จาริกธรรมในอเมริกา

(ตอนที่ ๔๕)

แผลกายและแผลใจ

โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

การทำงานก่อสร้าง หรืองานทั่วไป ก็อาจจะหลงลืมตัวจนทำให้ตนเองมีบาดแผลในร่างกายส่วนใดส่วนหนึ่งได้ มีทั้งร่องรอยขุดขีด มีแผลน้อยใหญ่ เป็นตำหนิคอยย้ำเตือนความหลังไว้ให้ระลึกนึกถึงเล่นได้บ้าง

บาดแผลที่เกิดขึ้นกับตัวจากอุบัติเหตุแล้ว ต้องดูแลรักษาบาดแผลให้หายเป็นปกติ  ถ้าไม่หายนั้นหมายถึงเราต้องเสียเวลาอยู่กับมันดูแลรักษาทายาล้างแผล เพื่อฆ่าเชื้อไม่ให้เน่าติดเชื้อ ไม่ดูแลรักษาปล่อยปละละเลย แผลที่เป็นอยู่ก็จะติดเชื้อเน่าเหม็นเป็นอันตรายได้ในที่สุด ไม่สามารถรักษาได้ จำเป็นจะต้องสละเนื้อที่เน่าเหม็นไร้ประโยชน์ตัดทิ้งเสีย เสียสละส่วนน้อย เพื่อรักษาส่วนมาก

เมื่อเราเจ็บป่วย  เป็นแผลจากเกิดอุบัติเหตุ  สิ่งที่เราจะสูญเสียในชีวิตของเราคือ  เสียเวลาที่จะต้องมานอนรักษาตัวเองให้หายกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม เดือดร้อนพ่อแม่พี่น้องสามีภรรยาลูกต้องมาเฝ้าดูจัดแจงหุงหาอาหารมาให้รับประทาน หายามาทา หรือให้รับประทานเพื่อรักษาตนเอง

เสียการงานหน้าที่ที่รับผิดชอบ งานที่เคยทำได้ปกติทุกวันกับเพื่อน โครงการหรือหน่วยงานจะได้ก้าวไปได้เร็วก็กลับมาชะงักหยุดหรือต้องเสียเวลาไปหาคนมาทำงานแทนอีก. ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกี่ยวข้องเชื่อมโยงถึงกันหมด

“ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนสำคัญหมดไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่

เพราะเรื่องนั้นมันเกี่ยวข้องกับเราเสมอ”

พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

เสียความรู้สึกที่ต้องมานอนติดเตียงแล้วยังไม่พอต้องมาเฝ้าดูแลบาดแผลอย่างระมัดระวังอีกด้วย สิ่งที่เคยทำก็ไม่ได้ทำ สิ่งที่เคยรับประทานก็ไม่ได้รับประทาน จะเคลื่อนไหวไปไหนมาไหนก็ลำบากกายและใจเสียความเป็นอิสรภาพทั้งทางกายทั้งทางใจด้วย

“ควรใช้ชีวิตให้อยู่ในฐานแห่งความไม่ประมาท

ถ้ามันเกิดขึ้นก็ยอมรับ

และใช้ชีวิตอย่างปกติให้มากที่สุดเท่าที่จะทำใจได้”

พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

แผลกายหายได้ เพราะทายา

แต่แผลทางใจเราจะทำอย่างไรดีล่ะ

แผลทางใจ เป็นเรื่องของความนึกคิด บางท่านอาจจะมีเรื่องราวของอดีตที่ตรึงตรึกนอนนิ่งอยู่ภายในจิตใจ ยึดมั่นผูกมัดรัดจิตใจไว้ไม่ให้ออกจากมันได้  มีอะไรมากระทบจิตใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็จะฟุ้งกระจายออกมา ทำให้ผูกอาฆาตเคียดแค้น  โมโห หลงมึนขาดสติ

เหมือนใจมืดบอดถูกมนต์ขลังของความโมโหอาฆาตมาบดบังความเป็นจริง ก็กลายเป็นทาสของความคิดที่ไม่ให้อภัย มีแต่ผูกใจเจ็บ ยึดมั่นไม่คิดที่ปล่อยวางมันเลย

สุดท้าย จิตใจเราก็จะเป็นทุกข์ใจ เหมือนเป็นบาดแผลภายในจิตใจ มีอะไรมากระทบเข้าก็ทำให้โมโห เหมือนเราปล่อยปละละเลยแผลไม่ดูแล แผลก็จะติดเชื้อลามไปทั่วเรื่อยๆ 

เมื่อเราผูกใจอาฆาตมาดร้าย ก็ไม่ต่างจากแผลที่ติดเชื้อระยะสุดท้ายเน่าเหม็นเป็นหนองในที่สุดต้องตัดมันทิ้งเสีย

ความคิดไม่ให้อภัย ผูกใจเจ็บกับคนอื่น ติดกับอดีตของความนึกคิดที่ไม่พอใจ ขัดข้องใจ เราควรปล่อยวางมันทิ้งเสียบ้าง

มันเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก เมื่อเราทำตัวอย่างไร้ตัวตน ไม่ถือสาอดีต ไม่มีอีโก้ ใจปล่อยวางได้ ให้อภัย ให้อโหสิกรรม ทำใจให้มีความเมตตาจิตต่อคนที่เราคิดไม่ดีได้ ใจจะเบาบาง สบายกายใจก็จะสบายด้วย ค่อย ๆ ทำค่อยเป็นค่อยไปแล้ว ก็จะอยู่ตัวในความเป็นปกติสุข หรือใจเฉยกับเรื่องที่ผ่านมาได้

จงคิดไว้เสมอว่า

 “ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไม่คงที่

เพียงแค่เราเรียนรู้การเปลี่ยนแปลงนั้น

ทำใจให้เป็นกลางเฝ้าดูรู้เห็นมัน

ด้วยความรู้สึกตัวเสมอ

ชีวิตภายในก็ปกติสมดุลกับความเป็นจริงของธรรมชาติ”

พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

แผลกายรักษาให้หายได้ด้วยการทายา

แผลทางจิตใจรักษาให้หายได้ด้วยการมีธรรมะ

จ๊อด

๑๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๕) แผลกายและแผลใจ เขียนโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๕) แผลกายและแผลใจ โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย appeared first on Manasikul Online.

ธรรมลิขิต …

จาริกธรรมในอเมริกา

(ตอนที่ ๔๔)

“รักแท้คือแม่เรา

ที่สุดของกำลังใจที่ดีของพ่อแม่ก็คือลูก

และ กำลังใจที่ดีที่สุดของลูกก็คือ พ่อแม่”

เขียนโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

เช้านี้ เป็นตอนเช้าที่สดใสอีกวันหนึ่ง ตื่นขึ้นมาลืมตาค่อย ๆ เปิดตาทั้งสองข้างอย่างช้า พร้อมด้วยการสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เรียกสติความรู้สึกตัวให้กลับมาเป็นปกติก่อนไปทำกิจธุระเช่นดังทุกวันที่ผ่านมา

วันนี้รู้สึกเป็นวันที่พิเศษกว่าทุกวัน  เพราะเดินรอบบริเวณวัดแล้ว ได้ไปเยี่ยมเยือนต้นไม้น้อยใหญ่ ค่อยเจริญเติบโตขึ้นเรื่อยๆ มองดูต้นไม้ซ้ายขวาเพลิดเพลินพาใจให้จดจ่ออยู่เป็นต้นไม้นั้น

แต่มีต้นไม้ที่สะดุดตาต้องใจทำให้ต้องคิดนึกถึงผู้ที่พระคุณที่หล่อมหลอมเลี้ยงเรามาให้เจริญเติบโตงอกงามรู้จักสิ่งไหนดีหรือชั่ว รู้จักบาปบุญคุณโทษ เหมือนต้นไม้ค่อยงามขึ้นทุกวัน ต้นนั้นมีชื่อว่า “ต้นแค”

พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

วันแม่ปีนี้

บางคนก็มีแม่ให้ได้กราบไหว้ชวนแม่และครอบครัวไปเที่ยว ไปกินอาหาร  หรือพาแม่ไปเที่ยวในที่ท่านอยากจะไป ลูกไม่มีเวลาที่จะไปหาแม่ก็โทรศัพท์พูดคุยอวยพรแทน หรือไม่ก็ซื้อของขวัญเล็ก ๆ น้อยให้ท่าน เป็นการตอบแทนบุญท่านเบื้องต้น

น้ำใจที่ลูกมีต่อพ่อแม่คือ การเลี้ยงดูแลท่านตอบแทน เพราะท่านทำกรรมดีด้วยการให้ชีวิตและเลี้ยงเรามา ลูกควรอย่างยิ่งที่จะเลี้ยงท่านตอบแทนที่ท่านได้ให้ชีวิต น้ำนม อาหาร ให้การศึกษาเล่าเรียน อบรมสั่งสอนแนะนำในทางที่ดีให้

“ลูกที่เลี้ยงดูแลพ่อแม่

เรียกว่า คนมีน้ำใจ

รู้จักบุญคุณ

เป็นคนดีมีจิตใจที่ประเสริฐ

  กตัญญูกตเวที”

พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

บางคนไม่มีแม่อยู่ด้วยเนื่องจากท่านได้ละชีวิตไปจากโลกนี้แล้ว หรือก็ท่านได้แยกทางกับพ่อไปเสียแล้ว เมื่อแม่ไม่อยู่  เราเหลือพ่อ ก็ให้พ่อเป็นทั้งแม่และพ่อในขณะเดียวกันไปเลย

เราสามารถเทิดทูนบูชาคุณของท่านได้ พร้อมใจที่จะเลี้ยงดูแลท่าน ก็เพราะท่านเป็นเสาหลักของชีวิตของลูก แม่ได้จากไปแล้วก็เหลือพ่อเพียงคนเดียวเป็นเสาหลักยึดหัวใจ  เป็นกำลังใจในการสู้ชีวิต หรืออาจจะทำตามคำมั่นสัญญากับแม่ไว้ว่า

“แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ พ่อและน้องหนูดูแลเอง”

ด้วยจิตสำนึกที่ดีสำหรับคนที่ดีมีน้ำใจของคนมีธรรมะครองใจแล้ว ก็จะเป็นที่ไม่ค่อยจะเดือดร้อนอะไรมากนัก

เมื่อมีปัญหาก็สามารถผ่านพ้นไปได้ทุกครั้ง ปัญหาก็จบที่ตัวเอง สามารถแก้ไขด้วยตนเอง หรือมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือแก้ไขปัญหา

นี้กระมังที่เรียกว่า พลังบุญของความกตัญญูกตเวที ต่อผู้มีพระคุณโดยเฉพาะพ่อแม่

พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

สุดท้ายนี้ วันไหน ๆ ก็เป็นวันที่สำคัญสำหรับแม่ของลูก  วันลูกที่ดีจะไม่ทำให้ท่านลำบากกายลำบากใจเลี้ยงกายและเลี้ยงใจท่าน

ลูกที่มีจิตในบุญคุณท่านจะไม่ละทิ้งท่าน ไม่ทำร้ายร่างกาย  ไม่ใช้แรงงานท่าน  หรือรักคู่ครองตนมากกว่าพ่อแม่  คู่ครองที่ดีจะต้องรักพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายเท่าเทียมกัน

ลูกที่ทำดีต่อแม่  การงานหน้าที่ก็จะดีขึ้นด้วยคุณงามความดีของแม่และของตนเองที่ทำดีต่อแม่  เจ้านายเห็น หรือเพื่อนเห็นก็จะหันมาช่วยเหลือเองด้วยความดีของเรา  แต่ไม่ใช่ความอยากทำดีเอาหน้านะ

ที่สุดของที่สุดกำลังใจที่ดีของพ่อแม่ก็คือลูก

กำลังใจที่ดีที่สุดของลูกก็คือ พ่อแม่

รักที่แท้บริสุทธิ์สุดหัวใจของพ่อแม่ก็คือลูก

แล้วจะมีลูกสักกี่คนที่จะรักพ่อแม่เท่าที่ท่านรักเรา

รักชายหรือจะรักเท่าพ่อเรา

รักหญิงหรือจะรักเท่าแม่เรา

รักแท้คือแม่เรา และพ่อเรา

จ๊อด

๑๐ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๓

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๔) “รักแท้คือแม่เรา : ที่สุดของกำลังใจที่ดีของพ่อแม่ก็คือลูก และ กำลังใจที่ดีที่สุดของลูกก็คือ พ่อแม่ ” เขียนโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๔) “รักแท้คือแม่เรา : ที่สุดของกำลังใจที่ดีของพ่อแม่ก็คือลูก และ กำลังใจที่ดีที่สุดของลูกก็คือ พ่อแม่ ” เขียนโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย appeared first on Manasikul Online.

จาริกธรรมในอเมริกา

(ตอนที่ ๔๓)

“เวลาใจปกติ ความสุขก็บังเกิดขึ้น”

: พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย เรื่องและภาพ

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม

สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

เราเคยเฝ้าดูสังเกตชีวิต ดูใจตนเองบ้างไหม

วันคืนบางเวลาใจเรามีเรื่องราวมากมาย  ทำให้สับสนกังวลใจ อยู่ไม่เป็นสุข  หนักอกหนักใจ ในหัวมีแต่ความคิดที่โกรธ โมโห อิจฉา ริษยา ทั้งเคียดแค้น อาฆาต พยาบาท คนอื่น

แม้แต่หน้าก็ไม่อยากเห็น เห็นครั้งไหนนั่นหมายถึงผิดหูผิดตับโดยทีเดียว อยู่ไม่เป็นสุขอึดอัด

เจ้าอัตตา อีโก้ ถือตัว สำคัญหมายมั่นว่าเราเป็นคนที่สำคัญกว่าคนอื่นนี้มันอันตรายมาก

เรากลายเป็นทาสของความหลงเสียแล้ว เสียทีมัน เพราะเผลอสติไปกับอารมณ์ความโกรธ จนทำให้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เสียอิสรภาพของความเป็นอิสระทางใจ เพราะถูกผีแห่งความโกรธ ความไม่พอใจเข้าสิงจิตใจ จึงทำให้ใบหน้าเศร้าหมองตรึงเครียด อาจจะทำให้เป็นบ้า ปวดหัว เส้นเลือดในสมองแตกได้  คิดมากๆ ถ้าเราไม่รู้จักปล่อยวางเฉยกับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องเสียบ้าง อย่าเอามาใส่จิตใจทำให้เสียพื้นที่แห่งความสุขทางใจไป

สิ่งที่ควรคิดทำคือ นำเรื่องที่ดีมีคุณค่าจิตใจ ก็จะทำให้จิตใจสะอาดได้ เอาสิ่งที่ดีเข้ามาใส่ใจเยอะๆ มันก็ดี หากนำแต่สิ่งที่สกปรกเข้ามาใส่ใจมากๆ ก็ใจมืดบอด ใจดำ ใจคิดร้าย ใจสกปรกใจคิดติดลบ คนอื่นผิดตนเองถูกดีอยู่ผู้เดียวใช้ไม่ได้

ความโกรธ ก็เปรียบเสมือนเรากำมือให้แน่นๆ ก็ยิ่งใช้แรงกำมือมากขึ้นบีบรัดจนทำให้เจ็บมือ

ความปกติ เปรียบเสมือนเราแบมือออก ก็รู้สึกตัวเบามือ สบายกายสบายใจด้วย ผ่อนคลายไม่ตรึงเครียด

เมื่อเรารู้จักใช้ชีวิตให้ใจมันเบาบางเป็นกลาง ใจอิสระเบาสบาย การใช้ชีวิตทำงานการดำเนินก็ปกติสุขไม่เดือดร้อนใจ ทำหน้าที่แต่ละขณะไป ทำทีละอย่าง

อยู่กับคนอื่นใจก็ปกติสนุกสนานไป ยิ้ม นิ่ง หัวเราะตามเรื่องราวที่ดำเนินไปตามบทบาทหน้าที่ในแต่ละวัน

ความปกติสุขของจิตใจแบบนี้เราจะทำอย่างไรให้มันอยู่เราได้นานที่สุดได้อย่างไร เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่เที่ยงแท้คงที่ มันก็จะเปลี่ยนแปลงไปตามกฎของธรรมชาติ

สิ่งที่เราสามารถทำได้คือ เพียงแค่ยอมรับ เรียนรู้ ดูมัน รู้มันไป เปลี่ยนแปลงจากที่ไม่ดีให้ดีขึ้น จากสิ่งดีให้พัฒนาขึ้นไปเรื่อยไป

ส่วนเรื่องความโกรธนั้น ก็ปล่อยลดละเลิกได้ยิ่งดีต่อจิตใจ เพียงแค่ลดความสำคัญตนลงมา กลับมาดูที่จิตใจตน เปิดใจให้กว้างด้วยความรัก ความเมตตา ให้อภัยตนเองและคนอื่น 

เข้าใจตนเองก็จะเข้าใจคนอื่น ใจเขากับใจเราไม่ต่างกัน  ความคิดโลภ โกรธ หลง มันตัวเดียวกัน อยู่ที่แต่ละคนจะมีเชื้อความพอใจและไม่พอใจมากหรือน้อยเท่านั้น

มีความคิดโลภ โกรธ หลงมากก็หนักจิต หนักความคิดมากขึ้นเรื่อยๆ มีน้อยก็เบากาย เบาใจ รอดไปได้

ทุกคนก็ต้องการที่จะมีความสำคัญกันทุกคน ให้อภัย ให้เกียรติกัน เคารพนับถือความดีของกันและกัน ไม่เห็นแก่ตัว ไม่อยากได้หน้า ไม่ข่มเหงคนอื่นยกย่องตนเองลักษณะของคนพาล

ไม่อยากเป็นหัวหน้าคนอื่นจนเกินไป ไม่ควรเอารัดเอาเปรียบกันมันเกิดขึ้นครั้งหนึ่งก็ความไว้ใจมันก็ลดลงไปแล้ว

สุดท้าย ใจปกติสุขเบากายสบายใจทำงานอยู่กับคนอื่นได้สบายเลย แต่ถ้าหนักใจใจขาดความปกติสุขของจิตใจก็หนักอกหนักใจและหนักความคิด

สิ่งที่ควรทำรักษาความปกติสุขของจิตใจไว้กับตนให้นานที่สุดเท่าจะทำได้ ความรัก ความเมตตา การให้อภัยจะบังเกิดมีเอง

เมื่อความโกรธขึ้นมาแล้วก็ย้อนมาดูใจตนเอง ลดความถือตัวลง ฝึกที่จะให้โอกาสตนให้อภัยคนอื่น ฝึกบ่อยๆ เข้า ใจเราก็จะเข้าสู่โหมดของความปกติสุขของจิตใจ จะอยู่กับใคร จะพูดกับเขาก็จะง่ายขึ้น เพราะใจเรามันดีแล้ว

จ๊อด

๒๙ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๖๓ (ค.ศ.๒๐๒๐)

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๓) “เวลาใจปกติ ความสุขก็บังเกิดขึ้น” : พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย เรื่องและภาพ กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๓) “เวลาใจปกติ ความสุขก็บังเกิดขึ้น” : พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย เรื่องและภาพ appeared first on Manasikul Online.

ธรรมลิขิต …

จาริกธรรมในอเมริกา

(ตอนที่ ๔๒)

เวลาเยียวยาใจ ในมุมเล็กๆ ของชีวิต

เรื่องและภาพ โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

น้ำในสระหนองคลองบึงมีขึ้นและมีลง

ฟ้ามีเมฆปกคลุมมีครึ้มและใสแจ้ง

ต้นไม้ใบหญ้ามีสีเขียวชอุ่มและเหี่ยวแห้ง

บ้านเรือนเครื่องใช้ของเรามีใหม่และเก่า

ชีวิตคนเราก็มีขึ้นและลง

จิตใจมนุษย์ก็มีรุ่งและร่วงเสมอ

นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ตอนเช้า ใจพาสงบ 

อีกด้านมุมหนึ่งหูกลับได้ยินเสียงดนตรีธรรมชาติที่แสดงให้ฟังนั้นคือ เสียงจิ้งหรีด เสียงนกร้อง ชักชวนใจพาให้สงบ ตั้งสติทำสมาธิปล่อยใจให้มีอิสรภาพอยู่กับตนเอง

นับว่าเป็นมุมเล็กๆ ของชีวิตที่หลายคนมองข้ามมันไป

คนส่วนหนึ่งกลับคาดหวังในสิ่งที่ใหญ่กว่าเกินกำลังสติปัญญาของตนก็หนีไม่พ้นความทุกข์ ความเศร้าโศกเสียใจ น้อยเนื้อต่ำใจ ร้องไห้และผิดหวัง อิจฉาริษยา ภายในจิตใจ โทษตนเอง หาทางออกไม่ได้ เพราะความโลภ โกรธ หลงมาบดบังจิตใจความคิดดึงยั้งไว้ไม่ให้หนีไปจากมัน

ชีวิตก็มีหลายแบบ หลากหลายรสชาติ เป็นสีสัน ทั้งสุขและทุกข์ ไม่สุขไม่ทุกข์ เฉยๆ หลงเล่นไปตามอารมณ์ที่มากระทบสัมผัสจิตใจเกิดความพอใจ พลอยยินดีไปด้วย เกิดความไม่พอใจก็พาลไปหาความเสียใจ 

ถ้าเราไม่ยินดี ไม่เสียใจกับเรื่องราวต่างๆ เราก็สามารถเฉยๆ ได้ ใจเราอยู่เหนืออารมณ์นั้นได้หรือปล่อยวางมันเป็น เราเคยฝึกฝนการปล่อยวางวางใจเป็น รู้กระบวนการการทำงานของมัน ก็เหมือนสิ่งไหนที่เราทำบ่อยๆ เห็นซ้ำๆ ก็นิ่งเฉยกับมันได้ เพียงเฝ้าดูการแสดงของมันไปเรื่อยๆ หรือเฝ้าดูความคิด ความรู้สึก อารมณ์ไปเรื่อยๆ

ยิ่งเฝ้าดูจะเห็นว่า มันไม่ค่อยออกมาแสดงให้ดู หรือมันออกมาก็จะหายไปอย่างรวดเร็ว เพราะสติมีกำลังกว่า สติที่มีกำลังจะสามารถเฝ้าดูอารมณ์ไหลเข้า ไหลออก ความคิดโผล่ขึ้นมา แล้วออกไปทางไหน ก็รู้ นี่ตัวสติ ต้องฝึกจึงจะเห็นอารมณ์

สติ จึงสำคัญมากในทุกกรณี

ชีวิตกับการทำงานต้องได้ใช้แรงกายก่อสร้าง ขีดเขียนพิมพ์ดีดคิดงาน ส่วนแรงใจทำด้วยความเติมใจให้มีความสุขในสิ่งที่ทำ และรักในสิ่งคิดทำ  ไม่ทำด้วยความรู้สึกถูกบังคับชี้มือสั่งอย่างเดียว ผู้ทำก็มีความอึดอัดใจ ไม่สบายใจ ก็ทำไปอย่างงั้นๆ ผลประสิทธิภาพของการงานก็ด้อยค่าลง

คนทำงานกับคนให้งานก็คงจะอยู่ด้วยกันไม่ได้นาน  เพราะจิตใจมันไม่ตรงต่อกัน ไม่มีใจให้กันแล้วสิ่งที่คาดหวังได้คือ มันต้องแยกทางกันเดิน

สิ่งที่ควรทำ ชีวิตกับการทำงานควรทำให้พอดีกับงานที่กำลังทำ คนทำงานกับคนให้งานต้องให้ความร่วมมือกัน ทำด้วยกันเห็นอกเห็นใจกันและกัน ร่วมสุขร่วมทุกข์  ฝ่าฟันปัญหาอุปสรรคไปด้วยกัน พึ่งพิงอาศัยกันแบ่งปันน้ำจิตน้ำใจต่อกัน ไม่เอาเปรียบกันไปได้รอดแน่นอน

ปัญหาทุกปัญหาย่อมมีทางออกจะเร็วหรือช้า อยู่ที่เราหาทางออกเจอได้เร็วหรือช้า ก็เหมือนกับสายยางรดน้ำที่มันพันกันเกี่ยวยุ่งเหยิงพันกันนัวเนียกันไปหมด ดึงมันลากไปอย่างเดียว มันก็ไม่ไปด้วย เพราะมันไม่ออกจากกันทำอย่างนี้เสียแรงเปล่า

ถ้าเสียสละแรงเวลา เดินมาหาปมปัญหาต้นตอ ตั้งสติค่อยๆ คิด ตั้งใจแกะสายยางออกจากกันทีละปม ทีละชั้น  ในที่สุดก็แกะดึงออกจากันได้ก็สามารถใช้รดน้ำได้ปกติ ต้นไม้ที่รอน้ำได้น้ำเหมาะสมก็เจริญเติบได้

เฉกเช่น คนที่มีปัญหากับชีวิตตนเอง ก็ต้องมีสติรู้สึกตัว ยอมรับตนเองให้ได้ ตั้งสติคิดหาทางออกด้วยตนเองแล้ว  ไม่ได้ก็พึ่งพิงอาศัยปรึกษาเพื่อนหรือผู้ที่สามารถช่วยเหลือเราได้ 

เมื่อได้รู้วิธีการแก้ไขปัญหาแล้ว ก็ค่อยลงมือแก้ไขทีละปม  ทีละอย่างไปในที่สุดก็คลี่คลายปัญหานั้นได้ เหมือนดั่งเราแกะสายยางออกจากกันได้

เส้นทางที่เราเดินต้องแก้ไขปัญหาเสมอๆ ระหว่างทาง มันต้องมีอุปสรรคมาขัดขวางใจบ้าง ก็อดทนพิสูจน์จิตใจที่แน่วแน่ให้ไปถึงเส้นชัยชนะให้ได้

ความพยายามนำมาสู่ทางแห่งความสำเร็จ ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องใช้เวลามาเยียวยา จะมากหรือน้อยก็ต้องอาศัยเวลา เพราะเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์คนว่าเป็นคนจริงหรือคนปลอม

เพียงแค่ขอเวลาให้เวลาตน เวลาก็ให้เวลาพิสูจน์การกระทำของตนเช่นเดียวกัน

มีเวลาไม่ใช้เวลาที่มี เวลาก็ลาจากหายไปตามกาลเวลา

เวลาคิด เวลาพูด บทสรุปมาอยู่ที่เวลาทำเสมอ

จ๊อด

๒๑ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๖๓ (ค.ศ.๒๐๒๐)

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๒) “เวลาเยียวยาใจ ในมุมเล็กๆ ” เรื่องและภาพ โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๒) “เวลาเยียวยาใจ ในมุมเล็กๆ ” โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย เรื่องและภาพ appeared first on Manasikul Online.

จาริกธรรมในอเมริกา

(ตอนที่ ๔๑)

สังคมน่าอยู่เพราะทำประโยชน์

โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

ความรับผิดชั่วดีเป็นคุณสมบัติของคนดี  ไม่เอารัดเอาเปรียบใคร  ไม่พูดเอาแต่ได้ เอาดีใส่ตนคนอื่นผิดหมดไม่ดี นิสัยของคนพาลหาเรื่อง

คุณประโยชน์ที่เราทำ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ หรือสิ่งใหญ่ ที่ทำให้แก่คนส่วนมาก ก็ถือว่าดีมีประโยชน์ที่เราได้ทำเสียสละแรงกายและแรงใจทำในสิ่งที่ดี สร้างความสุขให้กับคนอื่น

เมื่อเราได้ทำในสิ่งที่ใจปรารถนา และยังเป็นสิ่งที่มีคุณค่ากับใครอีกหลายคน ยิ่งเห็นสิ่งที่เราทำให้หรือมอบสิ่งของให้แล้ว เพียงแค่เขายิ้มด้วยความจริงใจ ความสุขก็เติมเปี่ยมภายในจิตใจของผู้ให้แล้ว

ผู้ที่มีจิตอาสาทำคุณประโยชน์ในประเทศไทยมีมากมาย เช่น ดาบวิชัย ปลูกต้นไม้ และครูเชาว์ สอนนักเรียนที่อยากไร้ เป็นต้น

วันนี้ตัวเราทำประโยชน์อะไรบ้างหรือยัง

มีพระอาจารย์รูปหนึ่ง ท่านได้หยิบยกคำสอนของพระพุทธองค์ขึ้นมาสอนญาติโยม เนื่องด้วยงานทำบุญอุทิศหาญาติ เกี่ยวกับการทำประโยชน์มีอะไรบ้าง

ท่านกล่าวว่า  ทำประโยชน์ตนไม่ได้ ก็ให้ทำประโยชน์แก่คนอื่น หากทำประโยชน์ตนและคนอื่นไม่ได้ ก็ไม่ให้ทำความชั่ว

ก็น่าคิดตามด้วยอย่างยิ่ง

๑. ทำประโยชน์ตนก่อน ช่วยตนเองก่อน ให้พละกำลังทุนทรัพย์ที่เหลือ แล้วค่อยช่วยเหลือคนอื่น     

หากเราไม่มีพละกำลัง และทุนทรัพย์ไม่พอ ก็ไม่สามารถช่วยเขาได้เต็มที่ หรือช่วยแล้วตนเองไม่รอดก็แย่  จะต้องรู้จักตนเอง พึ่งตนเองให้ได้ก่อน หรือช่วยได้เท่าที่ช่วยได้ ตามกำลังสติปัญญาของตนเอง

๒.ทำประโยชน์คนอื่น เมื่อรู้จักกำลังตน พึ่งตนเอง สามารถเอาตัวรอดได้ เป็นจุดยืนให้กับคนอื่นได้ ไม่เดือดร้อนตนและคนอื่น  ก็สามารถทำประโยชน์ให้แก่สังคมบ้านเมืองคนรอบข้างได้อย่างใจอิสระบริสุทธิ์ไม่หวังสิ่งตอบแทน

คิดเสียว่าเราทำหน้าที่ที่ดีเพื่อสังคม เรากำลังบำเพ็ญประโยชน์ให้แก่คนส่วนมาก  เรากำลังปฏิบัติธรรมด้วยการเสียสละเวลาของตนเพื่อส่วนรวม  แล้วใจจะมีความสุขอิ่มเอิบ  จิตใจทำงานแล้วไม่รู้สึกเหนื่อยมาก หรือถึงเหนื่อยกายแต่ใจก็ยังมีความสุข

๓.ทำประโยชน์ตนและคนอื่นไม่ได้ ก็ไม่ทำความชั่ว  หมายถึงว่า แม้ไม่มีกำลังที่จะช่วยเหลือตน เอาตัวเองยังไม่รอด มีพลังน้อยและไม่สามารถช่วยเหลือคนอื่นได้ก็ได้แค่เอาใจช่วยให้พ้นภัยนั้นไปได้ ให้กำลังใจตนเอง และให้กำลังใจผู้อื่นได้ อีกทั้งไม่พูดร้ายบั่นทอนจิตใจคนอื่น หากเราไม่ช่วยเหลือเขา แล้วยังไปทำร้ายจิตใจเขาอีก อย่างนี้ใช้ไม่ได้

หากเป็นเช่นนี้ถือว่า เป็นการทำความชั่ว

ตนช่วยเขาไม่ได้ก็นิ่งไว้ สิ่งไหนพอช่วยได้ก็ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือตามกำลังของตน ถ้าสามารถช่วยได้ก็ช่วยเต็มกำลังแต่ไม่เดือดร้อนตนเองนะ

สังคมจะน่าอยู่ เพราะคนรู้จักเสียสละเวลาส่วนตน เพื่อส่วนรวม เสียสละการเอารัดเอาเปรียบมาเป็นรู้จักการแบ่งปัน 

อย่าอวดเก่งจนลืมพวกพ้อง แบบนี้ก็ไม่รอด เปลี่ยนมาเป็นการให้ความร่วมมือร่วมใจยึดหลักสามัคคีกันไว้แบบนี้รอด

ฝึกที่จะให้ (เหมาะสมแก่การให้) มากกว่าที่รับ

สุดท้ายนี้ ฝากไว้คิด ดีเกินไปก็ไม่ดี จะถูกเอาเปรียบ ชั่วเกินไปก็ไม่ดี ก็ถูกตีตราว่าชั่วตลอดชีวิต แม้ไม่ชั่ว ถูกกล่าวหาว่าชั่วก็ต้องตั้งสติ อย่าไปใส่ใจคำคนจนเราไม่เป็นตัวของตัวเอง แม้พระพุทธเจ้ายังถูกนินทา ส่วนเราเป็นใคร ต้องรู้จักใช้ชีวิตให้พอดีกับสังคม

สังคมดีเพราะมีคนดีช่วยประคองกัน เปลี่ยนจิตใจคนชั่วให้เป็นคนดี เชื่อเถอะว่า ไม่มีใครอยากเป็นคนชั่วหรอก เราช่วยกันได้ด้วยการไม่ซ้ำเติมคนที่ประมาทพลาดพลั้งไป ให้โอกาสเริ่มต้นกันใหม่ เราจะได้คนดีเพิ่มขึ้นมากมาย เมื่อคนมีงานการทำ มีสติปัญญา มีศีลธรรม คนชั่วก็ไม่มี เพราะคนดีช่วยกันให้โอกาส

ช่วยกันเติมน้ำดีมีมากขึ้น น้ำก็ใสปลอดภัย มีประโยชน์มาก

น้ำเสียเน่าเยอะก็มีกลิ่นเหม็น มีพิษภัย หาประโยชน์ได้น้อย

จ๊อดส์

๑๕ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๖๓

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๑) สังคมน่าอยู่เพราะทำประโยชน์ โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย เรื่องและภาพ

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๑) สังคมน่าอยู่เพราะทำประโยชน์ โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย เรื่องและภาพ appeared first on Manasikul Online.

จาริกธรรมในอเมริกา

(ตอนที่ ๔๐)

“ทางเขา-ทางเรา

: ขอจงมุ่งมั่นเดินตามเส้นทางของตนให้ถึงเส้นชัย”

เขียนโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

บนดินมีถนนไว้ให้รถวิ่งไปมา  และมีแยกซ้ายขวาให้รถได้เข้าไปจอดพักผ่อนหย่อนใจ เข้าห้องน้ำ รับประทานอาหาร  ดื่มน้ำเย็นๆ ให้ชื่นใจ

บนน้ำมีเรือไว้วิ่งขนส่งสิ่งของมากมาย หรือเป็นฝั่งท่าข้ามเรือไปมาหาสู่กัน สร้างความเชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างสองฝากฝั่ง

บนท้องฟ้ามีเครื่องบินล่องลอยเหินเวหาจากที่หนึ่งไปสู่ที่หนึ่ง จากจังหวัดไปสู่ประเทศจากประเทศไปสู่ทวีปสำหรับมนุษย์

ส่วนสัตว์ก็อาศัยช่องว่างบริเวณของท้องฟ้าไปมาหาสู่ เลี้ยงปากเลี้ยงท้อง หาหนอนตัวน้อยๆ มาให้ลูกน้อยได้กินอิ่มท้องก็หมดเสียงร้อง พอหิวส่งเสียงร้องเจี๊ยวจ๊าว เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าตัวเองหิวแล้ว

เส้นทางของชีวิตของเราล่ะจะให้มันเป็นไปในเส้นทางแบบไหนเหรอ ?

เส้นทางที่เราทำเพื่อคนอื่น ซึ่งเป็นเส้นทางแห่งความเสียสละเวลาของตน เพื่อสร้างสรรค์ความผาสุกให้กลับคนอื่น ร่วมสุขทุกข์ไปด้วยกันกับเพื่อนในเส้นทางนี้ มีเราเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง

หรือทำงานอยู่ภายใต้บังคับบัญชาของหัวหน้าบริษัท เราเป็นกลไกอันหนึ่งที่มีส่วนแห่งความสำเร็จของบริษัทด้วย

ช่วยเหลืองานของสังคมในด้านต่างๆ เช่น อาสาสมัครกู้ภัย เก็บขยะในหมู่บ้านอาทิตย์ละครั้ง เป็นครูสอนหนังสือเด็กใต้สะพาน อาสาสมัครดูแลเด็ก คนแก่ คนพิการ ล่าสุดนี้มีตู้แบ่งปันอาหาร ของใช้ และปัจจัยต่างๆ ในภาวะโรคระบาดโควิด๑๙

นี่คือจิตอาสา และจิตพระโพธิสัตว์ บนเส้นทางของตน

ชีวิตหนึ่งก็มีความฝันหนึ่ง เพื่อตนเอง เป็นเส้นทางของหัวใจมันเรียกร้อง คือการตามไล่ล่าความฝันให้เป็นจริง ไม่ย่อท้อต่อปัญหาและอุปสรรคที่ขัดขวางข้างหน้าเท่าลูกภูเขาก็ไม่หวั่นไหวจะสู้พร้อมที่ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคงแน่วแน่ต่อเส้นชัยชนะแห่งความสำเร็จ ทำความฝันให้เป็นจริง

มีเพื่อนคนหนึ่งที่เคยเล่าเรียนมาด้วยกัน ครั้งตอนเป็นเด็ก เธอเป็นคนเก่ง ใจดีอีกคนหนึ่ง ตอนที่อาตมาเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๕ เป็นเด็กอ่านหนังสือไม่ค่อยออก นับว่าอยู่ในระดับอ่อนมากจนคุณครูให้จับคู่กับคนเก่ง เพื่อให้เพื่อนที่อ่านออกคล่องกว่าสอนให้อ่าน

หลังจากพากันจบชั้นประถมปีที่ ๖ ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไปตามเส้นทางที่ตนเลือกและชอบ ต่างก็มีบทบาทหน้าที่ที่รับผิดชอบของแต่ละท่านไป

มีเพื่อนอีกคนที่ประสบผลสำเร็จในชีวิต เธอได้ทำตามฝันไล่ล่าความฝันจนสำเร็จคือ เป็นปลัดอำเภอจังหวัดแห่งหนึ่งในภาคอีสาน  เธอทำฝันให้เป็นจริงแล้ว

ก็ขอแสดงความยินดีกับเพื่อนที่ประสบผลสำเร็จและพัฒนาตนจนมาถึงบัดนี้

ขอให้เพื่อนมีสุขภาพแข็งแรง ประสบผลสำเร็จเจริญในหน้าที่ในธรรมครองใจประชาชนด้วยคุณงามความดี เป็นที่รักของทุกคนในท้องที่ๆ นั้นยิ่งขึ้นและตลอดไป

ชีวิตของเรามีสิทธิ์ที่จะเลือกเดินเส้นทางไหนก็ได้ อยู่ที่ความพอใจยินดี และถูกต้อง ไม่ก่อความเดือดร้อนให้กับใคร

เราเลือกจะเป็นผู้ทำคุณประโยชน์ของคนอื่นก่อน หรือจะทำประโยชน์ตน แล้วช่วยเหลือคนอื่นในภายหลัง

เรายินดีที่จะอยู่ในเบื้องหลัง หรือจะยินดีที่เป็นเกาะป้องกันหน้าให้กับเพื่อนๆ ล่ะ

เราพร้อมใจยอมรับผิดชอบหรือยัง ที่จะเป็นผู้นำอย่างเสียสละที่แท้จริง หรือจะเป็นผู้ตามอย่างเสมอตัว

ความสำเร็จจะมาได้อย่างแท้จริงไม่ใช่เพียงแค่ลมปากเท่านั้น จงอย่าลืมคิดถึงการลงมือกระทำด้วย ขยันอดทนทำให้ถูกที่ถูกกาลเวลาและรู้กาลเทศะ

น้อมความอ่อนน้อมอ่อนโยน เมตตาช่วยเหลือคนอื่นตามความเหมาะสมของตนและคนอื่น

ทุกคนมีเส้นทางจะเดินที่แตกต่างกันไป

ทางของเขาอาจจะไม่ใช่ทางของเรา ทางของเราอาจจะไม่ใช่เส้นทางของเขา ทางใครทางท่านที่ชอบไม่มีถูกและผิด

จงมุ่งมั่นเดินตามเส้นทางของตนให้ถึงเส้นชัยของตน สู้ๆ เอาใจช่วย

สักวันหนึ่งวันแห่งความสำเร็จและความฝันเป็นจริงจะเป็นของเรา

จ๊อดส์

๗ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๖๓ (ค.ศ.๒๐๒๐)

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๐) “ทางเขา-ทางเรา : ขอจงมุ่งมั่นเดินตามเส้นทางของตนให้ถึงเส้นชัย” เรื่องและภาพโดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๔๐) “ทางเขา-ทางเรา : ขอจงมุ่งมั่นเดินตามเส้นทางของตนให้ถึงเส้นชัย” โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย เรื่องและภาพ appeared first on Manasikul Online.

จาริกธรรมในอเมริกา

(ตอนที่ ๓๙)

“ชีวิตที่รู้ตัวเอง เป็นชีวิตที่อิ่มใจ“

โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

ตอนเช้าๆ นี้ตื่นขึ้นมารับอากาศบริสุทธิ์ บรรยากาศดี เย็นสบาย ใจเงียบสงัด  แต่ก็ยังได้ยินเสียงนกร้อง ปลุกคนให้ตื่น ตอกย้ำด้วยเสียงไก่ขันดังก้องหูชักชวนคนให้กระตือรือร้นทำมาหากินตอนเช้าๆ เป็นช่วงเวลาวินาทีแรกที่ย่างก้าวเข้าสู่วันใหม่ พร้อมเตรียมตัวรับรู้สู้ปัญหาในแต่ละช่วงวินาทีของชีวิต ที่มีทั้งเรื่องราวพึงจดจำ และเรื่องไม่ควรจดจำไว้ในจิตใจ สุดท้ายมันก็เป็นเพียงอดีตความทรงจำเท่านั้น

ชีวิตของคนก็มีช่วงที่เป็นเด็ก สิ่งที่อยากได้ ของเล่นสักชิ้น ก็ขอคุณพ่อคุณแม่ซื้อรถจักรยาน ตุ๊กตา หุ่นยนต์ ขนมนมเนยให้ เป็นต้น

พอเป็นวัยรุ่นก็อ้อนวอนพ่อแม่ซื้อคอมพิวเตอร์  รถจักรยานยนต์ มือถือ ไอแพด เป็นต้น

พอมีการงานทำก็ให้พ่อแม่ไปขอแฟนแต่งงาน เพื่อสร้างครอบครัว หรือเป็นการสร้างความรับผิดชอบต่อตนเองและผู้อื่น

พอเข้าช่วงวัยทอง ปัญหาต่างๆ นานาเข้ามารุมเร้าก่อกวนจิตกวนใจให้รำคาญรอบทิศทางซึ่งเป็นบททดสอบสภาพจิตใจชีวิตที่มีปัญหา เราจะอดทนสู้ฝ่าฟันมันไปได้ไหม

ถ้าจิตใจเราตกหลุมพรางของปัญหาชีวิต เราอ่อนข้อให้กับมัน เราก็แพ้เราก็เสร็จมัน แก้ปัญหาไม่ได้ก็กลับกลายมาเป็นทุกข์ใจ

ถ้าเรารู้เท่าทันตัวปัญหาของชีวิตแล้ว เราก็มีสติที่เข้มแข็งอยู่เหนือปัญหานั้นด้วยตัวปัญญาสามารถแก้ไขปัญหาได้ด้วยตัวเอง หรืออาศัยกัลยาณมิตรเพื่อนฝูงที่ไว้ใจได้ เราก็กลับมาเป็นผู้ชนะปัญหาของตนเองได้

วันนี้ได้รับอาหารเพลจากชายวัยชราท่านหนึ่งอายุ ๘๐ ปียังดูแข็งแรงไปไหนมาไหนได้ด้วยตนเอง

ท่านมาซื้ออาหารที่วัดรับประทาน (ญาติโยมจิตอาสามาขายอาหาร เพื่อหาจตุปัจจัยมาสร้างวัดทุกวันอาทิตย์)

ขอบอกก่อน ที่นี่คุณจะต้องช่วยเหลือตนเองให้มากที่สุด จะไปแบมือขอใครก็กระไรอยู่ 

แต่ญาติโยมคนไทย คนลาว ก็มีจิตใจทำบุญให้ทานเป็นประจำตามหน้าที่ของชาวพุทธเป็นปกติของวิถีชีวิตอยู่แล้ว

เข้าเรื่องของคุณลุงวัย ๘๐ ปี อาตมาเห็นท่านเดินทางจากรถมายืนเข้าแถวรอสั่งอาหาร พอสั่งและรับเสร็จแล้วก็เดินมานั่งที่โต๊ะรับประทานอาหาร 

อาตมาเห็นก็เดินเข้าไปนั่งใกล้แล้วชวนคุยด้วย  ไม่ใช่พระเก่งภาษานะ แต่คุณลุงคุยพูดภาษาไทยได้นิดหน่อย       

ท่านเคยไปอยู่เมืองไทย ไปทำงานที่สนามบินจังหวัดโคราช ตอนอายุ ๓๓ ปี และชอบอาหารไทยด้วย

คุณลุงว่า

“ผมชอบข้าวผัดไข่ดาวไม่สุกมากครับ และข้าวเหนียวมะม่วง อร่อยๆ มากครับ”

คุณลุงบอกว่า

มีพี่น้อง ๕ คน พี่สาว ๑ คน พี่ชาย ๔ คน และมีลูกสาว ๑ คน กับลูกชาย ๑ คน เขาก็แยกออกไปมีครอบครัวของเขาแล้ว ส่วนตัวคุณลุงก็อยู่ที่บ้านคนเดียว

อาตมาถามว่า

ทำไมพูดภาษาไทยได้ล่ะ

คุณลุงบอกว่า

เรียนรู้ วันละคำครับ ปีหนึ่งมี ๓๖๕ วัน ผมก็ได้คำศัพท์ภาษาไทย ๓๖๕ คำครับ ตอนนี้ไม่ค่อยได้ใช้ก็จำได้นิดหน่อยครับ

พอทานเสร็จแล้วก่อนจะลากลับ ก็ล้างมือด้วยเจลแอลกอฮอล์ แล้วคุยกับอาตมาว่า

 ผมกลัวโรคไวรัสโควิด เพราะอายุมากแล้ว ค่อยเจอกันใหม่ครับ อาทิตย์หน้าครับ บายๆ

พอเราเข้าไปมีส่วนร่วมให้เขาได้พูดคุยด้วย สังเกตเห็นว่า แกมีความสุขมาก เวลาทานข้าวมือสั่นนิดหน่อย ดูเหมือนจะเหนื่อยเล็กน้อย ภาพรวมคือเห็นรอยิ้มได้ยินเสียงหัวเราะก็โอเคแล้ว

กลับมาคิดย้อนใส่ตนเอง เมื่อเรามีอายุเท่านี้ก็คงจะเป็นเช่นนี้ ไม่มีครอบครัว หรือญาติเราได้ล้มตายจากเราไปหมด เราก็จะอยู่คนเดียว ทำก็ต้องอะไรช่วยเหลือตนเอง พึ่งพาตนเองให้มากที่สุด

คนเราเมื่อยังไม่พบจิตใจของตน ไม่เข้าใจตนเอง ปล่อยวางวางใจไม่เป็นก็มีความทุกข์  กลัวความตาย ดูเหมือนเรายังไม่จากโลกนี้เลยนะ ยังเสียดายชีวิตอยู่ ยังมีชีวิตไม่อิ่มอยู่  ชีวิตยังไม่เต็มใจที่จะจากไป

หากเรารู้ตัวเอง พอใจอิ่มใจ ใจเต็ม รู้ปล่อยวางจิตใจได้ เข้าใจธรรมชาติที่เป็นอยู่ของชีวิตที่เต็ม เหมือนเรารับประทานอาหารอิ่มแล้วก็จะไม่หิวอีกในขณะนั้น  อิ่มชีวิตก็เหมือนอิ่มอาหาร

อิ่มอาหารก็คล้ายกับอิ่มชีวิต ชีวิตซื่อๆ ชีวิตที่เป็นกลางธรรมดาๆ

ชีวิตที่น่าสงสาร ถ้าไม่รู้จักอิ่มก็เหมือนกินข้าวเยอะ โทษก็ตามมาทีหลังจะรู้สึกแน่ท้องอึดอัด ทำให้อ้วนหรือเป็นโรคตามมาภายหลังก็ได้

ถ้ากินให้พอดีกับตนเองก็หาโทษได้น้อย ชีวิตก็เช่นเดียวกัน ใช้ชีวิตให้เป็นกลาง พอดิบพอดีกับตนเองก็จะไม่เดือดร้อนตนเองและคนอื่น

จ๊อดส์

๒๙ มิถุนายน ๒๕๖๓ (๒๐๒๐)

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๓๙) “ชีวิตที่รู้ตัวเอง เป็นชีวิตที่อิ่มใจ” โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๓๙) “ชีวิตที่รู้ตัวเอง เป็นชีวิตที่อิ่มใจ” โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย appeared first on Manasikul Online.

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๓๘)

สุขสันต์วันพ่อ :Happy Father’s Day

โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

วันอาทิตย์ที่ ๒๑ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๖๓( ค.ศ.๒๐๒๐) ของทุกๆ ปี  วันนี้เป็นวันพ่อของคนอเมริกา ที่เมืองไทยก็เหมือนกับวันพ่อแห่งชาตินั้นเอง

เมื่อถึงวันนี้ เหล่าลูกชายหญิงจะพาลูกหลานมาเยี่ยมเยือนพ่อที่บ้านของพ่อ เพื่อแสดงความรักความกตัญญูกตเวทีต่อบุพการีที่เลี้ยงเรามา

ธรรมดาขนบธรรมเนียมฝรั่งเวลามีวันสำคัญเกี่ยวกับครอบครัวจะกลับมาบ้านพ่อแม่มาพบปะสังสรรค์ทำอาหารกินกันภายในครอบครัว

หรือมาไม่ได้ติดธุระสำคัญก็โทรศัพท์มาบอกรักพ่อ

“ผมรักพ่อครับ หนูรักพ่อค่ะ”

คำเพียงไม่กี่คำก็มีพลังอานุภาพที่เติมเต็มหัวใจของผู้เป็นพ่อได้ไม่มากก็น้อยทีเดียว

ฝรั่งพ่อแม่จะดูแลลูกตั้งแต่แรกเกิดจนถึงอายุ ๑๘ ปี พ่อแม่ต้องดูแลเลี้ยงดู จะปล่อยลูกอยู่บ้านคนเดียวไม่ได้  มีใครรู้ว่าปล่อยลูกอยู่บ้านตามลำพังเขาไปแจ้งเจ้าหน้าที่มาตรวจเจอพ่อแม่จะติดคุกได้ และเวลาทำโทษลูก  ลูกไม่พอใจก็สามารถแจ้งตำรวจมาจับพ่อแม่ได้

หลังจากนั้น เด็กอายุ๑๘ ปีขึ้นไป ก็สามารถออกไปทำงานเลี้ยงตนเองได้  พ่อแม่ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมากมาย เพราะลูกได้บรรลุนิติภาวะสามารถดูแลเลี้ยงตนเองได้แล้ว

วันพ่อนี้เป็นวันที่พ่อมอบชีวิตให้แก่ลูกได้มีบทบาทหน้าที่สำคัญต่างๆ ในโลกใบนี้

เราเป็นลูกมีอะไรจะกล่าวขอโทษและขอบคุณท่านอย่างไรบ้าง

ใครที่มีพ่อแล้วท่านยังมีชีวิตอยู่เรามีหน้าที่การงานเพียบพร้อมแล้วหรือยังไม่มีไม่ใช่สาระสำคัญๆ คือ

เราเลี้ยงดูท่านอย่างเต็มที่สุดความสามารถตนหรือยัง 

เคยเอาใจใส่ถามไถ่ความเป็นห่วงเป็นใยกับท่านโทรศัพท์พูดคุยกันบ้างหรือยัง 

เคยโอบกอดบอกรักและคิดถึงท่านหรือยัง

เคยกราบเท้าล้างเท้าขอพรจากท่านหรือยัง

เคยพาท่านไปเที่ยวในที่ท่านอยากไปเที่ยวหรือยัง

เคยกล่าวคำขอโทษขอขมาเมื่อเราทำผิดต่อท่านหรือยัง

เคยพาท่านไปปฏิบัติธรรม เพื่อเป็นยารักษาจิตใจเมื่อใจป่วยก็จะมียาของธรรมะรักษาได้ทันที

ถ้าทำสิ่งเหล่านี้แล้วจะไม่เสียดายเวลาเลย

เมื่อท่านไม่ได้อยู่กับเราแล้ว ความรักความเป็นห่วงของพ่อลูกสามารถทำได้ตลอดเวลา ไม่จำเป็นจะต้องมีวันสำคัญเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม พ่อหรือแม่ก็รักลูกไม่ต่างกันนัก ความรักของท่านที่มีต่อลูกไม่มีอะไรมาเปรียบเทียบได้เลย นอกจากลูกเป็นคนดีเชื่อฟังพ่อแม่กตัญญูกตเวทีรู้จักเคารพบูชาพระคุณของท่าน รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ อันไหนควรทำและไม่ควรทำต่อท่าน

มีพ่อท่านหนึ่งกล่าวว่า ถ้าเรายังไม่เคยเป็นพ่อ เราจะไม่เข้าใจภาวะของความรักความเป็นห่วงลูกเป็นอย่างไร และเราเลี้ยงพ่อแม่อย่างไรลูกก็จะจดจำไว้ว่าพ่อแม่เคยทำอย่างนี้กับคุณตาคุณยายแล้วลูกก็จะทำกับพ่อแม่เช่นนั้นเช่นกัน

พ่อที่ดีจะเป็นแบบอย่างที่ดีให้ลูกได้เห็นอยู่ด้วยก็เย็นกายสบายใจสัมผัสถึงความอบอุ่นความรักความเคารพเทิดทูนบูชา ใครจะมาแตะต้องดูถูกไม่ได้

พ่อที่แย่ก็จะนำพาลูกตกลงไปสู่ทางที่ไม่ดี นำความเดือดร้อนความลำบากใจมาให้ตนเอง

พ่อที่ดีลูกเชื่อฟังเคารพคำสั่งสอนพ่อลูกก็ดีไปพร้อมกับพ่อด้วย

พ่อที่ดีลูกไม่เชื่อฟังดื้อรั้นคำสั่งสอนของพ่อ ลูกก็อาจจะเป็นคนที่เกเรได้

พ่อที่ทำตัวแย่ๆ ลูกกลับเป็นคนดีช่วยเหลือดูแลครอบครัวแทนพ่อก็มี

ชีวิตไม่แน่นอน สิ่งที่แน่นอนคือ คุณงามความดีจะช่วยเหลือเมื่อเรามีภัยเดือดร้อน

ความกตัญญูกตเวทีมีในตัวลูกคนไหน พ่อแม่ก็ชื่นอกชื่นใจ ได้ลูกดีมีคุณธรรมดั่งเทวดา คอยปกป้องชื่อเสียง หล่อเลี้ยงกายและใจของพ่อแม่

ในฐานะเราเป็นลูกของพ่อและแม่เราจะทำความดีความกตัญญูกตเวทีต่อท่านได้อย่างไรบ้าง

และจะหล่อเลี้ยงชีวิตท่านให้สบายกายสบายใจด้วยวิธีไหนได้บ้าง

เชื่อว่าทุกท่านมีคำตอบอยู่ในใจแล้ว เหลืออีกสิ่งเดียวเท่านั้นที่ยังไม่ได้ทำคือ การลงมือทำในสิ่งท่านคิดทำความดีต่อพ่อแม่ของท่านเท่านั้นเอง

Happy Father’s Day for all dads.

จ๊อด

๒๓ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๖๓ (ค.ศ.๒๐๒๐)

จาริกธรรมในอเมริกา ตอนที่ ๓๘ “สุขสันต์วันพ่อ”( Happy Father’s Day) เรื่องและภาพ โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

The post จาริกธรรมในอเมริกา ตอนที่ ๓๘ “สุขสันต์วันพ่อ”( Happy Father’s Day) เรื่องและภาพ โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย appeared first on Manasikul Online.

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๓๗)

ชีวิตที่ดี ให้พอดี กับชีวิต

โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

ว่ากันว่า ชีวิตมีแรงยังมีงาน  พอหมดแรงก็หมดงาน หรือหมดงานก็หมดแรง

ผู้เขียนนั่งอยู่ใต้ร่มไม้เย็นสบายกายสบายใจลมพัดเย็นดีตามธรรมชาติมีแสงแดดอ่อนสอดส่องแสงน้อยใหญ่ระยิบระยับสลับกันไปมา

โอ้ ต้นไม้เป็นธรรมชาติที่ให้ความร่มเย็นแก่คนและสัตว์ได้พักพิงอาศัยอยู่และพักผ่อนหย่อนใจ

เราอาศัยธรรมชาติของต้นไม้  และต้นไม้ก็อาศัยคนดูแลให้เจริญเติบโตเหมือนกัน โดยอาศัยแมลง หรือ นกนำเกสร และเมล็ดไปขยายพันธุ์ในที่อื่นตามความเหมาะสม แล้วแต่ลมจะพัดพา หรือนกและแมลงจะบินไปถึงที่นั้นๆ

มาดูชีวิตมนุษย์เราบ้างเป็นอย่างไร

เมื่อเพลิดเพลิน หลง และไหลไปกับชีวิตจนหลงลืมวัย จนไม่เหลืออะไรไว้  นอกจากความทรงจำที่เป็นอดีตไว้ชื่นชมไปวันหนึ่งๆ แต่ความเป็นจริงมีเพียงแค่เราคนเดียวเท่านั้น

ครั้งที่มีเรี่ยวแรงทำงานมีผู้คนมากมายที่มาพบปะสังสรรค์ บางคนเข้ามาเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ หมดประโยชน์ก็ปล่อยทิ้งไป

บางคนมาเพื่อเป็นกัลยาณมิตรคอยปกป้องช่วยเหลือในยามยาก เจ็บไข้ได้ป่วยคอยเป็นห่วงเป็นใยดูแลประดุจดังญาติพี่น้องคนหนึ่ง

ตอนนั้นเหมือนเรามีความสำคัญมีคุณค่าแอบหลงดีใจ ยินดีในความชื่นชมยกยอปอปั้น ภูมิใจในสิ่งนั้นและมุ่งมั่นทำแต่สิ่งนั้น เพลิดเพลินไปจนไม่คิดถึงอนาคตของตนเองจะเป็นอย่างไรข้างหน้า

สุดท้าย  มีแต่เพียงตัวตนเดียวในยามตกทุกข์ได้ยาก  ไร้ซึ่งมิตรสหายที่เคยทำงานร่วมกันแม้แต่คนเดียว เห็นหน้าตาได้ยาก

มีตัวอย่าง ยายคนหนึ่งอายุ ๘๘ ปี  มีอาชีพเป็นนางพยาบาลขยันทำงานยุ่งกับงานอย่างเดียว

แม้แต่เรื่องคู่ใจคู่รักไม่มีโอกาส ไม่มีเวลาให้ความสำคัญกับเรื่องของความรักระหว่างหนุ่มสาวที่นิยมชมชอบแต่งงานกัน เพื่อมีทายาทลูกสืบทอดวงศ์ตระกูล

แต่ยายท่านนี้ไม่มีเรื่องนี้เลยหรือมีแต่ไม่มีเวลาให้  มีให้แต่กับงานที่ตนทำเป็นอาชีพ

กาลเวลากับความคิดมันไม่เที่ยงแท้ มีการหมุนเวียนเปลี่ยนไปเป็นธรรมดา ทำให้ชีวิตเปลี่ยนวัยอายุกำลังวังชาก็ลดน้อยถอยลง ต้องช่วยเหลือตัวเอง

เพราะตนใช้ชีวิตอยู่คนเดียวไม่มีครอบครัวไม่ได้แต่งงาน เวลาเจ็บไข้ได้ป่วยก็ดูแลตนเอง จะไปไหนมาไหนต้องขับรถไปเอง จนอายุ ๘๘ ปี คุณยายก็ยังทำงานนางพยาบาลอยู่ทุกวัน

วันหนึ่งคุณยายหกล้มอยู่ที่ทำงาน เดินได้ไม่สะดวก ก็กลับมาพักรักษาตัวฟื้นฟูขาให้หายปกติแล้วจะไปทำงานต่อ เวลาที่อยู่บ้านไม่ได้ทำงานก็เบื่อหน่ายชีวิต เพราะความเหงาเข้ามาสู่จิตใจ

เมื่อทำงานก็ได้พบปะพูดคุยสนทนากับคนป่วยและเพื่อนพยาบาลด้วยกัน ก็แอบภูมิใจในหน้าที่บทบาทของตน ที่ได้ช่วยเหลือคนอื่นสิ่งเล็กๆ นี้แหละที่หล่อเลี้ยงจิตใจให้ยิ้มได้มีความสุข

วันนี้ได้ไปเยี่ยมบ้านโยมวัด ที่มาช่วยเหลือเป็นอาสาสมัครงานของวัด  พอดีโยมเขาจะทิ้งเตาที่ย่างบาบีคิวที่ผุพังจึงขอถ่ายรูปไว้

คุณยายที่กล่าวถึงนั้น แกมาเช่าบ้านของโยมวัด ก็เล่าให้ฟังชีวิตของยายน่าสนใจก็เลยได้นำมาเขียนบทความนี้ขึ้นให้ทุกท่านได้อ่าน

ชีวิตเรามันไม่เที่ยงแท้ไม่แน่นอน อย่ารื่นเริงสนุกสนานเพลิดเพลินกับวัย งาน หรือเรื่องราวของบุคคลอื่นมากนัก

เพราะทั้งหมดนั้นมันไม่เที่ยงแท้ เกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไป เหมือนเรานอนตื่นขึ้น ใช้ชีวิต แล้วหลับไป จะหมุนเวียนไปเรื่อยๆ จนกว่าจะไม่มีลมหายใจ

ชีวิตเราก็ไม่ต่างจากเตาย่างบาบีคิวอันผุพังนี้เลย ครั้งแรกก็ใช้งานได้ดีมีประโยชน์ให้กับคนได้อยู่กินดีมีความสุขไปวันหนึ่งๆ ผ่านเวลาไปหลายวันหลายปีก็เสื่อมโทรม สนิมขึ้น ผุพังไปก็หมดราคาไร้ค่า ถูกทิ้งขว้างไปอยู่ที่ควรอยู่ในกองขยะนั้นเอง

ชีวิตเราก็เป็นเช่นนั้นเอง เกิดขึ้น ทำงาน ตายไปสู่ธรรมชาติเหลือไว้เพียงความทรงจำและคุณงามความดีที่ฝากไว้กับโลกใบนี้

มาอย่างไรก็ไปอย่างนั้น

มาตัวเปล่าก็ไปตัวเปล่า

มาแบบใจดี ถ้าทำดีจะไปสู่ที่ๆ ดี

มาแบบใจดี ถ้าทำไม่ดีจะไปสู่ที่ไม่ดีได้

มาแบบใจไม่ดี แล้วยังทำไม่ดีก็ไปสู่ที่ไม่ดี

มาแบบใจไม่ดีก็ทำดี จะไปสู่ที่ดีได้

ชีวิตที่ดีให้พอดีกับชีวิต

ถ้าชีวิตเกินความพอดีก็มีชีวิตที่วุ่นวาย

ชีวิตที่มีแรงก็มีงาน หมดแรงหมดงาน

ชีวิตมีเส้นทางให้เราเลือกเดินอยู่เสมอ

สุดท้ายต้องรับสิ่งที่เกิดขึ้นจากการที่เลือกใช้ชีวิต

จ๊อด

๑๕ มิถุนายน ๒๕๖๓

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๓๗) ชีวิตที่ดี ให้พอดี กับชีวิต เรื่องและภาพ โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย appeared first on Manasikul Online.

จาริกธรรมในอเมริกา ตอนที่ ๓๖

“ดอกบัวเกิดดับร่วงโรยไปตามธรรมชาติ”

โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

วันนี้เป็นอีกครั้งในชีวิตที่ทำให้ใจหายไม่อยากเห็น ไม่อยากให้เกิดขึ้น แต่ก็ไม่สามารถหักห้ามกันได้มันเป็นเช่นนี้เอง 

ฝนจะตกฟ้าจะร้อง พระอาทิตย์ขึ้นลงไปตามกาลเวลา  คนจะแต่งงาน  หญิงจะคลอดลูก คนหิวข้าวห้ามทานข้าว คนจะปัสสาวะอุจจาระห้ามได้อยาก ห้ามเกิด แก่ เจ็บ ตาย และพระจะสึก ห้ามไม่ได้เลย เพราะมันจะเป็นไปตามกฎของธรรมชาติ

ในพระพุทธศาสนามีนักบวชเพื่อที่จะมาขัดเกลากิเลส สู้กับมาร เพื่อให้ลดละเลิกความทุกข์ให้ลดน้อยถอยลงหรือดับหายไปเลย

บางท่านก็สู้กิเลสดับความทุกข์ทางใจให้จนกว่าถึงวันตายของชีวิต ครองเพศของบรรพชิตจนสิ้นลมหายใจ หรือเรียกว่า บวชถวายอกแด่พระพุทธศาสนา อบรมสั่งสอนตนจนความทุกข์น้อยลงแล้วค่อยอบรมสั่งสอนคนอื่นให้รู้ตามจริง พัฒนาตนและพัฒนาคนอื่น ทั้งด้านวัตถุและทางด้านจิตใจ ดำรงคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าไว้ให้ลูกหลานเรียนรู้สืบต่อไป

บางท่านก็สู้กิเลสไม่ได้  มีจิตใจน้อมนำไปทางโลกก็ไม่เสียหาย เพราะคนเราต่างจิตต่างใจเลือกเส้นทางเดินเอง ก็สามารถทำความดีได้ เป็นคนดีต่อสังคมและครอบครัวได้

อาตมาภาพได้เห็นครูบาอาจารย์ลาสิกขาไปเป็นฆราวาสก็ตกใจหาย ท่านก็ได้สั่งสมความเป็นสามเณรและพระมาเป็นระยะเวลา ๔๐ กว่าปี จู่ๆ มาวันหนึ่งบอกว่าจะสึก อ้าว ใจหายรับไม่ได้ในช่วงแรก มาทราบความต้องการทีหลังของท่านมันเป็นทางเลือกของท่านเอง

ก่อนกล่าวสึกนั้น สังเกตเห็นท่านก็คงทำใจลำบากมาก ใจหนึ่งก็เสียดายผ้าเหลืองที่ตนสะสมมา แต่อีกใจหนึ่งก็ตัดสินใจจะสละเพศบรรพชิตแล้ว ชีวิตต้องเลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง ต้องยอมรับในการตัดสินใจของตนได้ทุกสถานการณ์ในภายภาคหน้านี้

พอเห็นการลาสึกก็นึกย้อนมาหาตนเอง ครั้งที่เป็นสามเณรอายุครบรอบ ๒๐ ปีบริบูรณ์ สามารถบวชพระได้ถูกต้องตามพระวินัย  ตอนนั้นไม่อยากสึกจากเพศสามเณร อยากบวชพระต่อเลย  แต่คุณแม่ขอร้องให้สึกออกมาให้แม่หน่อย  แม่อยากขลิบผมของลูกชาย  ก็ต้องยอมลาสิกขาออกมานุ่งผ้าในชุดขาวอยู่เพียงวันหนึ่ง เพื่อให้แม่ขลิบผมก่อนบวชพระ

เวลาที่กล่าวคำลาสิกขาปลดผ้าเหลืองออก  ใจมันรู้สึกเสียดายความเป็นสามเณรที่เราสละมารู้สึกสะอื้นในใจ  อย่างไรก็ดีก็ได้ทำเพื่อพ่อแม่ตอบแทนบุญคุณของท่าน  สิ่งที่ท่านทำร้องขอก็ไม่เสียหายอะไรเลย

ถ้าวันนั้นแม่ไม่ขอร้องให้สึก ก็ไม่มีเรื่องเล่ากล่าวความรู้สึกเขียนให้ท่านได้อ่านในวันนี้แน่เลย

การบวชสามเณรให้พ่อ  บวชพระให้แม่ ก็ถือว่าลูกชายคนนี้ได้ทำหน้าที่ของลูกพระเพื่อตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ที่ท่านได้เสียสละเรามาบวชแล้ว  ต่อไปจะทำหน้าที่ของลูกพระจะไม่ทำให้ความเสียสละของท่านต้องผิดหวังจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

อยู่ข้างวัดจะมีสระบัวสระหนึ่งมีดอกบัวเกิดขึ้นรับแสงแดดตอนเช้าสวยงาม มีดอกน้อยใหญ่เคียงคู่กันในสระน้ำดูแล้วสวยงามสบายตาคนดูผ่านไปมา

เมื่อมาเปรียบเทียบกับชีวิตพระเราก็ดูจะเหมือนดอกบัวในสระมีการเกิดดับร่วงโรยไปตามธรรมชาติ ดอกไหนแข็งแรงก็อยู่รอดปลอดภัยไว้ให้ผู้คนชื่นชมดูความสวยงาม  ดอกไหนที่ถูกแมลงหนอนเจาะชอนไชก็ไม่มีโอกาสที่ให้ผู้คนชื่นชม เชยชมในความงดงามของดอกบัวนั้น

ท่านที่ดำรงตนอยู่ในพระคำสอนของพระพุทธเจ้าครองเพศบรรพชิตก็มีโอกาสที่จะได้ลดละเลิกความทุกข์ใจภายในใจได้มากกว่าการครองเพศฆราวาส เพราะฆราวาสมีกิจธุระมากมายรอบตัวผูกมัดไว้

อย่างไรก็ดี  พระท่านก็มีกิจธุระแบบของท่าน ฆราวาสก็มีกิจธุระแบบของโยม แต่มีภาระหน้าที่กิจจะต้องทำเรื่องภายในของจิตใจให้ลดละเลิกความโลภ โกรธ หลง และละความทุกข์ใจที่เหมือนกัน

ใครทำได้เยอะกว่าคนนั้นก็ได้เปรียบ ความโลภ โกรธ หลง ไม่เลือกใครทั้งนั้นทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมกัน อยู่ที่ว่าใครจะลดละเลิกได้ก่อนกัน

บาปบุญคุณโทษเป็นของสากล อยู่ที่ใครคนนั้นจะเข้าไปครอบครองมาเป็นของตนเอง

ความโลภ โกรธ หลง เป็นของสาธารณะ อยู่ที่ใครคนนั้นจะยึดมั่นถือมั่นว่าเป็นของตนเอง

สติ สมาธิ ปัญญา เป็นของธรรมชาติมีอยู่แล้ว อยู่ที่ใครคนนั้นจะดำรงตนอยู่ในองค์ธรรมนั้นๆ

สุดท้าย เราคือผู้เลือกเดินเส้นทางนั้นเอง รับรู้สัมผัสเอง เข้าใจเอง

จ๊อด

๘ มิถุนายน ๒๕๖๓

จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๓๖) “ดอกบัวเกิดดับร่วงโรยไปตามธรรมชาติ” เรื่องและภาพ โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย

The post จาริกธรรมในอเมริกา (ตอนที่ ๓๖) “ดอกบัวเกิดดับร่วงโรยไปตามธรรมชาติ” เรื่องและภาพ โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย appeared first on Manasikul Online.