแนน ประเด็นนี้น่าจะเป็นคะแนนจิตพิสัย  ซึ่งคุณครูให้เด็กไว้แล้วอย่างน้อยคนละ ๑๐ คะแนน แต่นักเรียนบางคนก็ค่อยๆ ทำหายไปทีละนิดๆ นักเรียนอาจจะไม่ใส่ใจเพราะดูเป็นคะแนนเล็กน้อย แต่จริงๆ แล้ว คะแนนจิตพิสัยนี้สำคัญที่สุดสำหรับการดำเนินชีวิตในวันข้างหน้า

เพราะฉะนั้น ครู ไม่อาจเพียงตั้งคะแนนไว้แล้วละเลยในการแนะนำ  หากมัวแต่คอยหักแต่คะแนนจิตพิสัยเพียงอย่างเดียวอาจจะพลาดวัตถุประสงค์ไป

          “คะแนนจิตพิสัย 

คือ หัวใจของการศึกษา” 

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

ผู้เขียนมองอย่างนั้น  เพราะนักเรียนต่อให้มีคะแนนและเกรดดีแค่ไหนหากจิตใจไม่ได้ถูกบ่มเพาะให้ดีแล้ว ก็มักจะมีปัญหาตามมาเสมอ 

เช่น เรียนเก่งแต่ไม่รับผิดชอบ  การบ้านก็เลยไม่เคยส่งเลย  หัวดีแต่ขี้เกียจงานที่ครูสั่งก็ไม่เคยเสร็จ  ตอนเข้าเรียนใหม่ๆ เกรดก็สูงนิสัยก็น่ารักแต่พอขึ้นมัธยม ๒-๓ ติดเพื่อนเท่านั้นแหละ การบ้านกลายเป็นยาพิษ ครูคือศัตรู รู้อย่างเดียวว่าวันนี้จะหลบไปไหน  เด็กผู้หญิงบางคนตอนอยู่มัธยมต้นยังใสซื่อผ่านไปปีเดียวกินเหล้าเก่งกว่าเด็กผู้ชายเสียอีก ฯลฯ

สภาพปัญหาเหล่านี้เป็นความจริงของโรงเรียนหลายแห่งที่กำลังเผชิญอยู่  เมื่อเด็กมีปัญหาขึ้นมาครูก็โทษครอบครัว ครอบครัวก็โทษโรงเรียน  โทษสภาพสังคม และบางคนก็โทษพระ(อันนี้เคยโดนจริงๆ) 

            กระบวนการในการช่วยเหลือเด็กแบบองค์รวมจึงไม่ค่อยเกิด  ในฝ่ายปกครองก็ตัดคะแนนความประพฤติ ขณะที่ฝ่ายวิชาการก็ตัดเกรดและให้ติด “๐” ติด “ร” ไว้  ผ่านไปจนถึง มัธยมปลาย เด็กบางคนจึงสะสมไว้เป็น ๒๐ – ๓๐ ตัว  พอถึงมัธยม ๖  ไม่สามารถจบได้ครูค่อยติดตามให้มาแก้มันก็ยากขึ้นไปอีกเพราะบางวิชาใช่ว่าจะหาครูเจอได้ง่ายๆ เมื่อเห็นเด็กมาง้อแก้ครูบางท่านก็หมั่นไส้ทำเป็นไม่สนใจเสียอีก 

เมื่อต้นเดือนธันวาคมที่ผ่านมาได้ไปที่  โรงเรียนปากคาดพิทยาคม จังหวัดบึงกาฬ  เห็นสภาพปัญหาต่างๆ เหล่านั้น  จึงได้จัดกระบวนการช่วยเหลือเด็กอย่างเป็นระบบ มีการจัดตลาดนัดวิชาการ  เพื่อให้นักเรียนได้มีวันพบกับครูที่ตนเองยังไม่แก้  และมีการติดตามต่อเนื่อง  แต่กระนั้นก็ค้นพบว่า “จิตใจของเด็กบางคนต้องได้รับการช่วยเหลือ” จึงได้นิมนต์พระไปจัดกระบวนการอบรมในเชิงจิตวิทยาให้คำปรึกษา ซึ่งพระจะต้องผ่านการฝึกและมีทักษะด้านนี้  เพราะจะไม่ใช่การเทศนาให้ฟัง  แต่เป็นการรับฟังเด็กด้วยหัวใจ

กระบวนการที่ทำทุกกิจกรรมเน้นการกระตุ้นให้คิด และสร้างเสริมกำลังใจ  ให้เด็กเห็นคุณค่าในตนเอง  ซึ่งบางคนนั้นมีความเก่งเฉพาะด้านแต่พอติด “๐” ติด “ร” เยอะก็ทำให้ท้อและรู้สึกว่าตนเองไร้ค่า เพราะสิ่งที่ตนเองเก่งนั้นครูมองไม่เห็น

  การปรับทัศนคติของครู

จึงดำเนินการไปควบคู่กันไปด้วย 

ทั้งครูและนักเรียนเริ่มเห็นความสำคัญ

ของ “คะแนนจิตพิสัย” 

เมื่อครูและเด็กเข้าใจกัน

กลไกการแก้ไขปัญหา

ก็ขับเคลื่อนไปอย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น 

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

โรงเรียนและครู  ยังคงเป็นฟันเฟืองสำคัญของสังคม  ที่รับภาระอันหนักอึ้ง  และเป็นที่พึ่งพาของเด็กๆ ทั้งประเทศ  สภาพสังคมที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว  แต่เงื่อนไขของการทำหน้าที่ครูกลับมากขึ้น  ก็คงได้แต่ให้กำลังใจคุณครูทุกท่าน  ที่ดูแลเอาใจใส่นักเรียนอยู่ในขณะนี้

ครูผู้เป็นกัลยาณมิตรของเด็กๆ

ไม่ใช่แค่สอนให้รู้ 

แต่ครูคือผู้สร้างแรงบันดาลใจ 

ให้นักเรียนจนมีไฟฝัน 

มุ่งมั่นที่จะก้าวไปสู่จุดหมาย

  และไม่ว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว

รอยยิ้มของครูพร้อมมีให้ลูกศิษย์เสมอ 

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

เด็กคนหนึ่งบอกกับครูว่า “ผมจะสู้ต่อครับ”  แล้วทั้งคู่ก็กอดกันแนบแน่น

ผู้เขียนเห็นแค่นี้ไม่รู้หรอกว่า พวกเขาผ่านเรื่องอะไรกันมา แต่มันคงหนักสาหัสพอสมควร แววตามุ่งมั่นเกิดขึ้นทั้งครูและนักเรียน  ผู้เขียนก็เชื่อมั่นว่าพวกเขาจะช่วยกันให้ผ่านเรื่องราวเหล่านั้นไปให้ได้ 

ทำให้นึกถึงคำกล่าวที่ว่า “ได้ดีเพราะมีครู”

ครูคือผู้ให้ความดี  ให้เด็กมีความรู้ 

ไม่ว่าศิษย์จะเป็นอย่างไร ในหัวใจของครูก็มีเมตตาต่อลูกศิษย์เสมอ…

“ได้ดีเพราะมีครู” เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม / สถาบันพัฒนาพระวิทยากร / สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post “ได้ดีเพราะมีครู” เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป appeared first on Manasikul Online.

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมา สัมพุทธัสสะ

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมา สัมพุทธัสสะ

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมา สัมพุทธัสสะ

ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น

ซึ่งเป็นผู้ไกลจากกิเลส ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง

“สวดมนต์” อานิสงส์มหาศาล

เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม/ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

          หลายคนเล่าให้ฟังว่าเวลาทุกข์เศร้า หรือกังวลใจก็มักจะสวดมนต์  ช่วยให้รู้สึกดีขึ้น  และเป็นเหตุให้สวดมนต์เป็นประจำ   ทำให้เห็นคุณค่าของการสวดมนต์มากขึ้น  ซึ่งความจริงแล้วเราชาวพุทธควรฝึกที่จะสวดมนต์เป็นกิจวัตรประจำวัน  โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนยุคใหม่ที่ห่างไกลจากกิจกรรมทางพระพุทธศาสนา  ไม่ค่อยได้เข้าวัดฟังธรรม  อยู่บ้านพ่อแม่ก็ไม่ได้พาลูกสวดมนต์   ทำให้ไม่คุ้นเคยกับการสวดมนต์   ครั้นจะมาสวดทีก็เก้อเขิน 

ดังนั้น  การได้สวดมนต์มีโอกาสระลึกถึงคุณของพระรัตนตรัย  หรือกล่าวคำนอบน้อมต่อองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า  อย่างน้อยๆ วันละครั้งหรือสองครั้ง  ก็จะเป็นสิ่งที่จะช่วยให้ใจเรามีที่ยึดเหนี่ยว  เมื่อเผชิญอารมณ์ต่างๆ มาตลอดทั้งวัน  ก่อนจะนอนก็ปรับใจให้มีความสงบสยบความว้าวุ่นด้วยการสวดมนต์ก่อนเข้านอน  จะช่วยผ่อนคลายความเครียด  และใจก็น้อมมาทางกุศล พักผ่อนอย่างสบายใจ

            บทสวดต่างๆ เป็นภาษาบาลีที่เราอาจไม่เข้าใจแต่ก็ไม่ต้องกังวลไป  เพราะทุกวันนี้มีแบบแปลให้รู้อยู่มากมายพร้อมทั้งในอินเทอร์เน็ตก็ง่ายต่อการค้นคว้าเพิ่มเติม  เราก็ศึกษาเรียนรู้ไปด้วยจะได้ไม่เป็นการท่องจำอย่างเดียว  แต่ประกอบไปด้วยความเข้าใจ  ก็จะยิ่งเพิ่มคุณค่าให้กับการสวดมนต์ของเราได้อย่างดีประโยชน์ของการสวดมนต์จึงจะช่วยเพิ่ม

  ๑.พลังศรัทธา (สัทธาพละ)  เพิ่มพลังความมั่นใจในพระรัตนตรัยให้มากขึ้น  และรักษาใจให้อยู่ในครรลองแห่งพุทธธรรม  คุ้นชินกับการนำชีวิตให้ใกล้ชิดพระพุทธศาสนา 

๒.  พลังความกล้า(วิริยพละ)  คือ พลังแห่งความมุ่งมั่น  ในการใช้ชีวิตตามแนวแห่งวิถีพุทธ  อุตสาหะพากเพียรในการทำสิ่งใดๆ ให้สำเร็จ  ไม่หวาดหวั่นกับอุปสรรค  และไม่เกรงกลัวกับความไม่แน่นอน  เพราะเรามีพระรัตนตรัยประทับจิต  จะก้าวไปทางไหนก็มีความมั่นใจในตนเอง 

๓. พลังแห่งการตื่นรู้ (สติพละ)  ชีวิตย่อมจะมีทั้งดีร้ายมาทายท้าให้เราต้องพลิกและปรับใจอยู่เสมอ  สติช่วยให้เราตื่นรู้  ดูสิ่งต่างๆ อย่างเท่าทัน  ไม่พรั่นพรึงหรือตื่นกลัวจนเกินเหตุ  ทำให้ใจพร้อมพลิกทุกวิกฤติให้เป็นโอกาส  

๔.  พลังใจที่เข้มแข็ง(สมาธิพละ)  สภาพสังคมปัจจุบันกดดันให้ใจคนมีภาวะเครียดและซึมเศร้า  การสวดมนต์ฝึกใจให้เป็นสมาธิอย่างสม่ำเสมอ  ช่วยให้ใจพร้อมเผชิญในทุกสถานการณ์ 

๕.พลังแห่งการหยั่งรู้ (ปัญญาพละ)  รู้ถึงความเป็นจริงของชีวิตและตระหนักรู้ถึงการดำเนินชีวิตควรเป็นอย่างไร   จะเผชิญทุกข์อย่างไรให้ใจไม่เจ็บ 

            การสวดมนต์จึงไม่ใช่แค่พิธีกรรม  แต่เป็นวิธีการที่ดีในการฝึกจิตใจให้มีพลัง   โดยเฉพาะการได้สาธยายแต่ละบทไปด้วยกันเป็นหมู่ใหญ่   ยิ่งจะสร้างความปีติ   อิ่มเอิบอบอุ่นใจ   ถ้าเสียงสวดมนต์ยังกังวานอยู่พระพุทธศาสนาก็คงจะยังยั่งยืนไปตราบนานเท่านาน  

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

            เมื่อหลายวันที่ผ่านมาผู้เขียนได้มีโอกาสร่วมกันสวดมนต์กับพระนวกะโพธิที่บวชเพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชฯ ที่วัดไทยลุมพินี สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาล

โดยเฉพาะกิจกรรมในวันที่ ๒๖ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๖๐ ที่ผ่านมา คณะพระนวกะโพธิพร้อมด้วยอุบาสกอุบาสิกา ได้ร่วมกันสวดมนต์ด้วยบทพระธัมมจักรกัปปวัตนสูตร*  ๙ จบ  ซึ่ง พระครูนิโครธบุญญากร ดร. ได้ให้ความเห็นว่า ที่นำสาธยายพระสูตรนี้ 

“เพราะเป็นพระสูตรที่เป็นต้นกำเนิดการเผยแผ่ธรรมของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า  อันนำแสงสว่างสู่โลกให้มนุษย์ได้ค้นพบสัจธรรมและนำสันติสุขสู่สังคม  กงล้อแห่งพระธรรมได้เคลื่อนตัวอย่างไม่หยุดยั้งตั้งแต่อดีตจนปัจจุบันเป็นเวลามากกว่า ๒ พันปี”

  จึงสมควรที่จะเป็นบทสาธยายเพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๙  ผู้ซึ่งนำสันติสุขสู่ประชาชนนับตั้งแต่ขึ้นครองราชย์ จนกระทั้งปัจจุบัน  สิ่งที่พระองค์ฝากไว้จะยังคงอยู่คู่คนไทยไปอีกนานเป็นอเนกอนันต์ 

            การสวดมนต์หรือการสาธยายพระสูตร  จึงได้ประโยชน์ทั้งในแง่ร่างกาย และจิตใจ ทั้งต่อตนเองและผู้อื่น ๆ ตลอดจนสังคมส่วนรวม ยิ่งถ้าหากเรารู้ความหมายหรือความสำคัญของแต่ละพระสูตร ก็จะยิ่งเพิ่มพลังศรัทธาความเชื่อมั่นเพิ่มขึ้นไปอีก 

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

            การสวดมนต์ในทางพระพุทธศาสนา จึงไม่ใช่การสวดเพื่ออ้อนวอนขอ แต่เพื่อเอื้อให้กับการฝึกฝนจิตใจตนเองและเรียนรู้หลักธรรมเพื่อน้อมนำมาปฏิบัติใช้ในชีวิต  ยกระดับจิตใจนำวิถีโลกสู่กระแสธรรมได้เป็นอย่างดี 

            ลองมาหัดสวดมนต์ก่อนนิทรา

ฝึกเจริญจิตภาวนา 

ก่อนบอกราตรีสวัสดิ์

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

“สวดมนต์” อานิสงส์มหาศาล เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม/ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

*บทสวดพระธัมมจักกัปปวัตนสูตร

(หันทะ มะยัง ธัมมะจักกัปปะวัตตะนะสุตตะปาฐัง ภะณามะ เส.)

เอวัมเม สุตัง,  (ข้าพเจ้า คือพระอานนท์เถระ) ได้ฟังมาแล้วอย่างนี้

เอกัง สะมะยัง ภะคะวา,  สมัยหนึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้า

พาราณะสิยัง วิหะระติ อิสิปะตะเน มิคะทาเย ฯ,  เสด็จประทับอยู่ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวันใกล้เมืองพาราณสี

ตัตระ โข ภะคะวา ปัญจะวัคคิเย ภิกขู อามันเตสิ ฯ , ในกาลนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเตือนพระปัญจวัคคีย์อย่างนี้ว่า

เทฺวเม ภิกขะเว อันตา,  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ที่สุดแห่งการกระทำสอง อย่างเหล่านี้  มีอยู่,  ปัพพะชิเตนะ นะ เสวิตัพพา,  เป็นสิ่งที่บรรพชิตไม่ควรข้องแวะเลย,  โย จายัง กาเมสุ กามะสุขัลลิกานุโยโค,  คือการประกอบตนพัวพันอยู่ด้วยความใคร่ในกาม ทั้งหลาย,  หีโน (สะกด ฮีโน),  เป็นของต่ำทราม,  คัมโม,  เป็นของชาวบ้าน ,(เป็นเหตุให้ตั้งบ้านเรือน)  โปถุชชะนิโก,  เป็นของคนชั้นปุถุชน (เป็นของคนผู้มีกิเลสหนา),  อะนะริโย, ไม่ใช่ข้อปฏิบัติของพระอริยเจ้า, (ไม่ใช่ของคนไปจากข้าศึกคือกิเลส)  อะนัตถะสัญหิโต,  ไม่ประกอบด้วยประโยชน์เลย, นี้อย่างหนึ่ง

โย จายัง อัตตะกิละมะถานุโยโค, อีกอย่างหนึ่ง, คือการประกอบการทรมานตนให้ลำบาก,  ทุกโข, เป็นสิ่งนำมาซึ่งทุกข์,  อะนะริโย,  ไม่ใช่ข้อปฏิบัติของพระอริยเจ้า, (ไม่ใช่ไปจากข้าศึกคือกิเลส) อะนัตถะสัญหิโต, ไม่ประกอบด้วยประโยชน์เลย,

เอเต เต ภิกขะเว อุโภ อันเต อะนุปะคัมมะ มัชฌิมา ปะฏิปะทา,ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  ข้อปฏิบัติเป็นทางสายกลาง  ไม่เข้าไปหาส่วนสุดแห่งการกระทำสองอย่างนั้น, มีอยู่ , ตะถาคะเตนะ อะภิสัมพุทธา, เป็นข้อปฏิบัติที่ตถาคตได้ตรัสรู้พร้อมเฉพาะแล้ว,  (อันตถาคตได้ตรัสรู้แล้วด้วยปัญญาอันยิ่ง) , จักขุกะระณี, เป็นเครื่องกระทำให้เกิดจักษุ, ญาณะกะระณี,  เป็นเครื่องกระทำให้เกิดญาณ,  อุปะสะมายะ, เพื่อความสงบ , อะภิญญายะ เพื่อความรู้ยิ่ง, สัมโพธายะ, เพื่อความรู้พร้อม , นิพพานายะ สังวัตตะติ ฯ  เป็นไปพร้อมเพื่อนิพพาน , (ย่อมเป็นไปเพื่อเข้าไปสงบระงับจากกิเลส เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความรู้ดี เพื่อความดับ)

กะตะมา จะ สา ภิกขะเว มัชฌิมา ปฏิปทา, ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย , ข้อปฏิบัติเป็นทางสายกลางนั้น เป็นอย่างไรเล่า? อะยะเมวะ อะริโย อัฏฐังคิโก มัคโค ฯ ข้อปฏิบัติเป็นทางสายกลางนั้น  คือข้อปฏิบัติเป็นหนทางอันประเสริฐ ประกอบด้วยองค์แปดประการ นี้เอง,

เสยยะถีทัง,  ได้แก่สิ่งเหล่านี้คือ :

สัมมาทิฏฐิ , ความเห็นชอบ (ปัญญาอันเห็นชอบ) ,  สัมมาสังกัปโป, ความดำริชอบ,  สัมมาวาจา, การพูดจาชอบ,  สัมมากัมมันโต,  การทำการงานชอบ,  สัมมาอาชีโว,  การเลี้ยงชีวิตชอบ,  สัมมาวายาโม  ความพากเพียรชอบ,  สัมมาสติ,  ความระลึกชอบ,  สัมมาสมาธิ,  ความตั้งใจมั่นชอบ.

อะยัง โข สา ภิกขะเว มัชฌิมา ปฏิปทา,  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  นี้แล  คือข้อปฏิบัติเป็นทางสายกลาง,  ตะถาคะเตนะ อะภิสัมพุทธา,  เป็นข้อปฏิบัติที่ตถาคตได้ตรัสรู้พร้อมเฉพาะแล้ว, (ด้วยปัญญาอันยิ่ง) , จักขุกะระณี,  เป็นเครื่องกระทำให้เกิดจักษุ,  ญาณะกะระณี,  เป็นเครื่องกระทำให้เกิดญาณ,  อุปะสะมายะ,  เพื่อความสงบ, อะภิญญายะ,  เพื่อความรู้ยิ่ง,  สัมโพธายะ, เพื่อความรู้พร้อม,  นิพพานายะ สังวัตตะติ ฯ , เป็นไปพร้อมนิพพาน.

อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขัง อริยสัจจัง,  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย,  ก็อริยสัจคือทุกข์นี้,  มีอยู่ ,  ชาติปิ ทุกขา,  คือ ความเกิดก็เป็นทุกข์,  ชราปิ ทุกขา,  ความแก่ก็เป็นทุกข์ ,  มะระณัมปิ ทุกขัง,  ความตายก็เป็นทุกข์,  โสกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสาปิ ทุกขา,  ความโศก  ความร่ำไรรำพัน ความไม่สบายกาย  ความไม่สบายใจ  ความคับแค้นใจ ก็เป็นทุกข์,

อัปปิเยหิ สัมปะโยโค ทุกโข,  ความประสบกับสิ่งไม่เป็นที่รักที่พอใจก็เป็นทุกข์,  ปิเยหิ วิปปะโยโค ทุกโข ,  ความพลัดพรากจากสิ่งเป็นที่รักที่พอใจ ก็เป็นทุกข์,  ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ ตัมปิ ทุกขัง,  มีความปรารถนาสิ่งใด ไม่ได้สิ่งนั้น นั่นก็เป็นทุกข์,  สังขิตเตนะ ปัญจุปาทานักขันธา ทุกขา ฯ , ว่าโดยย่อ อุปาทานขันธ์ทั้งห้า เป็นตัวทุกข์,

อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขะสะมุทะโย อริยสัจจัง,  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย,  ก็อริยสัจคือเหตุให้ทุกข์นี้,  มีอยู่,  ยายัง ตัณหา,  นี้คือตัณหา,

โปโนพภะวิกา,  อันเป็นเครื่องทำให้มีการเกิดอีก,  นันทิราคะสะหะคะตา ,  อันประกอบอยู่ด้วยความกำหนัดด้วยอำนาจความเพลิน,  ตัตระ ตัตราภินันทินี,  เป็นเครื่องให้เพลินยิ่งในอารมณ์นั้น ๆ,  เสยยะถีทัง,  ได้แก่ตัณหาเหล่านี้คือ , กามะตัณหา ตัณหาในกาม  (ความทะยานอยากในอารมณ์ที่ใคร่) ,  ภะวะตัณหา,  ตัณหาในความมีความเป็น,  (ความทะยานอยากในความมี ความเป็น),  วิภะวะตัณหา,  ตัณหาในความไม่มีไม่เป็น (ความทะยานอยากในความไม่มี ไม่เป็น)

อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขะนิโรโธ อริยสัจจัง,  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย,  ก็อริยสัจคือความดับไม่เหลือแห่งทุกข์นี้,  มีอยู่ ,  โย ตัสสาเยวะ ตัณหายะ อะเสสะวิราคะนิโรโธ,  นี้คือความดับสนิทเพราะจางไปโดยไม่มีเหลือของตัณหานั้น  นั่นเอง,  จาโค,  เป็นความสละทิ้ง,  ปะฏินิสสัคโค,  เป็นความสลัดคืน,  มุตติ ,  เป็นความปล่อย,  อนาลโย,  เป็นความไม่ทำให้มีที่อาศัย,  ซึ่งตัณหานั้น. (ความไม่พัวพันแห่งตัณหานั้น)

อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อริยสัจจัง,    ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย,  ก็อริยสัจคือข้อปฏิบัติที่ทำสัตว์ให้ลุถึงความดับไม่เหลือแห่งทุกข์นี้,  มีอยู่ , อะยะเมวะ อะริโย อัฏฐังคิโก มัคโค,  นี้คือข้อปฏิบัติเป็นหนทางอันประเสริฐ  ประกอบด้วยองค์แปดประการ, เสยยะถีทัง,  ได้แก่ สิ่งเหล่านี้ คือ :-  สัมมาทิฏฐิ,  ความเห็นชอบ (ปัญญาอันเห็นชอบ),  สัมมาสังกัปโป,  ความดำริชอบ,  สัมมาวาจา,  การพูดจาชอบ,  สัมมากัมมันโต,  การทำการงานชอบ, สัมมาอาชีโว,  ความเลี้ยงชีวิตชอบ,  สัมมาวายาโม,  ความเพียรชอบ,  สัมมาสติ, ความระลึกชอบ,  สัมมาสมาธิ, ความตั้งใจมั่นชอบ

อิทัง ทุกขัง อะริยะสัจจันติ เม ภิกขะเว ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ ฯ ,  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย, จักษุเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,   ญาณเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  ปัญญาเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  วิชชาเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  แสงสว่างเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  ในธรรมที่เราไม่เคยฟังมาแต่ก่อน,  ว่าอริยสัจคือทุกข์  เป็นอย่างนี้อย่างนี้  ดังนี้,  ตัง โข ปะนิทัง ทุกขัง อะริยะสัจจัง ปะริญเญยยันติ,  ว่า ก็อริยสัจคือทุกข์นั้นแล  เป็นสิ่งที่ควรกำหนดรู้  ดังนี้,  ตัง โข ปะนิทัง ทุกขัง อะริยะสัจจัง ปะริญญาตันติ, ว่า ก็อริยสัจคือทุกข์นั้นแล  เรากำหนดรู้ได้แล้ว ดังนี้.

อิทัง ทุกขะสะมุทะโย อริยสัจจันติ เม ภิกขะเว ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ ฯ  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย, จักษุเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,   ญาณเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  ปัญญาเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  วิชชาเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  แสงสว่างเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  ในธรรมที่เราไม่เคยฟังมาแต่ก่อน,  ว่าอริยสัจคือเหตุให้เกิดทุกข์  เป็นอย่างนี้อย่างนี้  ดังนี้, 

ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะสะมุทะโย อะริยะสัจจัง ปะหาตัพพันติ, ว่า ก็อริยสัจคือเหตุให้เกิดทุกข์นั้นแล  เป็นสิ่งที่ควรละเสีย  ดังนี้,  ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะสะมุทะโย อะริยะสัจจัง ปะหี (สะกด ฮี) นันติ,  ว่า  ก็อริยสัจคือเหตุให้เกิดทุกข์นั้นแล  เราละได้แล้ว  ดังนี้.

อิทัง ทุกขะนิโรโธ อริยสัจจันติ เม ภิกขะเว, ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ, จักขุง อุทะปาทิ, ญาณัง อุทะปาทิ, ปัญญา อุทะปาทิ, วิชชา อุทะปาทิ, อาโลโก อุทะปาทิ ฯ,  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย, จักษุเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  ญาณเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  ปัญญาเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  วิชชาเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  แสงสว่างเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  ในธรรมทั้งหลายที่เราไม่ได้เคยฟังมาแต่ก่อน,  ว่า  อริยสัจคือความดับไม่เหลือแห่งทุกข์  เป็นอย่างนี้อย่างนี้  ดังนี้, 

ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะนิโรโธ อริยสัจจัง สัจฉิกาตัพพันติ,  ว่า  ก็อริยสัจคือความดับไม่เหลือแห่งทุกข์นั้นแล  เป็นสิ่งที่ควรทำให้แจ้ง  ดังนี้ ,  ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะนิโรโธ อะริยะสัจจัง สัจฉิกะตันติ  ว่า ก็อริยสัจคือความดับไม่เหลือแห่งทุกข์นั้นแล  เราทำให้แจ้งได้แล้ว  ดังนี้

อิทัง ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อริยสัจจันติ เม ภิกขะเว, ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ,  จักขุง อุทะปาทิ,  ญาณัง อุทะปาทิ,  ปัญญา อุทะปาทิ,  วิชชา อุทะปาทิ,  อาโลโก อุทะปาทิ ฯ,  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย, จักษุเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  ญาณเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  ปัญญาเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  วิชชาเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  แสงสว่างเกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  ในธรรมทั้งหลายที่เราไม่ได้เคยฟังมาแต่ก่อน,  ว่าอริยสัจคือข้อปฏิบัติที่ทำสัตว์ให้ลุถึงความดับไม่เหลือแห่งทุกข์นั้นแล เป็นสิ่งที่ควรทำให้เกิดมี  ดังนี้, 

ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจัง ภาเวตัพพันติ,  ว่า ก็อริยสัจคือข้อปฏิบัติที่ทำสัตว์ให้ลุถึงความดับไม่เหลือแห่งทุกข์นั้นแล  เราทำให้เกิดมีได้แล้ว  ดังนี้.

ยาวะกีวัญจะ เม ภิกขะเว, อิเมสุ จะตูสุ อริยสัจเจสุ, เอวันติปะริวัฏฏัง ทวาทะสาการัง ยะถาภูตัง ญาณะทัสสะนัง นะ สุวิสุทธัง อะโหสิ ฯ,  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย, ปัญญาเครื่องรู้เห็นตามที่เป็นจริง,  มีปริวัฏฏ์สาม  มีอาการสิบสอง  เช่นนั้น , ในอริยสัจทั้งสี่เหล่านี้, ยังไม่เป็นของบริสุทธิ์หมดจดด้วยดีแก่เรา  อยู่เพียงใด, 

เนวะ ตาวาหัง ภิกขะเว สะเทวะเก โลเก สะมาระเก สะพรัหมะเก สัสสะมะณะพราหมะณิยา ปะชายะ สะเทวะมะนุสสายะ อะนุตตะรัง สัมมาสัมโพธิง อะภิสัมพุทโธ ปัจจัญญาสิง ฯ ,  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย,  ตลอดกาลเพียงนั้น,  เรายังไม่ปฏิญญาว่า  ได้ตรัสรู้พร้อมเฉพาะแล้ว, ซึ่งอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณ,  ในโลกพร้อมทั้งเทวโลก  มารโลก  พรหมโลก,  ในหมู่สัตว์พร้อมทั้งสมณพราหมณ์  พร้อมทั้งเทวดาและมนุษย์  

ยะโต จะ โข เม ภิกขะเว,  อิเมสุ จะตูสุ อะริยะสัจเจสุ,  เอวันติปะริวัฏฏัง ทวาทะสาการัง ยะถาภูตัง ญาณะทัสสะนัง สุวิสุทธัง อโหสิ ฯ,  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย,  เมื่อใด,  ปัญญาเครื่องรู้เห็นตามที่เป็นจริง,  มีปริวัฏฏ์สาม  มีอาการสิบสอง  เช่นนั้น,  ในอริยสัจทั้งสี่เหล่านี้,  เป็นของบริสุทธิ์หมดจดด้วยดีแก่เรา,   

อะถาหัง ภิกขะเว สะเทวะเก โลเก สะมาระเก สะพรัหมะเก, สัสสะมะณะพราหมะณิยา ปะชายะ สะเทวะมะนุสสายะ, อะนุตตะรัง สัมมาสัมโพธิง อะภิสัมพุทโธ ปัจจัญญาสิง ฯ,  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย, เมื่อนั้น, เราปฏิญญาว่าได้ตรัสรู้พร้อมเฉพาะแล้ว, ซึ่งอนุตตรสสัมมาสัมโพธิญาณ,  ในโลกพร้อมทั้งเทวโลก  มารโลก พรหมโลก , ในหมู่สัตว์พร้อมทั้งสมณพราหมณ์  พร้อมทั้งเทวดาและมนุษย์.

ญาณัญจะ ปะนะ เม ทัสสะนัง อุทะปาทิ, ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ,ก็ญาณและทัศนะได้เกิดขึ้นแล้วแก่เรา,  อะกุปปา เม วิมุตติ, ว่าความหลุดพ้นของเราไม่กลับกำเริบ,  อะยะมันติมา ชาติ, ความเกิดนี้เป็นการเกิดครั้งสุดท้าย,  นัตถิทานิ ปุนัพภะโว-ติ ฯ, บัดนี้ความเกิดอีกย่อมไม่มี ดังนี้.

อิทะมะโวจะ ภะคะวา ฯ,  พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้ตรัสธรรมปริยายนี้แล้ว,  อัตตะมะนา ปัญจะวัคคิยา ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุง ฯ , พระภิกษุปัญจวัคคีย์ก็มีใจยินดีเพลิดเพลินภาษิตของพระผู้มีพระภาคเจ้า ,  อิมัสมิญจะ ปะนะ เวยยากะระณัสมิง ภัญญะมาเน,  ก็แลเมื่อไวยากรณ์นี้ อันพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสอยู่,  อายัสมะโต โกณทัญญัสสะ วิระชัง วีตะมะลัง ธัมมะจักขุง อุทะปาทิ, จักษุในธรรมอันปราศจากธุลี ปราศจากมลทิน ได้เกิดขึ้นแล้ว แก่พระผู้มีอายุโกณทัญญะ,

“ยังกิญจิ สะมุทะยะธัมมัง สัพพันตัง นิโรธะธัมมันติ ฯ”,  ว่า  “สิ่งใดสิ่งหนึ่งมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดาแล้ว สิ่งนั้นทั้งปวง ก็ต้องดับสลายไปเป็นธรรมดา”

ปะวัตติเต จะ ภะคะวะตา ธัมมะจักเก,  ก็เมื่อธรรมจักรอันพระผู้มีพระภาคเจ้า ให้เป็นไปแล้ว,

ภุมมา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง,  เหล่าภูมิเทวดาก็ส่งเสียงให้บันลือลั่นขึ้นว่า,  เอตัมภะคะวะตา พาราณะสิยัง อิสิปะตะเน มิคะทาเย อะนุตตะรัง ธัมมะจักกัง ปะวัตติตัง อัปปะฏิวัตติยัง สะมะเณนะ วา พราหมะเณนะ วา เทเวนะ วา มาเรนะ วา พรัหมุนา วา เกนะจิ วา โลกัสมินติ ฯ ,  ว่า นั่นจักรคือธรรม ไม่มีจักรอื่นสู้ได้ อันพระผู้มีพระภาคเจ้าให้เป็นไปแล้ว  ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน  ใกล้เมืองพาราณสี  อันสมณพราหมณ์  เทวดา  มาร  พรหม  และใคร ๆ ในโลกยังให้เป็นไปไม่ได้ ดังนี้.

ภุมมานัง เทวานัง สัททัง สุตวา จาตุมมะหาราชิกา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง ฯ,  เทพเจ้าเหล่าชั้นจาตุมหาราชได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าภูมิเทวดาแล้ว ก็ยังเสียงให้บันลือลั่น,

จาตุมมะหาราชิกานัง เทวานัง สัททัง สุตวา ตาวะติงสา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง ฯ,  เทพเจ้าเหล่าชั้นดาวดึงส์ ได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้นจาตุมหาราชแล้ว ก็ยังเสียงให้บันลือลั่น,

ตาวะติงสานัง เทวานัง สัททัง สุตวา ยามา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง ฯ ,  เทพเจ้าเหล่าชั้นยามาได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้นดาวดึงส์แล้ว ก็ยังเสียงให้บันลือลั่น,

ยามานัง เทวานัง สัททัง สุตวา ตุสิตา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง ฯ , เทพเจ้าเหล่าชั้นดุสิตได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้นยามาแล้ว ก็ยังเสียงให้บันลือลั่น,

ตุสิตานัง เทวานัง สัททัง สุตวา นิมมานะระตี เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง ฯ,  เทพเจ้าเหล่าชั้นนิมมานรดีได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้นดุสิตแล้ว ก็ยังเสียงให้บันลือลั่น,

นิมมานะระตีนัง เทวานัง สัททัง สุตวา ปะระนิมมิตะวะสะวัตตี เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง ฯ ,  เทพเจ้าเหล่าชั้นปรนิมมิตวสวัตดีได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้นนิมมานรดีแล้ว ก็ยังเสียงให้บันลือลั่น,

ปะระนิมมิตะวะสะวัตตีนัง เทวานัง สัททัง สุตวา พรัหมะกายิกา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง,  พรหมเจ้าที่เกิดในชั้นพรหมได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้นปรนิมมิตวสวัตตีแล้ว ก็ยังเสียงให้บันลือลั่นขึ้น,

“เอตัมภะคะวะตา พาราณะสิยัง อิสิปะตะเน มิคะทาเย อะนุตตะรัง ธัมมะจักกัง ปะวัตติตัง อัปปะฏิวัตติยัง สะมะเณนะ วา พราหมะเณนะ วา เทเวนะ วา มาเรนะ วา พรัหมุนา วา เกนะจิ วา โลกัสมินติ ฯ”,  “ว่า นั่นจักรคือธรรม ไม่มีจักรอื่นสู้ได้ อันพระผู้มีพระภาคเจ้าให้เป็นไปแล้วที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน  ใกล้เมืองพาราณสี  อันสมณพราหมณ์  เทวดา มาร  พรหม  และใคร ๆ ในโลก  ไม่สามารถให้เป็นไปได้ดังนี้ ฯ”,

อิติหะ เตนะ ขะเณนะ เตนะ มุหุตเตนะ ยาวะ พรัหมะโลกา สัทโท อัพภุคคัจฉิ ฯ,  โดยขณะหนึ่งครู่หนึ่งนั้น เสียงขึ้นไปถึงพรหมโลกด้วยประการฉะนี้ ฯ,

อะยัญจะ ทะสะสะหัสสี โลกะธาตุ สังกัมปิ สัมปะกัมปิ สัมปะเวธิ ฯ ,  ทั้งหมื่นโลกธาตุ ได้หวั่นไหวสะเทือนสะท้านลั่นไป,

อัปปะมาโณ จะ โอฬาโร โอภาโส โลเก ปาตุระโหสิ,  ทั้งแสงสว่างอันใหญ่ยิ่งไม่มีประมาณ ได้ปรากฏแล้วในโลก,

อะติกกัมเมวะ เทวานัง เทวานุภาวัง ฯ,  ล่วงเทวานุภาพของเทวดาทั้งหลายเสียหมด ฯ,

อะถะ โข ภะคะวา อุทานัง อุทาเนสิ, ในลำดับนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทรงเปล่งอุทานขึ้นว่า,

อัญญาสิ วะตะ โภ โกณทัญโญ อัญญาสิ วะตะ โภ โกณทัญโญติ,   โกณทัญญะผู้เจริญได้รู้แล้วหนอ  โกณทัญญะได้รู้แล้วหนอ  ผู้เจริญ,

อิติหิทัง อายัสมะโต โกณทัญญัสสะ “อัญญาโกณทัญโญ” เตววะ นามัง อะโหสีติ ฯ,  เพราะเหตุนั้น นามว่า “อัญญาโกณทัญญะ” นี้นั่นเทียว ได้มีแล้วแก่พระโกณทัญญะผู้มีอายุ  ด้วยประการฉะนี้แล ฯ.

The post “สวดมนต์” อานิสงส์มหาศาล เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป appeared first on Manasikul Online.

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม / สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

เมื่อเอ่ยถึง “ทศพิธราชธรรม” 

มีบ้างคนเข้าใจผิดคิดว่า

เป็นธรรมะสำหรับพระราชาเท่านั้น

  ซึ่งจริงๆ แล้วธรรมะของพระพุทธเจ้า

สามารถนำมาปรับใช้ได้กับทุกคน 

ใครทำได้คนนั้นก็ได้รับประโยชน์

จากการประพฤติธรรมของตนเอง 

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

           ทศพิธราชธรรม  เป็นหลักที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงรู้  ยึดเป็นหลักในการประยุกต์ใช้ในการทรงงาน  จากนั้นพระองค์ก็ทรงพัฒนาให้เป็นหลักแก่เราชาวไทยอีกด้วย  สิ่งต่างๆ พระองค์ได้ทรงย่อยให้ง่ายแก่เราในการที่จะประพฤติตนตามพระองค์ท่าน 

ถ้าเราสังเกตจะเห็นได้ว่า พระองค์ทรงทำสิ่งที่ยากให้ประชาชนทั่วไปเข้าใจง่าย  และนำไปใช้ได้จริง  พร้อมทั้งมีชื่อเรียกที่กระตุ้นความน่าสนใจ และสะกิดให้เกิดสะดุดเกิดความสนใจ  เช่น  โครงการชั่งหัวมัน  แก้มลิง  ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ฯลฯ สะท้อนถึงความเป็นอัจฉริยภาพที่มหัศจรรย์ 

           “ทศพิธราชธรรม” ประกอบด้วย หลักธรรมสำคัญ ๑๐ ประการ  ดังนี้

           ๑. ทาน          หมายถึง การให้  การเอื้อเฟื้อแบ่งปัน  ดังที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจเดินทางไปช่วยเหลือพสกนิกรชาวไทยในทุกภาคส่วน ด้วยการเสียสละพระราชทรัพย์ สิ่งของ โดยไม่เลือก เชื้อชาติ ศาสนา มุ่งสร้างสรรค์สันติสุขสู่ปวงชนเป็นสำคัญ เป็นการให้อามิสทาน และทุกๆ ปีพระองค์ทรงให้หลักธรรมในการดำเนินชีวิตและการทำงานในการมีพระบรมราโชวาทต่อประชาชนในโอกาสต่างๆ อย่างสม่ำเสมอ ถือว่าเป็นการให้ธรรมทาน 

การดำเนินรอยตามพระองค์ เราสามารถฝึกตนเองให้เป็นคนที่มีจิตใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ แบ่งปัน สิ่งของ หรือช่วยเหลือคนอื่นตามกำลังความสามารถ ดังปรากฏในยามที่เพื่อนไทยลำบากเราต่างก็ออกมาช่วยเหลือแบ่งเบาความเดือนร้อนร่วมกัน  ภาพเหล่านี้เป็นสิ่งสะท้อนการได้ซึมซับมาจากพระองค์เหมือนลูกได้เรียนรู้ลักษณะนิสัยที่ดีมาจากพ่อผู้เป็นตัวอย่าง

         ๒. ศีล หมายถึง ความประพฤติที่ดีงาม สำรวมในกายวาจาอันสงบ เว้นจากการทำสิ่งที่ไม่ดี เป็นต้นว่า เว้นจากการเบียดเบียนคนอื่น เว้นจากการทุจริตคนโกง เว้นจากการประพฤติผิดในกาม เว้นจากการโป้ปดกล่าวเท็จ หรือใช้คำหยาบคายประทุษร้ายกันทางวาจา และเว้นจากการเกี่ยวข้องกับสิ่งเสพติดให้โทษรวมถึงอบายมุขการพนัน ข้อนี้เป็นสิ่งสำคัญซึ่งจะช่วยให้สังคมประสบสุข ไม่เดือดร้อนวุ่นวาย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๙ ของเราทรงเป็นพุทธมามกะต้นแบบซึ่งเราควรมีท่านเป็นแนวทางในการประพฤติตนอย่างยิ่ง

           ๓. ปริจจาคะ หมายถึง เสียสละ  ข้อนี้เราเห็นเป็นประจำในข่าว ที่ได้ฉายภาพของพระองค์เสด็จไปในที่ต่างๆ แม้เส้นทางจะลำบากและอันตรายมากแค่ไหน  ก็มิอาจจะขวางการเสด็จของพระองค์ได้ ทั้งๆ ที่พระองค์สามารถที่จะอยู่สุขเกษมสำราญภายในวังได้ แต่ท่านกลับเสียสละความสบายส่วนตัวสร้างประโยชน์สุขเพื่อส่วนรวม แม้แต่พื้นที่วังของพระองค์ ยังนำมาทำเป็นแปลงเกษตรทดลอง เพื่อศึกษาหาสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับประชาชนของพระองค์ เป็นบารมีที่ยิ่งใหญ่ยากจะหาใครเทียมได้ 

         ๔. อาชชวะ    หมายถึง เป็นผู้ที่มีความสุจริต ซื่อตรง  จริงใจ ตลอดระยะเวลาที่พระองค์ทรงครองราชย์  ได้แสดงให้เราเห็นแล้วว่าพระองค์เป็นผู้ที่มีความบริสุทธิ์  งดงาม  เราจึงควรดูประเด็นนี้เป็นตัวอย่างหรือเป็นตนแบบแห่งการดำเนินชีวิตของตนเองให้ดีที่สุด

           ๕. มัททวะ     หมายถึง ความสุภาพอ่อนโยน  เราจะเห็นภาพของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช   นั่งพื้นสนทนากับชาวบ้าน  และแสดงถึงความเคารพต่อคนแก่คนเฒ่าที่เป็นเพียงประชาชนธรรมดา  ทำให้ภาพของพระองค์เป็นที่ประทับใจและจารึกอยู่ในส่วนลึกของหัวใจอย่างแท้จริง ไม่รู้ว่าพระองค์จะเคยโกรธหรือเปล่า แต่ที่แน่นอนเลยเราไม่เคยเห็นพระองค์ทรงกริ้ว หรือใช้ถ้อยคำที่ไม่ดี ให้เราได้ยินเลยแม้สักครั้ง  ทรงมีแต่ความเมตตาที่สะท้อนให้เห็นถึงความอ่อนโยนภายในจิตใจอันอบอุ่น

๖.ตปะ หรือ ที่เราคุ้นเคยกับคำว่า ตบะ  หมายถึง ความเพียรอย่างต่อเนื่อง     เป็นคุณสมบัติภายในจิตใจที่สะท้อนถึงความมุ่งมั่นและเข้มแข็ง  เพราะตบะจะเป็นเครื่องเผาหรือเป็นแรงผลักจิตใจให้ไม่ย่อท้อต่อปัญหาและอุปสรรค์ทั้งหลาย  สิ่งที่สะท้อนให้เห็นตบะอันแรงกล้าของพระองค์ก็คือ การทรงงานมาตลอดเวลาหลายสิบปีนับตั้งแต่พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์นั่นเอง  เราจึงต้องฝึกตนตามพระองค์ท่านคือต้องมุ่งมั่นตั้งใจทำหน้าที่อย่างต่อเนื่องและพัฒนาให้มีความเจริญงอกงามต่อไป    

๗. อักโกธะ   หมายถึง  ความไม่โกรธ ไม่แสดงท่าทีก้าวร้าวต่อคนอื่น  ในส่วนของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๙ พระองค์ทรงสงบเย็น มีความสุขุม ด้วยความที่มีเมตตาธรรมสูง  ผู้ปกครองระดับสูงควรให้ความสำคัญกับบุคลิกภาพในการแสดงออกต่อหน้าสาธารณะชน  ไม่แสดงท่าทีโกรธ เกลียด หรือก้าวร้าว

           ๘. อวิหิงสา   คือ การไม่เบียนเบียนทั้งทางร่างกายและจิตใจ  มีแต่ความรักความเมตตาที่มีต่อกัน  ดุจดั่งที่ในหลวงรัชกาลที่ ๙ ได้ทรงจัดระบบไว้  การพัฒนาประชาชนที่ไม่เบียดเบียนคนอื่น เป็นกระบวนการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน  พระองค์ทรงขจรขจายด้วยความดีที่ทรงสร้าง 

           ๙. ขันติ  หมายถึง ความอดทน อดกลั้น  อดทนต่อความยากลำบากทางกายและทางใจ  ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๙ ได้ทรงทำให้เป็นที่ประจักษ์อย่างยิ่ง เช่น การไม่ย่อท้อ หมดกำลังใจ แต่พระองค์ทรงมีขันติธรรม  จึงได้ทุ่มเทและก้าวข้ามปัญหาอุปสรรคต่างๆ เพื่อสร้างความยั่งยืนให้กับชุมชน เหนื่อยแค่ไหนก็จะทน 

           ๑๐. อวิโรธนะ           หมายถึง ความยุติธรรม ข้อนี้เป็นสิ่งสำคัญ หากขาดความเที่ยงธรรมแล้วก็จะนำมาซึ่งความขัดแย้ง ในหลวงรัชกาลที่ ๙ ของเรานั้นเป็นนักประสาน เป็นผู้ที่นำมาซึ่งความบริสุทธิ์ยุติธรรมแก่กระบวนการจัดการต่าง ๆ พระองค์ทรงรับฟังปัญหาของประชาชนด้วยพระองค์เอง  ทำให้พระองค์ได้เข้าถึงความจริง ก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไรให้เหมาะสมกับท้องถิ่นตรงนั้นนั่นเอง

           พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นพระเจ้าอยู่หัวผู้ทรงใน “ทศพิธราชธรรม”  ทำให้เราเหล่าพสกนิกรมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเรื่อยๆ มีการพัฒนาเพื่อความยั่งยืนของชุมชนมากขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าบัดนี้พระองค์จะไม่อยู่แล้ว การน้อมหลักปฏิบัติของพระองค์มาประยุกต์ใช้เพื่อการพัฒนาตนเอง ก็เป็นสิ่งสมควรและเป็นหนึ่งในการระลึกถึงพระองค์ทีดีมีประโยชน์ 

เจริญพร

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

“ทศพิธราชธรรม คุณธรรมของนักปกครอง” เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม / สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post “ทศพิธราชธรรม คุณธรรมของนักปกครอง” เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป appeared first on Manasikul Online.

สิ่งที่พ่อสร้างไว้

เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม/ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

“ขอฝันใฝ่ในฝัน   อันเหลือเชื่อ

ขอสู้ศึกทุกเมื่อไม่หวั่นไหว”

ฯลฯ

            ข้อความข้างต้นเป็นส่วนหนึ่งของเนื้อหาในบทเพลง “ความฝันอันสูงสุด”   ซึ่งผู้เขียนมักใช้ประกอบการบรรยายทุกครั้ง เมื่อได้รับมอบหมายให้พูดเกี่ยวกับพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในหลวงรัชกาลที่ ๙  และทุกๆ  ครั้งก็จะต้องข่มกลั้นความรู้สึกแต่บางครั้งก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่  มันไหลพรั่งพรูออกมา  ดีที่ขณะนั้นปิดไฟและทุกคนจุดเทียน   

ตลอดทั้งปีนี้ผู้เขียนไม่อาจรับหน้าที่นี้ได้  ไม่สามารถที่จะประคองใจให้ดำเนินกิจกรรมไปจนสำเร็จ  แม้ใจจะแกร่งอยู่บ้าง   แต่ก็ถูกกร่อนด้วยความจริงที่พยายามเตรียมใจรอ แต่ก็มิอาจจะข่มใจไม่ให้สั่นไหวได้  เมื่อเผชิญกับความเป็นจริง 

เมื่อค้นพบว่า ใจเราไม่ได้แข็งพอ  จึงพยายามฝึกและบรรเทาความสั่นเครือของใจ   ให้มีความสงบระงับเศร้า ขณะที่เผชิญความรู้สึกทุกข์ได้   ส่วนหนึ่งก็เพราะว่าเป็นพระ  ถ้าจิตยังอ่อนไหว งานใดๆ ก็จะด้อยประสิทธิภาพ 

ในสมัยพุทธกาลช่วงที่พระพุทธเจ้าจะเสด็จดับขันธปรินิพพาน  ก็จะมีพระสงฆ์บางส่วนไม่ได้อยู่เฝ้าเศร้าสงบอยู่ตรงที่ประทับ  แต่จะละออกไปอยู่ป่าเร่งภาวนาเพื่อให้คนเองได้เข้าถึงสัจธรรม   ก่อนที่พระองค์จะสิ้นไป  ก็พยายามถือคตินี้  เมื่อพ่อไม่อยู่เราต้องเรียนรู้ที่จะอยู่และพึ่งตนเองให้ได้  ทั้งทางกายและใจ  แม้จะห่างไกลแต่เราก็จะรักษางานของพ่อไว้และสานต่อจนสุดกำลัง

“พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๙ ทรงเป็นต้นแบบที่ดีงามสำหรับชาวไทยทุกคน  ถือเป็นความภาคภูมิใจที่ยิ่งใหญ่  ที่เราได้เกิดมาในรัชกาลของพระองค์” 

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

ผู้เขียนยังจำได้ดีที่แม่พาหยอดออมสินสมัยยังเด็ก  แม่บอกธนาคารออมสินบอกว่า “หลวงให้หัดออมเงิน”  ในความหมายของแม่คือ “ในหลวง”  อาจจะคลาดเคลื่อนไปบ้าง แต่แม่ก็บอกให้เราทำออมสิน ด้วยกระป๋องแป้งที่ใช้หมดแล้ว 

แรกๆ ก็ไม่ได้สนใจมากนัก จนครั้งหนึ่งครูได้เล่าเรื่องในหลวงกับสมเด็จย่าให้ฟังว่า  สมัยที่ในหลวงทรงเป็นเด็ก  อยากได้รถจักรยาน  แต่แม่ซึ่งก็คือสมเด็จย่า  บอกให้ออมเงินซื้อเอง  พระองค์ก็เลยต้องออมค่าขนมไว้เพื่อซื้อรถจักรยาน   จนปลายปีเมื่อแคะกระปุกออกมาแล้ว  เงินที่ได้ก็ยังไม่พอค่าจักรยาน  แต่แม่ก็ซื้อให้  ส่วนหนึ่งเป็นเพราะ  พระองค์ได้ทรงแสดงให้เห็นถึงความตั้งใจอย่างแท้จริงที่อยากจะได้สิ่งของ และได้พยายามด้วยตัวเองก่อน 

เรื่องนี้  เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ผู้เขียนได้ฝึกเก็บเหรียญแม้สลึงตั้งแต่ประถม  เมื่อมาบวชเณรก็ยิ่งได้มาเรียนรู้การใช้ชีวิตอย่างประหยัดกับพระอาจารย์อีกท่านเล่าถึงในหลวงใช้ยาสีฟันจนลีบแบน   แล้วให้เราฝึกใช้ของแบบนั้น  แม้กระทั้งการใช้สบู่ ๓ สี เพราะเราเลือกยี่ห้อสบู่ไม่ได้แล้วแต่เขาจะถวาย  ใช้จนใกล้หมดแล้วก็เอาก้อนใหม่มาทาบกับก้อนเก่า ซึ่งตอนนั้นก็คิดว่าดีมากเลย  เพราะบางครั้งมันมีทั้งมอยเจอร์ไรเซอร์บำรุงผิวและกำจัดแบคทีเรียไปด้วยในก้อนเดียวกัน   

สมัยนั้นสามเณรในต่างจังหวัด  ไปสวดมาติกาบังสุกุล ก็จะได้ครั้ง ๕-๑๐ บาท มาช่วงหลังถึงเพิ่มเป็น ๒๐ ซึ่งก็เก็บออมจนสามารถใช้เป็นค่ารถในการไปเรียนได้  ทำอยู่อย่างนี้จนทุกวันนี้ผู้เขียนก็ยังมีเหรียญในกระป๋องชาจีน  นานครั้งก็มีคนมาขอไปทำโปรยทาน  (เขาจะเอาริบบิ้นถักรอบเหรียญ ใช้ในงานบวชและงานศพ) 

เมื่อสอบเรียนที่สถาบันบัณฑิตพัฒนาบริหารศาสตร์ได้  และมีการเปิดสอนวิชาปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง เป็นครั้งแรก  ผู้เขียนจึงไม่รั้งรอที่จะสมัครเรียนเป็นวิชาเลือก  ถึงจะทำให้ต้องกลับวัดดึกหลายครั้ง แต่ก็ทำให้ได้เข้าใจในหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชฯ มากขึ้น เป็นการเรียนด้วยความภูมิใจ 

ผู้เขียนเล่าด้วยหวังสร้างแรงบันดาลใจให้โยมพ่อ ได้ดำเนินวิถีพอเพียงทำเกษตรแบบสวนผสม  ทำให้บ้านของโยมพ่อผู้เขียนขนาดเกือบๆ ๔ ไร่ มีนาข้าว  มีเล้าหมู ไก่ไข่ คอกควาย สะตอ บ่อกบ บ่อปลา และปลูกผัก

ครั้งหนึ่งพ่อเล่าให้ฟังว่า “ไปประชุมมาแต่ ไม่ได้รับการช่วยเหลือ เพราะไม่เข้าเกณฑ์ คือ ไม่มีหนี้”  แล้วพ่อก็พูดคำหนึ่งว่า “ถึงไม่มากแต่ก็พอ”  เป็นอีกหนึ่งของความภูมิใจส่วนตัว  ที่นำแนวทางของพ่อหลวงมาให้พ่อผู้ให้เกิดได้ดำเนินชีวิตมีความสุขร่มเย็น  พอยังอัตภาพให้เป็นไปอย่างไม่ลำบากเกินไปมากนัก 

ที่เล่ามาทั้งหมดนี้  อยากจะแบ่งปันประสบการณ์บางส่วนของความเป็นพสกนิกรชาวไทยว่า เราได้ซึมซับอุปนิสัยบางอย่างจากพ่อหลวงของเรามากแค่ไหน  และสิ่งที่พระองค์ทรงวางรากฐานไว้มีคุณูปการอันยิ่งใหญ่ต่อคนไทยทุกคน 

วันนี้พระองค์ไม่ทรงอยู่แล้วจึงอยากชวนเราทุกคนร่วมกันระลึกและตรึกตรองดูว่ามีสิ่งใดบ้าง ที่เราจะสามารถทำได้  เพื่อรักษาและพัฒนาสิ่งที่พระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๙ ผู้เป็นที่รักยิ่งได้สร้างไว้อันเป็นมรดกที่ล้ำค่า แก่เราทุกคน

การบูชาส่งเสร็จพระองค์สู่สวรรคาลัย  นอกจากกราบบูชาด้วยจิตนอบน้อมแล้ว  ยังจะต้องปฏิบัติตนให้เป็นไปในแนวทางที่พระองค์ทรงวางไว้ ถือเป็นการ  “ปฏิบัติบูชา”  ที่พระพุทธเจ้าถือว่าเป็นการบูชาที่ถูกต้องและน่าสรรเสริญมากที่สุด 

เรามีพระบรมฉายาลักษณ์ติดไว้ที่บ้านแล้ว  ก็อยากให้เราน้อมนำพระบรมราโชวาทและแนวแห่งพระจริยาวัตรอันประเสริฐมาเป็นหลักในการดำเนินชีวิต พัฒนาตนและสังคม ให้มีความมั่นคงสถาพร เปี่ยมด้วยสุขและสันติ  บางทีนี่อาจจะเป็นพระประสงค์หนึ่งที่พระองค์ปรารถนา  และเราก็สามารถทำได้  ให้สมกับเป็นลูกพ่อ 

“สิ่งที่พ่อสร้างไว้” เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม/ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ จากคอลัมน์ โชคดีที่มีพระ หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๑๒ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๖๐

The post สิ่งที่พ่อสร้างไว้ เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป appeared first on Manasikul Online.

เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

ประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

       สมัยก่อนมีวลีหนึ่งได้ยินบ่อยมากว่า “love me  love  my  dog”  ตอนนั้นผู้เขียนเข้าใจว่าเขาคงจะชอบเลี้ยงหมากัน  แต่จริงๆ สำนวนนี้มีความหมายลึกซึ้งมากขึ้นตามประสบการณ์และวุฒิภาวะของเรา  มันคือคำสะท้อนให้เห็นว่า

“ถ้ารักฉัน ขอให้รักความเป็นตัวฉัน

และสิ่งที่อยู่รอบๆ ตัวฉันด้วย” 

เพราะบางอย่างอาจจะดูไม่มีความหมายสำหรับบางคนแต่กับอีกคนนั้นสำคัญยิ่ง  เช่น  ไม้คานเก่าๆ ที่ยายแขวนไว้บนผนัง  คนเป็นหลานอาจคิดว่า  “ก็แค่ไว้คานเก่า”  แต่สำหรับยายแล้วนี่คือ จุดเริ่มต้นของทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่ทุกวันนี้ 

แต่พอมายุคนี้ผู้เขียนอยากให้มีสำนวนว่า “love me  love  my  baby”  เพราะว่าข่าวทำร้ายเด็กทั้งที่เป็นลูกตัวเอง และลูกเลี้ยงมีออกมาให้เห็นบ่อยเหลือเกิน  ทุกครั้งที่ได้ยินได้ฟังก็รู้สึกสะเทือนใจว่าทำไมจิตใจของคนถึงเป็นแบบนี้ 

เคยอ่านเจอในหนังสือเขาบอกว่า ลิงบางชนิดเมื่อได้เป็นจ่าฝูง  จะพยายามฆ่าหรือทำร้ายลูกของลิงตัวเมีย  ถ้าตั้งครรภ์อยู่ก็จะร้ายจนแท้ง  เป็นสัญชาติญาณของสัตว์ที่ต้องการให้ลิงตัวเมียนั้นผสมพันธุ์กับตัวเองและให้เลี้ยงลูกตัวเองเท่านั้น  ทางวิทยาศาสตร์เชื่อว่าเราวิวัฒนาการมาจากลิง  เป็นไปได้หรือไม่ที่สัญชาติญาณดิบนี้ยังไม่สิ้นไป  

       ผู้หญิงคนหนึ่งครองตนเป็นโสดมานานหลายปี ใครมาจีบไม่ว่าจะแสนดีแค่ไหนก็จะไม่ยินดีที่จะแต่งงานด้วย  ทำให้พยายามที่จะตีตัวออกห่างหากมีใครมาสานสัมพันธ์  แม้จะรักแค่ไหนแต่ก็จะไม่ให้ใกล้ไปกว่านี้  สิ่งที่ซ้อนลึกอยู่ในหัวใจมันเร้นลับเกินกว่าจะเล่าให้ใครฟังได้

       แต่เมื่อเธอได้เรียนรู้การปฏิบัติวิปัสสนา  การเจริญเมตตาภาวนา   ความรู้สึกโปร่งโล่งใจเกิดขึ้น  ภาพอดีตที่เคยกีดกันกดดันให้เธอขื่นขมมานานหลายปี  ได้มลายหายไป  เหลือเพียงความรู้สึกให้อภัยกับอดีต  และมองชีวิตในอนาคตอย่างสว่างไสวมากขึ้น

เธอเผยความในใจว่า  เธอกับแม่อยู่กับพ่อเลี้ยงตั้งแต่เด็กเพราะพ่อกับแม่แยกทางกัน  พ่อเลี้ยงกินเหล้าเมาและมักจะทำร้ายแม่และตัวเธอเอง   ในช่วงมัธยมต้นนั้นเธอได้ไปซื้อมีดเล่มหนึ่งมาพร้อมทั้งซ้อมแทงกับต้นกล้วย  หมายว่าวันหนึ่งหากสถานการณ์เป็นใจ  เธอกะจะไม่ให้เหลือลมหายใจมาทำร้ายเธอและแม่ได้อีก  มันฝังลึกอยู่ในจิตใจจนไม่วางใจในผู้ชายคนใดในโลกใบนี้ได้อีก

เมื่อสามารถคลายใจจากปมในอดีตได้บ้างแล้ว  เธอกล้าที่จะไปพูดกับพ่อเลี้ยง  ให้อภัยและขอโทษพร้อมทั้งผลักดันให้พ่อแม่เลิกเหล้า  เลิกอบายมุข  ก้าวสู่เส้นทางแห่งธรรม

ผู้เขียนรับรู้เรื่องราวชีวิตที่ปวดร้าวของหลายคนที่ถูกกระทำทั้งจากพ่อแม่ตนเองและคนอื่น   รอยแผลเหล่านั้นยากเหลือเกินที่จะสมานหรือแม้แต่บรรเทาความเจ็บลึกสุดใจ  บางคนประชดชีวิตปฏิเสธสังคม  แต่ก็มีบางคนที่ก้าวข้ามผ่านพ้นมาได้  แล้วใช้อดีตที่ผิดพลั้งมาเป็นพลังให้ก้าวไป 

คนที่ผ่านพ้นเรื่องราวเหล่านั้นมาได้  ล้วนแล้วแต่มีความอดทนประจำใจ  ไม่ใช่ความอดกลั้นแต่มันคือความอดยับยั้งชั่งดูว่าแท้จริงคืออะไร  พร้อมทั้งทนเพื่อที่จะพยายามพาตนเองให้ผ่านพ้นความรู้สึกขื่นขมนั้นไปให้ได้  และต้านทานหากมีสิ่งใดที่จะเข้ามาย่ำเหยียบให้ความรู้สึกเลวร้ายลงกว่าเดิม 

ความพยายามที่จะเอาชนะความรู้สึกร้ายๆ เหล่านั้นทำให้ผู้เขียนระลึกถึง ภาษิตบทหนึ่งที่ว่า “ขันติเป็นเครื่องเผากิเลสอย่างยิ่ง”  หมายถึง  ความอดทนไม่ยอมให้ใจไหลไปตามกิเลส  ที่จะพาจิตให้คิดเศร้า  เป็นเครื่องขจัดขัดเกลาให้ความเขลาหมองหม่นของกิเลสอันเป็นเหตุทุกข์นั้น ให้สิ้นสลายหายไป 

แนวโน้มพฤติกรรมของคนที่ประคองตนด้วยขันติ  จะตริตรองก่อนที่จะทำอะไรลงไป  เพราะสามารถที่จะระงับชะลอความแรงของอารมณ์ต่างๆ ได้  การที่เราจะรับใครมาดูแลอยู่ใกล้ลูกของเรา  บางทีอาจจะต้องดูให้ดีว่า เขาคนนั้นมีความอดทนต่อเด็กมากแค่ไหน   เข้าใจธรรมชาติของเด็กมากแค่ไหน   แต่บางทีคนที่ควรจะมีความอดทนอย่างหนักแน่นก็คือตัวแม่ของเด็กเอง  เพราะไม่มีใครทำให้ลูกเจ็บปวดได้เท่าแม่   พอๆ กับไม่มีใครเยียวยาจิตใจลูกได้ดีเท่ากับแม่  

ถ้าแม่รักเขาแม่ก็ต้องรักลูกตัวเองด้วย 

“love him  love  your baby”

ถ้าแม่รักเขา แม่ก็ต้องรักลูก เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป จากคอลัมน์ โชคดีที่มีพระ หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสที่ ๘ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๖๐

The post ถ้าแม่รักเขา แม่ก็ต้องรักลูก เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป appeared first on Manasikul Online.

“ฝึกใจให้คลายเครียด”

สำเร็จก็ไม่หลง ล้มเหลวก็ปลงได้ 

เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

ประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

ความเครียด (stress) เป็นภาวะอาการกดดันทางจิตใจ  ที่ส่งให้เกิดโรคภัยหลายชนิด เช่น  ความดันโลหิต  โรคหัวใจ และภูมิคุ้มกันลดลง  หรือแม้แต่มะเร็งก็มีส่วนหนึ่งมาจากความเครียดก็อาจเป็นไปได้

และถ้าเครียดมากๆ จากแค่เครียดธรรมดาอาจจะกลายเป็นโรคเครียด (Psychosomatic Disorders)  แม้จะมียากินแต่ก็ใช่ว่าจะหายจากโรคนี้ได้ เพราะยา  ถึงทางการแพทย์จะบอกว่าความเครียดเป็นอาการทางสมองที่หลั่งฮอร์โมนผิดปกติ  การกินยาก็ช่วยได้แค่ชะลอการทำงานของสมองเท่านั้น  หากแต่ยังมีสิ่งที่ยานั้นช่วยไม่ได้  นั่นก็คือ  การจัดการความคิดและความรู้สึกของตนเอง

บางคนถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก หรือสถานการณ์ที่ผ่านมาของชีวิตมีแต่กดดัน  อะไรก็จะต้องชนะ  ต้องทำให้ได้ อย่ายอมแพ้  อดทนอดกลั้น  สภาพจิตบางคนเกิดการเก็บกดอารมณ์อยู่ภายใน  แม้บางครั้งจะทำเป็นหัวเราะร่าแต่น้ำตาตกอยู่ข้างใน  ถึงจะสังสรรค์กับเพื่อนๆ บางครั้งกำลังเศร้าและรู้สึกเหงาอยู่คนเดียว  

“สิ่งสำคัญสำหรับการรักษาความเครียด 

ก็คือ  ดูแลจิตใจเราเองนี่แหละ

  ไม่ให้มันสะสมความเครียดไว้มากเกินไป

ซึ่งจะต้องให้มันระบายออกมาบ้าง (reaction)”

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

โกรธ  เสียใจ  เหนื่อย  เศร้า เราสามารถแสดงออกได้  และค่อยๆ ฝึกที่จะตอบสนอง (respond) ต่อสิ่งต่างๆ รอบตัวอย่างเหมาะสม  เป็นความรับผิดชอบต่อสิ่งที่เราตอบสนอง(responsibility)  เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ วิวาท  หรือกระทำรุนแรงเกินกว่าเหตุ 

“อันที่จริงถ้าพูดภาษาพระก็คือ

ให้มี (สติ)  นั่นเอง”

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

บางทีรีบกลับต้องรอ  บางทีจะขอกลับต้องให้  อยากจะไปกลับต้องมา  กะว่าจะลากลับต้องรั้ง บ่อยครั้งที่อะไรๆ ไม่ได้ดั่งใจคาด  เราจึงต้องฉลาดทำใจ  เพราะอะไรๆ ล้วนเป็นไปตามเหตุปัจจัย  ทำใจคลายก็สบายใจ ที่มันเครียด ก็เพราะผ่อนไม่คลาย ปล่อยแต่ไม่วาง 

ถ้าสภาพจิตถูกความคิดคั่งคับค้างคาด้วยปัญหามากมาย (mind  full)  เรื่องอะไรต่อมิอะไรไหลวนหาหนทางไม่ออก นำไปสู่การตัดสินใจอย่างวู่วาม   และส่วนใหญ่ก็เป็นการสร้างและปรุงแต่งจากจิตเราเองทั้งนั้น 

“การฝึกให้จิตคิดอยู่กับปัจจุบัน

จึงเป็นสิ่งที่จะช่วยคลายเครียดให้จิตได้

หรือที่เรียกว่า เจริญสติ (mindful)”  

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

เพราะสถานการณ์ภายนอกเรากำหนดไม่ได้  แต่เราสามารถกำหนดรู้ดูใจตนเองได้  ถึงเราจะแก้ไขปัญหายังไม่ได้  แต่เราจะทุกข์กับปัญหานั้นน้อยลง เมื่อจิตสงบบางทีเราอาจจะพบทางออกที่ซ้อนอยู่หลังม่านหม่นของใจเราเองก็เป็นได้ 

ฝึกจิตอย่างไรไม่ให้เครียด?

เบื้องต้นเลยอย่ามีอคติแม้กับความเครียด  

เพราะความเครียดก็มีประโยชน์ในการที่จะเตือนเราให้รู้ตัวว่ากำลังเผชิญกับสภาวะทางจิตใจที่ไม่ดีจนเกินจะรับไหวแล้ว  เมื่อรู้สึกเครียดคนเราจึงพยายามที่จะหาทางผ่อนคลายความเครียดนั่นเอง  ผู้เขียนก็เคยเครียดมาก หาทางออกด้วยการอ่านหนังสือ ทั้งนิยาย และหนังสือธรรมะ อ่านมากๆ เหมือนมีเพื่อนดีคอยชี้ทาง  ทำให้ได้แนวทางในการฝึกตนไม่ให้เป็นคนเครียด 

จึงมีแนวทางเล็กๆ แบ่งปันผู้อ่าน  คือ  ๕ วิธีคลายเครียดให้ได้ผลดี

๑.ดื่มน้ำ

“ค่อยดื่มทีละนิด

ร่างกายได้น้ำจะช่วยให้สมอง

เกิดความผ่อนคลาย

  และการพักดื่มน้ำทีละนิด

เป็นการละความคิด

ออกจากเรื่องที่กำลังกังวลอยู่”

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

เพราะอย่างไรก็ตาม เราก็ต้องทำงานให้เสร็จภายในเวลา จะลุกออกจากที่ไปนายก็จะว่าอู้  หลายสำนักงานจึงมีมุมกาแฟ  เพื่อบางทีคนเราอาจจะต้องแตะเบรก  คลายคันเร่งกันบ้างขณะที่เข้าโค้ง  แม้ในขณะทำงาน

๒.ฟังเพลง

“อย่าเปิดเสียงดัง 

และให้เป็นเพลงที่มีแต่ดนตรีบรรเลง

หรือเป็นภาษาต่างประเทศ

ที่เราไม่เข้าใจความหมาย  

เพราะเราต้องการทำนอง

และจังหวะของเพลงเท่านั้น 

ถ้ามีเนื้อร้องจิตจะไขว้เขวไปอีก 

ดนตรีช่วยบรรเทาความเครียด

(music therapy)”

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

ไม่จำเป็นต้องเป็นเพลงคลาสสิคอะไรหรอก แค่เป็นเพลงที่เราชอบก็พอแล้ว  แต่บางคนก็ชอบเสียงสวดมนต์ประกอบดนตรี  มีให้เลือกฟังหลากหลายลองดูได้  ร้องเพลง ฮัมเพลง  ขณะทำงานช่วยใจเบิกบาน  เครียดก็ร้องเพลงได้  แต่ต้องดูสถานที่ด้วยนะ ในที่ทำงานก็อาจจะแค่เบาๆ แล้วอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อยก็

อย่าลืม…ยิ้มพยักหน้าให้เพื่อนข้างๆ  บ้าง

“มีอยู่ครั้งหนึ่งผู้เขียนเครียดมาก

เพราะต้องเดินทางไปบนถนนที่อันตราย 

ก็ใช้วิธีสวดมนต์ 

ประมาณว่าสวดให้ใจรู้สึกดี

ถ้าเป็นอะไรไปใจดีจะมีสุคติเป็นที่หวัง 

ก็ได้ผลดีจากที่เครียดเพราะกลัวก็คลายหายไป”

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

๓.ฝึกหายใจให้หายเครียด

เบื้องต้นนั่งในท่าหลังตรงแต่ผ่อนคลาย หายใจเข้าลึกๆ แล้วกักไว้สักครู่แล้วผ่อนออกยาวๆ ฝึกทำบ่อยๆ จนชิน จะช่วยให้ออกซิเจนเข้าไปเลี้ยงสมองได้ดี ช่วยให้เกิดความรู้สึกแจ่มใส ตื่นตัวไม่ง่วงซึม และช่วยระงับอารมณ์ได้ไว ขณะที่เผชิญเหตุการณ์เช่น กำลังเครียดกับงาน รีบแต่รถติด  มอเตอร์ไซค์ยังเฉี่ยวกระจกข้างหัก เก๋งข้างหลังยังบีบแตรไล่อีก 

การหายใจเข้าออกลึกๆ ยาวๆ ช่วยชะลออารมณ์ของเราไม่ให้วู่วามได้ 

๔.กายเคลื่อนไหวใจรู้สึก

การฝึกผ่อนคลายความเครียดอีกวิธีหนึ่งก็คือ การฝึกใจให้รู้ตัว ไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่  แล้วก็เบิกบานกับงานที่ทำ  ในขณะปัจจุบัน

“เพราะความเครียดมักจะเข้ามา

ตอนที่ความต้องการของเรา

ไม่ตรงกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริง”

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

  สิ่งที่หวังไม่ได้เป็นอย่างที่ตั้งใจ  ความกังวลในสิ่งที่ผิดพลาด และวิตกกับอนาคตที่ยังมาไม่ถึงจึงตามมา  เมื่อทุกอย่างดูเหมือนจะอยู่เหนือความควบคุม  หลายคนจึงร้อนรนและรู้สึกว่าตนเองไร้ค่า  ทำอะไรไม่ได้ดั่งที่ตั้งใจ 

การฝึกมีสติกับการเคลื่อนไหว  จึงเป็นการฝึกให้ใจเราอยู่กับปัจจุบัน ไม่หวั่นไหวไปกับอนาคตหรือหมดหวังไปกับอดีต  แต่เราจะทำขณะปัจจุบันให้ดีที่สุด  สำเร็จก็จะไม่หลง ล้มเหลวก็จะปลงได้ 

เราทำได้ไม่ว่าจะ ยืน เดิน นั่ง  นอน กิน ดื่ม หรือทำอะไรก็แล้วแต่  แค่รู้สึกตัวขณะที่ทำ  และรู้สึกดีที่ยังมีโอกาสได้ทำ

บางคนบอกว่าฟังดูง่ายแต่เวลาทำนั้นยาก  ไปดื่มกินเที่ยวยังสนุกกว่าอีก  ซึ่งมันก็จริงนะ  แต่ถ้าหวังผลระยะยาว  แก้ปัญหาอย่างยั่งยืน  คงต้องพิจารณาเอาเองแล้วละว่า ถ้าเล็บขบจะตัดดัดออกหรือจะกินแค่ยาแก้ปวด  ผู้เขียนก็ทำได้แค่เสนอแนะบางอย่างที่เคยทำมาแล้วก็ได้ผลดี  ส่วนจะนำไปปรับใช้ให้สอดคล้องกับตนเองก็สุดแท้แต่ละคนจะบริหารจัดการชีวิตตนเองอย่างไร  เพราะความเครียด  นั้นเราเป็นแทนกันไม่ได้ และรักษาแทนกันไม่ได้ 

๕.หมั่นมองโลกในแง่ดี

  มีอะไรก็เล่าสู่กันฟังบ้าง  สร้างบรรยากาศที่ดีในครอบครัวและที่ทำงาน  พักผ่อนบ้างอย่างมัวทำแต่งานจนลืมดูแลตัวเอง  เป้าหมายมีไว้พุ่งชนก็จริงแต่ถ้าร่างกายจิตใจไม่เข้มแข็งชนอะไรก็มีแต่ตนเองจะพัง  เติมพลังให้จิตใจบ้าง สร้างภูมิคุ้มใจให้ความคิด  อย่าติดในโลกธรรม อะไรที่เป็นธรรมดาก็ปล่อยๆ มันไปบ้าง 

         “จิตของคนไม่เครียด 

คือ จิตของคนที่มีสติ (mindfulness)”

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

จิตที่มันเครียดก็ใช้จิตนี่แหละคลายเครียด เหมือนโคลนที่เกิดจากน้ำ เราก็ใช้น้ำนั่นแหละล้างโคลน  ฝึกจิตดีแล้วก็จะหายเครียดบรรเทาทุกข์  มีความสุขดั่งในพุทธพจน์ที่ว่า  “จิตที่ฝึกดีแล้วนำสุขมาให้” 

“ฝึกใจให้คลายเครียด : สำเร็จก็ไม่หลง ล้มเหลวก็ปลงได้” เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป จากคอลัมน์ โชคดีที่มีพระ (หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๑๔ กันยายน พ.ศ.๒๕๖๐)

The post “ฝึกใจให้คลายเครียด : สำเร็จก็ไม่หลง ล้มเหลวก็ปลงได้” เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป appeared first on Manasikul Online.

การให้ธรรมย่อมชนะการให้ทั้งปวง” พุทธพจน์

“ยิ่งใกล้ชิดยิ่งควรปล่อยวาง”

เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

ประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

มีอยู่ปัญหาหนึ่งซึ่งผู้พูดมักจะบอกว่า  “พระไม่เข้าใจหรอก”

         มันคือเรื่อง ความรัก  ซึ่งฟังแล้วก็ไม่ค่อยจะเข้าใจจริงๆ นั่นแหละ  และเมื่อรับรู้มากขึ้นก็พบว่า  ความรักมันซับซ้อนยิ่งกว่าที่คิดไว้เยอะเลย  ไม่ใช่แค่รักของหนุ่มสาว  รักของพ่อแม่  เพื่อน   หรือแม้แต่ “รักรถ”  ฟังแล้วก็ รู้สึกประหลาดใจเหลือเกิน  อยากจะอุทานออกมาเป็นภาษาบ้านตัวเองว่า  “งึดหลาย”

แต่กระบวนการฟัง  หากเราตัดสินไว้ก่อนมันจะทำให้เราไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาจะเล่า  เพราะความจริงบางทีมันซ่อนอยู่หลังคำพูด  ไม่ใช่ความหมายของคำ  แต่มันคือความรู้สึกของใจ 

สิ่งที่ต้องทำไม่ใช่มัวแต่ประหลาดใจ  แต่ต้องปรับจิตจูน  (tuning)  ให้ติดถึงความรู้สึกของเขาให้มากที่สุด  เพราะบางทีเขาไม่ได้อยากรู้ทางออกของปัญหา  แค่หวังเพียงใครสักคนที่ตั้งใจฟังเขาอย่างแท้จริงเท่านั้นเอง  พูดง่ายๆ คือ  “แค่สักคนที่เข้าใจ”

แต่เราจะไม่พูดว่า  “เข้าใจ”   มันทำให้เขารู้สึกว่าเราไม่ได้ตั้งใจฟังจริงๆ   แล้วก็จะแย้งเรากลับมาว่า “พระไม่เข้าใจหรอก”  

ผู้เขียนพบว่า ลักษณะร่วมที่เหมือนกันอย่างหนึ่งของการพูดคุยเรื่องความรัก แท้จริงมันคือปัญหา ความสัมพันธ์  (relationship) 

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

มันไม่ใช่การรักษาความรักไม่ให้ร้าย  ไม่ใช่แค่การรักษาคู่ครองให้กลายเป็นคู่แค้น  แต่มันคือการรักษาเส้นใยของความผูกพัน  ให้อยู่ในระดับที่สมดุล  รัดมากไปก็แน่นอึดอัด หลวมมากไปก็รั้งไว้ไม่อยู่  รักมา ๖ ปี เข้าปีที่ ๗  อาจจบรักด้วยการหย่าร้างก็ได้ 

สิ่งสำคัญไม่ว่าเราจะรักกับใครหรืออะไร   การรักษาความสัมพันธ์เป็นสิ่งที่จำเป็นจะต้องเรียนรู้  และตัวเราเองจะรู้ว่า “สมดุลอยู่ ณ จุดไหน”  และจุดนั้นก็อาจจะเปลี่ยนแปลงผันแปรไปได้ตลอดเวลา  ซึ่งจะต้องใช้ความจริงใจ  ข่มใจ อดทน และเสียสละ  และศิลปะของการสื่อสารอย่างสันติเข้าช่วย

รัก ก็เหมือนกับการเรียนรู้  เราต้องเรียนรู้อยู่ตลอดชีวิต  เพื่อที่จะให้เรารักกันได้ไปตลอดชีวิต

อำเภอจดทะเบียนสมรสให้เราได้ แต่มิอาจจะผูกมัดให้รักเรายั่งยืนได้ 

จะรักทรหด หรือรักทรยศ  ไม่มีใครจะตอบแทนได้ 

เราจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติ หรือสร้างสงครามเพื่อสู้รบ สุดแท้แต่เราจะเลือก 

พระมักจะสอนเราว่า  ให้รู้จักปล่อยวาง  อย่าไปยึดมั่นถือมั่น  มันจะทำให้เราทุกข์ใจ  ถ้าจะว่าไปจะมีใครสักกี่คนที่สามารถทำได้อย่างนั้น…แต่สุดท้ายมันก็เป็นสิ่งที่เราควรจะฝึกเอาไว้  

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

เพราะคำว่า  “ปล่อยวาง”  คือเส้นทางแห่งการพ้นทุกข์   ร้อยความทุกข์บรรเทาได้ด้วยคำๆ นี้   โดยเฉพาะกับความรัก  ถ้าไม่รู้จักปล่อยวาง  รักจะทำให้คนเรานั้นทุกข์มาก  ไม่มีอะไรจะทำให้เราต้องทุกข์ใจไปมากกว่าความรัก   ไม่มีใครจะทำให้เรามีความทุกข์ใจได้มากกว่าคนที่เรารัก   ทำไมเมื่อรักแล้วจึงต้องทุกข์   หรือเพราะที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์

เมื่อได้โอกาสจึงได้ถามพระอาจารย์ท่านหนึ่งถึงความรักที่ทำให้เกิดทุกข์   ท่านบอกว่า 

ความรักเป็นจุดเริ่มต้นของทุกศาสนา  และความรักก็คือจุดเริ่มต้นของทุกสันติสุข     

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

  “เมื่อมีรักก็จะไม่ไปทำร้ายเขา  เมื่อมีรักก็จะไม่ไปขโมยคดโกงเขา  เมื่อมีรักก็จะไม่ไปผิดลูกเมียเขาหรือของเรา  เมื่อมีรักก็จะไม่โกหกหลอกลวง  เมื่อมีรักก็จะไม่หลงไปติดสารเสพติดให้เสียสุขภาพ เสียทรัพย์สิน”  

แต่ก็แย้งท่านไปว่า  ออกข่าวทุกวันมีแต่คนทำตรงกันข้ามเพราะรักทั้งนั้น

ท่านบอกว่า  รักแท้ไม่ทำร้ายใคร  แต่คนส่วนใหญ่ไม่ใช่รักแท้  แค่ความรู้สึกอยากครอบครอง  เมื่อหมายปองแล้วไม่ได้ก็เสียใจ   ยอมไม่ได้ที่คนอื่นจะได้ไป  สุดท้ายก็ทำร้ายตนเองและคนที่ตนรัก 

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

มันเป็นเรื่องเศร้า  ที่มีมานาน  ไม่มีทางแก้ไขหรอกนอกจากต้องฝึกใจให้ปล่อยวาง  เพราะถึงรักมากแค่ไหน  ถ้าใจปล่อยวางไม่เป็น  คนที่เคยมีค่าก็พร้อมจะโดนฆ่าได้ทุกเมื่อ  

         ยิ่งใกล้ชิดยิ่งควรปล่อยวาง

         อย่าเอามายึดติดจนเกินไป  เหมือนมือที่กำไว้  ถ้าไม่ปล่อยคลายจะใช้งานได้ยังไง    ความรักก็เหมือนมือของเรา  รู้ว่าจะหยิบจะวางตอนไหนถึงจะเหมาะ  ถ้าถือไว้ยกไว้  มือเปล่าก็หนักได้จริงๆ ก็ไม่ใช่หนักหรอก  แต่ว่าล้าเกินกว่าจะยกไหว

เพราะฉะนั้นแล้ว  

การรักษาความรักหรือคนรักเอาไว้ 

ไม่ใช่แค่คิดว่าเขาคือคนรักของเรา 

แต่เราต้องเข้าใจว่า 

ทุกคนย่อมมีชีวิตเป็นของตนเอง 

รู้จักปล่อยวาง  รู้จักเว้นระยะห่าง 

และสร้างความสัมพันธ์ใกล้ชิดที่ลึกซึ้ง 

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

ไม่รับประกันหรอกว่า  คนรักจะไม่เปลี่ยนไปหรือความรักจะยังคงเดิม  ที่แน่นอนเลยคือ  จะทุกข์เพราะรักน้อยลง  ถ้ารู้จักปลงและปล่อยวาง

         “ลองเปลี่ยนจากยึดติด

มาเป็นยืนใกล้ชิดอยู่ข้าง ๆ

อาจจะไม่ได้เดินจูงมือ 

แต่ว่าผูกพันทางใจในทุกเส้นทาง”

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

ประคองแขนไว้ในยามข้ามถนน   ยื่นมือจับไว้ไม่ให้ล้ม  ไม่ต้องอุ้มเอาไว้  แต่ปล่อยให้เดินเองได้อย่างมั่นใจ  แล้วความรักที่สร้างไว้จะมั่นคง 

“ยิ่งใกล้ชิดยิ่งควรปล่อยวาง” เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป ประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ จากคอลัมน์ โชคดีที่มีพระ (หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๒๒ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๖๐)

The post “ยิ่งใกล้ชิดยิ่งควรปล่อยวาง” เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป appeared first on Manasikul Online.

“ไม่ว่ายากดีมีจนการใช้ชีวิตของคนเรา  ล้วนจะต้องเผชิญกับเรื่องราวต่างๆ ที่จะต้องใช้ความอดทนอดกลั้น  เพื่อให้ผ่านคืนวันอันเหนื่อยยากนั้นไปให้ได้” 

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

โดยเฉพาะคนที่มีครอบครัว  ซึ่งไม่เพียงจะต้องพาตัวให้รอด  แต่เยื่อใยของครอบครัวเกี่ยวโยงไปถึงหลายคน   หากขาดความอดทนอดกลั้นเสียแล้ว  ก็อาจจะมีผลต่อการดำเนินชีวิตจนไม่ยากจะเดินต่อไปได้อีก

ขันติ คือ ความอดทน

: เราจะผ่านพ้นเรื่องร้ายๆ ไปด้วยกัน 

โดย  พระมหาประสิทธิ์  ญาณปฺปทีโป

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม / สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

ใช่หรือไม่ว่า ในชีวิตของคนเรา แม้จะเตรียมทุก ๆ อย่างไว้พร้อมแล้ว  แต่บางครั้งปัญหามันก็ถาโถมเข้ามาพร้อม ๆ กัน   ธุรกิจขาดทุน คุณพ่อป่วยหนัก ลูกรักติดยา  ภรรยาตีจาก  ฯลฯ  เราไม่รู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น  การฝึกใจให้มีความอดทนก็เหมือนกับการเสริมใยเหล็กให้จิตใจ  เพื่อไม่ให้หวั่นไหวไปตามสิ่งที่เข้ามากระทบ  ไม่ว่าจะเรื่องอะไร  พระพุทธเจ้าได้กำหนดให้  ขันติ  คือ ความอดทน  เป็นหนึ่งในหลักฆราวาสธรรม คือ หลักธรรมสำหรับคนครองเรือน หรือคนที่มีครอบครัว  ว่าจะต้องมีความอดทนอดกลั้น  โดยแบ่งออกเป็น   ๔ อย่าง คือ

      ๑.     อดทนต่อความยากลำบากตรากตรำ

โลกจะเป็นอย่างไร ใจก็มั่นไม่หวั่นไหวแม้   ดินแล้ง  แดดร้อน  ฟ้าฝนไม่เป็นใจ  จิตใจยังคงทนทานก้าวผ่านวันคืนที่เหนื่อยหนักไปได้

      ๒.     อดทนต่อทุกขเวทนา    

แม้จะมีร่างกายไม่พร้อม หรือขาดแคลนแสนลำบาก ก็มิอาจจะเขย่าใจเราที่มีขันติให้สั่นสะเทือน  จะขลาดกลัวได้  มีแต่เพียงความมุ่งมั่นที่จะฝ่าฟันไป  ต้นทุนอาจจะต่ำแต่เราก็จะทำให้ดีที่สุด  

      ๓.     อดทนต่อความเจ็บใจ  

ร้อยคำด่า หมื่นคำนินทา ถึงจะทำให้ระคายเคืองใจอยู่บ้าง   แต่เพียงถ้อยคำไม่ได้ทำให้คนที่มีจิตใจแกร่งกล้า   อ่อนล้าท้อถอยไปได้ 

“คำพูดอาจจะทำให้ใจเจ็บ

แต่เราจะเก็บมาเป็นเชื้อพลังใจ 

เก็บคำถากถางมาสร้างทางสู่ฝัน 

เอาความกดดันเป็นเครื่องผลักดันชีวิต

อย่าเก็บมาคิดให้ตนเองเก็บกด” 

พระมหาประสิทธิ์  ญาณปฺปทีโป

        ๔.     อดทนต่ออำนาจกิเลส 

เก็บความถูกใจเอาไว้ได้เมื่อจะรักษาความถูกต้อง  โดยเฉพาะชีวิตครอบครัว  อย่างมัวหลงไปตามกิเลส  อาจเป็นเหตุให้วิบัติสารพัดเรื่องร้ายจะเกิดขึ้น  ต้องอดทนและข่มใจเอาไว้ 

“เมื่อเกิดเหตุการณ์ที่กระตุ้นกิเลส

เราก็ต้องตั้งมั่นทำใจให้เข้มแข็งเอาไว้

  สิ่งใด ๆ ล้วนผ่านไปหากมีใจอดทน 

อดทนถึงที่ได้ดีทุกคน”

พระมหาประสิทธิ์  ญาณปฺปทีโป

ขันติ  จึงเป็นหลักของการเผชิญหน้ากับปัญหา  เมื่อชีวิตผจญวิกฤติจะปรับจิตรับมืออย่างไร  ถือเป็นศักยภาพของใจที่จำเป็นจะต้องฝึกฝนเอาไว้  ทางจิตวิทยาอาจจะเรียกว่า  AQ (Adversity Quotient)  เป็นความสามารถในการผ่าฟันปัญหา  นำพาตนเองและครอบครัวไปสู่เป้าหมายของชีวิตได้ แม้จะควบคุมสถานการณ์ไม่ได้  แต่ก็รักษาใจในขณะได้ไม่หวาดหวั่นสั่นไหว  เยือกเย็นพอที่จะเห็นทางออกของปัญหา  โดยไม่วู่วามขาดสติ 

สหายธรรมท่านหนึ่งเล่าให้ฟังว่า ยังมีลาแก่ตัวหนึ่ง  มันตกลงไปในบ่อร้างไม่มีน้ำแต่ลึกอยู่พอสมควร  คนก็ช่วยมันขึ้นมาไม่ได้  สุดท้ายก็เลยคิดว่า  “ลาตัวนี้แก่แล้วถ้ามันตายก็คงต้องขุดหลุมฟังมันอยู่ดี  ไหนๆ ตอนนี้มันก็อยู่ในหลุมแล้ว  ก็กลบฝังไปเลยดีกว่า” 

ก็เลยช่วยกันตักดินเทลงไปในบ่อ   ลามันคงรู้ชะตาชีวิตจึงร้องอย่างโหยหวน  แต่สักพักก็เงียบไป   ก็พากันคิดว่ามันคงจะตายแล้ว  แต่พอก้มมองดูกลับเห็นลายังยืนอยู่เฉย  เมื่อตักดินลงไป  ลามันก็สลัดดินออกแล้วเหยียบดินขึ้นมา  ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆ สุดท้าย  ลาก็รอดบ่อก็ได้กลบ 

“ลาตัวนี้สะท้อนให้เห็นถึงความอดทน

หรือ  ความที่มันมี AQ สูง 

ทั้งๆ ที่เจอวิกฤติกลับพลิกเป็นโอกาสได้

  จากดินที่จะฆ่ามัน

กลับกลายเป็นสิ่งที่ช่วยชีวิตลาให้ขึ้นจากหลุมได้”  

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

        ฆราวาสญาติโยมทั้งหลาย  อยากให้ดูลาตัวนี้เป็นกรณีศึกษา  ไม่ว่าจะเกิดเรื่องร้ายใดมา  ขอให้อดทนตั้งสติ และค่อยๆ พิจารณา  บางทีปัญหาที่เราคิดว่ามันใหญ่ยาก  มันอาจจะเป็นแค่เส้นผมบังภูเขาก็เป็นได้  ปัญหาที่เรากำลังท้อมองดูดีดี   บางทีมันก็แค่แบบฝึกหัดที่ทำให้เราแกร่งขึ้นนั้นเอง

ความเป็นครอบครัว  หากมัวแต่โทษกันไปมาปัญหาก็ไม่ถูกแก้ไข  และอย่าหันไปหาสุรายาเมามันจะยิ่งเพิ่มปัญหาให้เลอะเทอะกว่าเดิม  

“ความอดทนเป็นคุณสมบัติของนักสู้    คือ สู้ กับความอ่อนแอของใจเราเองนี่แหละ” 

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

จงยิ้มให้กับทุกปัญหา สบตากับทุกข์อุปสรรค  ผู้เขียนยังไม่รับรองหรอกว่าทุกคนจะชนะ  แต่ก็มั่นใจว่าเราจะผ่านพ้นทุกขวากหนามก้าวไปสู่เส้นชัยอย่างแน่นอน  ไม่ว่าเป้าหมายนั้นจะเป็นอะไร  ใจที่มีความอดทนย่อมไปถึงเสมอ

      จะดีแค่ไหนหากทุกคนในครอบครัวจับมือสบตาแล้วก็ตะโกนพร้อมกันว่า “สู้” (กับกิเลสในใจเราเอง)

“ขันติ คือ ความอดทน เราจะผ่านพ้นเรื่องร้ายๆ ไปด้วยกัน” เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม / สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post “ขันติ คือ ความอดทน เราจะผ่านพ้นเรื่องร้ายๆ ไปด้วยกัน” เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป appeared first on Manasikul Online.