ชรัง อนตีโต
เมื่อความชรามาเยือน
๕๕ ความเรียง ว่าด้วยบทสนทนาของพระลูกชายกับโยมพ่อผู้ชรา
 ผู้เขียน
ญาณวชิระ
(พระมหาเทอด ญาณวชิโร,วงศ์ชะอุ่ม)
อดีต พระราชกิจจาภรณ์

ชรัง อนตีโต : เมื่อความชรามาเยือน
๒๙ “ยืมเงินพ่อแม่ค้าวัวค้าควาย”
ผู้เขียน ญาณวชิระ
(พระมหาเทอด ญาณวชิโร,วงศ์ชะอุ่ม)
อดีต พระราชกิจจาภรณ์

๒๙. ยืมเงินพ่อแม่ค้าวัวค้าควาย

พ่อเริ่มค้าวัวค้าควายจากการยืมเงินพ่อแม่มาเป็นทุนเริ่มต้น หลังจากสร้างบ้านเสร็จพ่อก็ไม่มีเงินติดบ้านเลย วัวเกวียนที่พอจะใช้แก่เกวียนรับจ้างหาเงินก็ต้องขายสร้างบ้าน จึงไปยืมเงินจากพ่อใหญ่แม่ใหญ่มาเป็นทุนสร้างเนื้อสร้างตัว พ่อซื้อวัวมาขายควายไป ได้กำไรบ้าง ขาดทุนบ้าง  บางทีถูกโกงจนเกือบสิ้นเนื้อประดาตัว แต่ก็ยังดีได้แม่เป็นคนกล้า คอยตามทวงหนี้ทวงสินค่อยเก็บค่อยกำจึงฟื้นขึ้นมาได้เงินคืนพ่อแม่

คราวหนึ่ง พ่อขายวัวให้เขาเซ็นเงินเอาไว้  ๑๕,๐๐๐ บาท นัดจ่ายเงินกันในอีก ๑๕ วัน แต่พอถึงกำหนดวันจ่ายเงินก็ไม่เห็นเขาเอาเงินมาให้ อดใจรอผ่านไปหนึ่งเดือนก็ยังไม่เห็น พ่อจึงให้แม่ไปตาม

แม่ไปตามถึงบ้านท่าหมากมั่ง ชาวบ้านชี้มือเข้าไปในป่าดงหัวลิง บอกว่าอยู่นาทาม*ในดงหัวลิงโน้น(*ทาม คือ ป่าที่น้ำท่วมถึง) แม่จึงตามไปทวงเงินค่าวัวในป่าหัวลิง เต็มไปด้วยดงหนามจ่างและเฟือยกกฝ้ายน้ำ เขาบอกว่า ยังไม่มีเงิน ให้ไปหาเอาจากที่อื่น ตั้งแต่ค้าขายวัวควายมา หัวเท่ากำปั้น ไม่เคยมีใครมาตามทวงเงินค่าวัวค่าควายถึงที่นี่ จะเอาเงินหรือจะเอาลูกปืน แม่ได้ยินก็ถึงกับหูอื้อ ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรต่อ จึงกลับมาบอกพ่อว่าไม่ได้เงิน

พ่อเล่าเรื่องเก่าจากความทรงจำเมื่อราว ๕๐ กว่าปีที่แล้วเหมือนเล่าจากความทรงจำของเมื่อวานว่า คนบ้านท่าหมากมั่งมาเซ็นเอางัวเกวียนไป นัดจ่ายเงินกัน ๑๕ วัน พอครบ ๑๕ วันก็ไม่เห็นเอาเงินมาให้ตามที่นัดกันเอาไว้ ผ่านไปเดือนหนึ่งก็ยังไม่เห็นจึงให้แม่ไปตาม

แม่ขอให้น้าบ่าวชูพาไปตามเอาเงินเพราะน้าบ่าวชูมีเพื่อนอยู่บ้านท่าหมากมั่ง ไปมาหาสู่กันอยู่เป็นประจำ น้าบ่าวชูก็พาไป แต่พอไปถึงบ้านท่าหมากมั่ง น้าบ่าวชูไม่ได้ตามไปที่ทามด้วย  เพียงแต่ชี้มือบอกทางไปเฮือนเขา ให้แม่ไปถามเอาเอง แล้วน้าบ่าวชูก็นั่งกินเหล้าคอยอยู่กับเพื่อน พอไปถึงคนข้างบ้านก็ชี้มือบอกแม่ว่าเจ้าของเฮือนไปทาม  อยู่ดงหัวลิงที่เขาฆ่าวัวฆ่าควายโน้น แม่จึงตามไปทวงเงินถึงทาม

พอแม่เจอตัวจึงทวงถามเงินค่างัวเกวียน  เขาบอกแม่ว่า “ไปหาเอาม้องใหม่ก่อนสาเอื้อย” 

แม่บอกไปว่า “เฮ็ดจังใด๋ เอื้อยกะบ่มีเอื้อยไปเซ็นงัวเขาไว้ บ่มีเงินให้เขา”

เขาบอกแม่ว่า “บ่มีกะไปหาเอาม้องใหม่สาเอื้อย ข้อยบ่ทันมี เขาเอาไปซื้อควายอยู่”

เขาพูดถึงนายหน้าที่ค้าวัวค้าควายอยู่ด้วยกัน ซึ่งเป็นคนพามาซื้องัวเกวียนจากพ่อ พอแม่เซ้าซี้มากเข้า  เขาบอกแม่ทั้งเล่นทั้งจริงว่า จะเอาลูกปืนหรือเอาเงิน

แม่จึงกลับมาเล่าให้พ่อฟังว่าไม่ได้เงิน “บ่ได้เงินค่างัว มันโลดเว้าไปสำมะปี๋สำมะป้อย คือสิหลุบทึน* แล้วละ (*หลุบทึน หลึบทึน หรือ หลุบทุน คือ ขาดทุน)”

แม่เล่าว่า ตอนแม่ไปตามเอาเงินค่าวัวก็ไม่ได้ไปอยู่ในบ้านในเฮือน แต่ตามไปถึงทามในป่าหัวลิงที่เขาฆ่าวัวฆ่าควาย มีแต่เฟือยกกฝ้ายน้ำ มีแต่หนามจ่างเต็มไปหมด เขาบอกว่า ตั้งแต่ผมค้าวัวค้าควายมาไม่เคยมีใครมาตาม ทวงถามเอาเงินค่าวัวค่าควาย

แม่บอกว่า ถ้าเขาฆ่าหมกป่าก็คงตายอยู่ในป่าหัวลิงป่าฝ้ายน้ำไปแล้ว เพราะแม่เข้าไปคนเดียว น้าบ่าวชูก็ไม่ได้เข้าไปด้วย น้าบ่าวชูมาถึงบ้านท่าหมากมั่งก็นั่งกินเหล้ากับเพื่อนอยู่ในหมู่บ้าน

“ไปนำเอาเงินค่างัว เขาบ่ฆ่าหมกป่าหัวลิง กะดีพอแฮงแล้วละ ตอนวัดที่ดินกะเถื่อหนึ่ง  พวกเจ้าหน้าที่วัดที่ดิน กะจาเอาปืนกรอกปากพ่อคือกัน เขาว่าพ่อเถียงเขา กูสิเอาปืนกรอกปากพ่อใหญ่นี่สาบ่ เขาว่า”

แม่เล่าถึงน้าบ่าวชูที่แม่ขอให้พาไปตามเอาเงินค่าวัวที่บ้านท่าหมากมั่งว่า น้าบ่าวชูเป็นซุมแซง*ทางพ่อใหญ่เล็ด วงศ์หอม เป็นพี่น้องกันกับแม่ซิมพ่อริด  ส่วนจะเป็นญาติกันมาอย่างนั้นแม่เองก็เรียงญาติไม่ถูก พ่อแม่บอกให้เรียกตามศักดิ์มาอย่างไรนั้น แม่ก็เรียกตามพ่อแม่บอก (*ซุมแซง คือ เครือญาติ เป็นเชื้อสายทางพ่อใหญ่เล็ด วงศ์หอม ซึ่งเป็นพ่อของแม่)

ตอนขายวัวก็ไม่คิดว่าจะถูกต้มถูกตุ๋น คนที่เป็นนายหน้าก็ว่าให้ไปเอาเงินกับคนซื้อที่บ้านท่าหมากมั่ง ส่วนคนบ้านท่าหมากมั่งก็ว่าให้ไปเอาเงินกับนายหน้าที่พามาซื้อ สองคนค้าวัวค้าควายด้วยกัน ต่างคนก็ต่างโยนกันไปโยนกันมา แม่ก็ว่า  “เจ้าค้าขายนำกันเป็นหยังคือว่าให้ข้อยไปเอาพุ้น” แม่จึงต้องตามไปทวงถามเอาเงินถึงบ้านท่าหมากมั่ง

พ่อเล่าว่า พอได้ยินแม่กลับมาบอกว่า ไม่ได้เงินค่าวัว ใจพ่อก็ลุกขึ้นเป็นไฟ คิดใช้หัวว่าต้องเอาทุนคืนให้ได้จึงไปเซ็นเอาควายเถิกใหญ่จากคนที่เป็นนายหน้ามาตัวหนึ่ง เพราะเขาค้าขายวัวควายอยู่ด้วยกัน และเป็นคนพาเขามาจูงเอางัวเกวียนไป

ตอนนั้นเรื่องที่แม่ไปตามทวงเงินค่างัวเกวียนถึงบ้านท่าหมากมั่งแล้วไม่ได้เงินก็คงยังไม่มีคนรู้

พอพ่อเซ็นเอาควายมาได้ก็ไปบอกพ่อบุญสร้อยให้พาลูกเอาไปส่งให้เถ้าแก่กาดที่ปากห้วยวังนอง ตอนนั้น ที่บ้านปากห้วยวังนองมีเถ้าแก่กาดคอยรับซื้อวัวซื้อควายอยู่

พ่อบอกพ่อบุญสร้อยแม่สั้นให้เอาควายไปส่งเถ้าแก่กาด ว่า “สร้อย มึงพาลูกกูเอาควายไปส่งให้แน่ มึงย่างนำมันให้ลูกกูไล่ไป” พ่อบุญสร้อยก็ไปให้เพราะเป็นพวกรับจ้างเลื่อยไม้ด้วยกัน ทั้งยังค้าขายวัวควายอยู่ก่อนพ่อด้วย พ่อให้เงินพ่อบุญสร้อยค่าไปส่งควาย ๑๐๐ บาท ไล่ควายออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืดตอนตีสามตีสี่ กะว่าไปถึงปากห้วยวังนองก็พอดีสว่าง

พ่อเซ็นควายมาด้วยราคา ๗,๐๐๐ บาท ยอมขายขาดทุนให้เถ้าแก่กาด ๕,๐๐๐ บาท ขาดทุนก็ยอมขาย ดีกว่าไม่ได้อะไร

พอตกเย็นคงได้ข่าวกันแล้วว่าแม่ไปตามทวงเงินค่างัวเกวียนที่บ้านท่าหมากมั่ง แต่ไม่ได้เงินจึงจะมาตามเอาควายคืน  ตอนนั้น พ่อไปตัดไม้ถางไฮ่ปลูกปออยู่ในป่าหัวนาลุ่ม ลูกอยู่เถียงคนเดียว ได้ยินเสียงคนเรียกลูกว่า    “หำ! ควายพ่อโตอยู่ไส” ตอนนั้น ลูกก็ยังเล็ก ๆ ได้ยินลูกตอบว่า “พ่อเพิ่นขายไปแล้วเด้” พ่อฟันไม้ถางไฮ่อยู่ก็หยุด ยืนฟังเสียงตอบโต้กัน “ฮ่วย! ขายจังใด๋ ควายยังบ่ทันได้ขาดกันอยู่ ซื้อบ่ทันขาดกันคือมาขาย” เสียงคู่สนทนาดังแทรกขึ้น หมายความว่า ซื้อขายยังไม่ได้จ่ายเงินกัน แล้วจะเอาไปขายต่อได้อย่างไร

ได้ยินลูกตอบว่า “พ่อเพิ่นขายข้วมไปท่าช้าง” ก็นึกว่าลูกฉลาดตอบ ถ้าบอกว่าขายให้เถ้าแก่กาดไปปากห้วยวังนอง เขาก็จะไปตามเอาคืนก็คงจะยุ่ง ดีที่ลูกรู้จักหล่วย* (*หล่วย คือ เลี่ยงตอบ, เถไถ หรือ กลบเกลื่อน) ว่าขายข้ามแม่น้ำมูลไปทางบ้านท่าช้าง สมัยนั้นจะข้ามมูลไปท่าช้างทีก็ลำบาก ลูกอายุยังน้อยยังรู้จักพูดรู้จักจา แล้วเรื่องก็ไปถึงผู้ใหญ่บ้าน

ผู้ใหญ่บ้านมาพูดกับพ่อ ว่า “โตเฮ็ดแนวนี่มันผิดเขาเด้อเกิน” พ่อตอบว่า “มันสิผิดหยัง” ผู้ใหญ่บ้านบอกว่า “ควายบ่ทันขาดกันโตเอาควายเขาไปขายมันผิด” พ่อตอบว่า “มันบ่ผิดดอก เอาควายไปขาย แต่เอางัวไปขายมันยังบ่ผิด” ผู้ใหญ่บ้านก็ว่า ค่ำให้ไปพูดกัน แต่พอตกเย็นก็เงียบไป พวกผู้ใหญ่คงคุยกันให้เลิกแล้วกันไป สุดท้ายก็เลิกแล้วต่อกันจนทุกวันนี้

ตอนพ่อใช้หัวแก้ไขปัญหาที่ขายวัวไม่ได้เงิน จึงไปเซ็นเอาควายมา ๗,๐๐๐ บาทจะขายให้เถ้าแก่กาด แต่เถ้าแก่กาดก็กดราคาซื้อต่อในราคาแค่ ๕,๐๐๐ บาท ขาดทุนไป ๒,๐๐๐ บาท ถึงขาดทุนก็เอาดีกว่าไม่ได้อะไร เถ้าแก่กาดบอกว่า “มึงขายให้กู มันจังสิขาดกัน ถ้ามึงบ่ขายให้กู เขามาตามเอาควาย มึงสิบ่ได้อิหยัง สิค้าสิขายงัวควาย มึงกะบ่ฮู้จักพลิกฮู้จักแพลงคือเขา”

พ่อเล่าว่า ตอนนั้น พ่อค้าขายก็ใจนักเลง เอาใจเข้าว่า เขามาจูงเอางัวเกวียนคู่หนึ่งไปก็ให้เขาเซ็นไว้ ยังไม่ต้องจ่ายเงิน สุดท้ายก็เกือบสูญเปล่า เกือบจะล่มจมสิ้นเนื้อประดาตัวอีกรอบ

แต่จะว่าสูญเปล่าก็ไม่ใช่เสียทีเดียว ต่อมาเขาก็ตามเอาเงินมาคืนให้ ๕,๐๐๐ บาท บวกกับค่าขายควายให้เถ้าแก่กาด ก็ได้มาอีก ๕,๐๐๐ บาท รวมกันแล้วก็เป็นเงิน ๑๐,๐๐๐ บาท บวกลบกันแล้ว ก็ยังขาดทุนอีก ๖,๕๐๐ บาท สมัยนั้นเงินหายไป ๖,๕๐๐ บาท จำนนวนก็ไม่ใช่น้อย เงินหายาก งานการรับจ้างก็ไม่มีให้ทำอย่างทุกวันนี้ ถึงขาดทุนก็กัดฟันสู้ต่อ

ตอนหลังเจอกันก็คุยกัน เรื่องที่แล้วก็แล้วกันไป ไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองอะไรกัน  ชาวบ้านเราก็อย่างนี้ก็อยู่กันไป บางทีก็นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ไปไหนมาไหนด้วยกัน พ่อบอกว่า “ถ้ามึงบ่เป็นคนพาเขามาซื้อ กูคือสิขาย มึงเป็นคนพาเขามาซื้อ กูเซื่อมึง กูจังขายให้ ส่ำว่ามึงพาเขามาจูงเอางัวเกวียนกูไปซื่อ ๆ ส่ำว่ามึงได้งัวเกวียนกูซื่อ ๆ”

พ่อเล่าเรื่องเก่าในช่วงยากลำบากของชีวิต เมื่อร่วม ๕๐ ปีที่แล้ว เป็นภาพชีวิตที่ยังแจ่มชัดในความทรงจำของพ่อ เหมือนเล่าเรื่องจากความทรงจำของเมื่อวาน

“เพิ่นเว้ามาแต่พ่อแต่แม่พุ้น ลูกสิบคน ซาวคน หาผู้สิเลี้ยงพ่อเลี้ยงแม่ จักคน กะบ่มี “   (คำเว้าอีแม่)

ชรัง อนตีโต : เมื่อความชรามาเยือน
๒๙ “ยืมเงินพ่อแม่ค้าวัวค้าควาย”
ผู้เขียน ญาณวชิระ
(พระมหาเทอด ญาณวชิโร,วงศ์ชะอุ่ม)
อดีต พระราชกิจจาภรณ์

The post ชรัง อนตีโต : เมื่อความชรามาเยือน ๒๙ “ยืมเงินพ่อแม่ค้าวัวค้าควาย” ผู้เขียน ญาณวชิระ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร,วงศ์ชะอุ่ม) อดีต พระราชกิจจาภรณ์ appeared first on Manasikul Online.

ชรัง อนตีโต
เมื่อความชรามาเยือน
๕๕ ความเรียง
ว่าด้วยบทสนทนาของพระลูกชายกับโยมพ่อผู้ชรา
 ผู้เขียน
ญาณวชิระ
(พระมหาเทอด ญาณวชิโร,วงศ์ชะอุ่ม)
อดีต พระราชกิจจาภรณ์

๒๔. บ้านหลังใหม่

พ่ออยู่บ้านที่สร้างจากไม้บ้านเก่าของย่าหอมมานานจนลูกโต จึงได้สร้างบ้านหลังใหม่ แต่จะสร้างปีไหนพ่อก็จำไม่ได้ ตอนนั้นครูบาบวชเณรแล้ว

            พ่อสร้างบ้านหลังใหม่จากไม้ที่พ่อใหญ่ให้ไปตีกรา*เอาไว้ (*ตีกรา คือ ตีตรา)  เพราะไม้ยางนาและไม้ใหญ่บางชนิดเป็นไม้หวงห้าม ใครจะตัดต้องตีกราขออนุญาตก่อน  ถ้าตัดไม้หวงห้ามโดยไม่ขออนุญาต ถึงจะเป็นไม้อยู่ในที่นาที่ไร่ของตัวเองก็ผิดกฎหมาย  พ่อจึงไปตีกราขออนุญาตตัดไม้ยางนาเอาไว้ ๔ ต้น ตามที่พ่อใหญ่บอก ทางการคิดเงินค่าตีกรา ราว ๒,๕๐๐ บาท

ตอนนั้น พ่อยังไม่มีเงินสร้างบ้าน จึงตีกราเผื่อเอาไว้เฉย ๆ  

อยู่ต่อมา ป้าจันทร์ศรีหาเงินสร้างบ้านได้ก่อน เพราะลูก ๆ ไปทำงานหาเงินที่กรุงเทพ ป้าจันทร์ศรีจะสร้างบ้านหลังใหม่ มาขอไม้ตีกราจากน้อง  พ่อจึงแบ่งให้พี่สาวไป ๒ ต้น และพ่อเอาไว้สร้างบ้านของตัวเองสองต้น

ด้วยความที่บ้านหลังแรกใช้ไม้จากบ้านเก่าที่ย่าหอมให้มา แป้นพื้น แป้นแอ้ม และเครื่องบ้านจึงไม่เท่ากัน สั้นบ้าง ยาวบ้าง ตามขนาดของไม้เท่าที่หาได้ สัดส่วนของบ้านจึงไม่ค่อยได้ขนาด พ่อทำพอได้อยู่ไปก่อน

เมื่อพ่อยึดอาชีพรับจ้างเลื่อยไม้กับพวก มีคนจากในเมืองมาสั่งก็หาซื้อต้นไม้จากชาวบ้าน ใครจะขายก็ซื้อแล้วเลื่อยแปรรูปส่งตามในเมือง ตามบ้านดงเจริญ และบ้านปากห้วยวังนอง ตามแต่ใครสั่งมา ใครจะสร้างบ้าน ต้องการไม้แบบไหนก็มาสั่ง พอหาพวกเลื่อยเสร็จก็จ้างรถเอาเข้าไปส่ง ได้เงินมาก็แบ่งกัน แล้วไปซื้อไม้ต้นอื่นเลื่อยขายอีก

ตั้งแต่นั้นมา พ่อก็เริ่มเลื่อยไม้เก็บสะสมเครื่องเรือนเอาไว้สร้างบ้านของตัวเองไปด้วย พ่อเริ่มจากหัดลูกให้เลื่อยไม้ จะได้ไม่ต้องเสียเงินค่าจ้างเลื่อยไม้มาก โดยเริ่มจากหัดเลื่อยไม้ทำเล้าข้าวก่อน เพราะใช้ไม้ช่วงสั้น ๆ เมื่อชำนาญแล้วจึงเลื่อยไม้เก็บสะสมไว้สร้างบ้าน

ต่อมา พ่อหาเงินพอที่จะสร้างบ้านได้จึงรื้อหลังเก่า สร้างบ้านหลังใหม่ ป้าจันทร์ศรีพี่สาวของพ่อเห็นว่า น้องจะสร้างบ้านใหม่จึงให้เงินน้องมา ๑,๒๐๐ บาท บอกว่าช่วยค่าตีกราไม้ ๒ ต้น

พ่อบอกว่า บ้านหลังนี้ช่างวันเป็นคนทำ ตอนนั้นคนก็ว่าช่างพิมพ์สร้างบ้านดี ใคร ๆ ก็จองช่างพิมพ์ ต้องรอกันนานกว่าจะได้สร้าง พ่อไม่อยากรอจึงไปว่าช่างวันมาทำ ช่างวันสร้างกับลูก ไม่ได้จ้างคนอื่นเป็นลูกมือ ต่อมาลูกชายช่างวันก็กลายเป็นช่าง สร้างบ้านได้จนทุกวันนี้ พอคนเห็นว่าช่างวันสร้างบ้านได้เหมือนกัน ใคร ๆ ก็เรียกช่างวันทำบ้าน ช่างวันเลยรับสร้างบ้านไม่หยุด

ช่างวันคงได้ความรู้ทางช่างมาจากวัดตอนบวชพระ เพราะช่างวันบวชอยู่กับพ่อถ่าน พ่อถ่านพาสร้างกุฏิ สร้างศาลาก็คงได้ทำ จึงเป็นช่าง ตอนยกเสาเอกบ้าน พ่อถ่านเป็นคนมาทำไม้มงคลให้ วันนั้นยกบ้านใหม่พร้อมกันสองหลัง พ่อใช้เงินสร้างบ้านหลังใหม่ไป ๙๕,๐๐๐ บาท จ่ายค่าช่าง ๕,๐๐๐ บาท ทุกวันนี้ฟังดูเหมือนค่าช่างถูก แต่ตอนนั้นคนก็จ้างกันอย่างนี้

ตอนหลังพ่อมาซ่อมบ้านใหม่ ก่อชั้นล่างให้เป็นสองชั้น เปลี่ยนจากเสาไม้เป็นเสาปูน ปรับห้องน้ำ ทำห้องเพิ่ม ขยายห้องครัว เพราะปลวกขึ้นบ้าน ให้ช่างหินเป็นคนทำ พอมาซ่อมใหม่ใช้ค่าช่างไปถึง ๔๐,๐๐๐ บาท แพงกว่าตอนสร้างบ้านหลายเท่า

พ่อใช้เงินเก็บสร้างบ้านจนหมดเนื้อหมดตัว วัวควายมีกี่ตัวก็ขายมาสร้างบ้านจนหมด พอสร้างบ้านเสร็จไม่มีเงินเหลือติดบ้านเลย เห็นแต่เกวียนเปล่า ๆ ไม่มีวัวเพราะขายสร้างบ้าน คนเราเวลาไม่มีเงินอยู่ในกระเป๋าก็หน้าเหี่ยวหน้าแห้ง ความคิดความอ่านมันก็ตีบตันไปด้วย พ่อมองทางไม่ออกจึงไปยืมเงินแม่ใหญ่มาทำทุน ๖,๐๐๐ บาท  แม่ใหญ่ก็ให้ 

นั่นเป็นครั้งแรกที่ไปหยิบยืมเงินพ่อแม่ นับตั้งแต่ออกเรือนมา ทั้งที่ตั้งใจเอาไว้ว่า ออกเรือนแล้วจะไม่รบกวนพ่อแม่

พ่อใช้เงิน ๖,๐๐๐ บาทที่หยิบยืมมาจากพ่อจากแม่ สร้างเนื้อสร้างตัวอีกครั้ง ซื้อวัวมาขายควายไป ได้กำไรบ้าง ขาดทุนบ้าง  บางทีก็ถูกโกง ขายวัวไม่ได้เงิน เพราะตอนนั้นพ่อค้าวัวพ่อค้าควายไม่ซื้อเงินสด นิยมเซ็นเอาไว้ ๗ วัน ๑๕ วัน หรือเดือนหนึ่ง ค่อยนัดจ่าย จวนเจียนจะหมดตัว ก็หลายครั้ง ดีที่ได้แม่เป็นคนกล้า อ่านหนังสือไม่ออก แต่ไปได้ทุกที่ คอยตามทวงหนี้ทวงสิน ถึงอยู่ในดงในป่า คนซื้อวัวไปไม่ยอมจ่าย แม่ก็ดั้นด้นไปทวงถาม ดีที่เขาไม่ฆ่าหมกป่าหัวลิง ค่อยเก็บค่อยกำ จึงฟื้นขึ้นมา ได้เงินคืนพ่อใหญ่แม่ใหญ่

ด้วยความที่พ่อชินกับการนอนในที่โล่ง ๆ มาตั้งแต่หนุ่ม แม้จะสร้างบ้านหลัังใหม่   ชั้นล่างก่อปูนเป็นห้องกว้าง ๆ มีประตูหน้าต่าง พ่อก็ยังยกเตียงออกมากางมุ้งนอนข้างนอกมุขหน้าบ้านเหมือนเดิม พอปลูกบ้านไม้ใต้ถุนสูงโล่ง ๆ ขึ้นมาอีกหลัง พอก็ย้ายเตียงมานอนใต้ถุนบ้านไม้สบายใจ

“พ่อมันมักนอนแนวนี่ นอนในเฮือนแหล่วอึดอัด นอนโล่ง ๆ อยู่นอกเฮือนไคแน่ มันจังสะหวาดสะหว่าง แนมไปทางใด๋กะเห็นเบิ่ด”

ชรัง อนตีโต : เมื่อความชรามาเยือน
๒๔ “บ้านหลังใหม่ ”
ผู้เขียน ญาณวชิระ
(พระมหาเทอด ญาณวชิโร,วงศ์ชะอุ่ม)
อดีต พระราชกิจจาภรณ์

The post ชรัง อนตีโต : เมื่อความชรามาเยือน ๒๔ “บ้านหลังใหม่ ” ผู้เขียน ญาณวชิระ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร,วงศ์ชะอุ่ม) อดีต พระราชกิจจาภรณ์ appeared first on Manasikul Online.

พิกัดเที่ยวงานแห่เทียนพรรษา ชุมชนคนทำเทียน จังหวัดอุบลราชธานี

งานประเพณีแห่เทียนพรรษา ประจำปี พุทธศักราช ๒๕๖๗

จังหวัดอุบลราชธานี

ปีนี้ ประเพณีแห่เทียนพรรษา จังหวัดอุบลราชธานี จัดขึ้นบริเวณทุ่งศรีเมือง และถนนสายหลักรอบทุ่งศรีเมือง อำเภอเมืองอุบล จังหวัดอุบลราชธานี ระหว่างวันที่ ๑๗ – ๒๓ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ ภายใต้ชื่องาน “เฉลิมพระเกียรติ ๗๒ พรรษา เมืองเทียน เมืองธรรม งามล้ำเมือง ๔ แสง”

โดยงานแห่เทียนพรรษาปีนี้ ได้ยกระดับกิจกรรมต่างๆ ให้มีความเป็นสากลมากขึ้น เพื่อส่งเสริมวัฒนธรรมประเพณีไทยที่เป็นเอกลักษณ์สู่ระดับ World class ตามนโยบายการขับเคลื่อน Soft Power ของรัฐบาล  มีการแสดงแสง สี เสียงในรูปแบบสมัยใหม่ ทั้ง Light Up, Projection Mapping, การแสดงศิลปวัฒนธรรมที่สะท้อนถึงความงดงามของวิถีชีวิต ภูมิปัญญา และประเพณีท้องถิ่นของจังหวัดอุบลราชธานี

เยือนอุบล

เบิ่งชุมชนคนทำเทียน

กิจกรรมงานแห่เทียนพรรษา จะเริ่มต้นด้วยพิธีบวงสรวงศาลหลักเมือง และสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์เมืองอุบลราชธานี  ณ ศาลหลักเมืองอุบลราชธานี บริเวณทุ่งศรีเมือง และลานขวัญเมือง ในวันที่ ๔ กรกฎาคม ๒๕๖๗ มงคลฤกษ์ เวลา ๐๘.๐๙ น. ที่ผ่านมา

จากนั้น เป็นกิจกรรมเยือนชุมชนคนทำเทียน ชมวิถีคนทำเทียน การแกะสลักและการตกแต่งต้นเทียนพรรษา ที่อุดมไปด้วยศาสตร์และศิลป์ชั้นสูง อันเป็นอัตลักษณ์เฉพาะสกุลช่างเมืองอุบล แสดงถึงความรุ่งเรืองของเมืองแห่งธรรม  ร่วมทำบุญเสริมดวง ๑๒ ราศี ๑๒ คุ้มวัด  ประกอบด้วย วัดใต้พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ,  วัดพลแพน,  วัดใต้ท่า ,วัดแจ้ง, วัดมหาวนาราม,วัดทุ่งศรีเมือง, วัดศรีประดู่, วัดพระธาตุหนองบัว, วัดศรีแสงทอง, วัดบูรพา, วัดสุปัฎนาราม และวัดสารพัดนึก

นอกจากนั้น ยังมีวัดในพื้นที่อำเภอเมืองอุบล และอำเภอวารินชำราบ เปิดให้นักท่องเที่ยว ร่วมกิจกรรมอีกหลายวัด เช่น วัดไชยมงคล  วัดสุทัศน์,  วัดเลียบ,  วัดปทุมมาลัย,  วัดกลาง,  วัดกุดคูณ,  วัดผาสุการาม วัดหายโศก ในระหว่างวันที่ ๑-๑๘ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ ตั้งแต่เวลา ๐๙.๐๐ น. ถึง ๒๐.๐๐ น.

กราบสักการะพระบรมสารีริกธาตุ ๙ แผ่นดิน และขอพรหลวงพ่อเงิน ๗๐๐ ปี ณ วัดปากน้ำ (บุ่งสระพัง) ออกไปทางแยกกุดลาด เส้นอุบล-ตาลสุม ทางวัดเปิดวิหารหลวงพ่อเงินให้ประชาชนเข้ากราบสักการะทุกวัน ตั้งแต่ เวลา ๐๘.๓๐ – ๑๗.๐๐ น.

พลาดไม่ได้สำหรับสายมู เยือนถิ่นพระพิฆเณศวร์ กราบเทพแห่งความสำเร็จ ณ วัดป่าพระพิฆเณศวร์ (วัดป่าบ้านบาก) ทางลงหาดบุ่งสระพัง บ้านปากน้ำตำบลกุดลาด อำเภอเมืองอุบล จังหวัดอุบลราชธานี

ชมทุ่งดอกเทียน หอมเรืองแสง หนึ่งเดียวในโลก บริเวณสวนสัตว์อุบลราชธานี ในระหว่างวันที่ ๑๒ กรกฎาคม – ๑๙ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ ตั้งแต่เวลา ๐๙.๐๐ – ๑๖.๓๐ น.

ชมการประกวดนางงามเทียนพรรษาจังหวัดอุบลราชธานี Miss Ubonratchathani Candle Festival International 2024 ณ ศูนย์การค้าเซ็นทรัลอุบล และโรงแรมสุนีย์แกรนด์  ระหว่างวันที่ ๑๗ – ๒๑ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗

การจำหน่ายสินค้าเศรษฐกิจชุมชน (OTOP) ณ ลานวัฒนธรรมข้างศาลหลักเมืองอุบลราชธานี  ระหว่างวันที่ ๑๗ – ๒๓ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗

ชมพิธีอัญเชิญเทียนพรรษาพระราชทานและผ้าอาบน้ำฝนพระราชทาน มายังมณฑลพิธี ณ ศาลาจตุรมุข ทุ่งศรีเมืองอุบลราชธานี ในวันที่ ๑๙ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ เวลา ๐๘.๐๐ น. เป็นต้นไป

ชมกิจกรรมการประกวดพานบายศรี ณ บริเวณลานวัฒนธรรม ข้างศาลหลักเมืองอุบลราชธานี ในวันที่ ๑๙ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ เวลา ๑๓.๐๐ น. เป็นต้นไป

ชมกิจกรรมการประกวดต้นเทียนพรรษา ประเภทแกะสลัก ประเภทติดพิมพ์ และประเภทเทียนโบราณ แบบดั้งเดิม ณ บริเวณถนนรอบทุ่งศรีเมืองอุบลราชธานี โดยวันที่ ๑๙ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ จะเป็นวันโฮมเทียน และประกาศผลการประกวดในวันที่ ๒๑ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗

ชมพิธีเปิดงานฯ และปล่อยขบวนเทียนพรรษา นำโดยขบวนอัญเชิญเทียนพรรษาพระราชทานฯ และขบวนเทียนพรรษาจากคุ้มวัด/อำเภอต่างๆ ขบวนเรือชักพระ จังหวัด สุราษฎร์ธานี ขบวนแห่ยักษ์คุ จังหวัดอำนาจเจริญ และการแสดงศิลปวัฒนธรรม ประกอบแสง เสียง เต็มอิ่ม ๒ วัน ๒ คืน ณ ปะรำพิธีหน้าวัดศรีอุบลรัตนาราม ในวันที่ ๒๐ – ๒๑ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗

ชมความงดงามของต้นเทียนพรรษาประเภทต่างๆ ที่ได้รับรางวัลชนะการประกวด  จัดแสดงบริเวณโดยรอบทุ่งศรีเมือง และศาลหลักเมืองอุบลราชธานี ตั้งแต่วันที่ ๒๒ – ๒๓ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗

ชมความตระการตาของแสงศิลป์แห่งศรัทธา ในงาน “VIJITR 5 ภาค @อุบลราชธานี” ระหว่างวันที่ ๑๓ – ๒๑ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ ตั้งแต่เวลา ๑๘.๐๐ น. – ๒๔.๐๐ น.  แสง สี เสียงที่ถ่ายทอดอัตลักษณ์ความงดงามในสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ของจังหวัดอุบลราชธานี ใน ๗ พิกัด ๑๕ จุดการแสดง จัดโดยการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) ประกอบด้วย

• ทุ่งศรีเมือง ๖ จุด

       ๑. ประเพณีแห่งศรัทธา

       ๒. แสงเรืองรองส่องศรัทธา

       ๓. แสงศิลป์ยุคสมัย

       ๔. สถาปัตยศิลป์ 

       ๕. วันวานที่สานศิลป์

       ๖. เปลวเทียนส่องศิลป์

• ศาลหลักเมือง ๑ จุด

       ๗. แสงศิลป์ ศิวิไล

• พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอุบลราชธานี ๔ จุด

      ๘. แสงสี ศิลป์ ราชธานี

      ๙. รากเหง้าศรัทธาศิลป์

      ๑๐. ศรัทธาที่ผลิบาน

      ๑๑. เจริญศิลป์เรืองรอง

• วัดสุปัฏนารามวรวิหาร ๑ จุด 

       ๑๒. สุปัฏตยศิลป์

• วัดทุ่งศรีเมือง หอไตรกลางน้ำ ๑ จุด

      ๑๓. แสงศิลป์ยอดพระไตร

• วัดบูรพาราม ๑ จุด

       ๑๔. แสงศิลป์บัวพ้นน้ำ

• วัดมหาวนาราม ๑ จุด

      ๑๕. สวรรค์แสงศิลป์

The post เปิดพิกัด เที่ยวงานแห่เทียนพรรษา “เยือนอุบล เบิ่งชุมชนคนทำเทียน” appeared first on Manasikul Online.

“บุญนี้เพื่อแบ่งปันผู้ป่วยโรงพยาบาลปรางค์กู่

จากสามเณรพุทธศากยบุตร ฮ่มธรรม ฮ่องคำอิสาน”

พระมหาติ่ง มหิสฺสโร,ดร.
ประธานสงฆ์ และ ประธานมูลนิธิบุญพระศาสนาสงเคราะห์

“อนุโมทนาบุญที่ทุกท่านร่วมบุญใส่บาตร

อาตมาขอเป็นสะพานบุญส่งต่อ

ขอความเจริญในธรรมอันเกษมจงมีแก่ทุกท่าน”

โครงการบรรพชาสามเณรพุทธศากยบุตร
“ฮ่องธรรม ฮ่องคำอิสาน”
“ฝึกฝนกาย พัฒนาจิตใจ สร้างบุญบารมี”

โครงการบรรพชาสามเณรฤดูร้อน พุทธศากยบุตร

ณ “ฮ่องธรรม ฮ่องคำอิสาน” เพื่อการ “ฝึกฝนกาย พัฒนาจิตใจ สร้างบุญบารมี”

๓๑ มีนาคม – ๑๙ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๗
ณ พุทธสถานฮ่องธรรม ตำบลทุ่งไชย อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ

เดินทางมาจนจบโครงการแล้ว ในวันที่ ๑๙ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๗

และเมื่อวันก่อนจบโครงการ พระมหาติ่ง มหิสฺสโร ประธานสงฆ์ / ประธานมูลนิธิบุญพระศาสนาสงเคราะห์ พร้อมทั้งคณะสงฆ์ กับสามเณรในโครงการได้นำสิ่งของอุปโภคบริโภคจากการที่มีผู้มาใส่บาตรตลอดเส้นทางหลายวันที่ผ่านมา นำไปมอบให้กับโรงพยาบาลปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ

ในธรรมนิพนธ์เรื่อง “ลูกผู้ชายต้องบวช” เรียบเรียงโดย ญาณวชิระ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) อดีตพระราชกิจจาภรณ์ ในบรรพ์ที่ ๑๔ วิธีการทำบุญที่ฆราวาสควรทำความเข้าใจ อธิบายเรื่อง การทำบุญตักบาตรไว้ตอนหนึ่งว่า

การทำบุญตักบาตร

การตักบาตรเป็นสิ่งที่งดงามทั้งผู้ตักบาตร และภิกษุผู้รับบิณฑบาต  ซึ่งนอกจากจะเป็นการทำบุญในชีวิตประจำวันที่สะดวกไม่ยุ่งยากแล้ว ยังมีส่วนช่วยส่งเสริมพระสงฆ์สามเณร ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพระศาสนาให้ดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างไม่ลำบาก เป็นการช่วยกันประคับประคองจรรโลงพระศาสนา ให้ยืนยาวออกไป ตราบใดที่ยังเห็นพระสงฆ์ออกบิณฑบาต เห็นสีผ้ากาสาวพัสตร์เหลืองอร่ามรับอรุณ  พระศาสนาก็ชื่อว่ายังดำรงอยู่ตราบนั้น 

ณ ที่ใดพระสงฆ์ไม่สามารถออกบิณฑบาตได้   พระศาสนาก็ชื่อว่าเสื่อมไปจากที่นั้น  สัญลักษณ์การดำรงอยู่ของพระศาสนาอย่างหนึ่ง  คือ การที่เรายังมีโอกาสได้เห็นพระสงฆ์ออกบิณฑบาตโปรดสัตว์ยามเช้าตรู่

ผู้ที่ผ่านการบวชเรียนเขียนอ่าน และลาสิกขาออกไปใช้ชีวิตอย่างฆราวาสแล้ว  ควรตระหนักอยู่ในใจเสมอว่า ในขณะที่เราบวชเป็นภิกษุ เราดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยบิณฑบาตที่ผู้อื่นถวาย หากเราตักบาตรก็เหมือนเป็นการอนุเคราะห์ให้อนุชนรุ่นหลังได้มีโอกาสเดินตามเส้นทางพุทธบุตรที่เราเคยเดินผ่านมา

การตักบาตรพระสงฆ์สามเณร แม้จะบวชเพียง ๗ วัน ๑๕ วัน ๑ เดือน ๒ เดือน หรือมากกว่านั้น ให้ท่านดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างไม่ลำบาก ก็เป็นการให้โอกาสแก่คนรุ่นหลังได้บวชเข้ามาในบวรพุทธศาสนาเจริญรอยตามวิถีแห่งพระสงฆ์ที่ควรจะเป็น

การตักบาตรไม่จำเป็นจะต้องทำเป็นประจำทุกวัน หากเรามีหน้าที่การงานที่จำเป็น ก็ทำตามโอกาสที่เหมาะสม อย่าให้สิ่งเหล่านี้มาเป็นเครื่องบีบบังคับเรา เพราะหน้าที่การงานก็บีบบังคับเราอยู่แล้ว  ให้การทำบุญตักบาตรเป็นเรื่องของการผ่อนคลาย

ในขณะที่ตักบาตร ควรเปิดใจให้กว้างดุจมหาสมุทรที่รองรับน้ำซึ่งไหลมาจากทั่วทุกสารทิศ พระสงฆ์ที่เดินผ่านมาจะเป็นพระภิกษุก็ตาม เป็นสามเณรก็ตามให้ถือเหมือนกันหมด ท่านเหล่านั้นเป็นพระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา จึงไม่ควรเลือกว่าเป็นพระภิกษุหรือสามเณร  

บางคนไม่ยอมตักบาตรสามเณรเพราะเกรงว่าจะได้บุญน้อยเนื่องจากสามเณรมีศีลน้อยกว่าพระภิกษุ บางคนไม่ตักบาตรพระภิกษุหนุ่ม แต่ตักบาตรหลวงตาที่อายุมาก เพราะคิดว่าท่านมีบารมีแก่กล้าจะได้บุญมาก  หากทำบุญด้วยจิตที่คับแคบอยู่อย่างนี้ แม้ทำบุญกับพระภิกษุที่มีพรรษายุกาลมากก็ได้บุญน้อย

หากมองในแง่การช่วยกันจรรโลงรักษาพระศาสนา การตักบาตรสามเณรยิ่งเป็นสิ่งที่น่าอนุเคราะห์ เพราะสามเณรเป็นเชื้อสายศายกบุตรคือผู้ที่จะสืบพระพุทธศาสนารุ่นต่อไป ส่งเสริมให้ท่านมีโอกาสได้ศึกษาเล่าเรียน เท่ากับว่าได้ช่วยสร้างบุคคลากรที่มีคุณภาพให้กับพระศาสนา  

การตักบาตรก็เป็นการช่วยส่งเสริมสนับสนุนพระศาสนาอีกด้านหนึ่ง  เพราะทำให้พระภิกษุสามเณรได้ดำเนินชีวิตโดยไม่ลำบาก  ผู้ที่อายุยังน้อยจะได้มีกำลังใจในการดำรงตนอยู่ในสมณเพศ และมีกำลังใจในการศึกษาเล่าเรียนพระธรรมวินัย 

สำหรับ โครงการบรรพชาสามเณรพุทธศากยบุตร : ฮ่องธรรม ฮ่องคำอิสาน “ฝึกฝนกาย พัฒนาจิตใจ สร้างบุญบารมี” ได้จบลงแล้วในวันนี้ จึงขอนำคลิปความประทับใจจากสามเณรน้อยมาฝาก และโปรดติดตามสามเณรน้อยเดินทางในโครงการบรรพชาภาคฤดูร้อน ที่จะทยอยนำมาเล่าต่อไป

คณะสงฆ์ผู้จัดงาน

พระมหาติ่ง มหิสฺสโร,ดร.
ประธานสงฆ์ และ ประธานมูลนิธิบุญพระศาสนาสงเคราะห์

พระมหาสิทธิชัย สิทฺธิญาโณ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร
และ พระบุรินทร์ ฐานสมฺปนฺโน สำนักสงฆ์ พุทธสถานฮ่องธรรม อีสาน

โครงการบรรพชาสามเณรฤดูร้อน
๓๑ มีนาคม – ๑๙ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๗
ณ พุทธสถานฮ่องธรรม ตำบลทุ่งไชย อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ

ติดต่อสอบถามได้ที่
พระมหาติ่ง มหิสฺสโร,ดร. ๐๘๓-๗๒๙๘๒๙๗
ประธานสงฆ์ / ประธานมูลนิธิบุญพระศาสนาสงเคราะห์

The post “บุญนี้เพื่อแบ่งปันผู้ป่วยโรงพยาบาลปรางค์กู่” จากสามเณรพุทธศากยบุตร ฮ่มธรรม ฮ่องคำอิสาน จังหวัด ศรีสะเกษ appeared first on Manasikul Online.

“กางเกงอุบลลายผาแต้ม”
บอกเล่าเรื่องราวอีสานผ่านผืนผ้า

    กระแสความนิยมกางเกงช้างเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว จนถูกนำมาเป็นหนึ่งในนโยบาย Soft Power  ที่รัฐบาลผลักดัน ให้เกิด ๑ ลาย ๑ จังหวัด 

     มีการพัฒนาคุณภาพกางเกง ทั้งลวดลาย สีสัน และเนื้อผ้าที่นำมาตัดเย็บ ตลอดจนมีการออกแบบดีไซน์ให้เหมาะกับอากาศประเทศไทย สะดวกต่อเคลื่อนไหวในทุกอิริยาบถ

     บางจังหวัดมาแบบฟูลออฟชั่น  จัดเต็มทั้งยางยืด เชือกผูกแบบนอกใน พร้อมกระเป๋าข้าง เรียกว่า เก็บทุกรายละเอียด 

    นอกจากจะสู้กันด้านคุณภาพแล้ว  เรื่องราวที่ใส่ลงไป ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ถูกชูขึ้นมาเป็นจุดเด่น เพื่อสร้างคุณค่าให้กับกางเกง

     

สำหรับ “กางเกงอุบลลายผาแต้ม”

ได้ฉีกตัวออกมาจากขนบกางเกงช้าง

เลือกหยิบเอาวิถีความเป็นอุบล มาเป็นจุดเด่น

โดยผูกเรื่องราววิถีความเป็นอีสานใส่ลงไป

เพื่อให้ผืนผ้ามีชีวิต

ทำให้ “กางเกงอุบลลายผาแต้ม” มีเส้นเรื่องเป็นของตัวเอง

         ทวิช สังข์อยู่ เล่าถึงที่มาของการออกแบบกางเกงอุบล “ลายผาแต้ม” ว่า มีแรงบันดาลใจมาจากการสนทนากับน้องสาวที่ร้านกาแฟแพรว “แพรวคอฟฟี่” บ้านปากน้ำ (บุ่งสระพัง) ตำบลกุดลาด อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี  จึงได้นำเอาวิถีชีวิตชาวอีสาน มาเป็นฐานความคิดในการออกแบบ

        การดีไซน์ก็ให้เหมาะกับอากาศประเทศไทย เน้นความสะดวกต่อเคลื่อนไหวในทุกอิริยาบถ เนื้อผ้าที่เลือกใช้ ต้องมีความพริ้วไหว เพื่อให้เกิดคลื่นริ้วผ้า เวลาเดินจะทำให้เหมือนปลากำลังแหวกว่ายตามกัน เหมือนควายกำลังชนกัน เหมือนกองคาราวานเกวียนกำลังเดินตามกัน

        กางเกงแต้มอุบล จึงมีทั้งวัวควาย,เกวียน และชีวิตชาวนา โดยใช้ฮูปแต้ม ผาแต้ม ขับเน้นให้อัตลักษณ์ความเป็นอุบลราชธานี เด่นชัดยิ่งขึ้น เรียกกันว่า “กางเกงวัวควายลายผาแต้ม”

        แต่สิ่งที่ขาดไม่ได้ คือ การนำดอกสะแบงมาผูกกับลายกางเกง เพราะเป็นดอกไม้ที่แสดงถึงความผูกพันของคนอีสานที่มีต่อถิ่นฐานบ้านเกิด

ที่มาของสีกางเกงอุบล ลายผาแต้ม

  ทวิช สังข์อยู่ เล่าถึงจุดเด่นของกางเกงอุบลลายผาแต้มว่า ออกแบบมาตั้งแต่การเลือกใช้โทนสีหลัก การให้สีกางเกงแต่ละสีต้องมีความหมาย โดยเลือกใช้โทนสีจากแม่น้ำมูล "มูลสีคราม" สีเขียวจากดอกบัวตูม สีดินจากผาแต้ม และสีดำจากสีถ่าน  เป็นสีหลักในการออกแบบ  และได้ใช้วิธีดึงสีจากภาพเขียนตามสิมในภาคอีสาน มาเทียบค่าสี แล้วใส่น้ำหนักแสงลงไป เพื่อให้ใกล้เคียงกับระยะการมองเห็นจริงมากที่สุด

    สีที่ใช้ จะเน้นโทนสีที่สะดุดตา เพื่อสร้างแรงจูงใจในการมอง อย่างแดงสีดิน จะเป็นสีที่สุกสว่าง มีความเข้มลึก ใช้วิธีเติมดำลงไป ยิ่งเวลากระทบกับแสง และพริ้วไหวไปตามการประทะของลม ยิ่งทำให้กางเกงมีความโดดเด่น

     การเติมดำลงไปในอัตราส่วนที่พอเหมาะ นอกจากจะเป็นการเพิ่มน้ำหนักสีให้ได้ความลึก เหมาะกับระยะการมองเห็นแล้ว ยังช่วยการดร๊อปของสี ขณะนำไปพิมพ์ลงบนผิวผ้าอีกด้วย

     การใช้ “แดงสีดิน”  ในกางเกงลายผาแต้ม มาจากโทนสีดิน ที่ใช้ในฮูปแต้ม ผาแต้ม  อำเภอโขงเจียม ซึ่งเป็นภาพจำของจังหวัดอุบลราชธานี สื่อความหมายถึงการแสดงความเคารพต่อผืนแผ่นดิน และธรรมชาติ ที่เราพึ่งพาอาศัยทำมาหาเลี้ยงชีพ

      "ครามสีมูล" มาจากโทนสีของแม่น้ำมูล “โขงสีปูน มูลสีคราม” สื่อความหมายถึง แม่น้ำที่เป็นเหมือนเส้นเลือดใหญ่ หล่อเลี้ยงชีวิตชาวอุบลมาตั้งแต่บรรพกาล จนชาวอุบลเรียกตัวเองว่า "ลูกแม่มูล"

      นอกจากสีครามจะเป็นสัญลักษณ์ของสีแม่น้ำมูลแล้ว สีคราม ไม่ว่าจะเป็น “ฟ้าคราม” "น้ำเงินคราม" "เขียวคราม" หรือ "แดงคราม" ยังถูกนำมาย้อมเป็นสีเสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่ม ของชาวอีสานอีกด้วย   
 
      จากการสอบถามข้อมูลคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านปากน้ำ พบว่า ชาวบ้านในอดีต นิยมเลี้ยงครั่งที่ต้นแกนา เพื่อนำมาย้อมผ้า โดยนำฟางข้าวไปผูกไว้ตามกิ่งต้นแก เพื่อให้ครั่งมาเกาะแล้วใช้กิ่งต้นแกสร้างรัง เป็นการเลี้ยงครั่งตามธรรมชาติ

     ด้วยความที่ครั่งให้สีแดงเข้ม บางครั้ง ชาวบ้านก็เรียกแดงครั่งตามภาษาปากว่า “แดงคราม”

     "เขียวบัวตูม" มาจากโทนสีดอกบัวตูม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำจังหวัดอุบลราชธานี สื่อความหมายถึง ความอุดมสมบูรณ์  ความรุ่งเรือง และความงดงามของเมืองแห่งธรรม

ทวิช สังข์อยู่ อธิบายเพิ่มว่า ที่จริงลายแต้มอุบล ควรจะมีดอกบัวและต้นเทียนพรรษา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเมืองอุบล แต่เลือกใช้สีดอกบัวตูมเป็นสัญลักษณ์แทน เนื่องจากเห็นว่า ดอกบัว และ เทียนพรรษา อยู่ในฐานะของกราบไหว้บูชา จึงเลี่ยงที่จะนำมาใส่บนกางเกง

“ดำสีถ่าน” มาจากโทนสีถ่าน ที่ชาวอีสานเผาถ่านเลี้ยงชีพ ซึ่งพบเห็นโดยทั่วไป สื่อความหมายถึง ความหนักแน่น ขยัน อดทน

วิถีชีวิตชาวอีสาน คือ แรงบันดาลใจการออกแบบลายผ้าแต้มอุบล

ทวิช สังข์อยู่ ได้เล่าถึงที่มาของลวดลายกางเกงแต้มอุบล เอาไว้ ดังนี้

ฮูปแต้มดวงตาสวรรค์ในลายผ้า

   ดวงตาสวรรค์ หนึ่งในฮูปแต้ม บนผาแต้ม เป็นดวงตาที่เฝ้ามองความเป็นไปของลูกหลานชาวเมืองอุบล มานับพัน ๆ ปี ได้ถูกนำมารังสรรค์ ขึ้นใหม่ ให้กลับมาโลดแล่นอีกครั้ง ผ่านการออกแบบลวดลายบนผืนผ้า
    หากมองลึกลงไปในฮูปแต้มดวงตา เราจะรู้สึกสัมผัสได้ ถึงแววตาของผู้เฒ่าใจดี เฉกเช่นเดียวกับดวงตาของพ่อใหญ่-แม่ใหญ่ ที่เฝ้ามองลูกหลาน ด้วยความห่วงใย เอื้ออาทร แต่ดวงตาบนผาแต้ม เฝ้ามองผู้คนมารุ่นแล้วรุ่นเล่า นับพัน ๆ ปี

ฮูปแต้มชาวนาในลายผ้า

   ภาพชีวิตชาวนาเมื่อหลายพันปี ถูกส่งต่อสู่ปัจจุบัน ผ่านฮูปแต้ม  แสดงถึงความผูกพันระหว่างคน ควาย และผืนนา ที่มีมาอย่างยาวนาน

    แม้ผ่านมานับพันปี ชีวิตชาวนาก็ไม่ได้ต่างไปจากฮูปแต้ม ผู้คนยังมีชีวิตผูกพันอยู่กับควาย ทุ่งนา และต้นข้าว 

    วิถีชีวิตชาวนาอีสานในแต่ละปี หมดจากหน้านา  ก็ตัดไม้เผาถ่าน หมดจากเผาถ่าน เข้าเมษาหน้าสงกรานต์ ก็แห่ดอกไม้ สรงน้ำพระ ฝนแรกฮวยรดหน้าดิน หอมกลิ่นฝนใหม่ อบอวลไปทั่วทุ่ง  ก็ขึ้นไฮ่ ไถไฮ่สักหลุมหยอดปอด

   พอถึงเดือนพฤษภา ฝนเริ่มหนาเม็ด ปอขึ้นสูงเท่าเอว ก็เสียหญ้าปอ แล้วใส่ปุ๋ยเร่งให้ปอโต จากนั้นก็แบกไถ แบกคราดลงนา ตกกล้าดำนา พอดำนาเสร็จ ถึงเดือนตุลาคม ปอโตได้ที่ ก็ตัดมัดใส่เกวียนขนลงแช่น้ำ ปอเปื่อย ก็ลอกปอ ตีปอ หาบขึ้นราวตากให้แห้ง แล้วมัดใส่เกวียนขนไปชั่งกิโลขาย

    ต้องฝืนอาบน้ำทั้งลม ทั้งหนาว ต้องใช้เฟืองแห้ง-ใช้ซางมะพร้าวขัดถูตัว ล้างกลิ่นปอเน่า 

    ผ่านมานับพันปี ชีวิตชาวนาก็ไม่ได้ต่างไปจากฮูปแต้ม ยังคงผูกพันอยู่กับวัวควาย  ผืนนา  และต้นข้าว

ฮูปแต้ม ตุ้ม ปลาบึก เต่า รอยมือ และ สายน้ำ ในลายผ้า

     “ตุ้ม” คือ เครื่องมือจับปลาชนิดหนึ่ง  สานจากริ้วไผ่ รูปร่างคล้ายข้อง มีงาแซงอยู่ด้านข้าง เป็นลิ้นสำหรับดักปลา ถักจากด้ายและริ้วไผ่

    ฮูปแต้มตุ้มดักปลา  ปลาบึก เต่า รอยมือ และ สายน้ำ เป็นภาพเขียนที่แสดงถึงความสัมพันธ์ระหว่างคนกับเครื่องมือหากินทางน้ำ ที่มีมาอย่างยาวนานนับพันปี
 
    ตุ้มมีหลายชนิด หลายขนาด ทั้งชนิดสานตาห่าง ใช้ในน้ำลึก สำหรับดักปลาใหญ่ และชนิดสานตาถี่ ใช้ในน้ำตื้น สำหรับดักปลาเล็ก เรียกว่า “ตุ้มลาน”  

    เหยื่อสำหรับใส่ตุ้มล่อปลา จะทำจากข้าวปลาย ปั้นเป็นก้อน แล้วนึ่งให้สุก ใส่ไว้ในตุ้ม แล้วหย่อนลงไว้ในน้ำ ให้ปลาเข้ามากินเหยื่อทางลิ้นตุ้ม 

    ส่วนตุ้มอีกชนิดหนึ่ง ทำรองรับปลาที่ก้นหลี่ ไม่มีเหยื่อล่อ จะมีขนาดใหญ่และยาว เรียกว่า “ตุ้มต่งปลา”

     การหาปลาของชาวอุบล มีหลากหลายวิธี ตั้งแต่แบบพึ่งพิงวิธีธรรมชาติ ไปจนถึงใช้เครื่องมือจับปลา เช่น กางมอง ไหลมอง ลงเยาะ ใส่บั้งลัน ใส่จั่น ใส่ลอบ ลงต้อน ใส่ไซ ใส่เบ็ด สักสุ่ม ส้อนสวิง ส้อนกะแหง่ง เป็นต้น

   ฮูปแต้มตุ้มดักปลา ปลาบึก เต่า รอยมือ และ สายน้ำ  ถูกนำมารังสรรค์ขึ้นมาใหม่ ผ่านลวดลายบนผืนผ้า

ดอกสะแบงในลายผ้า

     ดอกสะแบง เป็นดอกไม้ที่เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นอีสาน เป็นดอกไม้ที่สะท้อนถึงความผูกพันที่คนอีสานมีต่อถิ่นฐานบ้านเกิด 

    เมื่อถึงเดือนเมษาเข้าหน้าแล้ง  ดอกสะแบงออกดอกแดงเต็มต้น ทุ่งนาอีสานยามนี้ เปลวแดดเป็นตัวเต้นยิบ ๆ  ลมหัวกุดหอบเฟืองแห้งขึ้นบนอากาศ ดอกสะแบงหลุดจากขั้ว หมุนคว้างตามกัน สุดแรงลม ตกลงกองทับถมกันแดงเต็มพื้น มวลความเงียบเหงา แผ่ปกคลุมไปทั่วผืนนา เดินไปทางไหน ก็ได้กลิ่นใบไม้ และหญ้าแห้ง อบน้ำหมอกโชยติดจมูก

      คนอยู่ทางบ้านเห็นดอกสะแบง ก็ใจวี่ใจวอน คิดถึงคนไกลบ้าน  ส่วนคนไกลบ้าน ออกไปทำงานหาเงินส่งกลับมาจุนเจือครอบครัว นึกถึงดอกสะแบงกลางทุ่ง ก็คิดถึงคนอยู่ทางบ้าน 

   นอกจากนั้น ถึงหน้าบุญเดือนสี่ หรือบุญผะเหวด บางท้องที่ยังนิยมเก็บดอกสะแบงมาย้อมสี ร้อยพวงมาลัยประดับประดาตามศาลาหรือบริเวณวัดอีกด้วย

     ดอกสะแบง เป็นดอกไม้ที่สะท้อนถึงความผูกพัน ที่คนอีสานมีต่อถิ่นฐานบ้านเกิดได้แจ่มชัด การผูกลวดลายกางเกงด้วยดอกสะแบง จึงเป็นส่วนผสมที่ลงตัว ของการออกแบบกางเกงอุบลลายผาแต้ม 

งัวเกวียนในลายผ้า

    เกวียน คือ พาหนะที่มีความจำเป็นในการเดินทางของผู้คนในยุคก่อน บ้านไหนเฮือนไหนมีเกวียน ก็สะดวกในการไปนาไปไร่ ทั้งยังใช้รับจ้างขนไม้ ขนถ่าน ขนข้าว ขนปอ หาเงินมาจุนเจือครอบครัวได้อีกด้วย

    คนมีนาไกล ไปมาลำบาก ต้องมีเกวียนเอาไว้เทียวนา 

     แต่ถึงแม้จะมีเกวียนก็ไม่ใช่ว่าจะขับเกวียนเทียวนาทุกวัน หากไม่ขนข้าวของ หรือขนฝุ่นใส่นา*ก็จะไม่เอาเกวียนไปนา ต่างคนต่างเดิน ไล่วัวไล่ควายตาม ๆ กันไป (*ฝุ่น คือ ปุ๋ยคอก)

     บางคนไม่มีเกวียน ก็มีรถเข็ญ พอได้ขนข้าวขนของไปนาไปไร่ ตื่นเช้ามาได้ยินเสียงไก่ขัน ลุกนึ่งข้าวเป่าไฟ อย่าให้ทันแดดออก ต้องรีบเร่งไล่วัวไล่ควายออกจากคอกเมือนา ก่อนครูบาตอกโปง พ่อแม่ ปู่ ย่า ตายาย สอนกันมาอย่างนั้น

     ภาพคนขับเกวียน เป็นวิถีชีวิตชาวอีสานที่คุ้นตามาในอดีต ถูกปลุกให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ผ่านลวดลายบนผืนผ้า

งัวควายในลายผ้า

    งัวควายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคนอีสาน เป็นทั้งเพื่อน เป็นทั้งความหวังของครอบครัว 

     คนอีสานมีวัวควายไว้เป็นเพื่อน เห็นวัวเห็นควายเดินตามไร่ตามนาแล้ว ทำให้นาไม่เงียบเหงา มีวัวควายไว้ขี้ใส่นา  วัวควายขี้ใส่นา เหยียบย่ำไปมา ก็เป็นปุ๋ย  ถึงเวลาทำนา ข้าวก็งาม มีวัวควายแล้ว เหมือนมีข้าวมีของอยู่ในเรือน มีวัวควายอยู่ในบ้าน ทำให้สบายใจ 

    การมีวัวมีควายอยู่ในคอก นอกจากจะเป็นเครื่องมือในการทำไร่ไถนาแล้ว  จำนวนวัวควายในคอก ยังบ่งบอกถึงสถานะทางครอบครัวอีกด้วย 

    เวลาลูกออกเรือนไปมีครอบครัว  วัวควาย คือ ทรัพย์สินที่พ่อแม่จะแบ่งให้ลูก ไปสร้างเนื้อสร้างตัว

    เมื่อวัวควายมีความสำคัญกับวิถีชีวิตคนอีสาน การค้าขายวัวควาย จึงกลายเป็นอีกหนึ่ง ในช่องทางการทำมาหาเลี้ยงชีพของคนอีสาน

     รูปแบบการค้าวัวค้าควาย มีการเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย ผู้ที่ยึดอาชีพค้าวัวค้าควาย เรียกว่า “นายฮ้อยวัวนายฮ้อยควาย”  

    ในอดีต นายฮ้อยบางคน เดินทางค้าขายวัวควายข้ามจังหวัด จนชำนาญทาง ก็หันมารับจ้างคุมกองคาราวานเกวียน ขนของไปขายข้ามจังหวัดห่างไกล 

    ด้วยความที่นายฮ้อยเดินทางไปต่างถิ่น ต้อนวัวต้อนควายไปขาย ทำให้รู้จักภูมิประเทศและผู้คนมากมาย จึงกลายเป็นคนกว้างขวาง  ชีวิตของนายฮ้อยจึงโลดโผน เต็มไปด้วยตำนาน และเรื่องเล่าการผจญภัย ระหว่างการเดินทาง

   การเลือกใช้เกวียนเป็นหนึ่งในลวดลายบนผืนผ้ากางเกงอัตลักษณ์อุบล จึงเหมือนการปลุกคาราวานเกวียนให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

กางเกงอุบลลายผาแต้ม

ที่ต่อยอดมาจากกางเกงช้าง

ได้ฉีกขนบกางเกงช้าง

ออกมาสร้างเส้นเรื่องลวดลายเป็นของตัวเอง

ให้ผืนผ้าบอกเล่าเรื่องราววิถีชีวิตชาวบ้าน

กำลังจะกลายเป็นแนวทางใหม่

ของการออกแบบลายกางเกงประจำท้องถิ่น

กางเกงอุบลลายผาแต้ม บอกเล่าเรื่องราวอีสานผ่านผืนผ้า

ออกแบบโดย ทวิช สังข์อยู่

The post “กางเกงอุบลลายผาแต้ม” บอกเล่าเรื่องราวอีสานผ่านผืนผ้า appeared first on Manasikul Online.

เมื่อวันศุกร์ที่ ๑๕ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ คณะสงฆ์วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร กรุงเทพฯ ศิษยานุศิษย์ และกัลยาณมิตรได้ทราบข่าวการเสียชีวิตของคุณแม่สุพร เหมประไพ โยมมารดาของพระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี ป.ธ.๙,ผศ.ดร. หัวหน้าภาควิชาศาสนาและปรัชญา, ผู้อำนวยการหลักสูตรพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาศาสนาเปรียบเทียบ คณะพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ซึ่งท่านคืนสู่ธรรมชาติด้วยโรคมะเร็งในวัย ๗๒ ปี

ปัจฉิมพุทโธวาท
หันทะทานิ ภิกขะเว อามันตะยามิ โว
ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย, บัดนี้เราขอเตือนท่านทั้งหลายว่า

วะยะธัมมา สังขารา
สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา

อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถะ
ท่านทั้งหลายจงทำความไม่ประมาทให้ถึงพร้อมเถิด

อะยัง ตะถาคะตัสสะ ปัจฉิมา วาจา
นี้เป็นพระวาจามีในครั้งสุดท้ายของพระตถาคตเจ้า

ความไม่ประมาท คือ ธรรมะ บทสุดท้ายที่พระพุทธเจ้าได้ให้ไว้แก่พระสงฆ์และพุทธบริษัท นั่นคือสิ่งที่โยมแม่สุพร เหมประไพ ปฏิบัติมาตลอดชีวิต โดยการรักษาศีล ทำบุญกุศล เจริญจิตตภาวนา และ ฝากลูกพระไว้ในบวรพระพุทธศาสนา ให้เป็นศาสนทายาทที่สำคัญอีกรูปหนึ่งของคณะสงฆ์ไทย

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความเสียสละอันยิ่งใหญ่ของโยมแม่เพื่อสืบทอดพระพุทธศาสนาให้ดำรงอยู่ในการเกื้อกูลคนทุกข์ยากให้มีธรรมะในการครองใจตนต่อไป ผู้คนอีกมายมายที่กำลังเป็นทุกข์ จะได้มีพระรัตนตรัยยึดเหนี่ยวจิตใจ มีความมั่นใจ มั่นคง หนักแน่น มีหลักธรรมในการดำเนินชีวิตอย่างไม่ประมาทต่อไป ดังที่โยมแม่สุพรได้ปฏิบัติมาจนถึงลมหายใจสุดท้ายแห่งชีวิต สู่การเดินทางในสัมปรายภพอย่างปลอดภัย จนกว่าจะถึงปลายทางของสังสารวัฏคือ ความสิ้นทุกข์อย่างสิ้นเชิงไม่ต้องกลับมาเวียนว่ายตายเกิดอีก นั่นคือเป้าหมายของชาวพุทธที่เดินตามรอยธรรมแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ทรงค้นพบเมื่อสองพันหกร้อยกว่าปีก่อน

บรรยายภาพ ๑-๖ : พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี ป.ธ.๙, ผศ.ดร. เมื่อครั้งรักษาการหัวหน้าภาควิชาศาสนาและปรัชญา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เป็นประธานอุปถัมภ์ โดยมีคุณแม่สุพร เหมประไพ เป็นประธานองค์กฐิน ณ วัดลำไพง ตำบลพุดซา อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา เมื่อวันที่ ๔ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๖

ร้อยมาลัยแห่งธรรมประดับพระเจดีย์แห่งชีวิต

การเติบโตบนเส้นทางธรรมของพระอาจารย์ขวัญชัย กิตฺติเมธี (เหมประไพ) ก็ตามรอยพระพุทธองค์เช่นเดียวกับโยมแม่ โดยการบวชเรียน เป็นพุทบุตรนักการศึกษา รักในการเรียนธรรมะทั้งปริยัติ ปฏิบัติ เพื่อไปสู่ปฏิเวธ และมุ่งการเผยแผ่ธรรม ท่านจบเปรียบธรรม ๙ ประโยค จบปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต และมีอุดมการณ์ในการเผยแผ่ที่มั่นคง จึงเป็นการต่อยอดกำลังใจ พลักดันให้โยมแม่ ดำเนินไปด้วยดี มีสุขจนลมหายใจสุดท้ายแห่งชีวิต

เริ่มตั้งแต่ในปีพุทธศักราช ๒๕๔๔ ในช่วงศึกษาปริญญาโท พระอาจารย์ขวัญชัย กิตฺติเมธี ได้เริ่มทำงานเผยแผ่ เป็นนักเผยแผ่ นักกิจกรรม ร่วมกับกลุ่มเพื่อนตั้งกลุ่มเพื่อชีวิตงาม เคยเป็นประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ในปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการ สถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมฯ วัดสระเกศ ได้จัดโครงการพระนักเขียน โครงการพระวิทยากรกระบวนธรรม เป็นบรรณาธิการวารสาร “สถาบันพระวิทยากร” ฯลฯ

อีกทั้งพระอาจารย์ท่านยังเป็นนักเขียน ที่มีผลงานมากมาย ได้รับรางวัล เสาเสมาธรรมจักร สาขาการแต่งหนังสือ

พระอาจารย์ท่านยังมีบทบาทสำคัญในฐานะนักวิชาการ เป็นหัวหน้าภาควิชา เป็นผู้อำนวยการหลักสูตรปริญญาเอก พระอาจารย์จึงเป็นผู้ที่ทำหน้าที่เผยแผ่ทุกมิติทุกช่องทางสื่อสารที่มีโอกาสทำได้ และทำตลอดมาจนถึงปัจจุบัน

ความดีทั้งหมดของชีวิตลูก

จะเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าไม่มีคุณแม่สุพร เหมประไพ

สตรีร่างเล็ก ผู้แข็งแกร่ง ยิ้มง่าย

ร่าเริงหัวเราะง่าย เป็นมิตรกับทุกคน

ได้ถูกส่งผ่านพระลูกชาย

เป็นอนุสาวรีย์ของชีวิตแม่แล้ว

พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี ป.ธ.๙,ผศ.ดร.

กำหนดการพิธีบำเพ็ญกุศลศพ

คุณแม่สุพร เหมประไพ สิริอายุ ๗๒ ปี (โยมมารดา พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี ป.ธ.๙,ผศ.ดร.)

ณ วัดลำโพง ตำบลพุดซา อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ระหว่างวันที่ ๑๖ – ๒๒ มีนาคม ๒๕๖๗

วันเสาร์ที่ ๑๖ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗

พิธีรดน้ำศพ

๑๖.๐๐ น. พิธีรดน้ำศพ

๑๙.๐๐ น. สวดพระอภิธรรม

(วันแรกการสวดอภิธรรม)

มูลนิธิสถาบันการจัดการวิถีพุทธเพื่อสุขและสันติ (สกพ.) โดยพระมหานภันต์ สนฺติภทฺโท เป็นเจ้าภาพในการสวดอภิธรรม คุณแม่สุพร เหมประไพ สิริอายุ ๗๒ ปี ณ วัดลำโพง ตำบลพุดซา อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

วันอาทิตย์ที่ ๑๗ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗

๑๘.๐๐ น. สวดพระอภิธรรม

๑๙.๐๐ น. เทศน์แจง

วันจันทร์ที่ ๑๘ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗

๑๘.๐๐ น. สวดพระอภิธรรม

๑๙.๐๐ น. เทศน์ ๒ ธรรมาสน์

วันอังคารที่ ๑๙ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗

๑๙.๐๐ น. สวดพระอภิธรรม

วันพุธที่ ๒๐ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗

๑๙.๐๐ น. สวดพระอภิธรรม

วันพฤหัสบดีที่ ๒๑ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗

๑๙.๐๐ น. สวดอภิธรรม

พิธีบำเพ็ญกุศลสัตตมวาร (ทำบุญ ๗ วัน)

วันศุกร์ที่ ๒๒ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗

๐๗.๐๐ น. พระสงฆ์สวดพุทธมนต์ ถวายภัตตาหารเช้า

๑๐.๐๐ น. เทศน์ ๑กัณฑ์

๑๑.๐๐ น. ถวายภัตตาหารเพลพระสงฆ์ ๕๐ รูป

๑๒.๐๐ น. พระสงฆ์สวดมาติกา – บังสุกุล

*ถวายภัตตาหาร เช้า-เพล แก่พระสงฆ์วัดลำโพงตลอด ๗ วัน

– เสร็จแล้วเคลื่อนศพไปตั้งเก็บไว้ ณ ศาลาบำเพ็ญวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร

** ครบกำหนด ๑๐๐ วันมีพิธีบำเพ็ญกุศล และฌาปนกิจต่อไป(รายละเอียดจะแจ้งให้ทราบในภายหลัง )

ประวัติ

พระมหาขวัญชัย  กิตฺติเมธี (เหมประไพ) ( ป.ธ.๙ , ผศ.ดร.)

ประวัติการศึกษา

• เปรียญธรรม ๙ ประโยค
• พุทธศาสตรบัณฑิต (ป.ตรี), พุทธศาสตรมหาบัณฑิต (ป.โท) และพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต (ป.เอก) สาขาวิชา ปรัชญา จากมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

ประวัติการทำงาน

วิทยากรสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม ฯลฯ วัดสระเกศ

ประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม

อาจารย์บรรยายห้องเรียนวัดพิกุลทอง จังหวัด สิงห์บุรี

อาจารย์บรรยายพิเศษบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

วิทยากรบรรยาย :

จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชมงคลรัตนโกสินทร์,มหาวิทยาลัยราชมงคลกรุงเทพ, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) NIDA, กรมพลาธิการทหารอากาศ, สภากาชาดไทย, หน่วยบัญชาการทหารพัฒนา, สถาบันพระปกเกล้าฯ, สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ, วิทยาลัยเสนาธิการทหาร สถาบันวิชาการป้องกันประเทศ, ศูนย์ฝึกอบรมสถาบันพัฒนาข้าราชการกรุงเทพ, สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง ๗,

โรงพยาบาลมะเร็ง อุบลราชธานี, โรงพยาบาลเจริญกรุงประชารักษ์, โรงพยาบาลค่ายสุรนารี นครราชสีมา, โรงพิมพ์เลี่ยงเซียง, สำนักพิมพ์ใยไหม, ศาลจังหวัดปทุมธานี, มูลนิธิชมรมชาวพุทธพาต้า  ห้างสรรสินค้าพาต้า, โรงแรมไดอาน่าการ์เด้นรีสอร์ทพัทยาเหนือ ชลบุรี, บริษัท พร็อพเพอร์ตี้ เทคโนโลยี่ จำกัด, บริษัท กำแพงเพชรวิวัฒน์ก่อสร้าง จำกัด, บริษัท ชาญอิสสระ ดีเวลล็อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) , กรมตรวจบัญชีสหกรณ์, สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการกรุงเทพมหานคร, บริษัท โสธร เจบี จำกัด จ.ชลบุรี, สภาทนายความ, บริษัท อําพลฟูดส์ จํากัด เป็นต้น

วิทยากรอบรม:

วิทยากรอบรมพระในโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนใต้ ตั้งแต่ปี ๒๕๕๔- ปัจจุบัน , วิทยากรอบรมโครงการพระนักเขียนทั้ง ๓ รุ่น,  วิทยากรอบรมโครงการส่งเสริมพระสงฆ์ไปศึกษาและปฏิบัติธรรมเชิงลึก ณ แดนพุทธภูมิ อินเดีย-เนปาล รุ่นที่ ๖ ประเทศอินเดีย, วิทยากรอบรมโครงการ “ถวายความรู้ด้านกฎหมายเพื่อคุ้มครองพระภิกษุสามเณร ครั้งที่ ๒ จังหวัดลำปาง-ลำพูน”, วิทยากรบรรยายอบรมโครงการสัมมนาเชิงวิชาการเรื่อง “เทคนิคการเผยแผ่เชิงกลยุทธ­ เพื่อเตรียมความพร้อมสู่ประชาคมอาเซียน”  ณ โรงแรมทิพปุระ อำเภอเมืองสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว, วิทยากรอบรมโครงการวิทยากรแกนธรรม นำป้องปรามการทุจริต, วิทยากรอบรมโครงการ “วิทยากรกระบวนการพัฒนางานกระบวนธรรมนำยุคดิจิทัล” , วิทยากรบรรยายโครงการ “ธรรมะเยียวยาใจ  ผู้ประสบภัยน้ำท่วม ปี ๒๕๕๔”

เป็นกรรมการตัดสินหนังสั้น สำนักงานส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมฯ วัดสระเกศ, เป็นกรรมการตัดสินโครงการธรรมไมค์ทอง โรงแรมไดอาน่าการ์เด้นรีสอร์ทพัทยาเหนือ ชลบุรี, เป็นกรรมการตัดสินสวดมนต์สรภัญญะ วัดทองธรรมชาติ

สัมภาษณ์รายการทีวีบุ๊กวาไรตี้, รายการตามหาแก่นธรรม, รายการธรรมนิยาม, รายการแสงธรรมแห่งศรัทธา ทางสถานีโทรทัศน์ดาวเทียม IPM ช่อง ๙๕, รายการ “มามองพุทธ มุมมองพระ” โดยสำนักเทคโนโลยีการศึกษา มหาวิทยาลัยรามคำแหง ซึ่งจะออกอากาศในเดือนธันวาคม ทางโทรทัศน์ภายใน มหาวิทยาลัยรามคำแหง(RU-ITV), รายการคุยธรรมะ ทางไทยทีวี ช่อง ๑๗ (ทรู ช่อง ๒๗ ), บรรยายรายการสามเณรปลูกปัญญาธรรมปี ๒ ทาง True Vision, บรรยายที่ CP รายการ “ยกวัดมาไว้ที่เซเว่น” ทาง True Vision, รายการ “ระเบียงบุญ” ช่อง ๓

สัมภาษณ์นิตยสาร LIPS ฉบับพิเศษ “ธรรมนำทาง” ปี ๒๕๕๓

เป็นวิทยากรรายการวิทยุเพื่อการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ รายการ “คุณธรรมนำไทย” FM 92 MHz (www.moeradiothai.net) 

ศึกษาดูงานการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศอินเดีย, เนปาล, ศรีลังกา, จีน, ญี่ปุ่น, อินโดนีเซีย, เยอรมัน,ออสเตรีย  และสวิตเซอร์แลนด์

งานเขียน

– ใช้นามปากกา  “กิตติเมธี”  กับผลงานเขียน ๒๐ กว่าเล่ม เช่น  เมื่อธรรมะลาพักร้อน, ผ้าเหลืองเปื้อนยิ้ม, รู้ทันทุกข์แล้วจะสุขเอง, มุมดีๆ  ที่ซ่อนอยู่ เพื่อรู้ซึ้งในใจตน, ปรับสมดุลชีวิตด้วยวิธีคิด ๒ ขั้ว, ไม่มีพระพุทธเจ้าบนดาวดวงอื่น, เก็บแต่สุข ทุกข์ปล่อยวาง, เส้นทางมหาเศรษฐี, เรื่องเล่าบันดาลสุข, สุขให้ถึงแก่นตะลุยแดนภารตะ ฯลฯ

– เป็นคอลัมนิสต์ให้กับนิตยสารกุลสตรี, หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ, คมชัดลึก, ข่าวสด คอลัมน์ “หน้าต่างศาสนา”, นิตยสารมุม

การบริหารโครงการอบรม

ในปี ๒๕๕๘ ได้จัดอบรมพระวิทยากรจากทั่วประเทศภายใต้ “โครงการพระวิทยากรกระบวนธรรม” ภายใต้หลักสูตร “พระวิทยากรกระบวนธรรม” เพื่อให้พระวิทยากรมีศักยภาพ อุดมการณ์ในการทำงานเผยแพร่พระพุทธศาสนาและสร้างเครือข่ายการทำงานให้ครอบคลุมทั่วทุกพื้นที่ในประเทศไทยโดยมีของพระมหา ดร.ขวัญชัย กิตฺติเมธี ประธานกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ออกแบบหลักสูตรพระครูศัพทสุนทร (กิจการ โชติปญฺโญ) เป็นประธานที่ปรึกษา และพระมหา ดร.ไกรวรรณ์ ชินทตฺติโย เป็นผู้บริหารโครงการ

– ร่วมกับคณะสงฆ์จังหวัดอุบลราชธานี จัดฝึกอบรมโครงการฝึกอบรมพระวิทยากร ศูนย์ส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมฯ จังหวัดอุบลราชธานีจำนวน ๙๙ รูปเพื่อพัฒนาศักยภาพของพระสงฆ์ ในการเผยแผ่ธรรม มุ่งเน้นฝึกปฏิบัติ จัดกิจกรรมค่ายคุณธรรม จริยธรรม การให้คำปรึกษาเชิงจิตวิทยาด้านพระพุทธศาสนา และสร้างเครือข่ายพระวิทยากรจิตอาสาให้มีความเข้มแข็ง และครอบคลุมทั่วประเทศ

-จัดโครงการเสริมสร้างศักยภาพพระวิทยากร : การเรียนรู้กระบวนการทางจิตวิทยาด้วยกระบวนการ Drama Therapy & Photo and VDO Therapyโดยเชิญวิทยากรผู้เชี่ยวชาญจากประเทศอิตาลีอย่าง VALENTINA FORTUNATI BARLACCHI, Ph.D.in Psychology และ PIERLUCA SANTORO, Ph.D. in Psychotherapist พร้อมด้วย รศ.ดร. อุบลวรรณา ภวกานันท์ Ph.D.in Experimental Psychologyสมาชิกของคณะกรรมการจิตวิทยาประยุกต์นานาชาติเพื่อเสริมสร้างความรู้ความเข้าใจกระบวนการทางจิตวิทยาสมัยใหม่ และเพิ่มประสิทธิภาพในการอบรมเชิงจิตวิทยาที่ประยุกต์เข้าหลักธรรมทางพระพุทธศาสนามากขึ้น

– ปี ๒๕๖๑-๒๕๖๖ ร่วมกับสถาบันโพธิคยาวิชชาลัย ๙๘๐ วัดสุวรรณภูมิพุทธชยันตีอบรมหลักสูตรเตรียมพระธรรมทูต แก่ผู้เตรียมตัวเป็นพระธรรมทูตที่คัดมาจากทั่วประเทศ เพื่อเสริมสร้างความเข้าใจด้านการเผยแพร่ผ่านการฝึกเทคนิคการฟัง การคิด การถาม และการบันทึก

-ในปี พ.ศ. ๒๕๖๐ นี้เพื่อสะดวกแก่การทำงาน จึงได้มีการจัดตั้ง “สถาบันพัฒนาพระวิทยากร” และในปี ๒๕๖๓ ได้ออกวารสารในนาม “วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร” โดยได้รับการรับรองจาก TCI ในระดับฐาน ๒ ตีพิมพ์บทความวิชาการและบทความวิจัยเกี่ยวกับการศึกษา การอบรม การพัฒนาหลักสูตรอบรมและหลักการทางพระพุทธศาสนา รวมถึงสหวิทยาการต่างๆ

หน้าที่การงานปัจจุบัน

           -หัวหน้าภาควิชาศาสนาและปรัชญา คณะพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

           -ผู้อำนวยการหลักสูตรพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาศาสนาเปรียบเทียบ

           -ผู้อำนวยการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร

-บรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร

เกียรติคุณ     

   – รางวัลผู้ทำคุณประโยชน์ต่อพระพุทธศาสนา (เสาเสมาธรรมจักร)  สาขาแต่งหนังสือทาง

พระพุทธศาสนา

– รางวัลเชิดชูเกียรติพระธรรมทูตและพระวิทยากรที่ทุ่มเททำงานเผยแผ่ในพื้นที่ ๕ จังหวัด  ชายแดนใต้

ปัจจุบันพำนักที่ 

            วัดบพิตรพิมุข วรวิหาร  ๒๖๖ ถ.จักรวรรดิ  เขตสัมพันธวงศ์  กรุงเทพมหานคร

The post “อนุสาวรีย์ของแม่ คือ พระลูกชาย” ขอแสดงความอาลัย “คุณแม่สุพร เหมประไพ” โยมมารดา “พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี (ป.ธ.๙,ผศ.ดร.)” appeared first on Manasikul Online.

“ทรงพระเจริญ”

๗ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๖๖ วันคล้ายวันประสูติ

สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา

น้อมเศียรเกล้า ตั้งจิต อธิษฐาน

ขอพระรัตนตรัยอภิบาลพระองค์ท่าน

เจริญพระชัยมงคลทูลกระหม่อมภาฯ ทุกคืนวัน

ขอพระองค์ทรงหายพลันจากประชวร

น้อมถวายพระพุทธมนต์โพชฌงค์กลั่นในจิต

จากพสกนิกรทุกทิศหล้า

 จากชาวไทยทั่วแผ่นดินผืนพสุธา

ต่างภาวนาขอพระองค์ทรงพระเจริญ

ควรมิควรแล้วแต่จะโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ข้าพระพุทธเจ้า ผู้ดูแลเว็บไซต์ manasikul.com

เป็นเวลาเกือบหนึ่งปีแล้ว ที่สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ทรงพระประชวร ตั้งแต่วันที่ ๑๔ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๖๕

แถลงการณ์ฉบับที่ ๑ จากสำนักพระราชวังที่เผยแพร่ผ่านสื่อสารมวลชนทุกสำนัก วันที่ ๑๕ ธันวาคม พุทธศักราช มีใจความว่า “เมื่อวันที่ ๑๔ ธันวาคม ๒๕๖๔ เวลา ๑๘.๒๐ น. สมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ทรงทำการฝึกสุนัขทรงเลี้ยงที่จะเข้าแข่งขันสุนัขใช้งานตามมาตรฐานสากลในรายการ Thailand Working Dog Championship by Royal Thai Army 2022 ระหว่างวันที่ ๑๐ – ๑๙ ธันวาคม ๒๕๖๕ ณ สนามฝึก กองพันสุนัขทหาร อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา

“ในระหว่างที่ทรงทำการฝึก ทรงมีพระอาการประชวรหมดพระสติ ด้วยพระอาการทางพระหทัย คณะแพทย์ประจำพระองค์จึงได้เชิญเสด็จพระราชดำเนินไปปฐมพยาบาล ณ โรงพยาบาลปากช่องนานา พระอาการประชวรคงที่ในระดับหนึ่ง จากนั้น ได้เชิญเสด็จประทับเฮลิคอปเตอร์พระที่นั่งเข้ารับการรักษาพระองค์ ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทยเพื่อถวายการตรวจพระวรกายอย่างละเอียด และประทับรักษาพระองค์ต่อไป…”

จากนั้นก็มีแถลงการณ์ฉบับที่ ๒ และ ๓ จากสำนักพระราชวังตามมา ตลอดเวลาเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมา พสกนิกรชาวไทยทั้งแผ่นดินต่างช่วยกันสวดมนต์ เจริญจิตภาวนา ทำบุญกุศลทุกด้าน อธิษฐานขอพรจากพระรัตนตรรัยและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ขอให้พระองค์ทรงหายจากพระอาการประชวรโดยเร็ว

จึงขอน้อมจิตเหนือเศียรเกล้า เจริญพระพุทธมนต์ “โพชฌังคปริตร” จากธรรมนิพนธ์เรื่อง “พุทธานุภาพ” อานุภาพของพระพุทธองค์ เรียบเรียงโดย พระครูปลัดสุวัฒนธีรคุณ (เทอด ญาณวชิโร : อดีตพระราชกิจจาภรณ์ ) ด้วยจิตที่ตั้งมั่น และเจริญจิตตภาวนา เพื่อส่งพลังอันบริสุทธิ์เป็นพุทธบูชา ธรรมบูชา และสังฆบูชา ถวายแด่สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา

ขอพลังพุทธานุภาพ ถวายพระพร “พระองค์ภาฯ” มิ่งขวัญปวงประชาทั้งแผ่นดิน ทรงหายจากพระประชวรโดยพลัน

จาก พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวรรค

ตำนานและอานุภาพการป้องกัน

โพชฌงคปริตร

เป็นปริตรที่โบราณจารย์ นำเอาโพชฌงคสูตรทั้ง ๓ สูตร คือ มหากัสสปโพชฌงคสูตร มหาโมคคัลลานโพชฌงคสูตร และ มหาจุนทโพชฌงคสูตร มาประพันธ์เป็นคาถาเรียกว่า โพชฌงคปริตร โดยน้อมเป็นสัจกิริยาเพื่อให้ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ เกิดเป็นความสุขสวัสดี

เนื้อความในโพชฌงคสูตรทั้ง ๓ สูตรนั้น กล่าวถึงองค์คุณแห่งการตรัสรู้ ๗ ประการ คือ

๑. สติ ความระลึกได้

๒. ธัมมวิจยะ การเลือกเฟ้นพิจารณาธรรม

๓. วิริยะ ความเพียร

๔. ปีติ ความอิ่มใจ

๕. ปัสสัทธิ ความสงบ

๖. สมาธิ ความตั้งใจมั่น

๗. อุเบกขา ความวางเฉย

ความเป็นมาของพระสูตรทั้ง ๓ ปรากฏใน พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวรรค

อานุภาพกาารป้องกัน

โพชฌงคสูตรทั้ง ๓ นี้ โบราณาจารย์ได้นำมาประพันธ์เป็นคาถาสำหรับเจริญภาวนา โดยน้อมเป็นสัจกิริยา เพื่อให้พระปริตรเป็นธรรมโอสถ บังเกิดพุทธานุภาพขจัดโรคภัยไข้เจ็บให้อันตรธานไป เกิดเป็นความสุขสวัสดี ภายหลังได้เกิดความนิยมว่า เมื่อเจ็บป่วยไม่สบายก็จะสวดโพชฌงคปริตร ซึ่งเป็นทั้งโอสถ เป็นทั้งพุทธมนต์

นอกจากนี้ เมื่อมีผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเจ็บป่วยเป็นไข้หนักก็จะนิมนต์พระสงฆ์มาสวดโพชฌงคปริตรให้ฟัง หรือไม่ลูกหลานจะสวดให้ฟังก็ได้ แม้ในงานทำบุญอายุ พระสงฆ์ก็จะสวดพระปริตรบทนี้ เพื่อเป็นการคุ้มครองป้องกันไม่ให้เกิดโรคภัยไข้เจ็บและให้มีอายุยืน ผู้ไม่ต้องการเจ็บป่วย และปรารถนาความเป็นผู้มีอายุ โดยปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ จึงควรเจริญโพชฌงคปริตรตามแบบอย่างพุทธสาวก

โพชฌงคปริตรนี้ ชาวบ้านจะนิมนต์พระสงฆ์สวดให้ฟังหรือจะให้ลูกหลานสวดให้ฟังก็ได้

ในบทขัดตำนานท่านได้ประพันธ์เป็น คาถาแสดงอานุภาพโพชฌงคปริตรไว้ดังนี้

สังสาเร สังสะรันตานัง สัพพะทุกขะวินาสะเน

สัตตะ ธัมเม จะ โพชฌังเค มาระเสนัปปะมัททิโน

พุชฌิตวา เยปิเม สัตตา ติภะวามุตตะกุตตะมา

อะชาติง อะชะราพยาธิง อะมะตัง นิพภะยัง คะตา

เอวะมาทิคุณเปตัง อะเนกะคุณะสังคะหัง

โอสะถัญจะ อิมัง มันตัง โพชฌังคันตัมภะณามะ เห ฯ

คำแปล

“สัตว์ทั้งหลายตรัสรู้ โพชฌงค์ คือ ธรรม ๗ ประการนี้ใด อันเป็นเครื่องบำบัดทุกข์ของสัตว์ทั้งหลาย ผู้ท่องเที่ยวอยู่ในสังสารวัฏ เป็นธรรมที่กำจัดมารและเสนามาร จึงเป็นผู้พ้นแล้วอย่างยอดเยี่ยมจากภพทั้ง ๓ ถึงพระนิพพาน อันไม่แก่ ไม่เจ็บ ไม่ตาย ไม่มีภัย เราทั้งหลายจงสวดโพชฌงค์นั้น อันประกอบด้วยคุณตามที่กล่าวมาแล้วข้างต้น ซึ่งเป็นทั้งโอสถและเป็นทั้งมนต์ เป็นที่รวมแห่งสรรพคุณเป็นเอนก เทอญฯ”

โพชฌงคปริตร

โพชฌังโค สะติสังขาโต ธัมมานัง วิจะโย ตะถา

วิริยัมปีติปัสสัทธิ โพชฌังคา จะ ตะถาปะเร

สะมาธุเปกขะโพชฌังคา สัตเตเต สัพพะทัสสินา

มุนินา สัมมะทักขาตา ภาวิตา พะหุลีกะตา

สังวัตตันติ อะภิญญายะ นิพพานายะ จะ โพธิยา

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา ฯ

เอกัสมิง สะมะเย นาโถ โมคคัลลานัญจะ กัสสะปัง

คิลาเน ทุกขิเต ทิสวา โพชฌังเค สัตตะ เทสะยิ

เต จะ ตัง อะภินันทิตวา โรคา มุจจิงสุ ตังขะเณ

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา ฯ

เอกะทา ธัมมะราชาปิ เคลัญเญนาภิปีฬิโต

จุนทัตเถเรนะ ตัญเญวะ ภะณาเปตวานะ สาทะรัง

สัมโมทิตวา จะ อาพาธา ตัมหา วุฏฐาสิ ฐานะโส

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา ฯ

ปะหี(ออกเสียง ฮี) นา เต จะ อาพาธา ติณณันนัมปิ มะเหสินัง

มัคคาหะตะกิเลสา วะ ปัตตานุปปัตติธัมมะตัง

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา ฯ

คำแปล

โพชฌงค์ ๗ ประการ คือ ๑. สติ ความระลึกได้ ๒. ธัมมวิจยะ การเลือกเฟ้นพิจารณาธรรม ๓. วิริยะ ความเพียร ๔. ปีติ ความอิ่มใจ ๕. ปัสสัทธิ ความสงบ ๖. สมาธิ ความตั้งใจมั่น ๗.อุเบกขา ความวางเฉย เหล่านี้เป็นธรรมที่พระมุนีเจ้า ผู้ทรงเห็นธรรมทั้งปวงตรัสไว้ชอบแล้ว บุคคล อบรมฝึกฝนให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อตรัสรู้ และเพื่อพระนิพพาน ด้วยการกล่าวคำสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านทุกเมื่อฯ

สมัยหนึ่ง พระโลกนาถเจ้า ทอดพระเนตรเห็นพระโมคคัลานะ และพระกัสสปะเป็นไข้ ได้ความลำบาก จึงทรงแสดงโพชฌงค์ ๗ ประการ ให้ท่านทั้งสองฟัง ท่านทั้งสองต่างชื่นชมยินดีพระธรรมเทศนานั้น แล้วกลับหายจากโรคทันที ด้วยการกล่าวคำสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านทุกเมื่อฯ

ครั้งหนึ่ง องค์พระธรรมราชาเองทรงประชวรไข้ รับสั่งให้พระจุนทะเถระกล่าวโพชฌงค์ ๗ ประการนั้นถวายโดยเคารพ ทรงบันเทิงพระหฤทัย หายจากประชวรนั้นแท้จริง ด้วยคำสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านทุกเมื่อ ฯ

แท้จริงแล้ว อาพาธเหล่านั้นของท่านผู้ทรงคุณอันยิ่งใหญ่ทั้ง ๓ อันตรธานไปไม่กลับเป็นอีก เหมือนอริยมรรคกำจัดกิเลสลงราบแล้ว ไม่เกิดอีกเป็นธรรมดา ด้วยการกล่าวคำสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านทุกเมื่อฯ

The post “ทรงพระเจริญ” ๗ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๖๖ วันคล้ายวันประสูติ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ทรงเจริญพระชันษา ๔๕ ปี appeared first on Manasikul Online.

ย้อนกลับไปเมื่อปีที่แล้ว …

สำนักนายกรัฐมนตรี ร่วมกับ บริษัท เมืองโบราณ จำกัด และบริษัทอมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน) จัดทำหนังสือ “ทศชาติ ปณิธานมหาบุรุษไม่เปลี่ยนแปลง” ฉบับ ญาณวชิระ เพื่อเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๙๐ พรรษา ๑๒ สิงหาคม ๒๕๖๕

เพื่อเป็นการรำลึกถึงพระคุณอันหาที่สุดมิได้ของพระองค์ ผู้ทรงเป็น “แม่แห่งแผ่นดิน” จึงขอนำพระราชประวัติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง จากหนังสือ “ทศชาติ ปณิธานมหาบุรุษไม่เปลี่ยนแปลง” ฉบับ ญาณวชิระ และอารัมภกถา มาย้อนรำลึกความทรงจำอันยิ่งใหญ่แห่งชีวิตของมหาพระโพธิสัตว์ในกาลก่อนที่จะตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และชวนกันอ่าน เพื่อนำหลักธรรมจากชีวประวัติของพระโพธิสัตว์ และของพระองค์ มาปรับใช้ในชีวิตประจำวัน เพื่อให้เกิดสติปัญญาในการแก้ปัญหาทุกประการ และเกิดความสงบร่มเย็นแห่งจิตใจ

พระราชประวัติ

สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง

อารัมภกถา

                   ทศชาติชาดกเป็นเรื่องราวในพระชาติหนหลังของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ขณะพระองค์กำลังทรงบำเพ็ญพระบารมีเพื่อบรรลุพระโพธิญาณ 

พระมหากษัตริย์ไทยนับแต่โบราณกาลมา ทรงโปรดให้นำทศชาติชาดกมาเขียนเป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังในพระอุโบสถจารึกไว้ตามพระอารามต่างๆ บอกเล่าเรื่องราวเหตุการณ์สำคัญในพระชาติ ทั้ง ๑๐ พระชาติ ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เพื่อให้อาณาประชาราษฎร์  ได้ศึกษาเส้นทางชีวิตของพระมหาบุรุษ ที่ต้องฟันฝ่าอุปสรรคนานาประการ  แต่ละพระชาติทรงบำเพ็ญพระบารมีด้วยจิตใจที่แน่วแน่ มีปณิธานที่มั่นคง  กว่าจะอุบัติมาตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าในพระชาติสุดท้าย ประกอบด้วย

                   เตมีย์ชาดก (บำเพ็ญเนกขัมมบารมี) พระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นพระเตมีย์ทรงมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าในการเสด็จออกบรรพชา จึงทรงแกล้งทำเป็นคนใบ้ ด้วยทรงมุ่งหวังที่จะละทิ้งกามคุณทั้ง ๕ อันเป็นเหตุให้เกิดทุกข์

                   มหาชนกชาดก (บำเพ็ญวิริยบารมี) พระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นพระมหาชนก ขณะเสด็จลงสำเภาไปค้าขาย ได้เกิดพายุใหญ่เรือแตกจมลงในมหาสมุทร แม้จะมองไม่เห็นฝั่ง แต่พระมหาชนกก็มิได้ท้อถอย ทรงแหวกว่ายอยู่ในมหาสมุทรถึง ๗ วัน นางมณีเมขลาเทพธิดาผู้รักษามหาสมุทร ได้พูดลองใจให้พระองค์เลิกล้มความพยายาม   แต่พระมหาชนกไม่ทรงฟัง ยังเพียรพยายามแหวกว่ายด้วยความมุ่งมั่น  นางมณีเมขลาเห็นเช่นนั้น จึงเกิดความเลื่อมใสในความเพียรและให้การช่วยเหลือด้วยการอุ้มพระมหาชนกไปขึ้นฝั่งที่เมืองมิถิลา จนได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าแผ่นดิน

                   สุวรรณสามชาดก (บำเพ็ญเมตตาบารมี) พระโพธิสัตว์ เสวยพระชาติเป็นพระสุวรรณสาม เลี้ยงดูบิดามารดาผู้ตาบอดอยู่ในป่า  วันหนึ่งพระสุวรรณสามถูกพระเจ้าปิลยักษ์ยิงด้วยลูกศร ได้รับบาดเจ็บแสนสาหัส แต่ไม่ได้ผูกโกรธ ด้วยอำนาจแห่งเมตตาธรรม ได้ทำให้พระสุวรรณสามกลับฟื้นคืนชีวิต และบิดามารดากลับมามองเห็นได้ดังเดิม

                   เนมิราชชาดก (บำเพ็ญอธิษฐานบารมี) พระโพธิสัตว์ เสวยพระชาติเป็นพระเจ้าเนมิราช เป็นผู้มั่นคงในการให้ทาน ทรงเบญจศีลเป็นนิจ  สมาทานอุโบสถทุกวันปักษ์ ทรงแสดงธรรมให้ทราบทางสวรรค์  สอนอาณาประชาราษฎร์ให้กลัวนรก พระอินทร์ทรงพอพระทัยถึงกับให้มาตลีเทพบุตรนำราชรถไปรับพระเจ้าเนมิราช เพื่อไปเที่ยวชมเมืองนรกและเมืองสวรรค์  ในกาลต่อมา เมื่อพระเกศาหงอกแล้ว ได้เสด็จออกบรรพชา  

                   มโหสถชาดก (บำเพ็ญปัญญาบารมี) พระโพธิสัตว์ เสวยพระชาติเป็นพระมโหสถบัณฑิต ผู้มีปัญญาดุจแผ่นดิน รับราชการอยู่ประจำในราชสำนักของพระเจ้าวิเทหะแห่งกรุงมิถิลา ในท่ามกลางปัญหาและอุปสรรคนานัปการ พระมโหสถบัณฑิตได้ใช้ปัญญาที่อบรมมาดีแล้ว สามารถแก้ไขปัญหาให้สำเร็จลุล่วงด้วยดีมาโดยลำดับ

                   ภูริทัตชาดก (บำเพ็ญศีลบารมี) พระโพธิสัตว์ เสวยพระชาติเป็นพญานาค ชื่อว่า ภูริทัต รักษาอุโบสถศีลอยู่ที่จอมปลวกใกล้ฝั่งแม่น้ำยมุนา แต่ถูกพราหมณ์หมองูผู้รู้มนต์อาลัมพายน์ จับตัวไปเที่ยวแสดงละครหาเงินตามสถานที่ต่างๆ พระภูริทัตก็มิได้มีความแค้นเคืองคิดที่จะทำลายชีวิตพราหมณ์หมองูนั้น เพราะความที่ตนสมาทานรักษาอุโบสถศีลอย่างมั่นคง

                   จันทกุมารชาดก (บำเพ็ญขันติบารมี) พระโพธิสัตว์ เสวยพระชาติเป็นพระจันทกุมาร ราชโอรสของพระเจ้าเอกราชแห่งเมืองปุปผวดี พระราชบิดาทรงเชื่อคำหลอกลวงของขัณฑหาลปุโรหิต จึงทรงรับสั่งให้จับพระจันทกุมารพร้อมด้วยคนและสัตว์เป็นจำนวนมากนำไปบูชายัญ ท้าวสักกเทวราชจึงได้เสด็จลงมาช่วยชีวิตไว้ แม้จะถูกกระทำเช่นนี้ พระจันทกุมารก็มิได้ผูกอาฆาตพยาบาทแต่ประการใด

                   นารทชาดก (บำเพ็ญอุเบกขาบารมี) พระโพธิสัตว์ เสวยพระชาติเป็นท้าวมหาพรหม ชื่อว่า นารทะ ครั้งนั้น พระเจ้าอังคติราช  มีความเห็นผิดว่า นรกไม่มี สวรรค์ไม่มี ในเวลานั้น ท้าวมหาพรหมได้เสด็จลงมาแสดงโทษแห่งความเห็นผิดให้พระเจ้าอังคติราชสดับ  ทำให้พระองค์ทรงคลายจากมิจฉาทิฏฐิละความเห็นผิดกลับมาปกครองบ้านเมืองให้ร่มเย็นเป็นสุขด้วยทศพิธราชธรรมดังเดิม  

                   วิธูรชาดก (บำเพ็ญสัจจบารมี) พระโพธิสัตว์ เสวยพระชาติเป็นอำมาตย์ ชื่อว่า วิธูระ เป็นผู้สอนอรรถและธรรมแด่พระเจ้าธนัญชัย โกรัพยะแห่งกรุงอินทปัตถ์ เมื่อปุณณกยักษ์มาท้าพนันเล่นสกากับพระเจ้าธนัญชัยโกรัพยะ โดยมีวิธูรบัณฑิตเป็นเดิมพัน เพื่อให้เป็นทาสของปุณณกยักษ์ พระเจ้าธนัญชัยโกรัพยะทรงพ่ายแพ้ แม้วิธูรบัณฑิตรู้ดี  หากตอบว่าตนเองไม่ใช่ทาสของพระราชาก็จะพ้นจากความลำบาก แต่ก็ยังตอบไปตามความเป็นจริง เพราะความยึดมั่นในการบำเพ็ญสัจจบารมี   

                   เวสสันดรชาดก (บำเพ็ญทานบารมี) พระโพธิสัตว์ เสวยพระชาติเป็นพระเวสสันดร พระองค์ทรงตั้งปณิธานในการบริจาคทาน แม้จะมีใครขอสิ่งที่รักสิ่งที่หวงแหนที่สุดในชีวิตไม่ว่าจะเป็นดวงหทัย ดวงตา เนื้อ และเลือด บุตรธิดา หรือภรรยา ก็ทรงบริจาคเป็นทานได้ เพราะมุ่งมั่นในพระโพธิญาณเป็นปณิธานสูงสุด   

                   พระโพธิสัตว์ทรงบำเพ็ญพระบารมีแต่ละข้อ ละเอียดขึ้นไปตามลำดับ ตั้งแต่ขั้นธรรมดา เรียกว่า “บารมี” ขั้นกลาง เรียกว่า “อุปบารมี” จนถึงขั้นสูงสุด เรียกว่า “ปรมัตถบารมี” รวมเป็นบารมี ๓๐ ประการ

พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทร  มหาวชิราลงกรณ พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเป็นพระมหากษัตริย์   ผู้เป็นที่รักของปวงชนชาวไทย มีพระบรมเดชานุภาพยิ่งใหญ่ ทรงพระปรีชาในศาสตร์หลายด้าน มีพระมนัสมั่นในพระกตัญญุตาธรรม มีพระราชศรัทธาเคารพหนักแน่นในพระรัตนตรัย มีพระราชหฤทัยเปี่ยมล้นด้วยพระมหากรุณาธิคุณ ทรงรู้เท่าทันในเหตุการณ์เหตุผลโดยตลอด พระองค์ทรงบำเพ็ญสรรพราชกรณียกิจ ล้วนเป็นหิตานุหิตประโยชน์แก่สมณพราหมณาจารย์  ทั้งแก่พสกนิกรถ้วนทั่ว

ด้วยการพระราชทานสังคหธรรมนำจิตอาสาให้เพิ่มพูนขึ้นเนือง ๆ ด้วยทรงรักษาปกป้องคุ้มครองโดยชอบธรรม ทรงเพียบพร้อมด้วยพระคุณสมบัติแห่งพระราชาผู้ยิ่งใหญ่เป็นอเนกประการ   มีพระราชหฤทัยมุ่งมั่นที่จะสืบสานพระราชปณิธานที่เป็นเหตุนำความเจริญรุ่งเรืองแห่งขอบขัณฑสีมาสยามประเทศ อันจะหาผู้ใดมาปรัปวาทมิได้  

บัดนี้ พระจอมชน ทรงสมบูรณ์ด้วยพระบุญญาธิการบารมี เสด็จเถลิงถวัลยราชย์ เป็นพระมหากษัตริย์ รัชกาลที่ ๑๐ แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์  มีพระปรมาภิไธยว่า พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทร   มหาวชิราลงกรณ มหิศรภูมิพลราชวรางกูร กิติสิริสมบูรณอดุลยเดช สยามินทราธิเบศรราชวโรดม บรมนาถบพิตร พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว  ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน ปรากฏด้วยพระเกียรติยศอันยิ่งใหญ่แล้วนั้น

สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระเกียรติยศปรากฏระบือไกล เป็นพระราชชนนีในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว  รัชกาลที่ ๑๐ แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์ ทรงเป็นอัครพุทธมามกชน   มีพระราชหฤทัยมั่นคงในพระบวรพุทธศาสนา ถึงพร้อมด้วยพระบุญญาธิการมากล้น เพียบพร้อมด้วยพระราชอัธยาศัยน้อมไปในการเสียสละช่วยเหลือเกื้อกูลแก่พสกนิกรทุกหมู่เหล่า ทรงงามพร้อมด้วยพระสิริสวัสดิ์พิพัฒนมงคล และพระเกียรติคุณอันสูงส่งตลอดกาล ทรงพระปรีชาสามารถใคร่ครวญด้วยเหตุและผลก่อนที่จะบำเพ็ญพระราชกรณียกิจ ทรงไว้ซึ่งความละเอียดอ่อนสุขุมคัมภีรภาพ และทรงฉลาดหลักแหลมในอุบาย เป็นที่ประจักษ์ชัดแท้แก่ใจพสกนิกรชาวไทยตลอดเวลาว่า สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ทรงมีพระราชหฤทัยเปี่ยมล้นด้วยพระมหากรุณาธิคุณ ทรงบำเพ็ญพระราชกรณียกิจเป็นหิตานุหิตประโยชน์ไว้นานัปการแก่พสกนิกรชาวไทยอย่างหาที่สุดมิได้ ทรงพร่ำสอน ใส่พระทัยถึงงานศิลปาชีพและศิลปะแห่งการดำเนินชีวิตอย่างมีจุดหมาย อิงอาศัยประโยชน์สุขเป็นสำคัญ ทั้งทรงเกื้อกูลงานศิลป์ทุกแขนงอย่างแยบคาย   ด้วยอุบายวิธีสุดล้ำเลิศ ได้พระราชทานและดำเนินการความรู้ในเรื่องการอนุรักษ์ป่า และน้ำ โดยชื่อว่า โครงการป่ารักน้ำ

เพราะฉะนั้นแล พระองค์ฯ จึงทรงเป็นที่รักยิ่งของพสกนิกรชาวไทยที่ต่างยกย่องเทิดทูนเหนือเศียรเกล้า สถิตไว้เป็นมิ่งขวัญของปวงประชาตลอดกาล พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม เฉลิมพระนามาภิไธย สมเด็จพระบรมราชชนนี ตามที่จารึกในพระสุพรรณบัฏว่า “สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง”

                   สมเด็จพระบูรพมหากษัตริยาธิราชเจ้าของชาวไทยทุกพระองค์ ล้วนทรงบำเพ็ญพระบารมีธรรมเพื่อปกครองดูแลบำบัดทุกข์บำรุงสุขให้อาณาประชาราษฎร์ได้เกิดความร่มเย็นภายใต้พระบรมโพธิสมภาร เฉกเช่นการบำเพ็ญพระบารมีธรรมแห่งพระโพธิสัตว์ซึ่งได้บำเพ็ญพระบารมีมานับด้วยอสงไขยยิ่งด้วยแสนกัป กล่าวเฉพาะพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ  มหิศรภูมิพลราชวรางกูร กิติสิริสมบูรณอดุลยเดช สยามินทราธิเบศร  ราชวโรดม บรมนาถบพิตร พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว พร้อมทั้ง สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ต่างทรงบำเพ็ญพระบารมีธรรมแห่งพระโพธิสัตว์ เหมือนเช่น สมเด็จพระบูรพมหากษัตริยาธิราชเจ้าของชาวไทยทุกพระองค์ได้ทรงบำเพ็ญมาแล้วนั้น                  

                   ในศุภสมัยอันเป็นมหามงคลที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงเจริญพระชนมพรรษา ๙๐ พรรษา ในวันที่ ๑๒ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๖๕ นี้ บรรดาอาตมภาพและพสกนิกรทั้งปวง ต่างสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้น ขอถวายพระพรชัยมงคลแด่พระองค์ ผู้ทรงพระคุณอันประเสริฐ ด้วยอานุภาพแห่งคุณพระศรีรัตนตรัย และเดชานุภาพแห่งพระกุศลผลบุญที่ทรงบำเพ็ญมา ขอพระองค์ฯ ผู้มีบุญญาธิการอันถึงพร้อมแล้ว จงทรงเจริญพระชนมายุยิ่งยืนนาน ดำรงอยู่เป็นมิ่งขวัญอันยิ่งใหญ่ ของพสกนิกรชาวไทย ตลอดกาล

ในศุภสมัยอันเป็นมหามงคลยิ่งนี้ บรรดาอาตมภาพและพสกนิกรทั้งปวง จึงขอน้อมสนองพระเดชพระคุณแห่งสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เพื่อให้พระเกียรติยศปรากฏอยู่ตลอดกาลนาน ด้วยการจัดพิมพ์หนังสือ “ทศชาติ ปณิธานมหาบุรุษไม่เปลี่ยนแปลง” ฉบับญาณวชิระ ซึ่งพระเถระวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร ทั้ง ๕ รูป ประกอบด้วย พระธงชัย สุขญาโณ (อดีตพระพรหมสิทธิ), พระมหาสังคม ญาณวฑฺฒโน (อดีตพระราชอุปเสณาภรณ์), พระมหาเทอด ญาณวชิโร (อดีตพระราชกิจจาภรณ์), พระมหาบุญทวี ปญฺญาวํโส (อดีตพระศรีคุณาภรณ์)  และ พระมหาสมจิตร จิตฺตธมฺโม (พระครูสิริวิหารการ) ได้มีวิริยะ อุตสาหะ เรียบเรียง ตรวจทานแก้ไขปรับปรุงการใช้ถ้อยคำและสำนวนภาษาไทยให้เหมาะสมกับยุคสมัย อันจะทำให้ประชาชนทั่วไปเข้าใจได้โดยง่าย  สามารถเข้าถึงหลักธรรมคำสอนแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า  ซึ่งปรากฏอยู่ในทศชาติชาดกนั้น เพื่อเผยแพร่เป็นธรรมทาน อำนวยประโยชน์แพร่หลายแก่ผู้สนใจในธรรมโดยทั่วไป ทั้งจะเป็นการประกาศพระเกียรติคุณ น้อมถวายเป็นพระราชกุศล ถวายพระพรชัยมงคล แด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ให้ปรากฏแผ่ไพศาล เสด็จเป็นมิ่งขวัญของอาณาประชาราษฎร์ ทรงสถิตสถาพร ตลอดจิรัฏฐิติกาล เทอญฯ

คณะผู้เรียบเรียง ตรวจทานแก้ไขปรับปรุงการใช้ถ้อยคำและสำนวนภาษาไทย

หนังสือ “ทศชาติ ปณิธานมหาบุรุษไม่เปลี่ยนแปลง” ฉบับ ญาณวชิระ

พระธงชัย สุขญาโณ (อดีตพระพรหมสิทธิ)

พระมหาสังคม ญาณวฑฺฒโน (อดีตพระราชอุปเสณาภรณ์)

พระมหาเทอด ญาณวชิโร (อดีตพระราชกิจจาภรณ์)

พระมหาบุญทวี ปญฺญาวํโส (อดีตพระศรีคุณาภรณ์)

พระมหาสมจิตร จิตฺตธมฺโม (พระครูสิริวิหารการ)

วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

The post “ทรงพระเจริญ” น้อมเศียรเกล้า ถวายพระพรชัยมงคล เฉลิมพระชนมพรรษา สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ๙๑ พรรษา ๑๒ สิงหา ๒๕๖๖ : พระราชประวัติจากหนังสือ “ทศชาติ ปณิธานมหาบุรุษไม่เปลี่ยนแปลง ฉบับ ญาณชิระ” และอารัมภกถา appeared first on Manasikul Online.

“ไม่ตายไม่ขอเลิกทำความดี” น้อมเศียรเกล้าอาจาริยบูชา รำลึกและสืบทอดปณิธานพระครูประโชติรัตนานุรักษ์ (สว่าง จนฺทวํโส) ๔ ปีแห่งการจากไปของพระผู้เสียสละตนเพื่อให้เกิดสันติสุขในจังหวัดชายแดนภาคใต้

เช้าวันอาทิตย์ที่ ๒๒ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๖ ขึ้น ๑ ค่ำ เดือน ๓ พระครูโฆสิตสุตาภรณ์ เจ้าอาวาสวัดบูรพาราม​ อำเภอยะหริ่ง​ ปัตตานี โพสต์รำลึกถึงพระครูประโชติรัตนานุรักษ์ (สว่าง จนฺทวํโส) ไว้ในเพจ ท่านขาว วัดบูรพาราม ปัตตานี ตอนหนึ่งว่า

เมื่อวันที่ ๑๘ -๑๙ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๖ วัดรัตนานุภาพ ตำบลโต๊ะเด็ง อำเภอสุไหงปาดี จังหวัดนราธิวาส ร่วมกับพุทธศาสนิกชนบ้านโคกโกและอำเภอสุไหงปาดี จังหวัดนราธิวาส
โดยมีท่านผบ .พล ร.๑๕ เป็นประธาน ร่วมกันจัดกิจกรรมทำบุญอุทิศ เนื่องในวาระครบรอบ ๔ ปี แห่งการจากไปของพระครูประโชติรัตนรักษ์ และพระสมุห์อรรถพร กุสลจิตโตซึ่งเป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดรัตนานุภาพและอดีตเจ้าคณะอำเภอสุไหงปาดี ซึ่งได้ถูกคนร้ายบุกเข้ามากราดยิงจนกระทั่งมรณภาพทั้ง ๒ รูปในวันที่ ๑๘ มกราคม ๒๕๖๒

จากวันนั้นจนถึงบัดนี้ ๔ ปีล่วงมาแล้วความสงบสุขที่บ้านโคกโกก็ยังไม่บังเกิด ล่าสุดมีคุณโยมที่ไปกรีดยางโดนระเบิดจนขาทั้งสองข้างขาดคือนางปทุม นักทองหรือ(ป้านิ่ม) จนทำให้ชาวบ้านโคกโก ยังอยู่ในอาการหวาดกลัว จนไม่สามารถออกไปประกอบกิจกรรมทั้งในเรื่องของการทำมาหากินและดำเนินชีวิตประจำวันได้ ตามปกติ อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ผู้ที่รับผิดชอบพยายามที่จะแก้ปัญหาและสร้างความเชื่อมั่นสร้างความไว้วางใจ ให้กับชาวบ้านโคกโก เพื่อที่จะดำเนินชีวิตให้ได้ตามปกติ ต่อไป สิ่งที่ยังน่าชื่นชมก็คือว่ายังไม่มีชาวบ้านย้ายออกจากพื้นที่แต่ประการใด พวกเราชาวไทยทุกคนขอเป็นกำลังใจให้กับ ชาวบ้านในอำเภอสุไหงปาดีโดยเฉพาะที่บ้านโคกโกและวัดรัตนานุภาพ ขอให้มีความปลอดภัยและแคล้วคลาดจากภยันตรายทั้งปวง จงทุกประการ…

ย้อนกลับไปในปีพุทธศักราช ๒๕๖๒ พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท วัดทองนพคุณ คลองสาน กรุงเทพฯ เขียนไว้ในคอลัมน์ จาริกบ้าน จารึกธรรม ๑๐ ตอน เพื่อรำลึกถึง พระครูประโชติรัตนานุรักษ์ เป็นอาจาริยบูชา จึงขอนำบางบทตอนที่กล่าวถึงความเป็นพระภิกษุต้นแบบมาเล่าสู่กันฟัง จาก หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๒๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒ เรื่อง

ต้นแบบของพระผู้สร้าง… ผู้สืบทอดอายุพระพุทธศาสนา

“พระครูประโชติรัตนานุรักษ์ที่ข้าพเจ้ารู้จัก” ตอนที่ ๓

“ต้นแบบของพระผู้สร้าง… ผู้สืบทอดอายุพระพุทธศาสนา”

พระครูประโชติรัตนานุรักษ์ที่ข้าพเจ้ารู้จัก ๓

โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท 

วัดทองนพคุณ คลองสาน กรุงเทพฯ

ผู้เขียนได้พูดคุยกับ พระครูพิพัฒน์เมธากร ในฐานะที่เป็นกัลยาณมิตรของอาจารย์พระครูประโชติรัตนานุรักษ์ อดีตเจ้าอาวาสวัดรัตนานุภาพ อดีตเจ้าคณะอำเภอสุไหงปาดี และอดีตประธานเครือข่ายพระธรรมทูตอาสาจังหวัดนราธิวาส ซึ่งท่านเคารพรัก นับถือพระครูประโชติฯเสมือนน้องชายคนหนึ่ง

ท่านเล่าให้ฟังว่า รู้จักกันเมื่อครั้งพระครูประโชติฯ มาจำพรรษาที่สำนักสงฆ์ถ้ำน้ำใส อำเภอสะบ้าย้อย จังหวัดสงขลา เมื่อรวมปีพ.ศ.๒๕๓๘ เริ่มจากที่ไปค่ายพุทธบุตรด้วยกัน เวลาไปอบรมจะนั่งท้ายรถกระบะเก่าๆ ไม่มีหลังคาคันหนึ่งไปไหนไปกัน ไปทั่วสตูล สงขลา ปัตตานี ยะลา และนราธิวาส เจอฝนเจอแดดไม่เคยปริปากบ่น ครั้งหนึ่งนั่งรถไปเจอฝนในระหว่างทางก็เปียกกัน ไปถึงโรงเรียนก็ชักผ้าตากไว้ คืนนั้นนอนหนาวกัน เป็นช่วงที่เจอสุขทุกข์ด้วยกัน อุปสรรค์ปัญหาทำให้เราได้เรียนรู้ซึ่งกันและกันมากขึ้น

จากที่ช่วงใหม่ๆ ท่านไม่กล้าพูด พอนานเข้าก็เริ่มพูดเก่งขึ้น ท่านเป็นคนไม่หยุดนิ่งและไม่หยุดเรียนรู้ เวลาไปค่ายพุทธบุตรท่านทำทุกอย่าง กวาดห้องประชุม กวาดขยะ ล้างห้องน้ำ เรียกได้ว่าทำเป็นตัวอย่าง ตัวอย่างที่ดีมีค่ากว่าคำสอน ท่านเป็นคนรักความสะอาด อยู่วัดท่านก็สะอาดเรียบร้อย ร่มรื่น

อันนี้ผู้เขียนก็ยืนยันตามที่ท่านพระครูพิพัฒน์เมธากรเล่าให้ฟัง ขอเล่าเพิ่มเติมให้ฟัง มีครั้งหนึ่งผู้เขียนเดินไปที่วัดรัตนานุภาพ ในขณะที่พระครูประโชติฯ ท่านพาเดินชมวัด ผู้เขียนก็เอ่ยขึ้นว่า วัดสะอาดร่มรื่นสัปปายะมากเลยนะครับ ท่านก็เล่าว่า ท่านมหาผมได้ข้อคิดอย่างหนึ่ง พระอาจารย์รูปหนึ่งท่านเป็นคนในพื้นที่นี้แหละท่านบวชแล้วไปจำพรรษาที่อื่น ท่านก็มาเยี่ยมวัดที่บ้านเกิด ตกกลางคืนท่านก็มาขอจำวัดด้วย ท่านบอกว่า อยู่ที่วัดบ้านเกิดไม่ได้ เพราะหมาแมวเยอะเต็มศาลาไปหมดเลยทั้งอึทั้งฉี่

ท่านเลยกล่าวมาคำหนึ่งว่า อย่าว่าเทวดาจะมาอยู่เลย แต่คนก็ยังอยู่ไม่ได้

ผมก็ได้ข้อคิดจากท่านก็พยายรักษาวัดให้สะอาด ผมว่าไม่ใช่แค่มนุษย์นะชื่นชม เทวดาก็ชื่นชม เทวดาจะนำสิ่งดีๆเข้ามา

มีปีหนึ่งที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่อยู่ภาคใต้นี้แหละ เวลาที่มหาวิทยาลัยทอดกฐินแต่ละปีเขาจะทอดไม่ซ้ำวัดกัน ปีนั้นเขาหาวัดที่สัปปายะไม่ได้ เขาก็เลยมาทอดที่วัดเป็นครั้งที่สอง เจ้าหน้าที่ที่มาติดต่อเขาบอกว่า วัดพระอาจารย์สะอาดเป็นสัดส่วนดี มีสถานที่ประกอบพิธีกรรม มีโรงอาหาร ร่มรื่นดี ผมก็ดีใจนะได้สร้างวัดให้คนได้ใช้ประโยชน์

ขอกลับมาที่พระครูพิพัฒน์เมธากร ท่านได้เล่าถึงพระครูประโชติฯต่อมาอีกว่า เวลาไปค่ายพุทธบุตร พระครูประโชติฯแนะนำตัว

ท่านจะมีกลอนประจำตัวว่า “สักวันหนึ่งดอกไม้จะบานสะพรั่ง สักวันหนึ่งคนจริงจังจะหลากหลาย สักวันหนึ่งคนดีทั้งหญิงชายจะเกิดขึ้นมากมายในแผ่นดิน”

ท่านทำด้วยความหวังอย่างนั้น การทำงานค่ายพุทธบุตรก็ยืนระยะมาช่วงหนึ่ง ๗-๘ ปี ก็แยกย้ายไปรับภาระหน้าที่เป็นเจ้าอาวาสกัน แต่ท่านก็ยังจัด จัดในพื้นที่ของตัวเอง เพื่อนชวนไปที่อื่นก็ไปบ้าง แม้จะเป็นเจ้าอาวาสท่านก็ไม่หยุดพัฒนาตนเองนะ ไปเรียนปริญญาตรี ที่มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครศรีธรรมราชกัน ท่านนั่งรถมาจากนราธิวาสมาลงที่อำเภอสะบ้าย้อย แล้วก็นั่งรถกันต่อไปที่นครศรีธรรมราช ทำอย่างนี้จนจบสี่ปี ช่วงเรียนปริญญาตรีท่านไปลงเรียน ปวค.ด้วยนะ (ประกาศนียบัตรวิชาชีพครู) จบปริญญาตรีต่อปริญญาโท

ท่านเรียนไปด้วย ทำกิจกรรมต่างๆ เพื่อชุมชน สังคม รับภาระงานที่หลากหลาย ใครมีอะไรก็จะไปหาท่าน จัดกิจกรรมค่ายพุทธบุตรทั้งพี่น้องพุทธ มุสลิม ท่านทำหมด ไปเลี้ยงอาหารเลี้ยงไอศกรีมโรงเรียนมุสลิมแถวนั้น กิจกรรมที่ทำร่วมกับอิหม่ามท่านก็ไป กิจกรรมพบปะผู้นำต่างศาสนา ท่านพูดภาษามลายูได้

พระครูประโชติฯ เล่าให้ฟังว่า บ้านแม่อยู่ใกล้กันกับครอบครัวหนึ่งที่เป็นมุสลิม ซึ่งเป็นเพื่อนของแม่ แล้วครอบครัวนั้นก็มีลูกชายอายุไล่เลี่ยกัน ด้วยความที่มีลูกอ่อนด้วยกัน เวลามีธุระไปไหนมาไหนก็เอาลูกไปฝากกันเลี้ยง แม่ก็ฝากเขา เขาก็ฝากแม่ ผลัดกันเลี้ยง แม่เล่าให้ฟังว่า ทั้งสองคนผลัดกันกินนมทั้งสองแม่ จนโตมาด้วยกัน เป็นเพื่อนรักกัน ภาษามลายูเริ่มเรียนรู้ตั้งแต่ตอนนั้นโดยการซึมซับจนสามารถพูดสื่อสารกันได้ นั่นคือวัฒนธรรมเดิมของคนที่นี่

พระครูพิพัฒน์เมธากรเล่าให้ฟังเพิ่มเติมว่า ท่านเป็นคนที่มีความมุ่งมั่น ทำอะไรต้องทำให้สำเร็จ หลายครั้งที่ท่านมาจำวัดที่ผม ก็จะเล่าอุปสรรคปัญหาต่างๆ ให้ฟัง พอเล่าเสร็จท่านก็จะบอกว่า ผมไม่หยุด ผมจะทำต่อ

บางครั้งท่านเล่าเพื่อจะได้ระบายเท่านั้นเอง ไม่ย่อท้อลุยต่อ มีความเด็ดเดี่ยว ผมชอบแนวความคิดในการสร้างคนของท่าน ท่านจัดค่ายพุทธบุตร จัดบวชเณรภาคฤดูร้อนทุกปี บวชสร้างศรัทธาให้เขาแล้วก็ส่งไปเรียนหนังสือ สอบได้เปรียญธรรม ๘ ประโยค เปรียญธรรม ๔-๓ ประโยคก็หลายรูป ท่านไม่รู้จักใครแต่ท่านก็พาไปฝากที่สำนักเรียนเอง ไปพูดจนให้เขาเข้าใจความประสงค์ ท่านไม่ทิ้งลูกศิษย์ นานๆ ที่ก็ไปเยี่ยมให้กำลังใจ ไปดูว่าเขาอยู่เขาฉันอย่างไร ไม่ใช่ว่ายกย่องกันเกินเหตุนะ

ผมถือว่าท่านเป็นต้นแบบของพระในการสร้างคนสืบทอดอายุพระพุทธศาสนา

ผู้เขียนได้พูดคุยกับพระอาจารย์รูปหนึ่ง ซึ่งท่านเล่าให้ฟังว่า เป็นลูกศิษย์ที่บวชภาคฤดูร้อนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔ พอจบชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖ แล้วก็บวชเรียนต่อ พอสอบได้เปรียญธรรม ๓ ประโยค เมื่ออายุครบอุปสมบทเป็นพระภิกษุก็ได้กลับมาบวชที่วัดรัตนานุภาพ ซึ่งอาจารย์ท่านบอกว่า ให้ผมบวชเป็นรูปแรกของพระอุโบสถ การสร้างพระอุโบสถของท่านถือว่าสำเร็จแล้ว ได้ให้กำเนิดพระภิกษุในบวรพระพุทธศาสนาก่อนที่ท่านจะหมดลมหายใจ

พระอาจารย์ท่านยังได้เล่าให้ฟังอีกว่า ตอนที่เป็นสามเณรไม่ค่อยได้กลับมา เพราะทางวัดไม่อนุญาตให้กลับบ้านเท่าไหร่ กลับมาก็ปีละครั้ง พอบวชเป็นพระแล้วก็กลับมาบ่อย ก็ได้เห็นจริยาวัตรของพระอาจารย์พระครูประโชติฯ ท่านเป็นคนเรียบง่าย ใจเด็ดเดี่ยว ไม่ขอความช่วยเหลือจากใคร ย้อนหลังไปสองปีก่อน ในช่วงประมาณหนึ่งทุ่มกว่าๆ เคยมีวัยรุ่นประมาณ ๕-๖ คนมาเคาะกุฏิพระถามหาท่าน ท่านก็ไม่ให้เล่าให้ใครฟัง มาช่วงหลังๆ ก็เหมือนท่านจะรู้ตัว เวลาว่างๆ ช่วงบ่ายท่านก็จะนั่งสมาธิในโบสถ์เป็นชั่วโมง

ท่านจะพูดบ่อยๆ ว่า อาจารย์จะไม่อยู่แล้วนะจะไปอยู่ที่สงบ เวลาฉันข้าวด้วยกันก็จะพูด  มีครั้งหนึ่งที่ท่านพูดเหมือนสังหรณ์ว่า ถ้าท่านตายให้เอากระดูกท่านมาไว้ฐานพระใต้โบสถ์ และชาติหน้าขอให้อายุยืน

        ครั้งสุดท้ายที่มาเยี่ยมท่านไม่กี่วันก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ท่านบอกว่า

งานลูกนิมิตกลับมาช่วยนะ  

“ไม่ตายไม่ขอเลิกทำความดี” น้อมเศียรเกล้าอาจาริยบูชา รำลึกปณิธานพระครูประโชติรัตนานุรักษ์ (สว่าง จนฺทวํโส) ๔ ปีแห่งการจากไปของพระผู้เสียสละตนเพื่อให้เกิดสันติสุขในจังหวัดชายแดนภาคใต้

และเพราะความเป็น “ต้นแบบของพระในการสร้างคนสืบทอดอายุพระพุทธศาสนา” นี้เอง มาจากชีวิตของท่านที่อุทิศเพื่อพระพุทธศาสนาแล้ว ดังปณิธานของท่านว่า “ไม่ตายไม่ขอเลิกทำความดี” นั้นมีความหมายลึกซึ้งนัก และเมื่อท่านทำความดีมาตลอดชีวิต คุณธรรมความดีในตัวท่านจึงไม่ตาย และสืบทอดมายังพุทธบุตรต่อมาจนถึงทุกวันนี้

กราบขอบพระคุณ เพจ ท่านขาว วัดบูรพาราม ปัตตานี

สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศฯ

“ไม่ตายไม่ขอเลิกทำความดี” น้อมเศียรเกล้าอาจาริยบูชา รำลึกปณิธานพระครูประโชติรัตนานุรักษ์ (สว่าง จนฺทวํโส) ๔ ปีแห่งการจากไปของพระผู้เสียสละตนเพื่อให้เกิดสันติสุขในจังหวัดชายแดนภาคใต้

The post “ไม่ตายไม่ขอเลิกทำความดี” น้อมเศียรเกล้าอาจาริยบูชา รำลึกปณิธานพระครูประโชติรัตนานุรักษ์ (สว่าง จนฺทวํโส) ๔ ปีแห่งการจากไปของพระผู้เสียสละตนเพื่อให้เกิดสันติสุขในจังหวัดชายแดนภาคใต้ appeared first on Manasikul Online.

บททดสอบ
ศักยภาพของมนุษย์ สะท้อนให้เห็น

ค่าแห่งคำอธิษฐาน

การตั้งความปรารถนาอย่างแน่วแน่
ที่จะทำเรื่องใดเรื่องหนึ่งให้บรรลุเป้าหมาย
เป็นเรื่องของใจที่มุ่งมั่นจะทำเรื่องที่กำหนดไว้ให้สำเร็จ
จะสำเร็จได้หรือไม่นั้น อยู่ที่การลงมือทำด้วยตนเอง.

๑ คำอธิษฐานของสุเมธดาบส

              ย้อนกลับไปเมื่อสักประมาณ ๔ อสงไขยกับอีกแสนกัป ก่อนพระพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน  เมื่อครั้งที่พระองค์เสวยพระชาติเป็น “สุเมธดาบส”

              วันหนึ่งในสมัยนั้น  มีข่าวว่าพระทีปปังกรพุทธเจ้า (หมายถึง ผู้ยังแสงสว่างให้เกิดขึ้น) พระพุทธเจ้าองค์แรกเมื่อครั้งนั้น  จะเสด็จผ่านหมู่บ้านหนึ่งที่สุเมธดาบสอาศัยอยู่พอดี  แต่ด้วยความที่หมู่บ้านนั้นมีขวากหนามเต็มไปหมดในทางที่พระองค์จะเสด็จผ่าน  ชาวบ้านจึงรีบมาทำความสะอาดนำขวากหนามออก เพื่อให้พระองค์พร้อมทั้งพระสาวกเดินทางอย่างสะดวก แต่ยังไม่ทันเสร็จ พระพุทธเจ้าพร้อมพระสาวกอีก ๔ แสนรูป ก็เสด็จมาถึงแล้ว พอดีว่ายังเหลือบ่อโคลนขวางหน้าอยู่ สุเมธดาบส  จึงทำสิ่งที่น่าประทับใจอย่างยิ่ง  โดยการนอนทอดตัวขวางบ่อโคลนนั้น  และกราบทูลพระทีปังกรพุทธเจ้าว่า  ขอให้พระองค์กับคณะสงฆ์เดินเหยียบไปบนตัวของข้าพระองค์  เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเหยียบบ่อโคลนนั้น  พร้อมอธิษฐานจิตว่า 

“ เราปรารถนาจะเป็นอย่างพระทีปังกรพุทธเจ้า
บรรลุพระโพธิญาณ และพามหาชนข้ามวัฏสงสารไปด้วยกัน ”

              หลังจากสุเมธดาบสกราบทูลแล้ว  พระทีปังกรพุทธเจ้าก็เดินมาหยุดที่ศีรษะของสุเมธดาบส  และทรงทราบโดยพระญาณว่า  สุเมธดาบสได้บำเพ็ญบารมีมานานมากแล้ว  บัดนี้เป็นผู้มีเสบียงธรรมพร้อม  สามารถบรรลุธรรมได้ด้วยการฟังธรรมเพียง ๑ คาถาเท่านั้น  แต่ทว่า สุเมธดาบสเป็นผู้แน่วแน่ไม่เปลี่ยนใจ ตั้งใจเป็นพระโพธิสัตว์พร้อมที่จะเป็นพระพุทธเจ้าในอนาคต  จึงตัดสินพระทัยไม่แสดงธรรม แต่ทรงให้พุทธพยากรณ์ไว้ว่า

              “ท่านทั้งหลาย จงดูดาบสผู้มีตบะอันรุ่งเรืองนี้  ดาบสท่านนี้กระทำความปรารถนายิ่งใหญ่  เพื่อความหลุดพ้นจากความทุกข์ในวัฏสงสาร เป็นพระพุทธเจ้าในที่สุด  ท่านสร้างสมพุทธการกระทำ  คือธรรมที่จะทำให้เป็นพระพุทธเจ้ามาแล้วถึง ๑๖ อสงไขย ด้วยความอุตสาหะ  สละชีวิตและเลือดเนื้อเพื่อโพธิญาณมาแล้วนับจำนวนครั้งไม่ได้  ความปรารถนาของท่านนั้นจักสำเร็จในที่สุดนับจาก ๔ อสงไขยกับเศษแสนกัปนี้ไป  ท่านจักตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้านามว่า “โคตมะ”

              ในอัตภาพนั้นของท่าน จักประสูติในตระกูลศากยะเป็นเจ้าชาย มีนครนามว่า กบิลพัสดุ์ เป็นที่อยู่อาศัย พระมารดานามว่ามายา พระบิดานามว่าสุทโธทนะ
              เมื่อท่านมีญาณแก่กล้าแล้วออกมหาภิเนษกรมณ์ เป็นการเสด็จออกบวชครั้งสุดท้าย ในภพนั้น  พระองค์ตั้งจิตอธิษฐานอย่างใหญ่หลวง และมีความเพียรอย่างอุกฤษฏ์  รับข้าวปายาสที่โคนต้นไทร  เสวยที่ฝั่งเเม่น้ำเนรัญชรา  ขึ้นสู่โพธิมณฑล และจักตรัสรู้ที่โคนต้นอัสสัตถพฤกษ์

              หลังตรัสรู้แล้ว นามว่า พระโคตมพุทธเจ้า  ท่านจะมีพระอุปติสสะเป็นอัครสาวกเบื้องขวา พระโกลิตะเป็นอัครสาวกเบื้องซ้าย พระเขมาได้รับยกย่องว่าเป็นผู้มีปัญญามาก พระอุบลวัณณาได้รับยกย่องว่าเป็นผู้มีฤทธิ์มาก พระอานนท์เป็นพุทธอุปัฏฐาก…”

    ชาวเมืองเเละเทวดาทั้งหลายเมื่อได้ฟังคำพุทธพยากรณ์แล้ว ก็พร้อมกันเปล่งคำว่าสาธุกันจนลั่นฟ้าลั่นปฐพี
              หลังจากนั้นพระพุทธเจ้าพร้อมคณะสงฆ์ก็เสด็จผ่านบนร่างกายของสุเมธดาบสไป

              จากนั้นสุเมธดาบสจึงกลับไปบำเพ็ญเพียรที่ป่าหิมพานต์  และได้สำเร็จอภิญญาสมาบัติ  เมื่อสิ้นอายุขัย  จึงได้ไปเกิดบนพรหมโลก และได้บำเพ็ญเพียรมาอีก ๔ อสงไขย จนได้มากำเนิดเป็นพระพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน

หนังสืออ้างอิง จากพระไตรปิฎก

– อรรถกถา เอกกนิบาตชาดก อปัณณกวรรค

นิทานกถา ว่าด้วยทูเรนิทาน อวิทูเรนิทาน สันติเกนิทาน
อปัณณกชาดก ว่าด้วยการรู้ฐานะและมิใช่ฐานะ
หน้าต่างที่ ๒ / ๙.

ค่าแห่งคำอธิษฐาน ๑. คำอธิษฐานของสุเมธดาบส
เรียบเรียงโดย พระครูอมรโฆสิต (ปรีชา สาเส็ง)

The post ค่าแห่งคำอธิษฐาน ๑. คำอธิษฐานของสุเมธดาบส เรียบเรียงโดย พระครูอมรโฆสิต (ปรีชา สาเส็ง) appeared first on Manasikul Online.