ใช่แล้ว… เพราะเสื้อผ้าของฉันตอนนี้ ก็ใส่อยู่ในถุงใหญ่ วางอยู่ในห้องทำงานนี้เอง และก็ออกไปนอนในเต็นท์หลังบ้านเป็นช่วงๆ ชีวิตหลังจากแม่จากไป ฉันอยู่บ้านก็จริง แต่ก็ใช้ชีวิตพร้อมที่จะไปหาแม่ทุกวัน หากทว่า การปฏิบัติธรรมของฉันก็ยังไม่ก้าวหน้าเลย ดูเหมือนว่าจะถอยหลังด้วยซ้ำ เพราะสติยังหลุดลุ่ยทุกวันอยู่ ยังไม่มีวันไหนเลยที่คงเส้นคงวามาจนถึงทุกวันนี้

ฉันเปิดในกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของแม่ มีถุงผ้าใบเล็กอยู่ในหนึ่ง และบนถุงผ้าเล็กๆ ใบนี้ก็พบกับคำที่ทำให้น้ำตาหลั่งริน … “แม่ คำว่าให้ …ไม่สิ้นสุด”

ฉันกอดถุงเล็กๆ ของแม่แน่นๆ แล้วก็เปิดออกมาดู ก็พบถุงพลาสติกที่ใช้แล้วล้างสะอาดนำมาใช้ใหม่หลายใบพับอย่างเรียบร้อย

อีกหนึ่งใช่แล้ว …ที่แขวนเสื้อที่บ้านส่วนหนึ่ง แม่นำมาตากถุงพลาสติกที่ใช้แล้ว และนำมาล้าง ตากจนแห้งแล้วนำมาพับอย่างเรียบร้อยใส่ไว้ในถุงใหญ่เตรียมไว้ใช้ใหม่ และก็นำไปให้แม่ค้าขายผักที่มาขายอยู่หน้าโรงเรียนคุณยายด้วย

ถุงพลาสติกของแม่ มีคุณค่าตั้งแต่ต้นน้ำจนถึงปลายน้ำ ไม่มีถุงใบไหนที่เราทิ้งขว้างเลย ทุกอย่างล้วนมีคุณค่าเมื่อถึงมือแม่ …

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของแม่ ตากแดดใกล้แห้งแล้ว ฝนกำลังจะตก ฉันนำมาไว้ในบ้าน รอตากแดดพรุ่งนี้อีกวัน หากมีแดดแรงพอ ฉันก็จะได้นำกระเป๋าเดินทางของแม่ มาเป็นกระเป๋าใส่เสื้อผ้าของฉัน ที่วันนี้ไม่ได้อยู่ในตู้ แต่มาอยู่ในถุง และพร้อมที่จะเดินทาง…ไปหาแม่ เมื่อถึงเวลา

ความคิดถึงแม่ไม่เปลี่ยนแปลงเลย ยิ่งนานวันยิ่งคิดถึง ทำให้ระลึกถึงธรรมะที่ท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) มอบให้ ท่านเมตตาให้คติธรรมว่า

ความเป็นแม่ลูก ไม่มีวันหายไป ไม่ว่าจะกี่ภพกี่ชาติก็ตาม ความเป็นแม่ลูกก็จะเป็นอย่างนั้นตลอดไป ทุกคนในสังสารวัฏนี้พระพุทธเจ้าตรัสว่า ไม่เคยมีใครไม่เคยเป็นแม่ลูกกันมาก่อน เป็นเรื่องจริง เราจึงควรที่จะเมตตากันและกันประดุจแม่ลูก พี่น้อง…

เมื่อพระพุทธองค์ตรัสรู้ความจริงอันประเสริฐสี่ประการ พระองค์ถอยจิตข้ามภพชาติไปถึงสี่อสงไขยแสนมหากัป นับเนื่องเป็นเวลายาวนานมากที่พระองค์พบความเชื่อมโยงของชีวิตเป็นสายธารจนไม่สามารถหาจุดเริ่มต้นและจุดจบได้ หากทว่า การเห็นความจริงอันประเสริฐสี่ประการนี้เอง จากทุกข์ แล้วสาวไปถึงเหตุแห่งทุกข์ คืออวิชชา ตัณหา อุปาทาน ฯลฯ แล้วพระองค์ทรงมอบกุญแจที่ไปสู่ทางพ้นทุกข์อย่างสิ้นเชิงได้ คือ อริยมรรค มีองค์ ๘ ประการ ทำให้เราสามารถตัดวงจรของการเกิดได้ ด้วยสัมมาทิฐิเป็นข้อแรก เมื่อเรามีความเห็นที่ถูกตรง หนทางที่จะตัดความอยาก คือกิเลสตัญหาทั้งปวง ก็ไม่ยาก …

แต่ความเป็นแม่ลูกนั้น ตัดไม่ขาด หากเป็นสายใยแห่งชีวิตที่ทำให้พระพุทธเจ้ากลับไปเทศน์พระอภิธรรมโปรดพระพุทธมารดาถึงสรวงสวรรค์ ซึ่งเป็นผลการปฏิบัติธรรมของพระองค์ให้พระพุทธมารดาฟัง จนกระทั่งพระพุทธมารดาดวงตาเห็นธรรมในที่สุด

แม่ให้ชีวิตลูกมาอย่างไร ลูกกับแม่ก็มีชีวิตสืบเนื่องกัน ความรักของแม่เป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข ดังที่ท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) เขียนไว้ในธรรมนิพนธ์ เรื่อง “หลักการทำบุญและปฏิบัติธรรมในชีวิตประจำวัน” ตอนหนึ่งว่า เมื่อพระพุทธเจ้าได้ตรัสรู้แล้ว พระองค์ตรัสว่า แท้จริงแล้ว พ่อแม่นั่นแหละเป็นผู้สุงสุดในชีวิตของคนเรา เพราะท่านประกอบด้วยพรหมวิหาร ๔ ประการ อย่างเปี่ยมล้น คือ มีเมตตาธรรม มีกรุณาธรรม มีมุทิตาธรรม และมีอุเบกขาธรรม

“เมตตาธรรม” ความรักที่พ่อแม่มีต่อลูก เป็นความรักที่บริสุทธิ์ มิได้หวังผลตอบแทนใดๆ จะมีก็เพียงอยากเห็นลูกเป็นคนดี ปฏิบัติดี อยู่ในโอวาทของท่าน ความรักของพ่อแม่นั้น ไม่เปลี่ยนแปลงแปรผัน

พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร)

เมื่อตอนที่ลูกเกิด พ่อแม่รักอยู่อย่างไร แม้จะเติบโตเป็นหนุ่มเป็นสาว จนลูกแก่ชรา ถ้าท่านยังมีชีวิตอยู่ ท่านก็ยังคงรักอยู่อย่างนั้นเสมอ จะเป็นลูกหญิงหรือลูกชายท่านก็รัก เรียกว่า “เสมอต้นเสมอปลาย”

“จริง ๆ เลยค่ะ พระอาจารย์ เมื่อไม่นานมานี้ โยมก็ฝันถึงคุณแม่ค่ะ ท่านมาให้กอด นอนหนุนตักแม่นานแสนนาน อบอุ่นมากๆ ค่ะ“

ฉันอยากจะกราบเรียนท่านอาจารย์เจ้าคุณอย่างนี้ จึงเขียนบันทึกคิดถึงแม่มาถวายท่านกลางอากาศ เผื่อว่าวันหนึ่ง เทวดาดลใจให้ท่านเปิดอ่านข้อความจากศิษย์ที่อยู่ห่างไกล ด้วยความระลึกถึงท่าน และคิดถึงแม่ทุกลมหายใจเข้าออกเลยก็ว่าได้

และด้วยศรัทธาในธรรมที่ท่านอาจารย์เจ้าคุณเมตตาสอน จึงน้อมนำมาปฏิบัติขัดเกลาตนไปจนกว่าจะสิ้นทุกข์ในสังสารวัฏ ตามรอยท่าน ตามรอยพระพุทธองค์ บนหนทางแห่งการไม่เกิดอีกต่อไป…

บันทึกคิดถึงแม่ (บทที่ ๑) “กระเป๋าเดินทางของแม่ ” เรื่องและภาพ โดย มนสิกุล โอวาทเภสัชช์

The post บันทึกคิดถึงแม่ (บทที่ ๑) “กระเป๋าเดินทางของแม่” เขียนโดย มนสิกุล โอวาทเภสัชช์ appeared first on Manasikul Online.

บันทึกคิดถึงแม่ (ฉบับที่ ๓)

“เปลี่ยนพลังร้ายให้เป็นพลังแห่งความเมตตา”

เมื่อวันก่อนได้กราบเรียนถามพระอาจารย์ท่านหนึ่ง ถึงคนยุคปัจจุบัน ที่ไม่ค่อยสบายทางจิตใจกันมาก ชื่อที่เรียกอาการโรคต่างๆ ทางจิตก็มากมาย จนบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ ว่า เรากำลังหมดที่พึ่งกันแล้วจริงๆ หรือ

ทำไมเราไม่ช่วยกันสร้างพี้นที่เล็กๆ ให้กันและกันได้เติบโต ดูแลคนใกล้ๆ ตัวให้เห็นคุณค่าของสิ่งที่มีอยู่ รอบๆ ตัว รวมทั้งดูแลตนเองด้วย

“การดูแลตนเอง ไม่เพียงการดูแลให้ร่างกายแข็งแรงเพียงเท่านั้น หากเรื่องจิตใจเป็นเรื่องสำคัญไม่แพ้กัน”

พระอาจารย์กล่าวว่า การดูแลจิตใจตนเอง ไม่ใช่ว่าเป็นการไปทำร้ายจิตใจคนอื่นด้วย บางคร้ังการสนทนากัน ก็เผลอทำร้ายกันและกันโดยไม่รู้ตัว การใส่ข้อมูลลบๆ ให้กับเพื่อน การบ่นเรื่องไม่ดีต่างๆ กับพ่อแม่ การทิ้งของเสียต่างๆ ให้ครูบาอาจารย์ที่เราศรัทธารับฟัง โดยไม่ได้ไตร่ตรองก่อน โดยคิดว่า เป็นความจริงใจที่จะบอกเล่าทุกเรื่องออกไป

แต่ความจริงยิ่งกว่าความจริงก็คือ เราอาจจะกำลังทำร้ายผู้ที่อยู่ข้างหน้าเราไม่รู้ตัว รวมทั้งทำร้ายตัวเราเองไปด้วยเช่นกัน

การรักษาวาจา และการกล่าววาจาอย่างมีสติ คือ คิดก่อนที่จะพูดทุกครั้ง ไม่ใช่พูดทุกอย่างที่คิด จึงเป็นหนึ่งในศีลห้าที่พระพุทธเจ้าทรงให้เราตระหนักกัน ยิ่งกว่านั้น วาจาก็ยังอยู่ในอริมรรคมีองค์ ๘ ข้อหนึ่ง ที่เราควรใส่ใจ สัมมาวาจา ดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่จริงๆ นั้นเรื่องใหญ่มาก

เหตุที่ระลึกเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะจำได้ว่า ตลอดสามสิบปีของการทำสื่อในกระแส ต้องรับฟังเรื่องราวต่างๆ มากมาย ต่างคนก็ต่างมีมุมของตัวเองที่ถูกต้อง และถูกตรง หากนำสองมุมมาวางไว้ในที่เดียวกัน แล้วหาจุดที่เหมือนกัน ก็คงจะมีอยู่ตรงที่ว่า เราต่างต้องการเสียงสนับสนุนข้างเรา เมื่อเสียงข้างหนึ่งมาก แม้อาจจะไม่ถูกต้องนักในความคิดของเรา (ต้องย้ำว่า ในความคิดของเรา) ความคิดเห็นที่ไม่ตรงใจเราถูกเทออกไปจากเสียงส่วนใหญ่ ก็อาจนำความทุกข์ระทมให้กับความเห็นที่เป็นจริงอีกข้างแต่ไม่ได้รับการสนับสนุน แต่ก็อย่าลืมว่า บางเรื่องนั้น ความจริงนั้นมีอยู่ แต่จะรอคอยเวลาให้ความจริงปรากฎอย่างไร ให้ฝึกที่จะรอคอย

“การรอคอยให้ความจริงปรากฏ แท้จริงแล้วก็เป็นการฝีกตบะอย่างยิ่ง กาลเทศะเป็นเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งในการบอกความจริง หรือให้ความจริงเปิดเผยออกมาในช่วงเวลาที่เหมาะสมและไม่มีใครต้องบาดเจ็บอีกเพราะความจริงนั้น”

พื้นที่แห่งการรับฟังอย่างไม่ตัดสิน และปลอดภัยสำหรับความคิดที่ถูกส่งออกมาจึงสำคัญ แต่ถามว่า ใครเล่าจะใจกว้างรับฟังทุกอย่างได้ แล้วไม่นำไปบ่นต่อ

ขนาดตัวเราเองยังเก็บไว้ไม่อยู่เลย หรือทิ้งไม่เป็นเลย

แบ่งเวลาวันละนิด สนทนากับจิตใจของเราเอง ที่ต้องการการปลอบประโลมก่อนใครอื่น หากเราฟังตัวเราเองได้ เสียงร้ายๆ ที่อยากจะโพล่งออกไป หรืออยากจะบ่นให้ใครฟังแรงๆ เหมือนเราจะเอาขยะไปเทให้เขา มันจะจบลงที่การทิ้งสิ่งนั้นออกไปจากใจเรา โดยไม่ต้องมีใครมารับ

มลพิษทางจิตใจก็จะผ่อนคลายลง เมื่อเรามองเห็นเจ้าวายร้ายในใจเราก่อนแล้ว และเราก็บอกเค้าว่า ถ้าจะไปเพ่นพ่านว่ากล่าวใครล่ะก็ มาทบทวนดูว่า มีขยะมากมายในใจเพียงใดก่อนดีกว่าไหม
คิดถึงคำสอนของแม่ คิดถึงคำสอนของครูบาอาจารย์ ก็มาสอนใจตนเอง

ภาพ : ต้นโพธิ์หลังบ้าน กับความเพียรพยายามที่จะเติบโต เราเล่า? ไม่ว่าอยู่ในสภาวะไหน ขออย่าท้อแท้ แม้มีเพียงลมหายใจ ก็มากมายเพียงพอที่จะต่อชีวิตดีๆ ได้ ในแต่ละวัน ขอเพียงอย่าให้ความคิดร้ายๆ มาทำลายเรา อย่าปล่อยให้ความคิดร้ายมีอำนาจเหนือเรา และอย่าปล่อยความคิดร้ายๆ ของเราเองออกไปทำร้ายใคร เมตตาตัวเองสักนิด แล้วจะรู้ว่า ไม่มีใครอยากคิดไม่ดีกับเราหรอก นอกจากตัวเราถูกความคิดของเราหลอกเอง

บันทึกคิดถึงแม่ (ฉบับที่ ๓) “เปลี่ยนพลังร้ายให้เป็นพลังแห่งความเมตตา” เรื่องและภาพ โดย มนสิกุล

The post บันทึกคิดถึงแม่ (ฉบับที่ ๓) “เปลี่ยนพลังร้ายให้เป็นพลังแห่งความเมตตา” appeared first on Manasikul Online.