ผู้เขียน มีโอกาสอันงดงาม ได้พบกับพระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย หรือ พระอาจารย์จ๊อดส์ ครั้งแรกในการอบรมเชิงปฏิบัติการโครงการพัฒนาศักยภาพพระสงฆ์ด้านการเขียน (โครงการพระนักเขียน ) “การเขียนบทความเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนา” เมื่อวันที่ ๒๓ -๒๔ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๐ ณ ศาลาหลวงพ่อโชคดี วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร จัดโดย สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม  จริยธรรม  และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ  พระศาสนา และพระมหากษัตริย์  วัดสะเกศ  และกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม  โดยในครั้งนัั้น ผู้เขียนได้รับความเมตตาจากท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) และ พระอาจารย์ประสิทธิ์ ญาณัปปทีโป  ในขณะนั้น ให้ไปช่วยถวายความรู้ และเทคนิคการเขียน ในรูปแบบของการเล่าเรื่อง (Story Telling) แด่ พระผู้เข้าร่วมโครงการพระนักเขียน ในช่วงเช้าวันที่ ๒๔ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๐

นำไปสู่การเขียนบทความอย่างต่อเนื่องเป็นธรรมทานในคอลัมน์ “ธรรมลิขิต” หน้า “ธรรมวิจัย” ทุกวันอังคาร ที่ผู้เขียนดูแลอยู่ ในหนังสือพิมพ์คมชัดลึก จนกระทั่งหนังสือพิมพ์ปิดตัวลง และเว็บไซต์ Manasikul.com กำเนิดขึ้น เพื่อสานต่องานเผยแผ่พระพุทธศาสนาที่ครูบาอาจารย์เขียน พระอาจารย์จ๊อดส์ก็ยังเมตตาเขียนบทความ “จาริกธรรมในอเมริกา” เป็นธรรมทานมาจนถึงปัจจุบัน

ยิ่งไปกว่านั้น พระอาจารย์จ๊อดส์ ยังเมตตาแนะนำการเจริญสติในชีวิตประจำวัน ให้กับผู้เขียนอยู่เป็นประจำ เพราะนักเขียนอย่างผู้เขียนนั้น มีจุดอ่อนคือ หลงเข้าไปในความคิดบ่อยมาก หรือจะเรียกว่าหลงเข้าไปในป่าความคิดแทบจะตลอดเวลาเลยก็ว่าได้ จนบางครั้งก็คิดว่า เราคือตัวหนังสือ และตัวหนังสือก็คือตัวเรา จึงทุกข์กับความยึดตัดตัวตน มุ่งสนแต่ความพอใจและความไม่พอใจในงานเขียนของตนเองเสมอ จนหลงลืมสติปัจจุบันไปเสียสนิท

บ่อยครั้งที่ขาดสติ จึงขอให้พระอาจารย์จ๊อดส์ช่วยชี้แนะ จนสามารถประคับประคองจิตตนเองออกมาจากป่ารกชัฏของความคิดได้ และแม้ว่าจะหลุดเข้าไปในป่าอีก พระอาจารย์จ๊อดส์ก็มีเทคนิคการให้กลับมารู้สึกตัวในทุกอิริยาบถไว้ ให้อยู่กับฐานกายมากๆ ให้ออกกำลังกาย และการทำงานออกแรงมากๆ จนเหนื่อย ก็จะหลุดออกจากความคิดได้บ้าง และในที่สุด ผู้เขียนก็สามารถจดจ่อ มีสติ และมีสมาธิกับการเขียนได้ แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในองค์กรสื่อแล้วก็ตาม

สื่ออิสระจึงต้องมาพร้อมกับความรับผิดชอบทุกตัวอักษร ไม่ต่างจากสื่อกระแสหลัก เมื่อวันนี้โลกโซเชียลมีเดียได้เปิดพื้นที่สนามกลางอากาศอันกว้างใหญ่มหาศาลให้เราทุกคนที่ลงมาเล่น กลายเป็นสื่อกันไปหมดแล้ว ดังนั้น ทุกครั้งที่เปิดประตูเข้ามาสู่โลกเสมือนนี้คือความรับผิดชอบของเราเองล้วนๆ เลย สติสัมปชัญญะ สมาธิ และปัญญาจึงต้องให้ทันต่อความคิด การเขียนโพสต์ หรือการเล่าเรื่องผ่านเทคนิคต่างๆ ต้องไม่ทำให้ใครแม้เพียงคนเดียวเดือดร้อน และนี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งของการกำเนิด “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ ขึ้นมา

ก็เลยกลายเป็นเรื่องเล่าก่อนที่จะมาเป็นคำนิยมจากพระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์) ที่ผู้เขียนเคารพและศรัทธา จึงขอให้ท่านเขียนให้ และท่านก็เมตตาเขียนให้ อ่านแล้วก็แสนจะอบอุ่นใจจริงๆ

คำนิยม : พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์)

สำหรับหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑

การจดบันทึกเป็นการเขียนเล่าเรื่องประสบการณ์ของชีวิตจริงที่เป็นอดีต  คือ  ความทรงจำของตนเองที่เกิดความประทับใจเรื่องราวต่างๆ นานาผ่านตัวเอง  เล่นเป็นตำแหน่งของพ่อแม่ลูก  พี่น้องชายหญิง  ลุงป้าน้าอาปู่ย่าตายาย  แล้วแต่เขาหรือเราจะกำหนดบทชะตาของชีวิตที่เป็นอยู่ไปในทิศทางไหน  หรือความใฝ่ฝัน  ความชอบ  ความถนัด ความสามารถพิเศษ ความเก่งกาจเฉพาะทาง  เรื่องการจดบันทึกส่วนตัวก็ชอบขีดเขียนอยู่  เพราะรู้ว่าตนเองเป็นคนที่ไม่เก่ง  อ่านหนังสือไม่ค่อยออก  ในช่วงเวลานั้นคิดในใจว่า  “ถ้าเราอ่านหนังสือออกเขียนได้จะขยันอ่าน  จะขยันเขียน”

จากนั้นก็เริ่มเล่นเฟซบุ๊ก  ใหม่ๆ ไม่กล้าพิมพ์หรือเขียน  กลัวว่ามันจะเขียนผิด  พออ่านออกเขียนได้แล้วบ้างช่วงนั้น  ก็เริ่มมีความคิดใหม่ว่า  “ต่อไปนี้เราจะฝึกพิมพ์ก็เท่ากับเป็นการฝึกเขียนไปในตัวขณะเดียวกัน”

เอ่อมันก็ได้ผลดีสำหรับความคิดนี้  เราก็ได้ฝึกพิมพ์  สะกดไปด้วย  อ่านในใจทำความรู้จักกับตัวอักษรพยัญชนะจากเฟซบุ๊ก  และครูที่ดีชั้นยอดเยี่ยมที่คอยสอนเราไปในตัวก็คือ “ผู้แช็ตสนทนากับเรา”

เราพิมพ์ผิดก็สังเกตจากเพื่อนที่ส่งมาให้ด้วยวิธีการสนทนากันกับเรา

นี่ก็เป็นวิธีการเรียนรู้  การเขียน  การจดบันทึกในโทรศัพท์มือถือ  เชื่อเป็นอย่างยิ่งว่า ทุกคนที่กำลังอ่านอยู่นี้  เคยพิมพ์สนทนากับคนที่เรารู้จักคุ้นเคย  คนที่เรารัก  คนที่เราสื่อสารประสานงานต่างๆ  รวมไปถึงการประกอบธุรกิจกันเกือบทั้งหมด

ส่วนการเขียนบทความ  ครั้งแรกของชีวิตจริงๆ  ก็คือได้เข้าร่วมโครงการพัฒนาพระนักเขียน  ของสถาบันพัฒนาพระวิทยากร  สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม  จริยธรรม  และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ  พระศาสนา และพระมหากษัตริย์  วัดสะเกศ  และกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม 

ความทรงจำนี้ยังจำได้ว่าไปฝึกเขียนที่สุพรรณบุรี  นั่งอยู่โขดหินข้างหน้า  มีเขื่อนน้ำแสงแดดระยิบระยับพร้อมกับสายลมพัดโชยมาเย็นสบายใจ  มีนกบินไปจับคู่กันเป็นภาพที่สวยงาม

เวลาเดียวกันนั้น   ในขณะนั่งฝึกเขียน  จากพระวิทยากรท่านให้ไปฝึกเขียนมาหนึ่งเรื่องอะไรก็ได้  หนึ่งหน้าเอสี่   ตามหลักการประกอบด้วย  บทนำ  เนื้อเรื่องสาระ  ตัวอย่างประกอบ และบทสรุป

ผลปรากฏว่า   ผู้เขียนนี้คิดไม่ออก  มืดแปดด้าน  ในสมองมีแต่ความว่างเปล่า  มืดมิดปวดหัว  มือจับปากกาก็แล้ว  ตีหัวเบาๆ ก็แล้ว  จนเกือบจะร้องไห้

สรุปว่า  เรายังไม่มีความรู้มากพอ  อ่านหนังสือน้อย  ประสบการณ์ใหม่ๆ ในชีวิตมีน้อยเรื่องเล่าเลยน้อยตามไปด้วย

ในครั้งนั้นนับว่าเป็นประสบการณ์ของชีวิตแบบใหม่  เป็นการเปิดใจเรียนรู้สิ่งใหม่  ก็มีองค์ความรู้เพิ่มขึ้นใหม่อีกศาสตร์สาขาหนึ่ง

ครั้งที่สอง  ก็ได้มีโอกาสได้มาฝึกเขียนบทความกับคุณโยมมนสิกุล  โอวาทเภสัชช์  จากการแนะนำของพระอาจารย์ประสิทธิ์ ญาณัปปทีโป   นี่คือประสบการณ์การเขียนบทความครั้งที่สอง

คุณโยมมนสิกุล  มีวิธีการสอนที่ดีอีกท่านหนึ่ง  คือให้ผู้เขียนได้เขียนจากจินตนาการของตนกับองค์ความรู้ที่ตนมี   เขียนสิ่งที่ใกล้ตัว  ประวัติความเป็นของตนเองก่อน 

นี่เป็นวิธีการเปิดใจของผู้เขียน  ให้สร้างความมั่นใจ  และถูกผิดนั้นไม่ได้ว่าอะไรก็เพียงแค่แก้ไขเพิ่ม  จากประสบการณ์ของท่านก็จะแนะนำให้ตัวเราเอง

งานที่เขียนให้คุณโยมมนสิกุลคือ  “ธรรมลิขิต” เกี่ยวกับศีลห้า  ช่วงนั้นโยมแม่ของผู้เขียนท่านป่วยด้วยไปเฝ้าเยี่ยมดูแลแม่ท่าน  ก่อนนอนก็เขียนบทความลงสมุดบันทึกไว้แล้ว  ก็มาพิมพ์ลงโทรศัพท์มือถือส่งคุณโยมมนสิกุล  ต่อมาได้ลงเป็นคอลัมน์ต่อเนื่องทุกวันอังคาร ในหน้าธรรมวิจัย หนังสือพิมพ์คมชัดลึก ทุกวันอังคาร  เป็นเวลากว่า ๓ ปี  เป็นธรรมทาน

สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการเขียนบทความกับคุณโยมมนสิกุล  ทุกครั้งที่ส่งบทความให้จะได้ยินคำว่า  “ดีเยี่ยม ดีมากๆ เขียนส่งมาอีกนะ” เสมอเลย

นี่เป็นจิตวิทยาอย่างหนึ่งที่ทำให้ผู้เขียนได้มีกำลังใจที่ฝึกฝนเขียนส่งไปเรื่อยๆ  จริงๆ แล้วผู้เขียนเองก็เขียนไม่ได้เรื่องหรอก  เขียนตกบ้าง  เนื้อเรื่องไม่ไพเราะไม่มีคำสละสลวยเลย

แต่ที่โชคดีมีกัลยาณมิตรที่ดี  มีองค์ความรู้ประสบการณ์  เชี่ยวชาญในเรื่องการเขียนบทความและหนังสืออีกมากมาย

จนกระทั่งผู้เขียนมาที่สหรัฐอเมริกาไกลที่สุดของชีวิตแล้ว และยังได้เขียนบทความลงในหนังสือพิมพ์คมชัดลึก หน้าธรรมวิจัย ในหัวคอลัมน์ว่า “จาริกธรรมในอเมริกา” ต่อมาจนกระทั่งหนังสือพิมพ์ปิดตัวลง  จากนั้นก็ยังเขียนมาลงในเว็บไซต์ Manasikul.com ของคุณโยมที่สร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อเผยแผ่ธรรมะเป็นธรรมทาน  เป็นทางเลือกอีกช่องทางหนึ่งสำหรับผู้อ่านออนไลน์ที่ทำงาน  อยู่บ้าน  เดินทาง  เรียนหนังสือ ฯลฯ  ซึ่งมีชีวิตที่จะต้องท่องอินเทอร์เน็ตควบคู่ไปด้วยในทุกวันนี้ 

จากการแนะนำให้เขียนบทความหัวข้อดังกล่าวมาจนถึงทุกวันนี้ก็คือคุณโยมมนสิกุล

สุดท้าย  ขออนุโมทนากับคุณโยมมนสิกุล  ที่ได้เขียนหนังสือ “บันทึกขีดเขียน” เล่ม ๑  เป็นเรื่องราวชีวิตของนักเขียนตั้งแต่เยาว์วัย  มีวิธีอุปนิสัยของนักเขียนเป็นอย่างไร  กว่าจะประสบผลสำเร็จมาถึงจุดนี้ได้อย่างไรบ้าง

ไม่แน่เราอาจจะมีนิสัยที่คล้ายคุณโยมก็ได้  หรืออาจจะเป็นนักเขียน  นักจดบันทึกในอนาคตก็ได้  หนึ่งในนั้นกำลังรอคุณอยู่

ในหนังสือมีเนื้อหาสาระที่เติมเต็ม

ตัวปัญญาความรู้ของเรายังไม่พอ 

ยังมีภาพประกอบเปิดโลกจินตนาการ

แห่งการเรียนรู้อีกศาสตร์หนึ่ง 

ท้ายสุด  ขอคุณงามความดีที่ผู้เขียนได้สะสมมา  อุดหนุนส่งเสริมความดีของคุณโยมมนสิกุล โอวาทเภสัชช์  ให้ประสบความสำเร็จดั่งใจนึกคิดปรารถนาในครั้งนี้จงพลันๆ สำเร็จทุกประการด้วยเทอญ

พระจ๊อดส์

พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

๕ มกราคม พ.ศ.๒๕๖๔ (ค.ศ.2021)

กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” จากพระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์) สำหรับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” (เล่ม ๑)

หมายเหตุภาพวาด : “ต้องดูที่ตา”

เมื่อพระอาจารย์จ๊อดส์ เห็นภาพวาดท่านออกมา ท่านเมตตาให้กำลังใจว่า ทึ่งในความเพียรและความสามารถในการวาดภาพของโยมมากเลย

“ภาพที่โยมวาดทุกภภาพ ต้องดูที่ตานะ ตามีความรู้สึก มีชีวิต”

ผู้เขียนก็ปลื้ม และมีความพยายามในการวาดรูปต่อไป…

ด้วยสีชอล์ก มีคุณสมบัติพิเศษบางอย่างที่ทำให้เหมาะกับการวาดภาพเหมือนมาก ผู้เขียนเอง ชื่นชอบการวาดภาพเหมือนมาตั้งแต่เรียนศิลปะที่มศว ประสานมิตร ในตอนนั้น วาดรูปเพื่อนทั้งหอพักเลย สนุกกับการปาดแท่งชอล์กสีดำบนกระดาษปรู๊ฟจนคิดว่าเรียนจบมาจะวาดภาพเหมือนขาย

แต่จนบัดนี้ ผ่านไปสามสิบกว่าปีแล้วที่เรียนจบป.ตรี เอกศิลปะมา ก็ยังไม่ได้วาดรูปเหมือนขายสักภาพเลย พอมาตั้งต้นวาดใหม่ ก็เหมือนเริ่มต้นใหม่ พอวาดไปเรื่อยๆ ก็เริ่มระลึกถึงตอนเรียนศิลปะทีละเล็กทีละน้อย จนเห็นการเริ่มต้นวาดโครงร่างใบหน้า จากโครงกระดูก ตำแหน่ง ตา หู จมูก เป็นต้น แต่วาดอย่างไร ก็วาดไม่เหมือน

จนถึงขณะนี้ ผู้เขียนมีอายุ ๕๖ ปี ก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตไปอีกกี่วัน เมื่อได้วาดภาพพระอาจารย์แต่ละท่าน ก็เกิดความสงบใจ แล้วระลึกถึงคำสอนของครูบาอาจารย์ ไปจนถึงพระพุทธเจ้า เกี่ยวกับการมีสติ จดจ่อในสิ่งที่ทำจนเกิดสมาธิ แล้วเมื่อมีสมาธิ ปัญญาในการแก้ไขปัญหา หรือความคิดสร้างสรรค์ต่างๆ ก็ปรากฏ ดังที่พระอาจารย์จ๊อดส์ เมตตาถ่ายทอดวิทยายุทธ์ในการเจริญสติ รู้สึกตัวกับการวาดภาพพจนเกิดสมาธิ แล้วปัญญาจะเกิดตามมา และปัญญานี้ ไม่เพียงเป็นปัญญาในการวาดภาพเท่านั้น หากเป็นปัญญาที่ทำให้เห็นตามความเป็นจริงด้วย ว่า อะไรๆ ก็ไม่เที่ยง ถ้าไปยึดมันเข้าก็ทุกข์เอาทันที และอะไรที่เป็นทุกข์ หรือเป็นสุขนั้น ไม่ใช่ของจริง ไม่ใช่ความจริง มันคือความคิดหลอกเราทั้งนั้น แท้จริงแล้ว เราไม่ได้เป็นอะไรเลย ในความไม่เป็นอะไรเลย เราจำเป็นอย่างมากที่ต้องมีสติ เพราะสติ จะทำให้เรามองเห็นว่ามันไม่มีอะไร มันเป็นธรรมดา เป็นธรรมชาติของมันอย่างนั้นเอง

แต่ทั้งหมดนี้ ท่านว่า ต้องมองเห็นด้วยตนเองนะ ไม่ใช่การเห็นของคนอื่น ท่านจึงแนะนำให้วาดภาพพระพุทธเจ้า และภาพครูบาอาจารย์ที่ผู้เขียนได้กราบนมัสการ และได้สนทนาธรรม ตลอดจนไปปฏิบัติธรรมกับครูบาอาจารย์ท่านต่างๆ ให้เขียนภาพแต่ละท่านออกมา แล้วดูความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจว่า เป็นอย่างไร….

The post กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” จากพระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์) สำหรับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” (เล่ม ๑) appeared first on Manasikul Online.

จาริกธรรมในอเมริกา

(ตอนที่ ๔๗)

ชีวิตนิทาน นิทานของชีวิต

เขียนโดย  พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม

คำว่า นิทาน  คือ เรื่องเล่า เรื่องราวต่างๆ นานาปะปนที่แอบแฝงคติธรรมประจำชีวิต

ตอนเป็นเด็กหลายท่านคงเคยได้ยินได้ฟังคุณปู่ย่า คุณตายาย คุณพ่อแม่เล่านิทานให้ฟังก่อนนอนหลับฝันดี  ในเวลากลางคืนนับไม่ถ้วนมากมายมาแล้ว

ในเรื่องมีทั้งเรื่องสนุกสนานฮามัน  ความรัก  อกหัก  สมหวัง  ผิดหวัง  ผจญภัย  ความรู้  ประเพณีวัฒนธรรมของท้องถิ่นนั้นๆ  คติธรรมสอนใจของพระพุทธศาสนา และอื่นๆ อีก

เราเคยแต่ฟังนิทานชีวิตของคนอื่นๆ  แล้วก็ประทับใจยกย่องเชิดชูเขาว่าเล่าเรื่องได้ดีมีความรู้  ความสามารถ ให้คติธรรมสอนใจดี

หรือบางครั้งก็นำไปใช้กับชีวิตประจำวัน  ไม่ก็นำเอาเรื่องเล่าเหล่านี้ไปช่วยแก้ไขปัญหาชีวิตของคนอื่นได้ก็ไม่น้อย

นี่คือประโยชน์ของการฟังและจดจำเป็นประสบการณ์โดยตรง ก็มีแนวทางรูปแบบของตัวปัญหาแล้วแก้ไขได้ถูกจุดก็คี่คลายปัญหาได้ถูกต้อง  ชีวิตก็มีความสุขสดชื่นใจนั้น  น่าจะเป็นชีวิตนิทานที่ได้ยินได้ฟังมาแล้วมาเล่าสืบต่อกันมาตั้งอดีตจนมาถึงปัจจุบันนี้

ลองมาฟังนิทานของชีวิตตนเองบ้างว่าเป็นเช่นไร

เราได้ฟังได้อ่านนิทานของคนอื่นมาแล้ว หันมาฟังนิทานของชีวิตของตนที่ใจเล่าให้ฟังบ้างสิน่าสนุกไม่เบาเลยนะ

เพียงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ที่มีแสงแดดอ่อนสีทองส่องลงมาสัมผัสกายอันอ่อนไหวนุ่มนวลที่หลายคนที่เห็นว่าสวยและหล่อ

นั่งแบบผ่อนคลายหายใจเข้าลึกๆ  ปล่อยลมหายใจออกยาวๆ  สอง  สามครั้ง  ค่อยหลับตาลงเบาๆ ดูลมหายใจเข้าออกรู้สึกตัวเบาให้เป็นธรรมชาติ

แล้วอ่านนิทานของชีวิตในใจของตนเองตั้งแต่เด็กเท่าที่จำความได้  ผ่านเรื่องราวต่างๆ มีทั้งพอใจและไม่ใจ  เคยด่าใคร  เถียงใครต่อใครมาแล้ว  จุดจบของการด่าและเถียงเป็นอย่างไร

การท้อแท้น้อยใจตนและคนอื่นมันช่วยให้เราดีขึ้นได้บ้างไหม  สุดท้ายใครคือผู้แพ้ และเป็นทาสของการท้อแท้น้อยใจ

โทษตนตอกย้ำใจตนเอง  ไม่ดี  ไม่เก่ง  ไม่รวย  ทำไมจึงจน  ทำไมชีวิตเราต้องเจอะเจอแต่ปัญหา  ทำดีไม่ได้ดี  ชีวิตเราทำไมไม่เหมือนคนอื่นบ้าง  ทำไมเราเป็นคนที่ขี้อายอย่างนี้  ทำไมเราไม่กล้าทำ  พูด คิดให้ได้อย่างเขาบ้าง

การโทษตอกย้ำตนเอง  บทสุดท้ายเราเป็นคนอย่างไร  อยากให้มันเป็นเหมือนเขาหรืออยากให้เราเป็นตนเราล่ะ 

อดีตที่เป็นหลุมฝังชีวิตให้จมปักอยู่เรื่องที่เลวร้าย  เมื่อรู้ว่ามันไม่ดีสำหรับเราก็เท่ากับว่าเรายังไม่ฝังหลุมอดีตให้เต็ม  ก็มีแต่เรื่องกลุ้มใจร่ำไป

อยู่กับปัจจุบันได้  ไม่ทุกข์ไม่เดือดร้อนใจ  เท่ากับฝังหลุมอดีตเต็มหมดแล้ว

การโกรธโมโหเคียดแค้น  ผูกใจอาฆาต  ผูกใจเจ็บ  ไม่ปล่อยไม่วาง  ไม่อยากเห็นหน้า  ผีไม่เผากัน  เหม็นขี้หน้า  ในที่สุดผลของเหล่านี้คือ  ความหนักอึ้งในภายใจจิตใจ  ส่วนภายนอกก็หน้าบึ้งตึง  บ่งบอกถึงความทุกข์ในใจ  ความทุกข์เป็นของใครกันเล่า  สุดท้ายใครบ้าคิดไปคนเดียว ใครเดือดร้อนใจคนเดียว

ความผิดหวัง  อกหัก  รักซ้อนรัก  รักสามเศร้า  จงคิดให้ดีว่าใครกันผิดใครกันถูก ใครได้เปรียบใครเสียเปรียบ  สุดท้ายใครเป็นคนที่ยิ้มได้  ร้องไห้  หัวเราะ  เข้าใจคำว่ารัก  รอคอย  เศร้าโศก เสียใจ  เหงา  คำว่า สุขเป็นอย่างไร  ทุกข์หนักเท่าไร  เราก็บ้าบิ่นเหมือนกันนะ  เกือบเอาชีวิตไม่รอด  โชคดีที่เรายังมีลมหายใจอยู่ถึงปัจจุบันนี้

คำดูถูกเหยียดหยาม  คนอย่างเอ็งพ่อแม่ไม่มีปัญญาส่งเรียนจบหรอก  คนนี้เขียนตัวหนังสือโครตห่วยเลยนะ  น้ำหน้าอย่างเอ็งไม่มีวันชนะข้าได้หรอก  สุดท้ายอะไรทำให้เราได้ดิบได้ดี อะไรทำให้เราได้มายืน ณ  จุดนี้ได้  เพราะใคร  เขาหรือเรา เราหรือเขา

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  อะไรจะเกิดขึ้นภายในจิตใจ  หรือภายนอกก็ต้องรู้จักปล่อยวาง

ปล่อยไม่ได้ก็แบกทุกข์ความหนักใจไปจนถึงวันตาย

เรื่องทุกเรื่องจะดีหรือเลวมันเป็นเรื่องของเราหรือของเขา  เรื่องดีควรเก็บรักษาไว้ภายในจิตใจ

เรื่องเลวของเขาก็เรื่องของเขา  มันเป็นบทเรียนสอนใจ  เรื่องเลวของเราควรสละละมันทิ้งเสีย

ถ้าทิ้งไม่ได้เราก็บ้าคิดเข้าข้างตนเองคนเดียว บ้าคิดไปเองคนเดียว

สุดท้าย  การอยู่กับตนในปัจจุบัน  ทำหน้าที่ที่มีอยู่ให้ถูกต้อง  ทำความดี  รู้สึกตัวรับผิดชอบชั่วดีก็พอ  ไม่เดือดร้อนตนเองและคนอื่น  ชีวิตก็ปกติสุขเย็นใจแล้ว

ชีวิตนิทาน นิทานของชีวิตก็จบลงพอดี

(อวสาน)

จ๊อด

๓ มกราคม พ.ศ.๒๕๖๔ (ค.ศ.๒๐๒๑)

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๗) ชีวิตนิทาน นิทานของชีวิต เขียนโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๗) ชีวิตนิทาน นิทานของชีวิต เขียนโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย appeared first on Manasikul Online.

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๖)

“ความรักกับความตายเท่ากับความเศร้า” 

 เขียนโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม

“ขอบคุณลมหายใจของพ่อแม่ที่มอบให้กับอาตมาได้เติบโตมาเรียนรู้  และมาไกลที่สุดของชีวิตถึงสหรัฐอเมริกา”

พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

นี่ก็ไกลต้นเดือนมาจนจะใกล้สิ้นปีที่มนุษย์เราได้กำหนดกฎเกณฑ์ไว้  เราก็คงจะได้เรียนรู้ตนเองและคนอื่นพอสมควร  มีสารพัดเรื่องราวรสชาติของชีวิตที่เป็นอยู่ไม่มากก็น้อย

วันนี้มีเรื่องที่สะเทือนจิตใจ  ทำให้ใจอ่อนไหวคล้อยตามน้ำตาไม่ไหล  แต่น้ำมูกกลับดันไหลออกมา  อ้าวนี่เราร้องไห้ใช่ไหม? 

ก็น่าจะใช่นะ …ร้องไห้ไม่มีน้ำตาจะเรียกว่าร้องไห้ภายในก็ไม่ผิด  สรุปว่า ร้องไห้

อ้าวเข้าเรื่องราวของเราหัวข้อข้างต้น

หลายคนจะปฏิเสธความรักคงเป็นไปได้ยากมาก  ทุกคนเกิดมาต้องมีความรัก ความรักที่ผูกจิตผูกใจไว้กับใครสักคนหนึ่ง  หรือไม่ก็รักตนเอง

ความรักที่เกิดกับเราตั้งแต่เด็กก็รักพ่อแม่  พ่อครับ  แม่ครับ  พ่อคะ  แม่คะ  ผมรักพ่อแม่ครับ  หนูรักพ่อแม่ค่ะ

พอโตขึ้นเป็นวัยรุ่นวัยกำลังอยากลอง  อยากรู้  ก็แสวงหาความรักจากเพศฝ่ายตรงกันข้ามชายรักหญิง  หญิงรักชาย  นอกจากนี้ก็ใคร่ครวญเอาเอง

วัยหนุ่มสาวก็ริเริ่มหาคู่ครองดองใจ  สร้างเนื้อสร้างตัวกันด้วยความรัก  เพื่อสร้างฝันเป็นฝักฝ่าย  หรือเป็นเนื้อทองแผ่นเดียวกัน

ตกลงปลงใจแต่งงานกัน  ใช้ชีวิตคู่ไม่โดดเดี่ยวเดียวดายใจ  มีสองเคียงคู่กัน กินดื่มเที่ยวไปด้วยกัน  แม้แต่เสื้อผ้าก็มีสีสัน  และบทความก็เหมือนกัน

ร่วมสุขทุกข์ไปด้วยกันประคับประคองชีวิต  อดแดดทนหนาว  ทุกแหล่งหนเหมือนฟ้ากับดิน  พระอาทิตย์กับพระจันทร์  น้ำกับไฟ  มีปัญหามาคิดแก้ไขช่วยเหลือกัน

ชีวิตคู่จะยั่งยืนก็ต้องซื่อสัตย์ต่อความรักที่มีให้แก่กันและกัน  เคารพของความเป็นแฟนหรือสามีภรรยา  ไม่ควรยึดครอบครองตัวกันและกันจนเกินงาม

เราอย่าหลงคิดว่าเราจะอยู่คู่กันตลอดไป  อะไรๆ ก็สามารถเปลี่ยนไปได้ทั้งนั้น

ความรักที่ว่ารักกันจนแก่เฒ่า  บางครั้งใครบางคนก็อาจได้ลาจาก  หายดับไปจากโลกใบนี้

ความรักที่เรามีให้กันสองคน  หลายคนต้องอิจฉา  แต่ทว่าอนิจจัง  รักนี้ไม่ยั่งยืน   เพราะพญามัจจุราชมาพลัดพรากเราออกจากกัน  ให้อยู่คนละภพคนละชาติ คงเหลือไว้เพียงความทรงจำที่ดีที่ก่อแต่งก่อสร้างขึ้นมาด้วยกันในสถานที่ต่างๆ

ที่ใดมีฉันที่นั่นก็มีเธอ  ที่ใดมีเธอที่นั่นก็มีฉัน

คิดถึงเธอตอนไหน  ความทรงจำที่เราเคยเป็น  เคยมี  อยู่เคียงคู่กันบัดนี้  ความทรงจำเหล่านั้นกลับกลายเป็นเพียงภาพอดีตที่ดีมีฉันและเธอ   ตอนนี้ฉันอยู่เพียงลำพัง

ความรักเหล่านั้นมาตกอกย้ำจิตใจให้คิดถึง  และเหงาหงอย  ทำให้จิตใจโศกเศร้า  คิดถึงตอนไหนน้ำตาค่อยไหลออกมา

อย่างไรก็ตาม  ความรักที่เรามีต่อกัน  ไม่ว่าจะรักคนรอบข้างหรือรักตนเอง  ก็คือความรักที่ใจเราปล่อยวางให้ต่อกันและกัน  จงช่วยกันประคองความรักของกันและกันไว้ให้ดีที่สุด

“ช่วงที่มีความรักมีชีวิตอยู่ 

บอกรักทำดีต่อกัน

 อยากจะทำอะไรที่ดีต่อกัน

จงลงมือทำเลยอย่าเดี๋ยว  

เดี๋ยวก่อนจะไม่มีเวลาบอกรัก 

พญามัจจุราชจะมาพลัดพรากเราออกจากกันไป”

พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

สุดท้าย  ชีวิตเราก็ต้องเดินตามเส้นทางที่ฟ้าลิขิตไว้กรรมตกแต่งสร้างสรรค์ให้เป็นคนมีความรัก  หักชีวิตเราออกจากกันด้วยความตาย  เหลือไว้เพียงความทรงจำเรื่องราวที่แสนจะเศร้าไว้ข้างหลัง

จุดเริ่มต้นคือการเกิดของชีวิต  จุดจบปั้นปลายของชีวิตคือ ความตาย   จะตายดีหรือตายชั่ว  เราเป็นผู้สร้างมันขึ้นมาด้วยน้ำมือเราเอง

จ๊อดส์ / ๒๐ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๖๓

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๖) “ความรักกับความตายเท่ากับความเศร้า” เขียนโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๖) “ความรักกับความตายเท่ากับความเศร้า” เขียนโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย appeared first on Manasikul Online.

จาริกธรรมในอเมริกา

(ตอนที่ ๔๕)

แผลกายและแผลใจ

โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

การทำงานก่อสร้าง หรืองานทั่วไป ก็อาจจะหลงลืมตัวจนทำให้ตนเองมีบาดแผลในร่างกายส่วนใดส่วนหนึ่งได้ มีทั้งร่องรอยขุดขีด มีแผลน้อยใหญ่ เป็นตำหนิคอยย้ำเตือนความหลังไว้ให้ระลึกนึกถึงเล่นได้บ้าง

บาดแผลที่เกิดขึ้นกับตัวจากอุบัติเหตุแล้ว ต้องดูแลรักษาบาดแผลให้หายเป็นปกติ  ถ้าไม่หายนั้นหมายถึงเราต้องเสียเวลาอยู่กับมันดูแลรักษาทายาล้างแผล เพื่อฆ่าเชื้อไม่ให้เน่าติดเชื้อ ไม่ดูแลรักษาปล่อยปละละเลย แผลที่เป็นอยู่ก็จะติดเชื้อเน่าเหม็นเป็นอันตรายได้ในที่สุด ไม่สามารถรักษาได้ จำเป็นจะต้องสละเนื้อที่เน่าเหม็นไร้ประโยชน์ตัดทิ้งเสีย เสียสละส่วนน้อย เพื่อรักษาส่วนมาก

เมื่อเราเจ็บป่วย  เป็นแผลจากเกิดอุบัติเหตุ  สิ่งที่เราจะสูญเสียในชีวิตของเราคือ  เสียเวลาที่จะต้องมานอนรักษาตัวเองให้หายกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม เดือดร้อนพ่อแม่พี่น้องสามีภรรยาลูกต้องมาเฝ้าดูจัดแจงหุงหาอาหารมาให้รับประทาน หายามาทา หรือให้รับประทานเพื่อรักษาตนเอง

เสียการงานหน้าที่ที่รับผิดชอบ งานที่เคยทำได้ปกติทุกวันกับเพื่อน โครงการหรือหน่วยงานจะได้ก้าวไปได้เร็วก็กลับมาชะงักหยุดหรือต้องเสียเวลาไปหาคนมาทำงานแทนอีก. ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกี่ยวข้องเชื่อมโยงถึงกันหมด

“ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนสำคัญหมดไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่

เพราะเรื่องนั้นมันเกี่ยวข้องกับเราเสมอ”

พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

เสียความรู้สึกที่ต้องมานอนติดเตียงแล้วยังไม่พอต้องมาเฝ้าดูแลบาดแผลอย่างระมัดระวังอีกด้วย สิ่งที่เคยทำก็ไม่ได้ทำ สิ่งที่เคยรับประทานก็ไม่ได้รับประทาน จะเคลื่อนไหวไปไหนมาไหนก็ลำบากกายและใจเสียความเป็นอิสรภาพทั้งทางกายทั้งทางใจด้วย

“ควรใช้ชีวิตให้อยู่ในฐานแห่งความไม่ประมาท

ถ้ามันเกิดขึ้นก็ยอมรับ

และใช้ชีวิตอย่างปกติให้มากที่สุดเท่าที่จะทำใจได้”

พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

แผลกายหายได้ เพราะทายา

แต่แผลทางใจเราจะทำอย่างไรดีล่ะ

แผลทางใจ เป็นเรื่องของความนึกคิด บางท่านอาจจะมีเรื่องราวของอดีตที่ตรึงตรึกนอนนิ่งอยู่ภายในจิตใจ ยึดมั่นผูกมัดรัดจิตใจไว้ไม่ให้ออกจากมันได้  มีอะไรมากระทบจิตใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็จะฟุ้งกระจายออกมา ทำให้ผูกอาฆาตเคียดแค้น  โมโห หลงมึนขาดสติ

เหมือนใจมืดบอดถูกมนต์ขลังของความโมโหอาฆาตมาบดบังความเป็นจริง ก็กลายเป็นทาสของความคิดที่ไม่ให้อภัย มีแต่ผูกใจเจ็บ ยึดมั่นไม่คิดที่ปล่อยวางมันเลย

สุดท้าย จิตใจเราก็จะเป็นทุกข์ใจ เหมือนเป็นบาดแผลภายในจิตใจ มีอะไรมากระทบเข้าก็ทำให้โมโห เหมือนเราปล่อยปละละเลยแผลไม่ดูแล แผลก็จะติดเชื้อลามไปทั่วเรื่อยๆ 

เมื่อเราผูกใจอาฆาตมาดร้าย ก็ไม่ต่างจากแผลที่ติดเชื้อระยะสุดท้ายเน่าเหม็นเป็นหนองในที่สุดต้องตัดมันทิ้งเสีย

ความคิดไม่ให้อภัย ผูกใจเจ็บกับคนอื่น ติดกับอดีตของความนึกคิดที่ไม่พอใจ ขัดข้องใจ เราควรปล่อยวางมันทิ้งเสียบ้าง

มันเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก เมื่อเราทำตัวอย่างไร้ตัวตน ไม่ถือสาอดีต ไม่มีอีโก้ ใจปล่อยวางได้ ให้อภัย ให้อโหสิกรรม ทำใจให้มีความเมตตาจิตต่อคนที่เราคิดไม่ดีได้ ใจจะเบาบาง สบายกายใจก็จะสบายด้วย ค่อย ๆ ทำค่อยเป็นค่อยไปแล้ว ก็จะอยู่ตัวในความเป็นปกติสุข หรือใจเฉยกับเรื่องที่ผ่านมาได้

จงคิดไว้เสมอว่า

 “ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไม่คงที่

เพียงแค่เราเรียนรู้การเปลี่ยนแปลงนั้น

ทำใจให้เป็นกลางเฝ้าดูรู้เห็นมัน

ด้วยความรู้สึกตัวเสมอ

ชีวิตภายในก็ปกติสมดุลกับความเป็นจริงของธรรมชาติ”

พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

แผลกายรักษาให้หายได้ด้วยการทายา

แผลทางจิตใจรักษาให้หายได้ด้วยการมีธรรมะ

จ๊อด

๑๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๕) แผลกายและแผลใจ เขียนโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๕) แผลกายและแผลใจ โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย appeared first on Manasikul Online.

ธรรมลิขิต …

จาริกธรรมในอเมริกา

(ตอนที่ ๔๔)

“รักแท้คือแม่เรา

ที่สุดของกำลังใจที่ดีของพ่อแม่ก็คือลูก

และ กำลังใจที่ดีที่สุดของลูกก็คือ พ่อแม่”

เขียนโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

เช้านี้ เป็นตอนเช้าที่สดใสอีกวันหนึ่ง ตื่นขึ้นมาลืมตาค่อย ๆ เปิดตาทั้งสองข้างอย่างช้า พร้อมด้วยการสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เรียกสติความรู้สึกตัวให้กลับมาเป็นปกติก่อนไปทำกิจธุระเช่นดังทุกวันที่ผ่านมา

วันนี้รู้สึกเป็นวันที่พิเศษกว่าทุกวัน  เพราะเดินรอบบริเวณวัดแล้ว ได้ไปเยี่ยมเยือนต้นไม้น้อยใหญ่ ค่อยเจริญเติบโตขึ้นเรื่อยๆ มองดูต้นไม้ซ้ายขวาเพลิดเพลินพาใจให้จดจ่ออยู่เป็นต้นไม้นั้น

แต่มีต้นไม้ที่สะดุดตาต้องใจทำให้ต้องคิดนึกถึงผู้ที่พระคุณที่หล่อมหลอมเลี้ยงเรามาให้เจริญเติบโตงอกงามรู้จักสิ่งไหนดีหรือชั่ว รู้จักบาปบุญคุณโทษ เหมือนต้นไม้ค่อยงามขึ้นทุกวัน ต้นนั้นมีชื่อว่า “ต้นแค”

พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

วันแม่ปีนี้

บางคนก็มีแม่ให้ได้กราบไหว้ชวนแม่และครอบครัวไปเที่ยว ไปกินอาหาร  หรือพาแม่ไปเที่ยวในที่ท่านอยากจะไป ลูกไม่มีเวลาที่จะไปหาแม่ก็โทรศัพท์พูดคุยอวยพรแทน หรือไม่ก็ซื้อของขวัญเล็ก ๆ น้อยให้ท่าน เป็นการตอบแทนบุญท่านเบื้องต้น

น้ำใจที่ลูกมีต่อพ่อแม่คือ การเลี้ยงดูแลท่านตอบแทน เพราะท่านทำกรรมดีด้วยการให้ชีวิตและเลี้ยงเรามา ลูกควรอย่างยิ่งที่จะเลี้ยงท่านตอบแทนที่ท่านได้ให้ชีวิต น้ำนม อาหาร ให้การศึกษาเล่าเรียน อบรมสั่งสอนแนะนำในทางที่ดีให้

“ลูกที่เลี้ยงดูแลพ่อแม่

เรียกว่า คนมีน้ำใจ

รู้จักบุญคุณ

เป็นคนดีมีจิตใจที่ประเสริฐ

  กตัญญูกตเวที”

พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

บางคนไม่มีแม่อยู่ด้วยเนื่องจากท่านได้ละชีวิตไปจากโลกนี้แล้ว หรือก็ท่านได้แยกทางกับพ่อไปเสียแล้ว เมื่อแม่ไม่อยู่  เราเหลือพ่อ ก็ให้พ่อเป็นทั้งแม่และพ่อในขณะเดียวกันไปเลย

เราสามารถเทิดทูนบูชาคุณของท่านได้ พร้อมใจที่จะเลี้ยงดูแลท่าน ก็เพราะท่านเป็นเสาหลักของชีวิตของลูก แม่ได้จากไปแล้วก็เหลือพ่อเพียงคนเดียวเป็นเสาหลักยึดหัวใจ  เป็นกำลังใจในการสู้ชีวิต หรืออาจจะทำตามคำมั่นสัญญากับแม่ไว้ว่า

“แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ พ่อและน้องหนูดูแลเอง”

ด้วยจิตสำนึกที่ดีสำหรับคนที่ดีมีน้ำใจของคนมีธรรมะครองใจแล้ว ก็จะเป็นที่ไม่ค่อยจะเดือดร้อนอะไรมากนัก

เมื่อมีปัญหาก็สามารถผ่านพ้นไปได้ทุกครั้ง ปัญหาก็จบที่ตัวเอง สามารถแก้ไขด้วยตนเอง หรือมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือแก้ไขปัญหา

นี้กระมังที่เรียกว่า พลังบุญของความกตัญญูกตเวที ต่อผู้มีพระคุณโดยเฉพาะพ่อแม่

พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

สุดท้ายนี้ วันไหน ๆ ก็เป็นวันที่สำคัญสำหรับแม่ของลูก  วันลูกที่ดีจะไม่ทำให้ท่านลำบากกายลำบากใจเลี้ยงกายและเลี้ยงใจท่าน

ลูกที่มีจิตในบุญคุณท่านจะไม่ละทิ้งท่าน ไม่ทำร้ายร่างกาย  ไม่ใช้แรงงานท่าน  หรือรักคู่ครองตนมากกว่าพ่อแม่  คู่ครองที่ดีจะต้องรักพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายเท่าเทียมกัน

ลูกที่ทำดีต่อแม่  การงานหน้าที่ก็จะดีขึ้นด้วยคุณงามความดีของแม่และของตนเองที่ทำดีต่อแม่  เจ้านายเห็น หรือเพื่อนเห็นก็จะหันมาช่วยเหลือเองด้วยความดีของเรา  แต่ไม่ใช่ความอยากทำดีเอาหน้านะ

ที่สุดของที่สุดกำลังใจที่ดีของพ่อแม่ก็คือลูก

กำลังใจที่ดีที่สุดของลูกก็คือ พ่อแม่

รักที่แท้บริสุทธิ์สุดหัวใจของพ่อแม่ก็คือลูก

แล้วจะมีลูกสักกี่คนที่จะรักพ่อแม่เท่าที่ท่านรักเรา

รักชายหรือจะรักเท่าพ่อเรา

รักหญิงหรือจะรักเท่าแม่เรา

รักแท้คือแม่เรา และพ่อเรา

จ๊อด

๑๐ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๓

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๔) “รักแท้คือแม่เรา : ที่สุดของกำลังใจที่ดีของพ่อแม่ก็คือลูก และ กำลังใจที่ดีที่สุดของลูกก็คือ พ่อแม่ ” เขียนโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๔) “รักแท้คือแม่เรา : ที่สุดของกำลังใจที่ดีของพ่อแม่ก็คือลูก และ กำลังใจที่ดีที่สุดของลูกก็คือ พ่อแม่ ” เขียนโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย appeared first on Manasikul Online.

จาริกธรรมในอเมริกา

(ตอนที่ ๔๓)

“เวลาใจปกติ ความสุขก็บังเกิดขึ้น”

: พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย เรื่องและภาพ

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม

สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

เราเคยเฝ้าดูสังเกตชีวิต ดูใจตนเองบ้างไหม

วันคืนบางเวลาใจเรามีเรื่องราวมากมาย  ทำให้สับสนกังวลใจ อยู่ไม่เป็นสุข  หนักอกหนักใจ ในหัวมีแต่ความคิดที่โกรธ โมโห อิจฉา ริษยา ทั้งเคียดแค้น อาฆาต พยาบาท คนอื่น

แม้แต่หน้าก็ไม่อยากเห็น เห็นครั้งไหนนั่นหมายถึงผิดหูผิดตับโดยทีเดียว อยู่ไม่เป็นสุขอึดอัด

เจ้าอัตตา อีโก้ ถือตัว สำคัญหมายมั่นว่าเราเป็นคนที่สำคัญกว่าคนอื่นนี้มันอันตรายมาก

เรากลายเป็นทาสของความหลงเสียแล้ว เสียทีมัน เพราะเผลอสติไปกับอารมณ์ความโกรธ จนทำให้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เสียอิสรภาพของความเป็นอิสระทางใจ เพราะถูกผีแห่งความโกรธ ความไม่พอใจเข้าสิงจิตใจ จึงทำให้ใบหน้าเศร้าหมองตรึงเครียด อาจจะทำให้เป็นบ้า ปวดหัว เส้นเลือดในสมองแตกได้  คิดมากๆ ถ้าเราไม่รู้จักปล่อยวางเฉยกับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องเสียบ้าง อย่าเอามาใส่จิตใจทำให้เสียพื้นที่แห่งความสุขทางใจไป

สิ่งที่ควรคิดทำคือ นำเรื่องที่ดีมีคุณค่าจิตใจ ก็จะทำให้จิตใจสะอาดได้ เอาสิ่งที่ดีเข้ามาใส่ใจเยอะๆ มันก็ดี หากนำแต่สิ่งที่สกปรกเข้ามาใส่ใจมากๆ ก็ใจมืดบอด ใจดำ ใจคิดร้าย ใจสกปรกใจคิดติดลบ คนอื่นผิดตนเองถูกดีอยู่ผู้เดียวใช้ไม่ได้

ความโกรธ ก็เปรียบเสมือนเรากำมือให้แน่นๆ ก็ยิ่งใช้แรงกำมือมากขึ้นบีบรัดจนทำให้เจ็บมือ

ความปกติ เปรียบเสมือนเราแบมือออก ก็รู้สึกตัวเบามือ สบายกายสบายใจด้วย ผ่อนคลายไม่ตรึงเครียด

เมื่อเรารู้จักใช้ชีวิตให้ใจมันเบาบางเป็นกลาง ใจอิสระเบาสบาย การใช้ชีวิตทำงานการดำเนินก็ปกติสุขไม่เดือดร้อนใจ ทำหน้าที่แต่ละขณะไป ทำทีละอย่าง

อยู่กับคนอื่นใจก็ปกติสนุกสนานไป ยิ้ม นิ่ง หัวเราะตามเรื่องราวที่ดำเนินไปตามบทบาทหน้าที่ในแต่ละวัน

ความปกติสุขของจิตใจแบบนี้เราจะทำอย่างไรให้มันอยู่เราได้นานที่สุดได้อย่างไร เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่เที่ยงแท้คงที่ มันก็จะเปลี่ยนแปลงไปตามกฎของธรรมชาติ

สิ่งที่เราสามารถทำได้คือ เพียงแค่ยอมรับ เรียนรู้ ดูมัน รู้มันไป เปลี่ยนแปลงจากที่ไม่ดีให้ดีขึ้น จากสิ่งดีให้พัฒนาขึ้นไปเรื่อยไป

ส่วนเรื่องความโกรธนั้น ก็ปล่อยลดละเลิกได้ยิ่งดีต่อจิตใจ เพียงแค่ลดความสำคัญตนลงมา กลับมาดูที่จิตใจตน เปิดใจให้กว้างด้วยความรัก ความเมตตา ให้อภัยตนเองและคนอื่น 

เข้าใจตนเองก็จะเข้าใจคนอื่น ใจเขากับใจเราไม่ต่างกัน  ความคิดโลภ โกรธ หลง มันตัวเดียวกัน อยู่ที่แต่ละคนจะมีเชื้อความพอใจและไม่พอใจมากหรือน้อยเท่านั้น

มีความคิดโลภ โกรธ หลงมากก็หนักจิต หนักความคิดมากขึ้นเรื่อยๆ มีน้อยก็เบากาย เบาใจ รอดไปได้

ทุกคนก็ต้องการที่จะมีความสำคัญกันทุกคน ให้อภัย ให้เกียรติกัน เคารพนับถือความดีของกันและกัน ไม่เห็นแก่ตัว ไม่อยากได้หน้า ไม่ข่มเหงคนอื่นยกย่องตนเองลักษณะของคนพาล

ไม่อยากเป็นหัวหน้าคนอื่นจนเกินไป ไม่ควรเอารัดเอาเปรียบกันมันเกิดขึ้นครั้งหนึ่งก็ความไว้ใจมันก็ลดลงไปแล้ว

สุดท้าย ใจปกติสุขเบากายสบายใจทำงานอยู่กับคนอื่นได้สบายเลย แต่ถ้าหนักใจใจขาดความปกติสุขของจิตใจก็หนักอกหนักใจและหนักความคิด

สิ่งที่ควรทำรักษาความปกติสุขของจิตใจไว้กับตนให้นานที่สุดเท่าจะทำได้ ความรัก ความเมตตา การให้อภัยจะบังเกิดมีเอง

เมื่อความโกรธขึ้นมาแล้วก็ย้อนมาดูใจตนเอง ลดความถือตัวลง ฝึกที่จะให้โอกาสตนให้อภัยคนอื่น ฝึกบ่อยๆ เข้า ใจเราก็จะเข้าสู่โหมดของความปกติสุขของจิตใจ จะอยู่กับใคร จะพูดกับเขาก็จะง่ายขึ้น เพราะใจเรามันดีแล้ว

จ๊อด

๒๙ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๖๓ (ค.ศ.๒๐๒๐)

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๓) “เวลาใจปกติ ความสุขก็บังเกิดขึ้น” : พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย เรื่องและภาพ กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๓) “เวลาใจปกติ ความสุขก็บังเกิดขึ้น” : พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย เรื่องและภาพ appeared first on Manasikul Online.

ธรรมลิขิต …

จาริกธรรมในอเมริกา

(ตอนที่ ๔๒)

เวลาเยียวยาใจ ในมุมเล็กๆ ของชีวิต

เรื่องและภาพ โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

น้ำในสระหนองคลองบึงมีขึ้นและมีลง

ฟ้ามีเมฆปกคลุมมีครึ้มและใสแจ้ง

ต้นไม้ใบหญ้ามีสีเขียวชอุ่มและเหี่ยวแห้ง

บ้านเรือนเครื่องใช้ของเรามีใหม่และเก่า

ชีวิตคนเราก็มีขึ้นและลง

จิตใจมนุษย์ก็มีรุ่งและร่วงเสมอ

นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ตอนเช้า ใจพาสงบ 

อีกด้านมุมหนึ่งหูกลับได้ยินเสียงดนตรีธรรมชาติที่แสดงให้ฟังนั้นคือ เสียงจิ้งหรีด เสียงนกร้อง ชักชวนใจพาให้สงบ ตั้งสติทำสมาธิปล่อยใจให้มีอิสรภาพอยู่กับตนเอง

นับว่าเป็นมุมเล็กๆ ของชีวิตที่หลายคนมองข้ามมันไป

คนส่วนหนึ่งกลับคาดหวังในสิ่งที่ใหญ่กว่าเกินกำลังสติปัญญาของตนก็หนีไม่พ้นความทุกข์ ความเศร้าโศกเสียใจ น้อยเนื้อต่ำใจ ร้องไห้และผิดหวัง อิจฉาริษยา ภายในจิตใจ โทษตนเอง หาทางออกไม่ได้ เพราะความโลภ โกรธ หลงมาบดบังจิตใจความคิดดึงยั้งไว้ไม่ให้หนีไปจากมัน

ชีวิตก็มีหลายแบบ หลากหลายรสชาติ เป็นสีสัน ทั้งสุขและทุกข์ ไม่สุขไม่ทุกข์ เฉยๆ หลงเล่นไปตามอารมณ์ที่มากระทบสัมผัสจิตใจเกิดความพอใจ พลอยยินดีไปด้วย เกิดความไม่พอใจก็พาลไปหาความเสียใจ 

ถ้าเราไม่ยินดี ไม่เสียใจกับเรื่องราวต่างๆ เราก็สามารถเฉยๆ ได้ ใจเราอยู่เหนืออารมณ์นั้นได้หรือปล่อยวางมันเป็น เราเคยฝึกฝนการปล่อยวางวางใจเป็น รู้กระบวนการการทำงานของมัน ก็เหมือนสิ่งไหนที่เราทำบ่อยๆ เห็นซ้ำๆ ก็นิ่งเฉยกับมันได้ เพียงเฝ้าดูการแสดงของมันไปเรื่อยๆ หรือเฝ้าดูความคิด ความรู้สึก อารมณ์ไปเรื่อยๆ

ยิ่งเฝ้าดูจะเห็นว่า มันไม่ค่อยออกมาแสดงให้ดู หรือมันออกมาก็จะหายไปอย่างรวดเร็ว เพราะสติมีกำลังกว่า สติที่มีกำลังจะสามารถเฝ้าดูอารมณ์ไหลเข้า ไหลออก ความคิดโผล่ขึ้นมา แล้วออกไปทางไหน ก็รู้ นี่ตัวสติ ต้องฝึกจึงจะเห็นอารมณ์

สติ จึงสำคัญมากในทุกกรณี

ชีวิตกับการทำงานต้องได้ใช้แรงกายก่อสร้าง ขีดเขียนพิมพ์ดีดคิดงาน ส่วนแรงใจทำด้วยความเติมใจให้มีความสุขในสิ่งที่ทำ และรักในสิ่งคิดทำ  ไม่ทำด้วยความรู้สึกถูกบังคับชี้มือสั่งอย่างเดียว ผู้ทำก็มีความอึดอัดใจ ไม่สบายใจ ก็ทำไปอย่างงั้นๆ ผลประสิทธิภาพของการงานก็ด้อยค่าลง

คนทำงานกับคนให้งานก็คงจะอยู่ด้วยกันไม่ได้นาน  เพราะจิตใจมันไม่ตรงต่อกัน ไม่มีใจให้กันแล้วสิ่งที่คาดหวังได้คือ มันต้องแยกทางกันเดิน

สิ่งที่ควรทำ ชีวิตกับการทำงานควรทำให้พอดีกับงานที่กำลังทำ คนทำงานกับคนให้งานต้องให้ความร่วมมือกัน ทำด้วยกันเห็นอกเห็นใจกันและกัน ร่วมสุขร่วมทุกข์  ฝ่าฟันปัญหาอุปสรรคไปด้วยกัน พึ่งพิงอาศัยกันแบ่งปันน้ำจิตน้ำใจต่อกัน ไม่เอาเปรียบกันไปได้รอดแน่นอน

ปัญหาทุกปัญหาย่อมมีทางออกจะเร็วหรือช้า อยู่ที่เราหาทางออกเจอได้เร็วหรือช้า ก็เหมือนกับสายยางรดน้ำที่มันพันกันเกี่ยวยุ่งเหยิงพันกันนัวเนียกันไปหมด ดึงมันลากไปอย่างเดียว มันก็ไม่ไปด้วย เพราะมันไม่ออกจากกันทำอย่างนี้เสียแรงเปล่า

ถ้าเสียสละแรงเวลา เดินมาหาปมปัญหาต้นตอ ตั้งสติค่อยๆ คิด ตั้งใจแกะสายยางออกจากกันทีละปม ทีละชั้น  ในที่สุดก็แกะดึงออกจากันได้ก็สามารถใช้รดน้ำได้ปกติ ต้นไม้ที่รอน้ำได้น้ำเหมาะสมก็เจริญเติบได้

เฉกเช่น คนที่มีปัญหากับชีวิตตนเอง ก็ต้องมีสติรู้สึกตัว ยอมรับตนเองให้ได้ ตั้งสติคิดหาทางออกด้วยตนเองแล้ว  ไม่ได้ก็พึ่งพิงอาศัยปรึกษาเพื่อนหรือผู้ที่สามารถช่วยเหลือเราได้ 

เมื่อได้รู้วิธีการแก้ไขปัญหาแล้ว ก็ค่อยลงมือแก้ไขทีละปม  ทีละอย่างไปในที่สุดก็คลี่คลายปัญหานั้นได้ เหมือนดั่งเราแกะสายยางออกจากกันได้

เส้นทางที่เราเดินต้องแก้ไขปัญหาเสมอๆ ระหว่างทาง มันต้องมีอุปสรรคมาขัดขวางใจบ้าง ก็อดทนพิสูจน์จิตใจที่แน่วแน่ให้ไปถึงเส้นชัยชนะให้ได้

ความพยายามนำมาสู่ทางแห่งความสำเร็จ ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องใช้เวลามาเยียวยา จะมากหรือน้อยก็ต้องอาศัยเวลา เพราะเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์คนว่าเป็นคนจริงหรือคนปลอม

เพียงแค่ขอเวลาให้เวลาตน เวลาก็ให้เวลาพิสูจน์การกระทำของตนเช่นเดียวกัน

มีเวลาไม่ใช้เวลาที่มี เวลาก็ลาจากหายไปตามกาลเวลา

เวลาคิด เวลาพูด บทสรุปมาอยู่ที่เวลาทำเสมอ

จ๊อด

๒๑ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๖๓ (ค.ศ.๒๐๒๐)

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๒) “เวลาเยียวยาใจ ในมุมเล็กๆ ” เรื่องและภาพ โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๒) “เวลาเยียวยาใจ ในมุมเล็กๆ ” โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย เรื่องและภาพ appeared first on Manasikul Online.

จาริกธรรมในอเมริกา

(ตอนที่ ๔๑)

สังคมน่าอยู่เพราะทำประโยชน์

โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

ความรับผิดชั่วดีเป็นคุณสมบัติของคนดี  ไม่เอารัดเอาเปรียบใคร  ไม่พูดเอาแต่ได้ เอาดีใส่ตนคนอื่นผิดหมดไม่ดี นิสัยของคนพาลหาเรื่อง

คุณประโยชน์ที่เราทำ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ หรือสิ่งใหญ่ ที่ทำให้แก่คนส่วนมาก ก็ถือว่าดีมีประโยชน์ที่เราได้ทำเสียสละแรงกายและแรงใจทำในสิ่งที่ดี สร้างความสุขให้กับคนอื่น

เมื่อเราได้ทำในสิ่งที่ใจปรารถนา และยังเป็นสิ่งที่มีคุณค่ากับใครอีกหลายคน ยิ่งเห็นสิ่งที่เราทำให้หรือมอบสิ่งของให้แล้ว เพียงแค่เขายิ้มด้วยความจริงใจ ความสุขก็เติมเปี่ยมภายในจิตใจของผู้ให้แล้ว

ผู้ที่มีจิตอาสาทำคุณประโยชน์ในประเทศไทยมีมากมาย เช่น ดาบวิชัย ปลูกต้นไม้ และครูเชาว์ สอนนักเรียนที่อยากไร้ เป็นต้น

วันนี้ตัวเราทำประโยชน์อะไรบ้างหรือยัง

มีพระอาจารย์รูปหนึ่ง ท่านได้หยิบยกคำสอนของพระพุทธองค์ขึ้นมาสอนญาติโยม เนื่องด้วยงานทำบุญอุทิศหาญาติ เกี่ยวกับการทำประโยชน์มีอะไรบ้าง

ท่านกล่าวว่า  ทำประโยชน์ตนไม่ได้ ก็ให้ทำประโยชน์แก่คนอื่น หากทำประโยชน์ตนและคนอื่นไม่ได้ ก็ไม่ให้ทำความชั่ว

ก็น่าคิดตามด้วยอย่างยิ่ง

๑. ทำประโยชน์ตนก่อน ช่วยตนเองก่อน ให้พละกำลังทุนทรัพย์ที่เหลือ แล้วค่อยช่วยเหลือคนอื่น     

หากเราไม่มีพละกำลัง และทุนทรัพย์ไม่พอ ก็ไม่สามารถช่วยเขาได้เต็มที่ หรือช่วยแล้วตนเองไม่รอดก็แย่  จะต้องรู้จักตนเอง พึ่งตนเองให้ได้ก่อน หรือช่วยได้เท่าที่ช่วยได้ ตามกำลังสติปัญญาของตนเอง

๒.ทำประโยชน์คนอื่น เมื่อรู้จักกำลังตน พึ่งตนเอง สามารถเอาตัวรอดได้ เป็นจุดยืนให้กับคนอื่นได้ ไม่เดือดร้อนตนและคนอื่น  ก็สามารถทำประโยชน์ให้แก่สังคมบ้านเมืองคนรอบข้างได้อย่างใจอิสระบริสุทธิ์ไม่หวังสิ่งตอบแทน

คิดเสียว่าเราทำหน้าที่ที่ดีเพื่อสังคม เรากำลังบำเพ็ญประโยชน์ให้แก่คนส่วนมาก  เรากำลังปฏิบัติธรรมด้วยการเสียสละเวลาของตนเพื่อส่วนรวม  แล้วใจจะมีความสุขอิ่มเอิบ  จิตใจทำงานแล้วไม่รู้สึกเหนื่อยมาก หรือถึงเหนื่อยกายแต่ใจก็ยังมีความสุข

๓.ทำประโยชน์ตนและคนอื่นไม่ได้ ก็ไม่ทำความชั่ว  หมายถึงว่า แม้ไม่มีกำลังที่จะช่วยเหลือตน เอาตัวเองยังไม่รอด มีพลังน้อยและไม่สามารถช่วยเหลือคนอื่นได้ก็ได้แค่เอาใจช่วยให้พ้นภัยนั้นไปได้ ให้กำลังใจตนเอง และให้กำลังใจผู้อื่นได้ อีกทั้งไม่พูดร้ายบั่นทอนจิตใจคนอื่น หากเราไม่ช่วยเหลือเขา แล้วยังไปทำร้ายจิตใจเขาอีก อย่างนี้ใช้ไม่ได้

หากเป็นเช่นนี้ถือว่า เป็นการทำความชั่ว

ตนช่วยเขาไม่ได้ก็นิ่งไว้ สิ่งไหนพอช่วยได้ก็ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือตามกำลังของตน ถ้าสามารถช่วยได้ก็ช่วยเต็มกำลังแต่ไม่เดือดร้อนตนเองนะ

สังคมจะน่าอยู่ เพราะคนรู้จักเสียสละเวลาส่วนตน เพื่อส่วนรวม เสียสละการเอารัดเอาเปรียบมาเป็นรู้จักการแบ่งปัน 

อย่าอวดเก่งจนลืมพวกพ้อง แบบนี้ก็ไม่รอด เปลี่ยนมาเป็นการให้ความร่วมมือร่วมใจยึดหลักสามัคคีกันไว้แบบนี้รอด

ฝึกที่จะให้ (เหมาะสมแก่การให้) มากกว่าที่รับ

สุดท้ายนี้ ฝากไว้คิด ดีเกินไปก็ไม่ดี จะถูกเอาเปรียบ ชั่วเกินไปก็ไม่ดี ก็ถูกตีตราว่าชั่วตลอดชีวิต แม้ไม่ชั่ว ถูกกล่าวหาว่าชั่วก็ต้องตั้งสติ อย่าไปใส่ใจคำคนจนเราไม่เป็นตัวของตัวเอง แม้พระพุทธเจ้ายังถูกนินทา ส่วนเราเป็นใคร ต้องรู้จักใช้ชีวิตให้พอดีกับสังคม

สังคมดีเพราะมีคนดีช่วยประคองกัน เปลี่ยนจิตใจคนชั่วให้เป็นคนดี เชื่อเถอะว่า ไม่มีใครอยากเป็นคนชั่วหรอก เราช่วยกันได้ด้วยการไม่ซ้ำเติมคนที่ประมาทพลาดพลั้งไป ให้โอกาสเริ่มต้นกันใหม่ เราจะได้คนดีเพิ่มขึ้นมากมาย เมื่อคนมีงานการทำ มีสติปัญญา มีศีลธรรม คนชั่วก็ไม่มี เพราะคนดีช่วยกันให้โอกาส

ช่วยกันเติมน้ำดีมีมากขึ้น น้ำก็ใสปลอดภัย มีประโยชน์มาก

น้ำเสียเน่าเยอะก็มีกลิ่นเหม็น มีพิษภัย หาประโยชน์ได้น้อย

จ๊อดส์

๑๕ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๖๓

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๑) สังคมน่าอยู่เพราะทำประโยชน์ โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย เรื่องและภาพ

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๑) สังคมน่าอยู่เพราะทำประโยชน์ โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย เรื่องและภาพ appeared first on Manasikul Online.

จาริกธรรมในอเมริกา

(ตอนที่ ๔๐)

“ทางเขา-ทางเรา

: ขอจงมุ่งมั่นเดินตามเส้นทางของตนให้ถึงเส้นชัย”

เขียนโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

บนดินมีถนนไว้ให้รถวิ่งไปมา  และมีแยกซ้ายขวาให้รถได้เข้าไปจอดพักผ่อนหย่อนใจ เข้าห้องน้ำ รับประทานอาหาร  ดื่มน้ำเย็นๆ ให้ชื่นใจ

บนน้ำมีเรือไว้วิ่งขนส่งสิ่งของมากมาย หรือเป็นฝั่งท่าข้ามเรือไปมาหาสู่กัน สร้างความเชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างสองฝากฝั่ง

บนท้องฟ้ามีเครื่องบินล่องลอยเหินเวหาจากที่หนึ่งไปสู่ที่หนึ่ง จากจังหวัดไปสู่ประเทศจากประเทศไปสู่ทวีปสำหรับมนุษย์

ส่วนสัตว์ก็อาศัยช่องว่างบริเวณของท้องฟ้าไปมาหาสู่ เลี้ยงปากเลี้ยงท้อง หาหนอนตัวน้อยๆ มาให้ลูกน้อยได้กินอิ่มท้องก็หมดเสียงร้อง พอหิวส่งเสียงร้องเจี๊ยวจ๊าว เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าตัวเองหิวแล้ว

เส้นทางของชีวิตของเราล่ะจะให้มันเป็นไปในเส้นทางแบบไหนเหรอ ?

เส้นทางที่เราทำเพื่อคนอื่น ซึ่งเป็นเส้นทางแห่งความเสียสละเวลาของตน เพื่อสร้างสรรค์ความผาสุกให้กลับคนอื่น ร่วมสุขทุกข์ไปด้วยกันกับเพื่อนในเส้นทางนี้ มีเราเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง

หรือทำงานอยู่ภายใต้บังคับบัญชาของหัวหน้าบริษัท เราเป็นกลไกอันหนึ่งที่มีส่วนแห่งความสำเร็จของบริษัทด้วย

ช่วยเหลืองานของสังคมในด้านต่างๆ เช่น อาสาสมัครกู้ภัย เก็บขยะในหมู่บ้านอาทิตย์ละครั้ง เป็นครูสอนหนังสือเด็กใต้สะพาน อาสาสมัครดูแลเด็ก คนแก่ คนพิการ ล่าสุดนี้มีตู้แบ่งปันอาหาร ของใช้ และปัจจัยต่างๆ ในภาวะโรคระบาดโควิด๑๙

นี่คือจิตอาสา และจิตพระโพธิสัตว์ บนเส้นทางของตน

ชีวิตหนึ่งก็มีความฝันหนึ่ง เพื่อตนเอง เป็นเส้นทางของหัวใจมันเรียกร้อง คือการตามไล่ล่าความฝันให้เป็นจริง ไม่ย่อท้อต่อปัญหาและอุปสรรคที่ขัดขวางข้างหน้าเท่าลูกภูเขาก็ไม่หวั่นไหวจะสู้พร้อมที่ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคงแน่วแน่ต่อเส้นชัยชนะแห่งความสำเร็จ ทำความฝันให้เป็นจริง

มีเพื่อนคนหนึ่งที่เคยเล่าเรียนมาด้วยกัน ครั้งตอนเป็นเด็ก เธอเป็นคนเก่ง ใจดีอีกคนหนึ่ง ตอนที่อาตมาเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๕ เป็นเด็กอ่านหนังสือไม่ค่อยออก นับว่าอยู่ในระดับอ่อนมากจนคุณครูให้จับคู่กับคนเก่ง เพื่อให้เพื่อนที่อ่านออกคล่องกว่าสอนให้อ่าน

หลังจากพากันจบชั้นประถมปีที่ ๖ ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไปตามเส้นทางที่ตนเลือกและชอบ ต่างก็มีบทบาทหน้าที่ที่รับผิดชอบของแต่ละท่านไป

มีเพื่อนอีกคนที่ประสบผลสำเร็จในชีวิต เธอได้ทำตามฝันไล่ล่าความฝันจนสำเร็จคือ เป็นปลัดอำเภอจังหวัดแห่งหนึ่งในภาคอีสาน  เธอทำฝันให้เป็นจริงแล้ว

ก็ขอแสดงความยินดีกับเพื่อนที่ประสบผลสำเร็จและพัฒนาตนจนมาถึงบัดนี้

ขอให้เพื่อนมีสุขภาพแข็งแรง ประสบผลสำเร็จเจริญในหน้าที่ในธรรมครองใจประชาชนด้วยคุณงามความดี เป็นที่รักของทุกคนในท้องที่ๆ นั้นยิ่งขึ้นและตลอดไป

ชีวิตของเรามีสิทธิ์ที่จะเลือกเดินเส้นทางไหนก็ได้ อยู่ที่ความพอใจยินดี และถูกต้อง ไม่ก่อความเดือดร้อนให้กับใคร

เราเลือกจะเป็นผู้ทำคุณประโยชน์ของคนอื่นก่อน หรือจะทำประโยชน์ตน แล้วช่วยเหลือคนอื่นในภายหลัง

เรายินดีที่จะอยู่ในเบื้องหลัง หรือจะยินดีที่เป็นเกาะป้องกันหน้าให้กับเพื่อนๆ ล่ะ

เราพร้อมใจยอมรับผิดชอบหรือยัง ที่จะเป็นผู้นำอย่างเสียสละที่แท้จริง หรือจะเป็นผู้ตามอย่างเสมอตัว

ความสำเร็จจะมาได้อย่างแท้จริงไม่ใช่เพียงแค่ลมปากเท่านั้น จงอย่าลืมคิดถึงการลงมือกระทำด้วย ขยันอดทนทำให้ถูกที่ถูกกาลเวลาและรู้กาลเทศะ

น้อมความอ่อนน้อมอ่อนโยน เมตตาช่วยเหลือคนอื่นตามความเหมาะสมของตนและคนอื่น

ทุกคนมีเส้นทางจะเดินที่แตกต่างกันไป

ทางของเขาอาจจะไม่ใช่ทางของเรา ทางของเราอาจจะไม่ใช่เส้นทางของเขา ทางใครทางท่านที่ชอบไม่มีถูกและผิด

จงมุ่งมั่นเดินตามเส้นทางของตนให้ถึงเส้นชัยของตน สู้ๆ เอาใจช่วย

สักวันหนึ่งวันแห่งความสำเร็จและความฝันเป็นจริงจะเป็นของเรา

จ๊อดส์

๗ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๖๓ (ค.ศ.๒๐๒๐)

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๐) “ทางเขา-ทางเรา : ขอจงมุ่งมั่นเดินตามเส้นทางของตนให้ถึงเส้นชัย” เรื่องและภาพโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๐) “ทางเขา-ทางเรา : ขอจงมุ่งมั่นเดินตามเส้นทางของตนให้ถึงเส้นชัย” โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย เรื่องและภาพ appeared first on Manasikul Online.

จาริกธรรมในอเมริกา

(ตอนที่ ๓๙)

“ชีวิตที่รู้ตัวเอง เป็นชีวิตที่อิ่มใจ“

โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

ตอนเช้าๆ นี้ตื่นขึ้นมารับอากาศบริสุทธิ์ บรรยากาศดี เย็นสบาย ใจเงียบสงัด  แต่ก็ยังได้ยินเสียงนกร้อง ปลุกคนให้ตื่น ตอกย้ำด้วยเสียงไก่ขันดังก้องหูชักชวนคนให้กระตือรือร้นทำมาหากินตอนเช้าๆ เป็นช่วงเวลาวินาทีแรกที่ย่างก้าวเข้าสู่วันใหม่ พร้อมเตรียมตัวรับรู้สู้ปัญหาในแต่ละช่วงวินาทีของชีวิต ที่มีทั้งเรื่องราวพึงจดจำ และเรื่องไม่ควรจดจำไว้ในจิตใจ สุดท้ายมันก็เป็นเพียงอดีตความทรงจำเท่านั้น

ชีวิตของคนก็มีช่วงที่เป็นเด็ก สิ่งที่อยากได้ ของเล่นสักชิ้น ก็ขอคุณพ่อคุณแม่ซื้อรถจักรยาน ตุ๊กตา หุ่นยนต์ ขนมนมเนยให้ เป็นต้น

พอเป็นวัยรุ่นก็อ้อนวอนพ่อแม่ซื้อคอมพิวเตอร์  รถจักรยานยนต์ มือถือ ไอแพด เป็นต้น

พอมีการงานทำก็ให้พ่อแม่ไปขอแฟนแต่งงาน เพื่อสร้างครอบครัว หรือเป็นการสร้างความรับผิดชอบต่อตนเองและผู้อื่น

พอเข้าช่วงวัยทอง ปัญหาต่างๆ นานาเข้ามารุมเร้าก่อกวนจิตกวนใจให้รำคาญรอบทิศทางซึ่งเป็นบททดสอบสภาพจิตใจชีวิตที่มีปัญหา เราจะอดทนสู้ฝ่าฟันมันไปได้ไหม

ถ้าจิตใจเราตกหลุมพรางของปัญหาชีวิต เราอ่อนข้อให้กับมัน เราก็แพ้เราก็เสร็จมัน แก้ปัญหาไม่ได้ก็กลับกลายมาเป็นทุกข์ใจ

ถ้าเรารู้เท่าทันตัวปัญหาของชีวิตแล้ว เราก็มีสติที่เข้มแข็งอยู่เหนือปัญหานั้นด้วยตัวปัญญาสามารถแก้ไขปัญหาได้ด้วยตัวเอง หรืออาศัยกัลยาณมิตรเพื่อนฝูงที่ไว้ใจได้ เราก็กลับมาเป็นผู้ชนะปัญหาของตนเองได้

วันนี้ได้รับอาหารเพลจากชายวัยชราท่านหนึ่งอายุ ๘๐ ปียังดูแข็งแรงไปไหนมาไหนได้ด้วยตนเอง

ท่านมาซื้ออาหารที่วัดรับประทาน (ญาติโยมจิตอาสามาขายอาหาร เพื่อหาจตุปัจจัยมาสร้างวัดทุกวันอาทิตย์)

ขอบอกก่อน ที่นี่คุณจะต้องช่วยเหลือตนเองให้มากที่สุด จะไปแบมือขอใครก็กระไรอยู่ 

แต่ญาติโยมคนไทย คนลาว ก็มีจิตใจทำบุญให้ทานเป็นประจำตามหน้าที่ของชาวพุทธเป็นปกติของวิถีชีวิตอยู่แล้ว

เข้าเรื่องของคุณลุงวัย ๘๐ ปี อาตมาเห็นท่านเดินทางจากรถมายืนเข้าแถวรอสั่งอาหาร พอสั่งและรับเสร็จแล้วก็เดินมานั่งที่โต๊ะรับประทานอาหาร 

อาตมาเห็นก็เดินเข้าไปนั่งใกล้แล้วชวนคุยด้วย  ไม่ใช่พระเก่งภาษานะ แต่คุณลุงคุยพูดภาษาไทยได้นิดหน่อย       

ท่านเคยไปอยู่เมืองไทย ไปทำงานที่สนามบินจังหวัดโคราช ตอนอายุ ๓๓ ปี และชอบอาหารไทยด้วย

คุณลุงว่า

“ผมชอบข้าวผัดไข่ดาวไม่สุกมากครับ และข้าวเหนียวมะม่วง อร่อยๆ มากครับ”

คุณลุงบอกว่า

มีพี่น้อง ๕ คน พี่สาว ๑ คน พี่ชาย ๔ คน และมีลูกสาว ๑ คน กับลูกชาย ๑ คน เขาก็แยกออกไปมีครอบครัวของเขาแล้ว ส่วนตัวคุณลุงก็อยู่ที่บ้านคนเดียว

อาตมาถามว่า

ทำไมพูดภาษาไทยได้ล่ะ

คุณลุงบอกว่า

เรียนรู้ วันละคำครับ ปีหนึ่งมี ๓๖๕ วัน ผมก็ได้คำศัพท์ภาษาไทย ๓๖๕ คำครับ ตอนนี้ไม่ค่อยได้ใช้ก็จำได้นิดหน่อยครับ

พอทานเสร็จแล้วก่อนจะลากลับ ก็ล้างมือด้วยเจลแอลกอฮอล์ แล้วคุยกับอาตมาว่า

 ผมกลัวโรคไวรัสโควิด เพราะอายุมากแล้ว ค่อยเจอกันใหม่ครับ อาทิตย์หน้าครับ บายๆ

พอเราเข้าไปมีส่วนร่วมให้เขาได้พูดคุยด้วย สังเกตเห็นว่า แกมีความสุขมาก เวลาทานข้าวมือสั่นนิดหน่อย ดูเหมือนจะเหนื่อยเล็กน้อย ภาพรวมคือเห็นรอยิ้มได้ยินเสียงหัวเราะก็โอเคแล้ว

กลับมาคิดย้อนใส่ตนเอง เมื่อเรามีอายุเท่านี้ก็คงจะเป็นเช่นนี้ ไม่มีครอบครัว หรือญาติเราได้ล้มตายจากเราไปหมด เราก็จะอยู่คนเดียว ทำก็ต้องอะไรช่วยเหลือตนเอง พึ่งพาตนเองให้มากที่สุด

คนเราเมื่อยังไม่พบจิตใจของตน ไม่เข้าใจตนเอง ปล่อยวางวางใจไม่เป็นก็มีความทุกข์  กลัวความตาย ดูเหมือนเรายังไม่จากโลกนี้เลยนะ ยังเสียดายชีวิตอยู่ ยังมีชีวิตไม่อิ่มอยู่  ชีวิตยังไม่เต็มใจที่จะจากไป

หากเรารู้ตัวเอง พอใจอิ่มใจ ใจเต็ม รู้ปล่อยวางจิตใจได้ เข้าใจธรรมชาติที่เป็นอยู่ของชีวิตที่เต็ม เหมือนเรารับประทานอาหารอิ่มแล้วก็จะไม่หิวอีกในขณะนั้น  อิ่มชีวิตก็เหมือนอิ่มอาหาร

อิ่มอาหารก็คล้ายกับอิ่มชีวิต ชีวิตซื่อๆ ชีวิตที่เป็นกลางธรรมดาๆ

ชีวิตที่น่าสงสาร ถ้าไม่รู้จักอิ่มก็เหมือนกินข้าวเยอะ โทษก็ตามมาทีหลังจะรู้สึกแน่ท้องอึดอัด ทำให้อ้วนหรือเป็นโรคตามมาภายหลังก็ได้

ถ้ากินให้พอดีกับตนเองก็หาโทษได้น้อย ชีวิตก็เช่นเดียวกัน ใช้ชีวิตให้เป็นกลาง พอดิบพอดีกับตนเองก็จะไม่เดือดร้อนตนเองและคนอื่น

จ๊อดส์

๒๙ มิถุนายน ๒๕๖๓ (๒๐๒๐)

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๓๙) “ชีวิตที่รู้ตัวเอง เป็นชีวิตที่อิ่มใจ” โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๓๙) “ชีวิตที่รู้ตัวเอง เป็นชีวิตที่อิ่มใจ” โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย appeared first on Manasikul Online.