บทที่ ๒ อาตาปี สติมา สัมปชาโน ๓ คำที่สำคัญ

การจะรู้กองลมทั้งปวงได้ต้องดำเนินไปใน ๓ ขั้นตอน เรียกว่า อาตาปี สติมา สัมปชาโน คือ

๑.มีสติยึดลมหายใจเข้า ลมหายใจออกให้ได้ ถ้าเผลอสติหลุดลอยออกไปจากการรู้ลมหายใจก็ให้มีสติยกจิตขึ้นสู่ลมหายใจใหม่อีกครั้ง มีความเพียรทำอย่างนี้อยู่บ่อยๆ เป็นไปอย่างต่อเนื่อง ด้วยความเพียรพยายามไม่หยุดหย่อน ใช้ความอดทน หนักแน่น เด็ดเดี่ยว แผดเผาความเกียจคร้าน ความเบื่อหน่าย ความเหลาะแหละออก เหมือนใช้ความร้อนของไฟเผาเหล็กตีเอาสนิมเหล็กออกให้เหลือเนื้อเหล็กกล้าแท้ๆ

๒.เมื่อสติสามารถยึดลมหายใจเข้าออกได้แล้วก็ตามศึกษา คือเพียรพยายามตามพิจารณาดู สำเหนียกรู้ตลอดลมหายใจเข้าออกว่า เป็นอย่างไร เมื่อหายใจเข้า รู้สึกอย่างไร ดูความหยาบ ดูความบางเบา ดูความละเอียดละเมียดละไมของลมหายใจที่ถูกดึงเข้าผ่านโพรงจมูก รู้สึกเหมือนลมหายใจกระจายตัวบางเบาอยู่หน้าผากด้านใน รู้ลมหายใจที่หยาบ และบางเบาละเอียดลงไปตามลำดับ จนรับรู้ได้เหมือนกับว่าลมหายใจหายไป

ลมหายใจหายไปก็รู้ ลมหายใจกลับมาปรากฏก็รู้

 คำว่า “ตามศึกษา” ในที่นี้ก็คือความเพียรพยายามในการเพ่งการรับรู้  เพ่งความสนใจ การน้อมใจไปอยู่กับลมหายใจ การน้อมใจไปตามดูความเป็นไปของลมหายใจ ตลอดจนการรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนึกคิดที่เกิดขึ้นขณะหายใจเข้าออก

๓.เมื่อมีสติกำหนดรู้ลมหายใจเข้าออกอยู่อย่างนั้น และรับรู้ได้ว่าลมหายใจกำลังแปรเปลี่ยนสภาพจากหยาบไปสู่ความละเอียดลงตามลำดับ ลมหายใจจะเหลือน้อยลง น้อยลงทุกขณะ จนรู้สึกรับรู้ได้ว่าลมหายใจหายไป จะเหลือเพียงความรู้เท่านั้นที่รู้อยู่อย่างนั้น จะเกิดภาวะของปีติ ลิงโลดใจสุขใจอย่างประหลาดผุดขึ้นมาแทนที่ จิตจะละจากลมหายใจหันมายึดปีติเป็นอารมณ์

หายใจเข้าก็ให้รู้ว่าปีติเป็นอย่างนี้นี่เอง

หายใจออกก็ให้รู้ว่าปีติเป็นอย่างนี้นี่เอง

หายใจเข้าก็ให้รู้ว่าสุขเป็นอย่างนี้นี่เอง

หายใจออกก็ให้รู้ว่าสุขเป็นอย่างนี้นี่เอง

ให้รู้ด้วยว่า อาการที่ลมหายใจปรากฏเคลื่อนไหวเข้าออกผ่านจมูกเป็น “กาย” เพราะลมหายใจเป็นส่วนของกายที่หายใจเข้าออกอยู่ตามธรรมชาติ

การกำหนดเห็นลมหายใจเข้าออกได้ชัดเจนเป็น “สติ”  

ส่วนการตามรู้ลมหายใจเข้าออกได้ตลอดสาย ตลอดจนอาการอื่นๆ ที่เกี่ยวเนื่องกับลมหายใจเป็นความรู้ตัว เป็น“ปัญญา” หรือ  “ญาณ”

ลมหายใจเข้า-ออกเป็น “กาย”

การประคองจิตให้ยึดลมหายใจไว้ได้เป็น “สติ”

การตามรู้ลมหายใจเข้าออกได้ตลอดสายเป็น “ปัญญา”

หรือ “ญาณ”

เมื่อสติเติบโตขึ้นตามลำดับ ความรู้สึกตัวก็ชื่อว่าเติบโตขึ้นตามไปด้วยเช่นกัน เหมือนแก่นของต้นไม้จะค่อยๆ โตขึ้นตามขนาดต้นไม้ ไม่ก่อนไม่หลัง พอดีพองามกัน

 “ความคิด” กับ “ความรู้สึกตัว” เป็นคนละอย่างกัน แต่เป็นเงาของกันและกัน

ความรู้สึกตัวเป็นปัญญาที่คอยรู้เท่าทันความคิด

พอเราฝึกให้เกิดความรู้สึกตัวมากเข้า ความรู้สึกตัวก็จะมีกำลังขึ้นมา เมื่อความรู้สึกตัวมีกำลังมากกว่าความคิด พอความคิดเกิดขึ้นมา ความรู้สึกตัวก็จะเกิดตามมารู้ความคิดได้ตลอดเหมือนเงาคนในที่แจ้ง

ฝึกการมีสติจนทำให้ความรู้สึกตัวกลายเป็นเงาของความคิด

  คิดเมื่อไหร่รู้เมื่อนั้น คิดเมื่อไหร่รู้สึกตัวเมื่อนั้น

การเฝ้าดูลมหายใจก็เหมือนนายพรานดักยิงกวาง พอเห็นพุ่มไม้ไหวแวบๆ ก็รู้ทันทีว่ามีสัตว์วิ่งผ่านไป แต่มองเห็นยังไม่ชัด พอนั่งจดจ่อซุ่มดูอยู่นิ่งๆ ได้เห็นกวางชัดขึ้น จึงเพ่งจับจ้องเอาไว้ไม่ให้คลาดสายตา จนรู้แน่ชัดว่าเป็นกวาง การดูลมหายใจก็เช่นเดียวกัน ลมหายใจก็เหมือนกวาง นายพราน คือ สติ ตอนแรกเห็นลมหายใจยังไม่ชัด ต้องอดทนนั่งเฝ้าดูบ่อยครั้งเข้าจึงจะค่อยๆ เห็นชัดขึ้น

การอดทนเพียรพยายามเพ่งจับจ้องจนเห็นลมหายใจชัดทุกมุม หายใจเข้าก็รู้ หายใจออกก็รู้ หายใจเข้าออกสั้นก็รู้ หายใจเข้าออกยาวก็รู้ลมหายใจหยาบก็รู้ ลมหายใจละเอียดก็รู้ ลมหายใจหายไปก็รู้ ลมหายใจกลับมาปรากฏก็รู้  ความคิดเกิดขึ้นก็รู้ ความคิดหายไปก็รู้ เหมือนนายช่างผู้ชำนาญการเจียระไนเพชร ส่องรู้ทุกเหลี่ยมมุมของเพชรที่ถูกเจียระไนแล้วอย่างวิจิตร ืเหมือนนักอักษรศาสตร์ผู้ชำนาญในการใช้คำ ให้เกิดความวิจิตรงดงาม ย่อมรู้วิธีเพิ่มคำลดคำเพื่อให้เนื้อความสละสลวย

รู้ลมหายใจอยู่อย่างนี้ “เป็นปัญญา”

สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๒ อาตาปี สติมา สัมปชาโน ๓ คำที่สำคัญ เขียนโดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ”

ส่วนหนึ่งจาก “คำนำ”

สุดทางจงกรมเป็นหนังสือเกี่ยวกับการปฏิบัติสมาธิในเบื้องต้น โดยอาศัยหลักมหาสติปัฏฐาน ๔ เป็นแนวทาง เป็นภาคต่อจากเล่ม “สมาธิเบื้องต้นสำหรับชาวบ้าน ภาค ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับสมาธิ” ที่ได้พิมพ์ไปแล้ว เมื่อปีพุทธศักราช ๒๕๕๒

เนื้อหาในหนังสือเป็นการหยิบเอาข้อคิดจากการปฏิบัติมารวบรวมไว้ เพื่อเป็นแนวทางสำหรับผู้เริ่มสนใจในทางปฏิบัติเหมือนการทำแผนที่สภาวะอารมณ์ที่เกิดขึ้นขณะปฏิบัติสมาธิ แล้วทำเครื่องหมายตรงจุดที่สำคัญเป็นสัญลักษณ์เอาไว้

ผู้เขียนใช้เวลาเรียบเรียงขณะถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำ ระหว่าง พ.ศ. ๒๕๖๑-๒๕๖๒ รวมระยะเวลาที่ถูกขุมขัง ๔๕๐ วัน ช่วงเวลานั้นเหมือนกำลังลอยคออยู่กลางทะเลลึก ทั้งยังต้องเผชิญกับคลื่นมหาสมุทรของพายุร้ายที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ท่ามกลางค่ำคืนที่มืดมิดไม่เห็นฝั่ง

“ความหวัง คือ แสงสว่างเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่

แม้มองไม่เห็นฝั่งก็จะไปให้ถึงฝั่ง”

ในระหว่างนั้น ได้ใช้สมาธิภาวนาเป็นเครื่องดำรงอยู่ เพื่อเตรียมจิตให้พร้อมในการเผชิญหน้ากับความทุกข์เข็ญใดๆ บรรดามี  ซึ่งกำลังรออยู่ข้างหน้า หลังออกจากการนั่งสมาธิในแต่ละวัน ได้บันทึกสภาวะจิตขณะนั้นๆ เอาไว้ แล้วนำมาเรียบเรียงเป็นหนังสือ ชุด สมาธิเบื้องต้นสำหรับชาวบ้าน จนเสร็จสิ้นบริบูรณ์

The post สุดทางจงกรม : สมาธิเบื้องต้นสำหรับลงมือปฏิบัติ (มหาสติปัฏฐาน ๔) บทที่ ๒ อาตาปี สติมา สัมปชาโน ๓ คำที่สำคัญ เขียนโดย พระราชกิจจาภรณ์ (พระมหาเทอด ญาณวชิโร) “ญาณวชิระ” appeared first on Manasikul Online.

“ขอให้ท่านทั้งหลาย เชื่อตามที่พระพุทธเจ้าสอน พยายามประคองให้จิตของเราสงบให้มากที่สุด เท่าที่จะทำได้ อย่างที่โบราณท่านสอนว่า แม้แต่จะสิ้นลมหายใจ ก็ต้องมีคนบอกว่า อรหัง ๆ ชี้นำทาง ให้เห็นว่า เป็นทางไปของพระพุทธเจ้าเป็นอย่างนี้ แล้วจะเกิดความรู้สึกว่า จิตใจโล่ง

“จิตโล่งแล้ว ถ้าไปเกิดใหม่ ก็ไปเกิดดี

ถ้าจิตไม่โล่ง ไปปเกิดใหม่ ก็จะตรงกันข้ามกับที่ดี”

“ท่านทั้งหลายก็ต้องการที่ดีเหมือนกัน อาตมาก็ต้องการที่ดีเหมือนอย่างท่าน ท่านทั้งหลายก็ต้องการเหมือนอาตมา คือ ไม่มีใครสักคนเดียวที่อยากให้ทุกข์ อาตมาก็ไม่อยากทุกข์ ทั้ง ๆ ที่ไม่อยากทุกข์ บางทีก็หลงไปหยิบเอาความทุกข์มาใส่ไว้ในใจตน หยิบเอาความทุกข์ของคนอื่นมาเป็นความทุกข์ของตัวเอง

“พระพุทธเจ้าท่านสอนว่า ให้ทำด้วยความรู้สึกว่า เราทำอะไร ก็ให้รู้ตัวอยู่ว่าเราทำอะไร เมื่อรู้ตัวว่าเราทำอะไร ก็เป็นเรื่องของสติสัมปชัญญะ คำว่า “สติสัมปชัญญะ” แม้เป็นคำบาลี แต่ท่านทั้งหลายพอจะเข้าใจ เพราะใช้ในภาษาไทยมาก” (จากหนังสือ “สุขทุกข์อยู่ที่ใจ” : สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) อดีตประธานคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช พิมพ์ครั้งที่ ๘ โดย สำนักพิมพ์อนันตะ พุทธศักราช ๒๕๕๖ )

๓ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ คณะสงฆ์วัดสระเกศ ฯ เริ่มสร้าง “พิพิธภัณฑ์ชาติภูมิ เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ)” ที่เกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี

เมื่อวันพฤหัสบดีที่ ๓ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ พระเดชพระคุณ พระพรหมสิทธิ (ธงชัย สุขญาโณ) เจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร และกรรมการมหาเถรสมาคม พร้อมด้วยคณะสงฆ์วัดสระเกศ ฯ เดินทางไปยังบ้านเกิดเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ) เพื่อเตรียมสร้าง “พิพิธภัณฑ์ชาติภูมิ เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ)” ที่เกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วันพฤหัสบดี ที่ ๓ เดือน ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ เวลา ๐๙.๓๙ น.

คณะสงฆ์วัดสระเกศ ฯ เริ่มสร้าง “พิพิธภัณฑ์ชาติภูมิ เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ)” ที่เกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี

พระเดชพระคุณพระพรหมสิทธิ เจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร กรรมการมหาเถรสมาคม เป็นประธานประกอบพิธีลงไม้มงคล “อาคารพิพิธภัณฑ์ชาติภูมิ” สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ) ณ บ้านเฉวง ตำบลบ่อผุด อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งเป็นบ้านเกิดเจ้าประคุณสมเด็จฯ ในวันพฤหัสบดี ที่ ๓ เดือน ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗

โดยพระเดชพระคุณพระพรหมสิทธิ ได้มอบทุนตั้งต้นในการสร้าง “อาคารพิพิธภัณฑ์ชาติภูมิ” สมเด็จพระพุฒาจารย์(เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ) จำนวน ๒,๐๐๐,๐๐๐ บาท (สองล้านบาทถ้วน)

พระปัญญาวชิราภรณ์ ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร ได้เป็นตัวแทนลูกหลานชาวเกาะสมุยกล่าวรายงาน ความตอนหนึ่งว่า

เนื่องด้วยคณะสงฆ์วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร และคณะศิษยานุศิษย์ ในหลวงพ่อเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ) พร้อมด้วยบรรดาญาติพี่น้อง หลาน ๆ และ ชาวเกาะสมุยทุกท่าน ต่างก็มีความสำนึกระลึกถึงพระคุณของหลวงพ่อเจ้าประคุณสมเด็จฯ อย่างสูงยิ่งตลอดมา ด้วยสำนึกในกตัญญูกตเวทิตาธรรมที่หลวงพ่อเจ้าประคุณสมเด็จฯ ได้พร่ำสอนอยู่อย่างสม่ำเสมอ

ดังนั้น คณะสงฆ์วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร โดยการนำของพระเดชพระคุณพระพรหมสิทธิ ผู้เป็นเจ้าอาวาสวัดสระเกศ รูปปัจจุบัน จึงได้มีเจตนาปรารภอย่างแรงกล้าในการที่จะก่อสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์เพื่อเป็นอนุสรณ์เครื่องระลึกถึง ถวายแต่หลวงพ่อเจ้าประคุณสมเด็จฯ ให้ตั้งอยู่ในชาติภูมิ ถิ่นกำเนิดของหลวงพ่อเจ้าประคุณสมเด็จฯ ไว้บนเกาะสมุยแห่งนี้

จึงได้นำความประสงค์ดังกล่าวไปปรึกษากับคุณเบญจมาศ โชคคณาพิทักษ์ ผู้เป็นหลานสาวของหลวงพ่อเจ้าประคุณสมเด็จฯ ซึ่งได้ปรารถเรื่องดังกล่าวกับคณะสงฆ์วัดสระเกศมาโดยตลอด ได้มีความเห็นร่วมกันว่าควรก่อสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์บนที่ดินแปลงนี้ ซึ่งเป็นที่มรดกประจำตระกูล และอยู่ในพื้นที่บ้านเฉวง อันเป็นชาติภูมิ ถิ่นกำเนิดของหลวงพ่อเจ้าประคุณสมเด็จฯ ใกล้เคียงสถานถิ่นเดิมมากที่สุด

โดยรูปแบบโครงการที่จะดำเนินการเป็นเบื้องต้นนั้นจะก่อสร้างบ้านทรงจีนไหหลำเลียนแบบบ้านหลังที่ให้กำเนิดหลวงพ่อเจ้าประคุณสมเด็จฯ เสมือนจริง วัตถุประสงค์เพื่อเป็นอาคารพิพิธภัณฑ์ที่ทำการหลังแรกก่อน

ต่อจากนั้นจะได้ดำเนินการก่อสร้างอาคารที่เป็น พิพิธภัณฑ์ดังที่วางรูปแบบไว้ โดยกระผมได้ว่าจ้างสถาปนิกให้ออกแบบบ้านทรงจีนไหหลำดังที่กล่าวตามคำบอกเล่าของคุณเบญจมาศ โชคคณาพิทักษ์ จนได้แบบใกล้เคียงบ้านหลังที่เป็นชาติภูมิที่กำเนิดมากที่สุด แล้วมอบให้คุณเบญจมาศฯ ยื่นแบบขออนุญาต และได้รับใบอนุญาตให้ก่อสร้างได้แล้ว เมื่อเดือนมิถุนายน ๒๕๖๗ ที่ผ่านมา จึงได้ตรวจดูดิถีฤกษ์มงคลในการประกอบพิธีลงไม้มงคล และยกเสาเอกเสาโทอาคารพิพิธภัณฑ์ ตามจารีตประเพณีของวัดสระเกศที่ได้ปฏิบัติสืบกันมา จึงได้วันอันเป็นมงคลคือวันนี้

การดังกล่าวมาทั้งปวงนี้ได้รับการอุปถัมภ์และสนับสนุนทุนทรัพยในการดำเนินการก่อสร้างทั้งหมด ซึ่งมีคุณแม่พรรณีและคุณเบญจมาศ โชคคณาพิทักษ์ เป็นผู้ตั้งต้นให้ จากนั้น บรรดาญาติพี่น้อง หลาน ๆ และชาวเกาะสมุยทุกท่าน จะได้ร่วมสมทบทุนให้การดำเนินการบรรลุวัตถุประสงค์ดังที่ได้ตั้งเจตนาไว้เป็นเบื้องต้น ทุกประการ

บัดนี้ ได้เวลาอันเป็นอุดมมงคลฤกษ์ คือ ฤกษ์ดี ยามดี ตามที่ได้กำหนดไว้แล้ว จึงขอกราบอาราธนาพระเดชพระคุณ พระพรหมสิทธิ ผู้เป็นประธานในพิธี ได้เมตตาประกอบ พิธีลงไม้มงคล และประกอบพิธียกเสาเอกเสาโท เพื่อก่อสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์หลวงพ่อเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ) ให้ปรากฏเป็นทิฏฐานุคติ สืบต่อไปชั่วกาลนาน

๓ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ คณะสงฆ์วัดสระเกศ ฯ เริ่มสร้าง “พิพิธภัณฑ์ชาติภูมิ เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ)” ที่เกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี

 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) เป็นพระมหาเถระที่ได้รับการกล่าวนามถึงมากที่สุดรูปหนึ่ง ในประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนาบนผืนแผ่นดินไทย  ด้วยความเป็น  “ต้นแบบแห่งสงฆ์”  ที่พุทธบริษัทปรารถนาจะได้พบเห็น  อันเป็นหนึ่งในทัสนานุตริยะที่เป็นมงคลยิ่ง  โดยเจ้าประคุณสมเด็จฯ เป็นผู้ริเริ่มวางรากฐานแนวคิดนำพระพุทธศาสนาก้าวเข้าสู่ยุคใหม่  และนำพระพุทธศาสนาไปเผยแผ่ทั่วทุกมุมโลก

 ต้นกำเนิดของครอบครัว

            สมัยก่อนชาวจีนโพ้นทะเลเป็นนักเดินเรืออีกชนชาติหนึ่งที่เข้ามาพึ่งพาอาศัยโพธิสมภารในแผ่นดินไทยบนเกาะสมุย  นอกจากประกอบอาชีพประมง  ทำไร่  ทำสวนแล้ว  ยังประกอบอาชีพค้าขายอันเป็นอุปนิสัยของชาวจีนโดยทั่วไป

ปัจจุบันบ้านของบรรพชนที่เกาะไหหลำยังถูกรักษาไว้ให้อยู่ในสภาพดังเดิม โดยภายในบ้านได้นำภาพของโยมบิดาของเจ้าประคุณสมเด็จฯไปไว้บนแท่นบูชาของบรรพชน

  สำหรับชาวจีนที่อาศัยอยู่ในเกาะสมุยเป็นนักเสี่ยงโชคที่แสวงหาแผ่นดินทอง เพื่อทำการค้าขายส่วนมากเป็นพ่อค้าทางเรือแล่นเรือส่งสินค้าจากกรุงเทพมหานคร แวะรับส่งสินค้าที่สงขลาแล้วมุ่งหน้าสู่สิงคโปร์ และออกจากสิงคโปร์ แวะรับส่งสินค้าที่สงขลาแล้วเข้าสู่กรุงเทพมหานคร สินค้าก็มีมะพร้าว ข้าวสาร  ผลิตผลทางการเกษตรตลอดจนเครื่องอุปโภคบริโภคอื่น ๆ

ในคราวนั้นมีตระกูลที่สืบเชื้อสายมาจากครอบครัวชาวจีนครอบครัวหนึ่ง “แซ่โหย่ว” หรือ “แซ่หยาง”  เดินทางโดยเรือสำเภา  แสวงหาทำเลทองเพื่อทำการค้าขายผ่านกรุงเทพ ฯ และแวะพักที่เกาะสมุยเหมือนพ่อค้าสำเภาทั่วไปได้เห็นเกาะสมุยมีภูมิประเทศดี  น้ำท่าพืชพันธุ์ธัญญาหารอุดมสมบูรณ์จึงได้ตกลงใจลงหลักปักฐานตั้งบ้านขึ้นที่ริมชายหาดเฉวง ตำบลเฉวง โดยยึดอาชีพชาวประมง ทำสวนมะพร้าว และทำการค้าขายสืบเชื้อสายมาบนเกาะแห่งนี้ กลายเป็นตระกูล “โชคชัย” ในปัจจุบัน

ผู้นำครอบครัวตระกูลโชคชัยได้ตั้งร้านค้าขายเครื่องอุปโภคบริโภคต่างๆ  ตลอดจนรับซื้อสินค้าจากชาวเกาะเพื่อขายต่อให้กับพ่อค้าเรือส่งเข้ากรุงเทพฯ บ้าง  สงขลาบ้าง  นครศรีธรรมราชบ้าง  ส่งออกสิงคโปร์บ้าง  ตามแต่พ่อค้าเรือคนไหนต้องการอะไร บางทีเดินทางไกลเอง  จากกรุงเทพ ฯ ไปสิงคโปร์  จากสิงคโปร์ไปกรุงเทพ ฯ ต้องทำหมูเค็มใส่ไหลงเรือสำเภา  เพื่อเป็นเสบียงเดินทางให้กินได้นานแรมเดือน  จนครอบครัวกลายเป็นตระกูลคหบดีที่ มีที่ดินครอบครองจำนวนมากและมีความมั่นคงทางการเงินตระกูลหนึ่งของเกาะสมุย

ความฝันของโยมแม่

            ณ หมู่บ้านชายหาดเฉวง  ตำบลเฉวง  อำเภอเกาะสมุย  จังหวัดสุราษฎร์ธานี  เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์  ถือกำเนิดในตระกูลโชคชัยเมื่อวันที่  ๑๑  มกราคม  พ.ศ. ๒๔๗๑  ตรงกับวันศุกร์  ปีมะโรง เป็นบุตรคนที่ ๕ ในจำนวนบุตรธิดา ๗ คนของตระกูล โยมบิดา ชื่อ นายเลี่ยน  โชคชัย  โยมมารดา ชื่อ นางยี  โชคชัย

*หนังสือสุทธิ เกิดวันศุกร์ ที่ ๑๑ มกราคม ๒๔๗๑

*มีบันทึกด้วยลายมือ เกิดวันศุกร์ ที่ ๘ มีนาคม ๒๔๗๑ เวลาทุ่มเศษ

               ค่ำคืนที่เด็กชายเกี่ยวลืมตาดูโลกนั้น  มารดาฝันเห็นปลาใหญ่รูปร่างแปลกพิกล  ดำมุดผุดว่ายเล่นน้ำทะเลลึกมาแต่ไกล  ครั้นขึ้นฝั่งกลับกลายเป็นช้างเผือกงางอนงามหมอบอยู่หาดทรายหน้าบ้าน  ฝูงสัตว์นานาชนิด  ทั้งสัตว์บกสัตว์น้ำต่างมาชุมนุมกัน  ส่งเสียงระงมเต็มหาดเป็นที่อัศจรรย์ 

ญาติพี่น้องต่างมีความยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้บุตรชาย  ซึ่งจะเป็นผู้สืบต่อธุรกิจค้าขายของตระกูลต่อไป  นายเลี่ยน โชคชัย  (อุ่ยเหลี่ยน แซ่เอี้ยว หรือ หยาง) ผู้เป็นบิดา  และนางยี โชคชัย (แซ่ภู่) ผู้เป็นมารดาได้ให้ชื่อบุตรชายว่า “เกี่ยว” เพื่อเป็นมงคลนามว่าบุตรชายได้ถือกำเนิดในช่วงที่ครอบครัวมีฐานะทางเศรษฐกิจเป็นหลักฐานมั่นคงพรั่งพร้อมทุกอย่างตามฐานะที่คนในสมัยนั้นจะพึงมีพึงได้  เป็นบุพนิมิตว่า บุตรชายถือกำเนิดมาเพื่อเกี่ยวเอาโชคลาภมาสู่วงศ์ตระกูล

เด็กชายเกี่ยว ได้รับการเลี้ยงดูทะนุถนอมกล่อมเกลา ในอ้อมกอดของบุพการีผู้ก่อกำเนิดได้รับความผาสุกตามสภาพที่จะพึงมีพึงเป็น  เฉกเช่นบิดามารดามีให้แก่บุตรด้วยความอบอุ่นรวมกับพี่ๆ น้องๆ บนเกาะสมุยถิ่นกำเนิด

จากหนังสือ “วิถีแห่งผู้นำ : สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร) เรียบเรียงโดย พระครูอมรโฆสิต (ปรีชา สาเส็ง) จัดพิมพ์โดย สถาบันพัฒนาพระวิทยากร อาคารสันติภัควีย์ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร กรุงเทพฯ

ช่องทางติดตามข่าวสารและกิจกรรมของ วัดสระเกศ ราชวรมหารวิหาร กรุงเทพฯ https://www.facebook.com/watsraket/ # วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร

The post ๓ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ คณะสงฆ์วัดสระเกศ ฯ เริ่มสร้าง “พิพิธภัณฑ์ชาติภูมิ เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ)” ที่เกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี appeared first on Manasikul Online.

ราชกิจจานุเบกษา หน้า ๑ เล่ม ๑๔๑ ตอนที่ ๑๙ ข ๑๖ พฤษภาคม ๒๕๖๗

ประกาศ

สถาปณาสมณศักดิ์ และพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์

พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ

พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว

พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ มหิศรภูมิพลราชวรางกูร กิติสิริสมบูรณอดุลยเดช สยามินทราธิเบศรราชวโรดม บรมนาถบพิตร พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ประกาศว่า

 ตามที่ พระพรหมสิทธิ (ธงชัย สุขโข) และพระศรีคุณาภรณ์ (บุญทวี คำมา) ถูกกล่าวหาว่ากระทำการทุจริตและถูกดำเนินคดีอาญา และได้มีพระราชโองการถอดถอนสมณศักดิ์ เมื่อวันที่ ๒๙ พฤษภาคม ๒๕๖๑ นั้น

 บัดนี้ ศาลมีคำพิพากษาคดีถึงที่สุดแล้ว ไม่ปรากฏว่ามีการทุจริตเบียดบังเอาเงินไปเป็นประโยชน์ของตน โดยพฤติการณ์ถือได้ว่าไม่ใช่ความผิดร้ายแรง และมิได้มีการเบียดบังทรัพย์เป็นของตน ประกอบกับไม่มีการกล่าวคำลาสิกขาและสละสมณเพศ ทั้งปรากฏข้อเท็จจริงว่า ยังคงดำรงตนอย่างพระภิกษุโดยตลอดระหว่างถูกคุมขัง จึงมีสภาวะเป็นพระภิกษุ มีสถานะเป็นพระธงชัย สุขญาโณ และพระมหาบุญทวี ปญญาว์โส ซึ่งมหาเถรสมาคมมีมติรับทราบแล้ว เมื่อวันที่ ๑๓ พฤษภาคม ๒๕๖๗

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ ตรี แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๖๑

 จึ่งทรงพระกรุณาโปรดสถาปนาสมณศักดิ์ และพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์ ดังนี้

  ๑. ให้ พระธงชัย สุขญาโณ ดำรงสมณศักดิ์ เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรอง มีราชทินนามตามที่จารึกในหิรัญบัฏว่า พระพรหมสิทธิ กิตติธรรมประยุต วิสุทธิศีลาจาร สุวิธานวรกิจจานุกิจ วิสิฐวิเทศศาสนวราทร มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี สถิต ณ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร พระอารามหลวง กรุงเทพมหานคร

 ๒. ให้ พระมหาบุญทวี ปญฺญาวํโส วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร พระอารามหลวงกรุงเทพมหานคร เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ มีนามว่า พระศรีคุณาภรณ์ 

โดยให้ถือว่าไม่เคยถูกถอดถอนสมณศักดิ์และราชทินนามมาก่อน

ทั้งนี้ ตั้งแต่วันที่ ๑๕ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗

ประกาศ ณ วันที่ ๑๖ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ เป็นปีที่ ๙ ในรัชกาลปัจจุบัน

ที่มา https://ratchakitcha.soc.go.th/documents/30586.pdf

วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

ประวัติพระศรีคุณาภรณ์

(บุญทวี ปญฺญาวํโส)

วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

๑. สถานะเดิม

                บุญทวี นามสกุล คำมา เกิดเมื่อวันที่ ๑๖ มิถุนายน ๒๕๒๐   อายุ ๔๗ ปี อำเภองาว จังหวัดลำปาง

๒. การบรรพชา – อุปสมบท

 พ.ศ. ๒๕๓๓ ได้เข้ารับการบรรพชาเป็นสามเณรที่วัดพระแก้ว จังหวัดเชียงราย

  จากนั้น พ.ศ. ๒๕๔๑ ได้ย้ายมาสังกัดและจำพรรษา ณ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร

และต่อมา เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๔๓ ได้รับการอุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร โดยมีเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ)  อดีตเจ้าอาวาสวัดสระเกศ, อดีตประธานคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช เป็นพระอุปัชฌาย์  ได้รับนามฉายาว่า “ ปญฺญาวํโส ”

๓. การศึกษา

  พ.ศ. ๒๕๓๕ สำเร็จการศึกษานักธรรมชั้นเอก สำนักเรียนวัดป่างิ้ว  จังหวัดเชียงราย

  พ.ศ. ๒๕๓๙ สำเร็จการศึกษาเปรียญธรรม ๗ ประโยค สำนักเรียน  วัดยานนาวา กรุงเทพมหานคร

   พ.ศ. ๒๕๔๕ สำเร็จการศึกษาอนุปริญญา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์

    พ.ศ. ๒๕๔๖ สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช สาขาวิทยาการจัดการ

    พ.ศ. ๒๕๔๘ สำเร็จการศึกษาปริญญาโท มหาวิทยาลัยเกริก สาขา     การบริหารการตลาด

๔. การสนองงานภายในวัดสระเกศ 

๑. เป็นครูสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรม

๒. เป็นพระภิกษุผู้ถวายการอุปัฏฐากประธานคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช (สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ))

๓. เป็นเลขานุการแม่กองงานพระธรรมทูต รูปที่ ๔

๔. เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

๕. เป็นรองประธานอำนวยการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคง แห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์

 ๖. เป็นรองประธานคณะกรรมการอำนวยการพัฒนาหลักสูตรพระวิทยากรสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคง แห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์

  ๗. เป็นผู้ช่วยเลขานุการสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคง แห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์

  ๘. เป็นคณะกรรมการเขียนแผนยุทธศาสตร์ สำนักงานกำกับดูแลพระธรรมทูตไปต่างประเทศ

  ๙. เป็นรองประธานอำนวยการพัฒนาหลักสูตรพระธรรมทูตสายต่างประเทศ เชิงปฏิบัติการ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรม และความมั่นคง แห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์

  ๑๐. ได้รับพระบัญชาสมเด็จพระสังฆราชแต่งตั้งให้เป็นผู้ช่วยหัวหน้าสำนักงานกำกับดูแลพระธรรมทูตไปต่างประเทศ

๕. การสนองงานคณะสงฆ์

พ.ศ. ๒๕๓๖ เป็นอาจารย์สอนความรู้นักธรรมชั้นเอก ประจำสำนักเรียนวัดป่างิ้ว จังหวัดเชียงรายพ.ศ. ๒๕๓๗ เป็นอาจารย์สอนความรู้ภาษาบาลี ระดับชั้นเปรียญธรรม ๓ ประโยค ประจำสำนักเรียนวัดป่างิ้ว จังหวัดเชียงราย

 พ.ศ. ๒๕๓๘ เป็นอาจารย์สอนความรู้ภาษาบาลี ระดับชั้นเปรียญธรรม ๔ ประโยค ประจำสำนักเรียนวัดป่างิ้ว จังหวัดเชียงราย

  พ.ศ. ๒๕๔๒ เป็นอาจารย์สอนความรู้ภาษาบาลี ระดับชั้นประโยค ๑-๒ ประจำสำนักเรียนวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร

   พ.ศ. ๒๕๔๓ – ๒๕๔๕ เป็นอาจารย์สอนความรู้ภาษาบาลี ระดับชั้นเปรียญธรรม ๓ ประโยค ประจำสำนักเรียนวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร  กรุงเทพมหานคร

   พ.ศ. ๒๕๔๓ – ๒๕๕๖ ได้รับมอบหมายจากคณะสงฆ์วัดสระเกศ ให้เป็นพระภิกษุผู้ถวายการอุปัฏฐากเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) อดีตเจ้าอาวาสวัดสระเกศ และอดีตประธานคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช

     พ.ศ. ๒๕๔๕ – ๒๕๖๐ เป็นกรรมการอำนวยการเรียนการสอนพระปริยัติธรรม แผนกนักธรรม-บาลี และเป็นกรรมการอำนวยการสอบบาลีสนามหลวง เปรียญธรรม ๖ ประโยค ของแม่กองบาลีสนามหลวง สนามสอบส่วนภูมิภาค สนามสอบวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร

  พ.ศ. ๒๕๕๒ มหาเถรสมาคม ได้มีบัญชาแต่งตั้งเป็นเลขานุการแม่กองงานพระธรรมทูต รูปที่ ๔

   พ.ศ. ๒๕๕๔ ได้รับพระบัญชาสมเด็จพระสังฆราช แต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร ฝ่ายการศึกษา

   พ.ศ. ๒๕๕๗ ได้รับมอบหมายจากคณะสงฆ์วัดสระเกศ ให้เป็นเจ้าคณะ ๖ (อาคารตติยกวี) ให้เป็นผู้ปกครอง กำกับ ดูแล พระภิกษุ สามเณร และ ศิษย์วัด ภายในคณะ ๖

    พ.ศ. ๒๕๕๘ ได้รับคำสั่งแต่งตั้งจากเจ้าอาวาสวัดสระเกศ (พระพรหมสิทธิ) ให้เป็นคณะกรรมการบูรณะพระอารามวัดสระเกศ ตามคำสั่งเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร คำสั่งที่ ๑๖/๒๕๕๘ ลงวันที่ ๒๓ ธันวาคม ๒๕๕๘

   พ.ศ. ๒๕๕๘ ได้รับพระบัญชาสมเด็จพระสังฆราช แต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเลขานุการสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคง แห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์

     พ.ศ. ๒๕๕๘ ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการดำเนินงานศูนย์ช่วยเหลือผู้ประสบภัยแผ่นดินไหว ประเทศเนปาล

    พ.ศ. ๒๕๕๘ ได้รับพระบัญชาสมเด็จพระสังฆราช แต่งตั้งเป็นผู้ช่วยหัวหน้าสำนักงานกำกับดูแลพระธรรมทูตไปต่างประเทศ

 พ.ศ. ๒๕๕๘ ได้รับแต่งตั้งจากประธานดำเนินงานสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคง แห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์  วัดสระเกศ ให้เป็นคณะทำงานโครงการศูนย์กลางการเผยแผ่กิจการพระพุทธศาสนา

พ.ศ. ๒๕๕๙ ได้รับแต่งตั้งจากประธานดำเนินงานสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคง แห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์  วัดสระเกศ ให้เป็นรองประธานกรรมการคณะกรรมการอำนวยการพัฒนาหลักสูตร พระวิทยากร

พ.ศ. ๒๕๕๙ ได้รับแต่งตั้งจากประธานดำเนินงานสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคง แห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์  วัดสระเกศ ให้เป็นรองประธานคณะกรรมการอำนวยการดำเนินโครงการจัดตั้งสถาบันพัฒนาพระวิทยากร

 พ.ศ. ๒๕๕๙ ได้รับแต่งตั้งจากประธานดำเนินงานสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคง แห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์   วัดสระเกศ ให้เป็นคณะกรรมการเขียนแผนยุทธศาสตร์สำนักงานกำกับดูแลพระธรรมทูตไปต่างประเทศ

พ.ศ. ๒๕๖๐ ได้รับแต่งตั้งจากประธานดำเนินงานสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคง แห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์  วัดสระเกศ ให้เป็นรองประธานอำนวยการพัฒนาหลักสูตรพระธรรมทูตสายต่างประเทศเชิงปฏิบัติการ

พ.ศ. ๒๕๖๐ ได้รับแต่งตั้งจากประธานดำเนินงานสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคง แห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์  วัดสระเกศ ให้เป็นรองประธานอำนวยการพัฒนาหลักสูตรผู้นำการเปลี่ยนแปลงบนรากฐานคุณธรรมจริยธรรม

๖. สมณศักดิ์

 พ.ศ. ๒๕๕๔ ได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ พระราชทานสมณศักดิ์ให้เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ มีราชทินนามที่ “พระศรีคุณาภรณ์”  

  พ.ศ.๒๕๖๑ ได้มีประกาศราชกิจจานุเบกษา ลงวันที่ ๓๐ พฤษภาคม ๒๕๖๑ ให้ถอดถอนสมณศักดิ์พระศรีคุณาภรณ์ (บุญทวี คำมา) วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร 

พ.ศ. ๒๕๖๗ ราชกิจจานุเบกษา ประกาศให้ พระมหาบุญทวี ปญฺญาวํโส วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร พระอารามหลวงกรุงเทพมหานคร เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ มีนามว่า พระศรีคุณาภรณ์ โดยให้ถือว่าไม่เคยถูกถอดถอนสมณศักดิ์และ ราชทินนามมาก่อน ทั้งนี้ ตั้งแต่วันที่ ๑๕ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ ประกาศ ณ วันที่ ๑๖ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ เป็นปีที่ ๙ ในรัชกาลปัจจุบัน

“ขุนเขาย่อมมีวันทลาย สายน้ำย่อมมีวันเปลี่ยนทาง แต่ปณิธานมหาบุรุษไม่เปลี่ยนแแปลง” ภาคพิเศษ ๒ “ชีวิตและการเดินทางของพระศรีคุณาภรณ์ (บุญทวี ปญฺญาวํโส)”

รำลึกวันมหาปีติ

“ขุนเขาย่อมมีวันทลาย สายน้ำย่อมมีวันเปลี่ยนทาง แต่ปณิธานมหาบุรุษไม่เปลี่ยนแแปลง” จากหนังสือ “ทศชาติ ปณิธานมหาบุรุษไม่เปลี่ยนแปลง” ฉบับ ญาณวชิระ ได้เรียบเรียงขึ้นใหม่ จัดพิมพ์ขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๙๐ พรรษา ๑๒ สิงหาคม ๒๕๖๕

และได้นำทูลเกล้าฯ ถวายพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ ๒๐ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๕ เวลา ๒๐.๒๓ น.

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี เสด็จออก ณ พระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต พระราชทานพระบรมราชวโรกาสให้ นายวิษณุ เครืองาม รองนายกรัฐมนตรี นำ พระสงฆ์ และคณะบุคคล เฝ้าและเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท ถวาย และทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายหนังสือ “ทศชาติ ปณิธานมหาบุรุษไม่เปลี่ยนแปลง” ฉบับญาณวชิระ พระพุทธรูป และทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายเงิน เพื่อทรงใช้สอยตามพระราช อัธยาศัย

ซึ่งคณะพระเถระ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร
ประกอบด้วย

พระธงชัย สุขญาโณ (อดีตพระพรหมสิทธิ)
พระมหาสังคม ญาณวฑฺฒโน (อดีตพระราชอุปเสณาภรณ์
พระมหาเทอด ญาณวชิโร (อดีตพระราชกิจจาภรณ์)
พระมหาบุญทวี ปญฺญาวํโส (อดีตพระศรีคุณาภรณ์)
พระมหาสมจิตร จิตฺตธมฺโม (พระครูสิริวิหารการ)

ได้เรียบเรียงเรื่องราวในหนังสือขึ้น เพื่อระลึกถึงพระคุณของพระพุทธศาสนาและพระปณิธานอันแน่วแน่ ของพระโพธิสัตว์ ที่ได้ทรงบำเพ็ญพระบารมี ๑๐ ประการ และน้อมรำลึกในพระราชจริยาวัตรของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ที่ได้ทรงบำเพ็ญต่อบวรพระพุทธศาสนา ด้วยพระวิริยะอุตสาหะ เพื่อบูชาพระไตรรัตน์ให้ดำรงอยู่คู่ประเทศไทยสืบไป

วันอาทิตย์ที่ ๑๙ เดือน พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ เวลา ๑๖.๐๐ น.

ขอเรียนเชิญทุกท่าน ร่วมแสดงมุทิตาจิต

กำหนดการ

พิธีอัญเชิญหิรัญบัฏ พัดยศ และเครื่องประกอบสมณศักดิ์ พระราชาคณะเจ้าคณะรอง

ถวายแด่พระพรหมสิทธิ (ธงชัย สุขญาโณ)

อัญเชิญสัญญาบัตร พัดยศ ถวายแด่พระศรีคุณาภรณ์ (บุญทวี ปญฺญาวํโส)

และถวายสัญญาบัตร พัดยศ แด่พระครูสิริวิหารการ (สมจิตร จิตฺตธมฺโม)

วันอาทิตย์ที่ ๑๙ เดือน พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗ เวลา ๑๖.๐๐ น.

ณ พระอุโบสถวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร

เวลา ๑๕.๓๐ น.           

–   พระสงฆ์ และพุทธศาสนิกชน พร้อม ณ พระอุโบสถวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

–   เจ้าหน้าที่สำนักอาลักษณ์และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ และเจ้าหน้าที่สำนักงาน

    พระพุทธศาสนาแห่งชาติ ตั้งขบวนอัญเชิญหิรัญบัฏ, เครื่องประกอบสมณศักดิ์,

    สัญญาบัตร และพัดยศ ณ ลานโพธิ์ลังกา หน้าพระอุโบสถวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

เวลา ๑๖.๐๐ น.          

  –   ขบวนอัญเชิญหิรัญบัฏ, เครื่องประกอบสมณศักดิ์, สัญญาบัตร และพัดยศ เข้าสู่พระอุโบสถวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร  

  –   ประธาน ฯ  จุดธูปเทียนบูชาพระรัตนตรัย

–   ประธาน ฯ กราบพระรัตนตรัย

–   ประธาน ฯ เปิดกรวยถวายเครื่องราชสักการะเบื้องหน้าพระบรมฉายาลักษณ์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว / ถวายความเคารพ

–   นั่ง ณ เก้าอี้ 

–   เจ้าหน้าที่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ อาราธนาศีล

 –   ประธานสงฆ์ ให้ศีล จบแล้ว

–   เจ้าหน้าที่สำนักอาลักษณ์และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ อัญเชิญหิรัญบัฏ พร้อมเครื่องประกอบสมณศักดิ์ ถวายแด่พระพรหมสิทธิ

–   เจ้าหน้าที่สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ถวายสัญญาบัตรแด่พระพรหมสิทธิ

–   ผู้อำนวยการสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ถวายพัดยศแด่พระพรหมสิทธิ

ลำดับต่อจากนั้น

–   เจ้าหน้าที่สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ถวายสัญญาบัตรแด่พระศรีคุณาภรณ์

–   ผู้อำนวยการสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ถวายพัดยศแด่พระศรีคุณาภรณ์

 ลำดับต่อจากนั้น

–   เจ้าหน้าที่สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ถวายสัญญาบัตรแด่พระครูสิริวิหารการ

–   ผู้อำนวยการสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ถวายพัดยศแด่พระครูสิริวิหารการ

–   ในขณะนั้น พระสงฆ์ทรงสมณศักดิ์ เจริญชัยมงคลคาถา เสร็จแล้ว  

–   ผู้มีเกียรติถวายเครื่องไทยธรรมแด่พระสงฆ์เจริญชัยมงคลคาถา

–   พระสงฆ์ทั้งนั้น อนุโมทนา

–   พระพรหมสิทธิ ถวายอดิเรก

–   ประธาน ฯ กรวดน้ำ รับพร

–   เสร็จพิธี   –

–   พระพรหมสิทธิ มอบของที่ระลึก

–   คณะสงฆ์วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร ประกอบพิธีสามีจิกรรมถวายพระพรหมสิทธิ

เวลา ๑๗.๐๐ น.  

   –   ตั้งขบวนอัญเชิญหิรัญบัฏ เครื่องประกอบสมณศักดิ์ สัญญาบัตร และพัดยศ ออกจากพระอุโบสถ ผ่านลานโพธิ์ลังกา ด้านหน้าพระอุโบสถ ถนนเส้นกลางวัด หยุด ณ พระตำหนักสมเด็จพระสังฆราชญาโณทยมหาเถระ

    –   จัดตั้งประดิษฐานบนโต๊ะหมู่บูชา

   –   พระพรหมสิทธิ จุดธูปเทียนบูชาพระรัตนตรัย

    –   กราบพระรัตนตรัย   

–   พระพรหมสิทธิ จุดธูปเทียนเครื่องทองน้อยเบื้องหน้าพระแท่นประดิษฐานพระอัฐิ เจ้าพระคุณสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (ญาโณทยมหาเถระ) 

  –   พระพรหมสิทธิ, พระศรีคุณาภรณ์ และพระครูสิริวิหารการ ถวายพานธูปเทียนแพ กระทำสามีจิกรรมเบื้องหน้าพระแท่นประดิษฐานพระอัฐิเจ้าพระคุณสมเด็จ พระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (ญาโณทยมหาเถระ) , เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (อุปเสณมหาเถระ) พร้อมบูรพาจารย์วัดสระเกศ

–   เจ้าหน้าที่ลาดผ้ารองโยง

–   เจ้าหน้าที่ลาดผ้าภูษาโยง

–   พระพรหมสิทธิ และผู้มีเกียรติทอดผ้าไตรบังสุกุล

–   พระสงฆ์ทรงสมณศักดิ์ พิจารณาผ้าไตรบังสุกุล

–   พระสงฆ์ทั้งนั้น อนุโมทนา

–   กรวดน้ำ รับพร

–   เสร็จแล้ว ตั้งขบวนอัญเชิญสัญญาบัตร และพัดยศ ออกจากพระตำหนักสมเด็จพระสังฆราชญาโณทยมหาเถระ เข้าสู่ศาลาการเปรียญ

 –   จัดตั้งประดิษฐานบนโต๊ะหมู่บูชา

    –   พระพรหมสิทธิ, พระศรีคุณาภรณ์ และพระครูสิริวิหารการ ถวายพานธูปเทียนแพ กระทำสามีจิกรรมเบื้องหน้าแท่นประดิษฐานรูปเหมือนเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ)

    –   ผู้มีเกียรติ พุทธศาสนิกชน และคณะศิษยานุศิษย์ ถวายมุทิตาแด่พระพรหมสิทธิ

    –   มอบของที่ระลึก

             –   เสร็จพิธี   –

หมายเหตุ  การแต่งกาย  – ข้าราชการ ชุดปกติขาว  – ประชาชนทั่วไป ชุดสุภาพ – สุภาพสตรี ชุดไทย สีเหลือง

ประสานงาน  พระครูศรีพิสุทธิศาสตร์ (พระอาจารย์อนุชา)  โทร. ๐๘-๒๙๕๙-๙๓๕๙ , พระครูปลัดพุทธิวงศ์วรวัฒน์ (พระอาจารย์ตาล)  โทร. ๐๖-๔๙๑๙-๖๑๙๕ , พระครูสิทธิสรกิจ (พระอาจารย์พิสุทธิ์)  โทร. ๐๘-๑๘๕๐-๒๙๙๙ และ พระมหาฤทธิชัย ญาณิทฺธิโก (พระอาจารย์เอวิส)  โทร. ๐๘-๔๖๓๕-๑๔๕๒

The post “ขุนเขาย่อมมีวันทลาย สายน้ำย่อมมีวันเปลี่ยนทาง แต่ปณิธานมหาบุรุษไม่เปลี่ยนแแปลง” ภาคพิเศษ ๒ “ชีวิตและการเดินทางของพระศรีคุณาภรณ์ (บุญทวี ปญฺญาวํโส)” appeared first on Manasikul Online.

เราต้องกลับมาพึ่งตนเองให้ได้ก่อน

อย่างที่ท่านอาจารย์พุทธทาส

กลับวัดร้าง ตระพังจิก

พุมเรียง ไชยา สุราษฎร์ธานี

กว่าจะก่อเกิด

เป็นสวนโมกขพลาราม

หลวงปู่ติช นัท ฮันห์

ต้องลี้ภัยไปฝรั่งเศสถึงสี่สิบปี

ก่อเกิดหมู่บ้านพลัมนานาชาติ

กว่าจะได้กลับบ้านเกิดที่เวียดนาม

องค์ดาไลลามะต้องจากบ้านเกิดในทิเบต

สู่อ้อมกอดพระพุทธเจ้าที่อินเดีย

ท่านพระอาจารย์ญาณวชิระก็เช่นกัน

กว่าจะได้กลับวัดสระเกศ ฯ

กว่าที่ทศชาติ ฉบับ ญาณวชิระ

จะได้เผยแผ่ไปทั่วโลกเป็นธรรมทาน

ก็ต้องเสียสละทั้งชีวิต

และยังมีพระเถระ

และครูบาอาจารย์อีกมากมาย

ที่เสียสละชีวิตเพื่อธรรม

แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ท่านมั่นคงไม่หวั่นไหวก็คือ

การฝึกตนอย่างอุกฤษฏ์

เพื่อเป้าหมายโพธิญาณ

และสิ่งที่ดำรงอยู่กับท่านก็คือ

โลกุตระปัญญา

ที่มนุษย์เล็กๆ อย่างเรา

ผู้ปรารถนาจะพ้นทุกข์ในสังสารวัฏ

ต้องฝึกตนให้ได้อย่างท่าน

ให้ได้อย่างครูบาอาจารย์ของเรา

ให้ได้อย่างพระพุทธเจ้า

แม้จะสูญเสียทุกอย่าง

แต่อย่าสูญเสียสติ ปัญญา

ที่จะนำจิตเราไปฝั่งโน้น

ฝั่งที่ไม่ต้องกลับมาอีก

ในวิถีธรรม

ที่พระองค์ทรงค้นพบด้วยพระองค์เอง

และทรงเมตตาเปิดเผยธรรมชาติในตัวเรา

ให้เราได้เรียนรู้ตัวเรา

จนกว่าจะกระจ่างแจ้งจิตใจเราเอง

เมื่อเราพบใจเราเอง

เราจะพบบ้าน

เราจะพบวัด

เราจะพบแม่กับน้องที่เรารักอยู่ที่นั่น

ที่ใจของเราเอง

มนสิกุล : บันทึกการฝึกตน จนกว่าจะพบว่าไม่มีตน หรือความตายอาจมาก่อน ก็ไม่แน่ แต่ก็ได้บันทึก ความตั้งใจที่จะเดินบนเส้นทางอันโดดเดี่ยวและหฤโหดนี้ไปจนกว่าจะสิ้นทุกข์ : ๑๕ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๕

The post “ที่พึ่งอันแท้จริง คือ ใจที่มีสติปัญญาเราเอง” บันทึกการเดินทางด้านใน : มนสิกุล appeared first on Manasikul Online.

ยังทุกข์ไม่พออีกหรือ …

ผู้เขียนถามตนเอง จริงๆ ก็พอแล้วนะ สำหรับความทุกข์ แต่จะเลือกไม่ทุกข์ใจได้อย่างไร นี่สิสำคัญ

“บันทึกฝึกขีดเขียน เล่ม ๑” จึงเกิดขึ้นในระหว่างทางของชีวิตที่ดำเนินไปบนความทุกข์แสนสาหัสที่ผ่านมา กับการทำงานเขียนเล็กๆ ไปด้วย และการเผยแผ่ธรรมะจากพระพุทธเจ้า โดยผ่านงานเขียนของครูบาอาจารย์ก็ทำให้จิตยังมีที่ยึดเหนี่ยวรั้งใจไว้บ้าง จนกระทั่งสามารถมีตนเป็นที่พึ่งแห่งตนได้บ้าง ไม่ล้มระเนระนาดไปกับความทุกข์แสนสาาหัส ก็ตอนที่พบกับความสูญเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังประคองใจไปได้บ้าง แม้ยังยอมรับไม่ได้ ก็ยังมีครูบาอาจารย์รับฟังความทุกข์ในใจอย่างเมตตามาโดยตลอด

การเขียนระบายความทุกข์

ให้ใครสักคนที่ไว้ใจฟัง

จึงเป็นเรื่องสำคัญมาก

แต่ถ้าไม่มีใครที่ไว้วางใจได้เลย การเขียนไดอารี่ (diary) เป็นบันทึกประจำวันไว้อ่านเอง ก็จะทำให้เราได้ทบทวนตัวเอง และหาทางแก้ไขตนเอง จนกว่าจะหลุดออกจากความทุกข์ได้

ไดอารี่ จึงเป็นประดุจเพื่อนสนิทที่รับฟังทุกอย่างเลย หากเรายังไม่พร้อมที่จะเขียนลงเพจของเรา หรือ ยังไม่พร้อมจะเผยแพร่ออกไป การเรียนบันทึก คือ จุดเริ่มต้นของการเยียวยาแผลใจตนเอง ขณะเดียวกัน ก็จะเป็นที่บ้านที่บ่มเพราะใจเราให้เข้มแข็ง และแข็งแรงขึ้น ก่อนที่จะออกไปเผชิญโลกกว้างทางความคิดอันหลากหลายอีกครั้งหนึ่งอย่างมีสติ และปัญญา

ผู้เขียนจึงต้องกลับมาทบทวนการเขียน และการบันทึกฝึกขีดเขียน ตลอดจนการเขียนบันทึกในพรรษานี้ว่า เขียนแล้ว จะมีประโยชน์กับผู้อ่านไหม ถ้าเป็นการระบายความรู้สึกเฉยๆ ก็อย่าเพิ่งเขียนลงเพจ และอย่าเขียนไปบ่นกับครูบาอาจารย์ ต้องนึกถึงใจเขาใจเราเสมอ

ดังที่ท่านอาจารย์เจ้าคุณเทอด พระราชกิจจาภรณ์ ในขณะนั้น เมตตาให้ข้อคิดกับผู้เขียน เกี่ยวกับการเขียนอย่างมีสติ เมื่อครั้งที่ได้มีโอกาสไปถวายความรู้เรื่องการเขียนบทความ จนก่อเกิดคอลัมน์จากพระเขียนหลายคอลัมน์ในหน้า “ธรรมวิจัย” ทุกวันอังคาร และ หน้าพระไตรสรณคมน์ ทุกวันพฤหัสบดี หนังสือพิมพ์ “คมชัดลึก” หลายปีเป็นธรรมทาน ก่อนที่นสพ.ปิดตัวลงไปเมื่อต้นปี พ.ศ.๒๕๖๓ ที่ผ่านมา

การเขียนบันทึก แล้วกลับมาดูจะได้รู้ว่า เราบันทึกอะไรไปบ้าง และอะไรบ้างที่เราจะนำมาพัฒนาตนเองต่อไป และสิ่งใดควรทิ้งไปได้แล้ว ไม่ย้ำคิดย้ำทำ

ผู้เขียนก็เลยกลับมาดูงานที่ทำค้างไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว ยังไม่ไปไหนเลย จนเพื่อนที่ช่วยทำ artwork ให้กับหนังสือถามมา ก็เลยกลับมาตั้งใจทำให้สำเร็จ จึงเปิดอ่านคำนิยมจากพระมหาขวัญชัย กิตติเมธี และนำมาแบ่งปันกันอ่านค่ะ

คำนิยม

พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี

การเขียนคือการบันทึกเรื่องราวผ่านความคิดที่อยู่ในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน

 เมื่อเวลาผ่านไปเราจะมีความคิดใหม่เกิดขึ้น  แต่จะว่าเป็นความคิดใหม่ก็ไม่ใช่เสียเลยทีเดียว  เรียกว่าเป็นความคิดที่เติบโตขึ้นกว่าความคิดเดิม  จะว่าไปก็ไม่ต่างจากชีวิตเรา ณ ตอนนี้  ที่เรื่องกำลังดำเนินอยู่  ก็มาจากเรื่องราวในวันวานเมื่อครั้งเรายังเป็นวัยรุ่น  เป็นเด็ก เป็นทารก  ทุกอย่างดำเนินมาไม่ขาดสายหายไปในช่วงใดช่วงหนึ่ง  แล้วแต่เวลาจะเรียกขานเราด้วยถ้อยคำที่แตกต่างกันไปอย่างไร

ผู้เขียนเชื่อว่า  ทุกช่วงเวลาเราต่างเคยเป็นบางอย่างที่มีจุดเริ่มต้น  เบิกบาน  และร่วงโรยไป  แต่สิ่งที่ยึดโยงสิ่งเหล่านั้นไว้และบอกให้โลกได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้ได้คือ “การบันทึก ขีดเขียน”  ให้ตัวอักษรนำพาตัวเราฝ่ามรสุมแห่งกาลเวลามายืนอยู่ในจุดที่เราสามารถพินิจพิเคราะห์  “ความเป็นเรา”  ได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน  และบอกเล่าเรื่องราวด้วยศิลปะของนักเล่าเรื่องชั้นเยี่ยม

ขณะที่อ่านหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน” ของ มนสิกุล เรื่องราวต่างๆ ก็เกิดความคิดเหล่านี้ขึ้นมา  บางครั้งเราอ่านหนังสือก็เพียงผ่อนคลายตัวเองจากโลกหนึ่ง  และได้เสพความรู้ผ่านสายตาคนอื่น  นั่นทำให้การอ่านเรื่องราวของโยมมนสิกุล  ไม่ใช่แค่การอ่านเพื่อให้เป็นนักเขียนเท่านั้น  แต่ยังเป็นการอ่านความฝัน  และความคิดที่ใครสักคนจะก้าวไปสู่จุดหมายปลายทางที่ตนเองฝันไว้ได้อย่างไร  

ยิ่งถ้าเราไม่เคยย้อนถามตัวเองเลยว่า “ฉันฝันอะไรในวัยเด็ก” เมื่ออ่านบันทึกเล่มนี้อาจมีสักช่วงหนึ่งที่เราจะได้เดินย้อนกลับเข้าไปในห้องที่ถูกทิ้งร้างไว้หลายสิบปี  เพื่อจะดูว่าในนั้นมีอะไรอยู่บ้าง  ฝันอาจถูกซ่อนไว้  ณ จุดใดจุดหนึ่งที่อาจใช้เวลาหาสักหน่อย  แต่การได้ย้อนดูฝันที่ถูกทิ้งร้างมานานก็คงไม่ต่างจากการมองปณิธานในใจของเราว่ายังคงมั่นกับอุดมการณ์ในใจเราหรือเปลี่ยนแปลงไปมากน้อยแค่ไหน  แล้วย้อนกลับมาพิจารณาชีวิตเราทุกวันนี้จะเข้าใจคำตอบนั้นได้

ขออนุโมทนากับ “มนสิกุล” กับกุศลเจตนาในการถ่ายถอดชีวิต  แนวทางการทำงานที่มุ่งมั่น ตั้งใจกับการเขียนและไม่เคยถอดใจ  ละทิ้งไปเสีย  แม้ยุคสมัยวันเวลาของการขีดเขียน  การอ่านจะเปลี่ยนแปลงไป  มนต์เสน่ห์ของตัวอักษรที่ถูกฝึกฝน  ความคิดจิตใจที่ถูกบ่มเพาะมาอย่างยาวนาน นั่นน่าจะเป็นผลสำเร็จแห่งความเป็นนักเขียน  และผู้ดำเนินชีวิตตามแบบอย่างของผู้มีสมาธิ (จดจ่อต่อสิ่งที่ทำ) อย่างแท้จริง

พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี

“เรียนรู้ความคิดที่เติบโตและมีความหมาย…” คำนิยม จากพระมหาขวัญชัย กิตติเมธี : “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑

The post “เรียนรู้ความคิดที่เติบโตและมีความหมาย…” คำนิยม จากพระมหาขวัญชัย กิตติเมธี : “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ appeared first on Manasikul Online.

“เพราะความรัก ความผูกพันของพ่อแม่ที่มีต่อลูก เป็นความรักที่ไร้ขอบเขต ไม่มีพรมแดนขีดกั้น แผ่ไพศาลไปไม่มีประมาณ ก้าวข้ามกาลเวลา งดงามตราบชั่วนิรันดร์กาล …

พระบรมศาสดาพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้ตรัสกับพระเจ้าปเสนทิโกศลว่า…

“ผู้ใดสำนึกในบุญคุณพ่อแม่แล้ว มีความปรารถนาจะตอบแทนคุณท่านอันมากล้น ต้องได้บวชในพระพุทธศาสนาจึงได้ชื่อว่า ตอบแทนบุญคุณท่านอย่างแท้จริง …”

ดังโบราณจารย์แสดงอุปมาไว้ว่า ถึงแม้มีบุคคลผู้ทรงฤทธิ์ เหาะไปเก็บดอกไม้จากป่าอันกว้างใหญ่ไพศาล มาสักการะองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตั้งพันองค์ กระทำอย่างนี้ทุกวันมิได้ขาด ตลอดกาล อานิสงส์นั้นจะนำมาเปรียบกับการได้บวชในพระพุทธศาสนาไม่ได้เลย

แม้จะถวายจตุปัจจัยทั้ง ๔ คือ จีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และยารักษาโรค แด่พระพุทธเจ้าถึงโกฏิองค์ อานิสงส์นั้นจะนำมาเปรียบกับการได้บวชในพระพุทธศาสนาไม่ได้เลย

หรือถึงแม้จะมีมหาเศรษฐีจัดสร้างพระพุทธรูปให้เต็มห้วงจักรวาลนี้ แล้วกระทำการสักการะด้วยแก้วทั้ง ๗ ประการ กองประมาณสูงเท่าภูเขาหลายร้อยหลายพันโยชน์ อานิสงส์นั้น จะนำมาเปรียบกับการได้บวชในพระพุทธศาสนาไม่ได้เลย

และหากจะมีเทพบุตรองค์หนึ่งผู้มีฤทธานุภาพมาก เสกเอาพื้นปฐพีอันหนาได้สองแสนสี่หมื่นโยชน์มาขยี้ทำให้เป็นผงใช้แทนหมึก แล้วเอามหาสมุทรลึกแปดหมื่นสี่พันโยชน์ เป็นปากกาสำหรับเขียน เอาท้องฟ้าอันราบเรียบกว้างใหญ่ไพศาล หาที่สุดมิได้เป็นสมุด จดจารึกบันทึกผลบุญของบุคคลผู้ได้บรรพชา อุปสมบทในพระพุทธศาสนา เขียนด้วยปากกาคือภูเขา จนสิ้นหมึกคือพื้นพสุธา สิ้นกระแสชลคือมหาสมุทรขีดเขียนไปจนหมดหนังสือ คือท้องฟ้า จะพรรณาคุณแห่งการบวชให้หมดนั้นไม่มี…

พระพุทธเจ้าจึงตรัสกับพระเจ้าปเสนทิโกศล ดังข้างต้นว่า ผู้ใดสำนึกในบุญคุณพ่อแม่แล้ว มีความปรารถนาจะตอบแทนคุณท่านอันมากล้น ต้องได้บวชในพระพุทธศาสนาจึงได้ชื่อว่า ตอบแทนบุญคุณท่านอย่างแท้จริง

จากหนังสือ “หลักการทำบุญและปฏิบัติธรรมในชีวิตประจำวัน ” เขียนโดย พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) พิมพ์ครั้งที่ ๙ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๙ จัดพิมพ์เป็นธรรมทาน โดยสำนักพิมพ์อนันตะ

The post ความรักของแม่นั้นไร้ขอบเขต ดังที่พระบรมศาสดาพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ตรัสกับพระเจ้าปเสนทิโกศลว่า…ผู้ใดสำนึกในบุญคุณพ่อแม่แล้ว มีความปรารถนาจะตอบแทนคุณท่านอันมากล้น ต้องได้บวชในพระพุทธศาสนาจึงได้ชื่อว่า ตอบแทนบุญคุณท่านอย่างแท้จริง appeared first on Manasikul Online.

ผู้เขียน มีโอกาสอันงดงาม ได้พบกับพระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย หรือ พระอาจารย์จ๊อดส์ ครั้งแรกในการอบรมเชิงปฏิบัติการโครงการพัฒนาศักยภาพพระสงฆ์ด้านการเขียน (โครงการพระนักเขียน ) “การเขียนบทความเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนา” เมื่อวันที่ ๒๓ -๒๔ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๐ ณ ศาลาหลวงพ่อโชคดี วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร จัดโดย สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม  จริยธรรม  และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ  พระศาสนา และพระมหากษัตริย์  วัดสะเกศ  และกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม  โดยในครั้งนัั้น ผู้เขียนได้รับความเมตตาจากท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) และ พระอาจารย์ประสิทธิ์ ญาณัปปทีโป  ในขณะนั้น ให้ไปช่วยถวายความรู้ และเทคนิคการเขียน ในรูปแบบของการเล่าเรื่อง (Story Telling) แด่ พระผู้เข้าร่วมโครงการพระนักเขียน ในช่วงเช้าวันที่ ๒๔ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๐

นำไปสู่การเขียนบทความอย่างต่อเนื่องเป็นธรรมทานในคอลัมน์ “ธรรมลิขิต” หน้า “ธรรมวิจัย” ทุกวันอังคาร ที่ผู้เขียนดูแลอยู่ ในหนังสือพิมพ์คมชัดลึก จนกระทั่งหนังสือพิมพ์ปิดตัวลง และเว็บไซต์ Manasikul.com กำเนิดขึ้น เพื่อสานต่องานเผยแผ่พระพุทธศาสนาที่ครูบาอาจารย์เขียน พระอาจารย์จ๊อดส์ก็ยังเมตตาเขียนบทความ “จาริกธรรมในอเมริกา” เป็นธรรมทานมาจนถึงปัจจุบัน

ยิ่งไปกว่านั้น พระอาจารย์จ๊อดส์ ยังเมตตาแนะนำการเจริญสติในชีวิตประจำวัน ให้กับผู้เขียนอยู่เป็นประจำ เพราะนักเขียนอย่างผู้เขียนนั้น มีจุดอ่อนคือ หลงเข้าไปในความคิดบ่อยมาก หรือจะเรียกว่าหลงเข้าไปในป่าความคิดแทบจะตลอดเวลาเลยก็ว่าได้ จนบางครั้งก็คิดว่า เราคือตัวหนังสือ และตัวหนังสือก็คือตัวเรา จึงทุกข์กับความยึดตัดตัวตน มุ่งสนแต่ความพอใจและความไม่พอใจในงานเขียนของตนเองเสมอ จนหลงลืมสติปัจจุบันไปเสียสนิท

บ่อยครั้งที่ขาดสติ จึงขอให้พระอาจารย์จ๊อดส์ช่วยชี้แนะ จนสามารถประคับประคองจิตตนเองออกมาจากป่ารกชัฏของความคิดได้ และแม้ว่าจะหลุดเข้าไปในป่าอีก พระอาจารย์จ๊อดส์ก็มีเทคนิคการให้กลับมารู้สึกตัวในทุกอิริยาบถไว้ ให้อยู่กับฐานกายมากๆ ให้ออกกำลังกาย และการทำงานออกแรงมากๆ จนเหนื่อย ก็จะหลุดออกจากความคิดได้บ้าง และในที่สุด ผู้เขียนก็สามารถจดจ่อ มีสติ และมีสมาธิกับการเขียนได้ แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในองค์กรสื่อแล้วก็ตาม

สื่ออิสระจึงต้องมาพร้อมกับความรับผิดชอบทุกตัวอักษร ไม่ต่างจากสื่อกระแสหลัก เมื่อวันนี้โลกโซเชียลมีเดียได้เปิดพื้นที่สนามกลางอากาศอันกว้างใหญ่มหาศาลให้เราทุกคนที่ลงมาเล่น กลายเป็นสื่อกันไปหมดแล้ว ดังนั้น ทุกครั้งที่เปิดประตูเข้ามาสู่โลกเสมือนนี้คือความรับผิดชอบของเราเองล้วนๆ เลย สติสัมปชัญญะ สมาธิ และปัญญาจึงต้องให้ทันต่อความคิด การเขียนโพสต์ หรือการเล่าเรื่องผ่านเทคนิคต่างๆ ต้องไม่ทำให้ใครแม้เพียงคนเดียวเดือดร้อน และนี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งของการกำเนิด “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ ขึ้นมา

ก็เลยกลายเป็นเรื่องเล่าก่อนที่จะมาเป็นคำนิยมจากพระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์) ที่ผู้เขียนเคารพและศรัทธา จึงขอให้ท่านเขียนให้ และท่านก็เมตตาเขียนให้ อ่านแล้วก็แสนจะอบอุ่นใจจริงๆ

คำนิยม : พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์)

สำหรับหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑

การจดบันทึกเป็นการเขียนเล่าเรื่องประสบการณ์ของชีวิตจริงที่เป็นอดีต  คือ  ความทรงจำของตนเองที่เกิดความประทับใจเรื่องราวต่างๆ นานาผ่านตัวเอง  เล่นเป็นตำแหน่งของพ่อแม่ลูก  พี่น้องชายหญิง  ลุงป้าน้าอาปู่ย่าตายาย  แล้วแต่เขาหรือเราจะกำหนดบทชะตาของชีวิตที่เป็นอยู่ไปในทิศทางไหน  หรือความใฝ่ฝัน  ความชอบ  ความถนัด ความสามารถพิเศษ ความเก่งกาจเฉพาะทาง  เรื่องการจดบันทึกส่วนตัวก็ชอบขีดเขียนอยู่  เพราะรู้ว่าตนเองเป็นคนที่ไม่เก่ง  อ่านหนังสือไม่ค่อยออก  ในช่วงเวลานั้นคิดในใจว่า  “ถ้าเราอ่านหนังสือออกเขียนได้จะขยันอ่าน  จะขยันเขียน”

จากนั้นก็เริ่มเล่นเฟซบุ๊ก  ใหม่ๆ ไม่กล้าพิมพ์หรือเขียน  กลัวว่ามันจะเขียนผิด  พออ่านออกเขียนได้แล้วบ้างช่วงนั้น  ก็เริ่มมีความคิดใหม่ว่า  “ต่อไปนี้เราจะฝึกพิมพ์ก็เท่ากับเป็นการฝึกเขียนไปในตัวขณะเดียวกัน”

เอ่อมันก็ได้ผลดีสำหรับความคิดนี้  เราก็ได้ฝึกพิมพ์  สะกดไปด้วย  อ่านในใจทำความรู้จักกับตัวอักษรพยัญชนะจากเฟซบุ๊ก  และครูที่ดีชั้นยอดเยี่ยมที่คอยสอนเราไปในตัวก็คือ “ผู้แช็ตสนทนากับเรา”

เราพิมพ์ผิดก็สังเกตจากเพื่อนที่ส่งมาให้ด้วยวิธีการสนทนากันกับเรา

นี่ก็เป็นวิธีการเรียนรู้  การเขียน  การจดบันทึกในโทรศัพท์มือถือ  เชื่อเป็นอย่างยิ่งว่า ทุกคนที่กำลังอ่านอยู่นี้  เคยพิมพ์สนทนากับคนที่เรารู้จักคุ้นเคย  คนที่เรารัก  คนที่เราสื่อสารประสานงานต่างๆ  รวมไปถึงการประกอบธุรกิจกันเกือบทั้งหมด

ส่วนการเขียนบทความ  ครั้งแรกของชีวิตจริงๆ  ก็คือได้เข้าร่วมโครงการพัฒนาพระนักเขียน  ของสถาบันพัฒนาพระวิทยากร  สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม  จริยธรรม  และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ  พระศาสนา และพระมหากษัตริย์  วัดสะเกศ  และกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม 

ความทรงจำนี้ยังจำได้ว่าไปฝึกเขียนที่สุพรรณบุรี  นั่งอยู่โขดหินข้างหน้า  มีเขื่อนน้ำแสงแดดระยิบระยับพร้อมกับสายลมพัดโชยมาเย็นสบายใจ  มีนกบินไปจับคู่กันเป็นภาพที่สวยงาม

เวลาเดียวกันนั้น   ในขณะนั่งฝึกเขียน  จากพระวิทยากรท่านให้ไปฝึกเขียนมาหนึ่งเรื่องอะไรก็ได้  หนึ่งหน้าเอสี่   ตามหลักการประกอบด้วย  บทนำ  เนื้อเรื่องสาระ  ตัวอย่างประกอบ และบทสรุป

ผลปรากฏว่า   ผู้เขียนนี้คิดไม่ออก  มืดแปดด้าน  ในสมองมีแต่ความว่างเปล่า  มืดมิดปวดหัว  มือจับปากกาก็แล้ว  ตีหัวเบาๆ ก็แล้ว  จนเกือบจะร้องไห้

สรุปว่า  เรายังไม่มีความรู้มากพอ  อ่านหนังสือน้อย  ประสบการณ์ใหม่ๆ ในชีวิตมีน้อยเรื่องเล่าเลยน้อยตามไปด้วย

ในครั้งนั้นนับว่าเป็นประสบการณ์ของชีวิตแบบใหม่  เป็นการเปิดใจเรียนรู้สิ่งใหม่  ก็มีองค์ความรู้เพิ่มขึ้นใหม่อีกศาสตร์สาขาหนึ่ง

ครั้งที่สอง  ก็ได้มีโอกาสได้มาฝึกเขียนบทความกับคุณโยมมนสิกุล  โอวาทเภสัชช์  จากการแนะนำของพระอาจารย์ประสิทธิ์ ญาณัปปทีโป   นี่คือประสบการณ์การเขียนบทความครั้งที่สอง

คุณโยมมนสิกุล  มีวิธีการสอนที่ดีอีกท่านหนึ่ง  คือให้ผู้เขียนได้เขียนจากจินตนาการของตนกับองค์ความรู้ที่ตนมี   เขียนสิ่งที่ใกล้ตัว  ประวัติความเป็นของตนเองก่อน 

นี่เป็นวิธีการเปิดใจของผู้เขียน  ให้สร้างความมั่นใจ  และถูกผิดนั้นไม่ได้ว่าอะไรก็เพียงแค่แก้ไขเพิ่ม  จากประสบการณ์ของท่านก็จะแนะนำให้ตัวเราเอง

งานที่เขียนให้คุณโยมมนสิกุลคือ  “ธรรมลิขิต” เกี่ยวกับศีลห้า  ช่วงนั้นโยมแม่ของผู้เขียนท่านป่วยด้วยไปเฝ้าเยี่ยมดูแลแม่ท่าน  ก่อนนอนก็เขียนบทความลงสมุดบันทึกไว้แล้ว  ก็มาพิมพ์ลงโทรศัพท์มือถือส่งคุณโยมมนสิกุล  ต่อมาได้ลงเป็นคอลัมน์ต่อเนื่องทุกวันอังคาร ในหน้าธรรมวิจัย หนังสือพิมพ์คมชัดลึก ทุกวันอังคาร  เป็นเวลากว่า ๓ ปี  เป็นธรรมทาน

สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการเขียนบทความกับคุณโยมมนสิกุล  ทุกครั้งที่ส่งบทความให้จะได้ยินคำว่า  “ดีเยี่ยม ดีมากๆ เขียนส่งมาอีกนะ” เสมอเลย

นี่เป็นจิตวิทยาอย่างหนึ่งที่ทำให้ผู้เขียนได้มีกำลังใจที่ฝึกฝนเขียนส่งไปเรื่อยๆ  จริงๆ แล้วผู้เขียนเองก็เขียนไม่ได้เรื่องหรอก  เขียนตกบ้าง  เนื้อเรื่องไม่ไพเราะไม่มีคำสละสลวยเลย

แต่ที่โชคดีมีกัลยาณมิตรที่ดี  มีองค์ความรู้ประสบการณ์  เชี่ยวชาญในเรื่องการเขียนบทความและหนังสืออีกมากมาย

จนกระทั่งผู้เขียนมาที่สหรัฐอเมริกาไกลที่สุดของชีวิตแล้ว และยังได้เขียนบทความลงในหนังสือพิมพ์คมชัดลึก หน้าธรรมวิจัย ในหัวคอลัมน์ว่า “จาริกธรรมในอเมริกา” ต่อมาจนกระทั่งหนังสือพิมพ์ปิดตัวลง  จากนั้นก็ยังเขียนมาลงในเว็บไซต์ Manasikul.com ของคุณโยมที่สร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อเผยแผ่ธรรมะเป็นธรรมทาน  เป็นทางเลือกอีกช่องทางหนึ่งสำหรับผู้อ่านออนไลน์ที่ทำงาน  อยู่บ้าน  เดินทาง  เรียนหนังสือ ฯลฯ  ซึ่งมีชีวิตที่จะต้องท่องอินเทอร์เน็ตควบคู่ไปด้วยในทุกวันนี้ 

จากการแนะนำให้เขียนบทความหัวข้อดังกล่าวมาจนถึงทุกวันนี้ก็คือคุณโยมมนสิกุล

สุดท้าย  ขออนุโมทนากับคุณโยมมนสิกุล  ที่ได้เขียนหนังสือ “บันทึกขีดเขียน” เล่ม ๑  เป็นเรื่องราวชีวิตของนักเขียนตั้งแต่เยาว์วัย  มีวิธีอุปนิสัยของนักเขียนเป็นอย่างไร  กว่าจะประสบผลสำเร็จมาถึงจุดนี้ได้อย่างไรบ้าง

ไม่แน่เราอาจจะมีนิสัยที่คล้ายคุณโยมก็ได้  หรืออาจจะเป็นนักเขียน  นักจดบันทึกในอนาคตก็ได้  หนึ่งในนั้นกำลังรอคุณอยู่

ในหนังสือมีเนื้อหาสาระที่เติมเต็ม

ตัวปัญญาความรู้ของเรายังไม่พอ 

ยังมีภาพประกอบเปิดโลกจินตนาการ

แห่งการเรียนรู้อีกศาสตร์หนึ่ง 

ท้ายสุด  ขอคุณงามความดีที่ผู้เขียนได้สะสมมา  อุดหนุนส่งเสริมความดีของคุณโยมมนสิกุล โอวาทเภสัชช์  ให้ประสบความสำเร็จดั่งใจนึกคิดปรารถนาในครั้งนี้จงพลันๆ สำเร็จทุกประการด้วยเทอญ

พระจ๊อดส์

พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

๕ มกราคม พ.ศ.๒๕๖๔ (ค.ศ.2021)

กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” จากพระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์) สำหรับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” (เล่ม ๑)

หมายเหตุภาพวาด : “ต้องดูที่ตา”

เมื่อพระอาจารย์จ๊อดส์ เห็นภาพวาดท่านออกมา ท่านเมตตาให้กำลังใจว่า ทึ่งในความเพียรและความสามารถในการวาดภาพของโยมมากเลย

“ภาพที่โยมวาดทุกภภาพ ต้องดูที่ตานะ ตามีความรู้สึก มีชีวิต”

ผู้เขียนก็ปลื้ม และมีความพยายามในการวาดรูปต่อไป…

ด้วยสีชอล์ก มีคุณสมบัติพิเศษบางอย่างที่ทำให้เหมาะกับการวาดภาพเหมือนมาก ผู้เขียนเอง ชื่นชอบการวาดภาพเหมือนมาตั้งแต่เรียนศิลปะที่มศว ประสานมิตร ในตอนนั้น วาดรูปเพื่อนทั้งหอพักเลย สนุกกับการปาดแท่งชอล์กสีดำบนกระดาษปรู๊ฟจนคิดว่าเรียนจบมาจะวาดภาพเหมือนขาย

แต่จนบัดนี้ ผ่านไปสามสิบกว่าปีแล้วที่เรียนจบป.ตรี เอกศิลปะมา ก็ยังไม่ได้วาดรูปเหมือนขายสักภาพเลย พอมาตั้งต้นวาดใหม่ ก็เหมือนเริ่มต้นใหม่ พอวาดไปเรื่อยๆ ก็เริ่มระลึกถึงตอนเรียนศิลปะทีละเล็กทีละน้อย จนเห็นการเริ่มต้นวาดโครงร่างใบหน้า จากโครงกระดูก ตำแหน่ง ตา หู จมูก เป็นต้น แต่วาดอย่างไร ก็วาดไม่เหมือน

จนถึงขณะนี้ ผู้เขียนมีอายุ ๕๖ ปี ก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตไปอีกกี่วัน เมื่อได้วาดภาพพระอาจารย์แต่ละท่าน ก็เกิดความสงบใจ แล้วระลึกถึงคำสอนของครูบาอาจารย์ ไปจนถึงพระพุทธเจ้า เกี่ยวกับการมีสติ จดจ่อในสิ่งที่ทำจนเกิดสมาธิ แล้วเมื่อมีสมาธิ ปัญญาในการแก้ไขปัญหา หรือความคิดสร้างสรรค์ต่างๆ ก็ปรากฏ ดังที่พระอาจารย์จ๊อดส์ เมตตาถ่ายทอดวิทยายุทธ์ในการเจริญสติ รู้สึกตัวกับการวาดภาพพจนเกิดสมาธิ แล้วปัญญาจะเกิดตามมา และปัญญานี้ ไม่เพียงเป็นปัญญาในการวาดภาพเท่านั้น หากเป็นปัญญาที่ทำให้เห็นตามความเป็นจริงด้วย ว่า อะไรๆ ก็ไม่เที่ยง ถ้าไปยึดมันเข้าก็ทุกข์เอาทันที และอะไรที่เป็นทุกข์ หรือเป็นสุขนั้น ไม่ใช่ของจริง ไม่ใช่ความจริง มันคือความคิดหลอกเราทั้งนั้น แท้จริงแล้ว เราไม่ได้เป็นอะไรเลย ในความไม่เป็นอะไรเลย เราจำเป็นอย่างมากที่ต้องมีสติ เพราะสติ จะทำให้เรามองเห็นว่ามันไม่มีอะไร มันเป็นธรรมดา เป็นธรรมชาติของมันอย่างนั้นเอง

แต่ทั้งหมดนี้ ท่านว่า ต้องมองเห็นด้วยตนเองนะ ไม่ใช่การเห็นของคนอื่น ท่านจึงแนะนำให้วาดภาพพระพุทธเจ้า และภาพครูบาอาจารย์ที่ผู้เขียนได้กราบนมัสการ และได้สนทนาธรรม ตลอดจนไปปฏิบัติธรรมกับครูบาอาจารย์ท่านต่างๆ ให้เขียนภาพแต่ละท่านออกมา แล้วดูความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจว่า เป็นอย่างไร….

The post กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” จากพระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์) สำหรับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” (เล่ม ๑) appeared first on Manasikul Online.

กว่า “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ จะปรากฎออกมาเป็นรูปเล่ม ผู้เขียนก็มีเรื่องเล่าเต็มไปหมด ระหว่างทาง จริงๆ แล้ว เราทุกคนต่างเป็นนักเขียนด้วยกันทั้งนั้น เพียงแต่ เราอาจไม่ได้เขียนบนกระดาษ หรือเขียนบนโซเชียลมีเดีย แต่เราก็เขียนประทับไว้ในจิตกันทุกขณะ ทุกลมหายใจเข้าออกเลยก็ว่าได้ แล้วเราเขียนกันทางไหนล่ะ ก็เขียนกันทางความคิดไง

ความคิดของเรา เกิดจากการเขียนของตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ เมื่อจรดใจลงบนรูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัสต่างๆ นานา เรื่องราวต่างๆ ก็เกิดขึ้นมากมายบนกระดาษแห่งจิตที่มองไม่เห็นด้วยตา ภาษาพระท่านเรียกว่า “การปรุงแต่ง”

หรือ การกระทบของอายตนะภายใน กับ อายตนะภายนอก แล้วเกิดปิ๊งแวบขึ้นมา คราวนี้ก็อยู่ที่ว่า ใจเราจะปรุงแต่งไปอย่างไรก็อยู่ที่สติและปัญญาของเราแล้วล่ะ

“ใจ” จึงเป็นสิ่งที่ต้องฝึก เรามาฝึกให้คิดดี เขียนดี และทำดีกันเถอะ เพราะชีวิตนี้น้อยนัก เดี๋ยวก็จากโลกนี้กันไปแล้ว…อย่ารอช้าที่จะทำความดีทุกลมหายใจเข้าออก

วันที่ผู้เขียนได้พบกับ พระอาจารย์วิสัชนา วรปญฺโญ (พ.วิสัชนา) เมื่อหลายปีก่อนที่ศาลาหลวงพ่อโชคดี วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร คือวันที่ได้รับเชิญจากท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ในขณะนั้น ให้ไปช่วยถวายความรู้แด่พระภิกษุสงฆ์ทั่วประเทศ ๒๐ กว่ารูป เกี่ยวกับเรื่องเทคนิคการเขียนบทความ โดยมีพระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปที โป ในขณะนั้น เป็นผู้ดูแลโครงการพัฒนาศักยภาพพระสงฆ์ด้านการเขียน (โครงการพระนักเขียน) ในช่วงครึ่งวันของวันที่ ๒๔ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๐ ซึ่งจัดในนามของสถาบันพัฒนาพระวิทยากร ร่วมกับ กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ภายใต้สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์

เป็นโอกาสที่ดีมากในชีวิตของผู้เขียนที่ได้ไปร่วมแบ่งปันความรู้ที่มีมากว่าสามสิบปีในการทำงานอยู่แวดวงสื่อสารมวลชนถวายแด่พระภิกษุสงฆ์

ในครั้งนั้น ผู้เขียนซึ่งไม่ถนัดพูด ก็กราบเรียนพระมหาประสิทธิ์ไปว่า จะทำอย่างไรดี “โยมไม่ถนัดพูดหน้าชั้น แต่ถนัดเขียนมากกว่าค่ะ พระอาจารย์”

พระมหาประสิทธิ์ ก็เลยให้ผู้เขียน ช่วยอ่านบทความที่พระเขียน แล้วแนะนำแต่ละบทความเลย ว่าควรจะปรับปรุง แก้ไข หรือ ดีแล้ว จะเขียนให้ดียิ่งขึ้นได้อย่างไร

หลังจากช่วงเวลาอันมีค่ายิ่งผ่านไป ผู้เขียนมารำลึกถึงทำให้เกิดปีติยิ่งนักที่ในครั้งหนึ่งได้มีโอกาสถวายความรู้ด้านการเขียนแด่พระภิกษุสงฆ์ ตอนนั้น คุณแม่ของผู้เขียนยังมีชีวิตอยู่

คุณแม่บอกกับผู้เขียนว่า

เป็นบุญอย่างสูงสุดในชีวิตของลูกเลยนะ

ที่ได้ไปถวายความรู้

เกี่ยวกับการเขียนแด่พระสงฆ์

วิชาการเขียน จริงๆ แล้ว ผู้เขียนเรียนจากแม่เป็นหลักเลยตั้งแต่อยู่อนุบาล ๑ ไม่ยอมขึ้นชั้นอนุบาล ๒ เป็นเวลา ๔-๕ ปีที่เรียนกับแม่

ในเล่ม “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ ที่จะปรากฏโฉมออกมา ผู้เขียนก็เล่าบันทึกช่วงนี้ไว้ด้วยค่ะ และการได้ถวายความรู้แด่พระสงฆ์ในครั้งนั้น ถือว่าเป็นของขวัญอันมีค่าประมาณมิได้ในชีวิต เพราะมากกว่าการถวายความรู้ทางโลกเกี่ยวกับเทคนิคการเขียนที่ผู้เขียนกราบถวาย ผู้เขียนกลับได้รับพลังจากพระอาจารย์ทั่วประเทศในขณะนั้น ที่เมตตาเขียนบทความอันทรงพลังที่กลั่นออกมาจากการภาวนาและประสบการณ์ของท่านเกี่ยวกับการที่พระสงฆ์แต่ละรูป มีบทบาทในการช่วยเหลือชุมชน ช่วยเหลือชาวบ้านในท้องถิ่นต่างๆ แล้วเล่าออกมาเป็นตัวหนังสืออย่างอ่อนน้อมถ่อมตนและงดงามยิ่ง

เมื่อย้อนรำลึกไปในเช้าวันนั้น ๒๔ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๐ ระหว่างการเดินอยู่ในวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร เพื่อไปศาลาหลวงพ่อโชคดี ก็ได้พบกับ พระอาจารย์ วิสัชนา วรปญฺโญ (พ. วิสัชนา) ตอนนั้นยังไม่รู้จักท่าน และในวันนั้นหอบหนังสือ “แม่ พลังใจเปลี่ยนชีวิต ” เตรียมไปถวายพระสงฆ์ที่มาร่วมโครงการด้วย เมื่อได้พบท่าน จึงขอถวายท่าน และท่านยังขอลายเซ็นด้วย

แม้ผู้เขียนมิได้เป็นนักเขียนที่โด่งดัง แต่ก็มีอาชีพเขียนหนังสือยังชีพ เลี้ยงพ่อแม่มาตลอดชีวิต ก็เป็นที่ภาคภูมิใจมากที่มีพระอาจารย์ขอลายเซ็น

และเมื่อผู้เขียนเริ่มรวบรวมต้นฉบับใกล้เสร็จเรียบร้อย พระอาจารย์วิสัชนาก็เมตตาเข้ามาให้กำลังใจใน facebook ของผู้เขียน ทำให้ผู้เขียนในช่วงเวลานั้น กำลังท้อก็ฮึดขึ้นมาใหม่ ด้วยพลังใจจากท่านอีกหนึ่งแรง ผู้เขียนจึงขอให้ท่านเขียนคำนิยมให้ ซึ่งท่านก็เมตตาเขียนให้ด้วยความกรุณาและมุทิตาอย่างยิ่ง

ผู้เขียนจึงขอกราบขอบพระคุณ กราบนมัสการแทบเท้าท่านผ่านมาทางนี้อีกทางหนึ่ง และขอวาดรูปท่านประกอบคำนิยม บันทึกไว้ในหนังสือเล่มนี้ด้วย เมื่อท่านเห็นภาพวาดลายเส้น ท่านก็ยังเมตตาให้กำลังใจผู้เขียน ซึ่งเป็นผู้วาดรูปว่า “วาดได้น่าเอ็นดู ” ก็เลยได้แรงบันดาลใจที่จะทำหนังสืออีกเล่มหนึ่ง ต่อจาก “บันทึกฝึกขีดเขียน” ก็คือ “บันทึกฝึกวาดรูป (ไม่) เหมือนกันเถอะ ”

และในช่วงเวลาที่รอหนังสือเสร็จเรียบร้อย ก็เลยขอนำคำนิยมจากพระอาจารย์ วิสัชนา วรปญฺโญ (พ. วิสัชนา) มาแบ่งปันกันอ่านค่ะ

คำนิยม 

พระอาจารย์ วิสัชนา วรปญฺโญ (พ. วิสัชนา)

จุดเริ่มต้นของนักเขียนที่ดี  สิ่งหนึ่งที่พึงกระทำคือ  อย่าไปสนใจเสียงของคนอื่นมากเกินไปจนลืมฟังเสียงหัวใจของตัวเอง 

ถ้าหากเป็นเสียงที่คอยส่งเสริมให้พลังให้แนวคิดสร้างสรรค์  ควรจะรับฟังเพื่อให้เกิดองค์ความรู้ใหม่ๆ  แล้วนำมาประยุกต์ใช้กับงานเขียน  แต่อีกมุมหนึ่งเสียงคนอื่นก็ใช่ว่าจะดีเสมอไป  บางครั้งอาจทำให้เกิดความวุ่นวาย  สับสน  ท้อแท้ จนกระทั่งกลายเป็นขยะในสมอง  ขัดขวางไอเดียใหม่ๆ โดยไม่รู้ตัว  คงเปรียบเหมือนกำแพงอันแข็งแกร่งที่คอยกำจัดความแหลมคมปลายปากกาของเราไม่ให้แทงทะลุไปสู่ความสำเร็จดั่งที่ใจปรารถนาเอาไว้

เพราะฉะนั้น  ควรหันกลับมาอยู่กับตัวเอง  อยู่กับลมหายใจเข้าออกอย่างมีสติ  ฟังเสียงลึกๆ ของหัวใจที่กำลังเต้นอยู่  หากเปิดใจรับฟังจริงๆ  ก็จะได้ยินเสียง  ซึ่งเป็นเสียงมาจากหัวใจจริงๆ ว่า  สิ่งที่ปรารถนาอย่างแรงกล้าเก็บซ่อนอยู่ภายในมาแสนนานนั้นคืออะไรกันแน่  แล้วถามใจตัวเองดูว่า  พร้อมหรือยังที่จะนำสิ่งนั้นออกมาสู่ภายนอกให้ชาวโลกได้ประจักษ์

หากสิ่งที่ปรารถนานั้นคือ  การเขียน  ก็จงเขียนอักษรออกมาด้วยความสวยงามอย่างบรรจง  ประณีต  เสริมด้วยทักษะความแหลมคมทางปัญญาอย่างมีชั้นเชิง  ใครจะรู้ว่าสิ่งที่สาธยายอักษรลงบนพื้นผิวกระดาษอาจจะกลายเป็นผลงานชิ้นเอกก็ได้  สิ่งนี้อาจเป็นเหตุผลเพียงหนึ่งเดียวของคำว่า “การเขียนอย่างมีศิลปะ”

การเขียนอักษร  หรือการเขียนรูป  ต่างก็เป็นงานศิลปะที่สวยงามเสมอ  เนื่องจากว่า นักเขียนหรือศิลปิน  มักจะใส่เนื้อหาสาระ  ปรัชญาชีวิต  แนวคิดที่ลึกซึ่งแอบซ่อนไว้  งานในลักษณะอย่างนี้ยิ่งเก่าแก่ยิ่งทรงคุณค่าขึ้นเรื่อยๆ

เกิดมาเป็นมนุษย์ทั้งทีต้องมีงานเขียนดีๆ สักเล่มฝากไว้ในโลก  เก็บไว้เป็นของขวัญให้เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน  จากรุ่นสู่รุ่นได้อ่าน  ได้เข้าใจความรู้สึกนึกคิด  จนกระทั่งได้สัมผัสสิ่งมหัศจรรย์ที่มีอยู่ในห้วงจักรวาลจิตใจของเรา  ที่ได้กลั่นกรองออกมาแล้วเป็นอักษรศาสตร์โดยมีความสวยงามอย่างวิจิตรพิสดาร

พระอาจารย์ วิสัชนา วรปญฺโญ (พ. วิสัชนา)

การอ่าน  จึงไม่ใช่เรื่องของการหลงยุคหลงสมัย  แต่ทว่าการอ่านทำให้เกิดปัญญาอย่างชาญฉลาด  ทำให้มีพัฒนาการศักยภาพ  จินตนาการไปแสนไกล  และเข้าใจหลายยุคหลายสมัยอย่างแจ่มแจ้ง  รวมทั้งได้เรียนรู้จากอดีตที่มีวิวัฒนาการต่างๆ ของมนุษย์  สัตว์  ธรรมชาติ สังคม  สงคราม  สันติ  จนกระทั่งสามารถนำเอาองค์ความรู้นั้นมาประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์ในปัจจุบันได้จริงๆ 

นอกจากนี้  ยังนำไปจัดการเรื่องราวต่างๆ ทั้งที่เป็นปัญหา  หรือแม้แต่เป็นปัญญาประดิษฐ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอีกมากมาย 

เพราะฉะนั้น การอ่าน จึงทำให้มีความรอบรู้เรื่องราวต่างๆ ได้อย่างกว้างขวาง  ลึกซึ้ง และมีความคิดที่ทันสมัยมากกว่าคนทั่วไปตั้งหลายเท่าตัว

หนังสือเล่มนี้  มีเรื่องราวและภาพประกอบ  อ่านแล้วเข้าใจง่าย  ขนาดกะทัดรัดน่ารักๆ แต่ทว่าทรงพลัง  เป็นแสงสว่างในยามราตรีส่องทางให้นักเขียนรุ่นใหม่ได้เดินไปสู่เส้นทางแห่งการเป็นนักเขียนที่ดี  จนกระทั่งอาจจะกลายเป็นนักเขียนชั้นยอดในวันข้างหน้าได้ 

ขอให้หนังสือเล่มนี้เป็นเหมือนเพื่อนร่วมทางที่ค่อยชี้แนะแนวทางไปสู่เป้าหมายดั่งที่ใจปรารถนาเอาไว้ทุกประการ

ขออนุโมทนากับคุณโยม มนสิกุล โอวาทเภสัชช์  ที่แบ่งปันประสบการณ์รังสรรค์ปัญญาออกมาเป็นตัวหนังสือ  พร้อมด้วยรูปภาพผสมผสานกันงดงามได้อย่างลงตัว  และทรงคุณค่าต่อการเรียนรู้ยิ่งนัก  หนังสือเล่มนี้เปรียบเหมือนไฟที่ได้จุดชนวนแห่งความคิด  และพุ่งกระจายไปทั่วสารทิศ  ปัญญาที่เกิดจากการอ่าน  เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดการเขียน  ขอให้แสงสว่างแห่งปัญญานั้นได้เจิดจรัสส่องประกายอย่างนี้ไปตราบนานนิรันดร์กาล  เทอญ

                                                     พระอาจารย์วิสัชนา วรปญฺโญ (พ.วิสัชนา)

กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” จากพระอาจารย์ วิสัชนา วรปญฺโญ (พ. วิสัชนา) สำหรับหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ โดย มนสิกุล

The post กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” จากพระอาจารย์ วิสัชนา วรปญฺโญ (พ. วิสัชนา) สำหรับหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ appeared first on Manasikul Online.

ตอนที่ต้นฉบับหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน” รวบรวมออกมาได้ ๑๐ บทเล็กๆ ประมาณปลายปี ๒๕๖๓ (เขียนซะดูเหมือนนานเลย จริงๆ แล้วเพิ่งผ่านมาห้าหกเดือนเอง) ผู้เขียนก็นึกถึงคุณศรันย์ ไมตรีเวช เจ้าของนามปากกา “ดังตฤณ” ขึ้นมาในช่วงเวลาหนึ่ง เป็นเพราะชื่นชอบงานเขียนของคุณดังตฤณมานาน ตั้งแต่เขียนเรื่อง “ทางนฤพาน” เป็นเล่มแรกๆ ลงในเว็บไซต์พันทิป pantip.com แล้วรวมเล่มแจกฟรีก่อน โดยเพื่อนๆ ของคุณดังตฤณที่อ่านแล้วอินจนออกบวชไปหลายคนในตอนนั้น

“ทางนฤพาน” เป็นนวนิยายเล่มหนาหลายร้อยหน้า ตอนนั้น เพื่อนสมัยอนุบาลนำมาให้อ่าน อ่านแล้ววางไม่ลง สนุกมาก ภาษาน่าตื่นเต้น เนื้อหาชวนติดตามตลอดทุกตัวอักษร ไม่น่าเชื่อว่า ผู้เขียนอายุเพียงยี่สิบกว่าเท่านั้น

และในหนังสือ “ทางนฤพาน” ก็มีอีเมลของคุณดังตฤณอยู่ด้วย ตอนอ่านแต่ละบท จึงไม่รอช้า เขียนอีเมลไปถามผู้เขียนทุกบทเลยก็ว่าได้ เช่น พล็อตเรื่องดีมากๆ ค่ะ ได้แรงบันดาลใจจากใครบ้างเอ่ย ชอบอ่านหนังสือของใครคะ เคยปฏิบัติธรรมที่ไหนมาก่อน ฯลฯ ถามแบบไม่ยั้ง ไม่ค่อยเกรงใจนักเขียนเท่าไร

พอถามไปคุณดังตฤณก็ตอบกลับมาทุกครั้ง หลังจากอ่าน “ทางนฤพาน” จบก็เลยนัดสัมภาษณ์คุณดังตฤณ เป็นคนแรก เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน (ถ้าจำไม่ผิด) ลงในนิตยสารเนชั่นสุดสัปดาห์ นั่นอาจจะเป็นจุดเริ่มแรกของการเปิดตัว คุณศรันย์ ไมตรีเวช เจ้าของนามปากกา “ดังตฤณ”

“ตฤณ” มีความหมายว่า “หญ้า”

“ดังตฤณ” จึงมีความหมายว่า “เหมือนหญ้า” หรือ เสมอกันกับหญ้าสักต้นหนึ่ง

มาอ่านคำนิยมจากคุณดังตฤณ ที่เมตตาเขียนให้ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ กันดีกว่าค่ะ ยิ่งอ่าน ยิ่งทำให้ผู้เขียนมีพลังในการเดินเดี่ยวอยู่บนเส้นทางไปสู่ความพ้นทุกข์ โดยยังมีเส้นทางของอาชีพนักเขียนหล่อเลี้ยงอยู่เพื่อให้จุดหมายปลายทางเป็นไปได้ แม้ไม่โด่งดัง แต่ก็เชื่อว่า จะต้องมีใครสักคนหลงรักหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน” และอยากจะเขียนหนังสือต่อไป แม้ไม่เป็นอาชีพค่ะ

คำนิยมจากดังตฤณ

โรอัลด์ ดาห์ล กับ สตีเฟน คิง เหมือนกันอยู่สองข้อ หนึ่ง คือ เป็นนักเขียนดังที่ใครต่อใครถามเสมอว่า เขาเขียนเทพๆ ขนาดนั้นได้อย่างไร

 และสอง คือ พวกเขาไม่สอนเขียน แต่เล่ารายละเอียดชีวิตของตนเองตั้งแต่วัยเด็ก เพื่อให้คนอ่านเกิดความเข้าใจที่มาที่ไปว่า วิธีคิด วิธีเขียนของพวกเขา ตั้งฐานมาจากรสชาติประสบการณ์แบบไหน ชีวิตของพวกเขา ‘สอน’ ให้เขาเขียนอะไรออกมา

ผมเองเป็นนักเขียน แล้วก็เคยคิดๆ อยู่เหมือนกันว่า  อยากถ่ายทอดให้คนร่วมสมัยได้รู้ว่า การเขียนเป็น  การเขียนให้น่าอ่าน  ต้องทำอย่างไร  เช่น ผมเคยถึงขั้นบอกเลยว่า ถ้าไม่มีสมุดพกติดตัว หรือสมัยนี้ไม่รู้วิธีใช้แอพมือถือไว้จดไอเดียในหัวที่อาจผุดขึ้นปุบปับในห้องส้วม  คุณก็ลืมไปได้เลย  อย่าหวังเลยว่าจะเป็นนักเขียน  เพราะคำดีๆ วลีเด็ดๆ มักไม่เกิดขึ้นตอนคุณเค้นคิดที่โต๊ะทำงาน  แต่มักเกิดตอนคุณปล่อยใจสบายๆ อยู่กับชีวิต และให้ชีวิตบอกคุณเองว่า  โลกเป็นอย่างนี้  จะมีวิธีมองอย่างไรให้ตาสว่าง หรือมีแก่ใจอยู่ต่อแบบมีเป้าหมายท้าทาย น่าสนุก

แต่การจดบันทึกสั้นหรือไอเดียดีๆ เป็นแค่จุดเริ่มต้น  ยังมีอะไรมากกว่านั้นเยอะ เอาเป็นว่า  กว่าที่คนคนหนึ่งจะเขียนหนังสือเป็น  ชีวิตนักเขียนคือชีวิตที่คุณต้องผจญภัยในป่าแห่งความคิด  ถ้าคุณออกจากป่าไม่ได้  จะไม่มีใครติดใจงานของคุณ  เพราะทุกคนที่อยากอ่านงานของคุณ  ลึกๆ แล้วเขาก็อยากออกจากป่ารกในหัวของตัวเองกันนั่นแหละ  หากตัวหนังสือของคุณพาเขาออกจากป่าได้  หนังสือของคุณถึงจะเป็นที่ต้องการได้

ถ้าคุณประทับใจงานเขียนของใคร แล้วอยากรู้ว่าเขาเขียนได้ยังไง ทางที่ง่ายที่สุดคือคุณควรทราบรายละเอียดเกี่ยวกับชีวิต  อันเป็นทางมาของวิธีคิดแบบเขา

ดังตฤณ

คุณมนมีความทรงจำในวัยเด็กที่แจ่มชัด  แค่อ่านไม่กี่หน้า ก็เหนี่ยวให้ผมนึกถึงรายละเอียดชีวิตตัวเองในวัยเด็กขึ้นมาเช่นกัน  ซึ่งนั่นเท่ากับว่า หนังสือเล่มนี้จะประกาย เป็นข้อแนะนำที่ถูกทิศแก่คนอยากเป็นนักเขียนอื่นๆ เช่นกัน

จำไว้ หากคุณอยากเป็นนักเขียน  คุณต้องทบทวนความเป็นมาของชีวิตตัวเองจนกล้าเขียนสิ่งที่ชีวิตตัวเอง ‘ขอให้เขียน’

ดังตฤณ

น่าดีใจที่หนังสือเล่มนี้สรุปลงด้วยแสงสว่างทางใจ  ที่ผู้เขียนได้รับจากพระศาสดา  ภาพประกอบที่น่ารักตลอดเล่ม  เหนี่ยวนำให้นึกถึงวันคืนที่เรียบง่ายในชั้นเรียน  เหมือนจะช่วยให้คนอ่านรีเซ็ตจิตวิญญาณ  กลับไปพร้อมเรียนรู้วิธีขีดเขียนกันใหม่  ให้ออกมาจากข้างในที่สดใสแบบวัยเยาว์ของตัวเองกัน!

ดังตฤณ มกราคม ๖๔

คำนิยมจาก “ดังตฤณ” สำหรับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑

หมายเหตุ : ภาพไม่เหมือนคุณดังตฤณ ได้รับแรงบันดาลใจภาพหนึ่งซึ่งเป็นภาพคุณดังตฤณยืนยิ้มถือหนังสืออย่างมีความสุข ก็เลยปาดสีชอล์กลงบนกระดาษปรู๊ฟ เพียงไม่กี่นาทีก็ออกมาเป็นภาพนี้ แม้ไม่เหมือน แต่ในความรู้สึกคือ ใช่ ก็โอเคละ

และในหนังสือเล่มนี้ ไม่เพียงมีเทคนิคง่ายๆ ในการเล่าเรื่อง ยังมีเทคนิคสร้างแรงบันดาลใจให้เรามาวาดภาพกันด้วยค่ะ วาดด้วยอุปกรณ์ที่เรามีอยู่ ไม่ว่าจะเป็นดินสอ ปากกา สีเทียน สีไม้ สีน้ำ สีที่คั้นจากดอกไม้ในธรรมชาติ หรือฝ่ามือของเราเอง ก็ลองวาดออกมา และหัดทำพู่กันจากธรรมชาติจากสิ่งที่อยู่รอบตัวก็เยี่ยมไปเลยค่ะ

The post กว่าจะมาเป็น “คำนิยมจากดังตฤณ” สำหรับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ appeared first on Manasikul Online.

สนทนากับลมหายใจ

เพื่อนสนิทของฉัน

ที่ฉันมักจะละเลยมายาวนาน

เธอ (ลมหายใจ)

บอกกับฉันว่า

วันนี้

ฉัน (ลมหายใจ)

รู้สึกเดินทางสะดวกขึ้น

ท่องไปในกายของเธอได้ทั่วตัวมากขึ้น

ฉัน(ลมหายใจ)

รับรู้ถึงการเจ็บตรงนั้น

ปวดตรงนี้ ของเธอ ขัดขึ้น

ฉัน (ลมหายใจ)

ก็เลยรักษาร่างกายให้เธอ

ขอบใจเธอนะ

ที่เธอใส่ใจฉัน

ลมหายใจบอก

เพราะเราต้องเดินทางไปด้วยกัน

เราจึงต้องใส่ใจกัน

จนลมหายใจสุดท้ายนะ

มนสิกุล ๔ มิถุนายน ๒๕๖๔

The post สนทนากับลมหายใจ : มนสิกุล เรื่องและภาพ appeared first on Manasikul Online.