แด่…ความเจ็บปวดในสังสารวัฏที่ยังไม่ได้เยียวยา

“๑๖ ปีแห่งการจากไป” …พระอาจารย์สุพจน์ สุวโจ

ช่วงต้นเดือนมิถุนายน ปี ๒๕๕๓ ผู้เขียน เมื่อครั้งยังเป็นนักข่าวอยู่ที่เนชั่นสุดสัปดาห์ พร้อมด้วยช่างภาพ และเพื่อนนักข่าวต่างสำนัก เดินทางไปสวนป่าเมตตาธรรม บ้านห้วยงูใน ตำบลสันทราย อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ พร้อมกับคุณพ่อและคุณแม่ของพระอาจารย์สุพจน์ สุวโจ โดยมีพระอาจารย์กิตติศักดิ์ กิตติโสภโณ นำทาง เพื่อไปทำข่าวพระอาจารย์สุพจน์ ถูกฆาตรกรรมในบริเวณสานป่าเมตตาธรรม เมื่อวันที่ ๑๗ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๔๘ ในเวลานั้น ผ่านไปแล้ว ๕ ปีก็ยังไม่มีความคืบหน้าใดๆ เกี่ยวกับคดีความ

ในครั้งนั้น พระอาจารย์กิตติศักดิ์ กิตติโสภโณ หนึ่งในกลุ่มพุทธทาสศึกษา เล่าประสบการณ์ชีวิตให้ฟัง ท่านเป็นพระที่ได้รับนิมนต์พร้อมกับพระอาจารย์สุพจน์ สุวโจ และสหธรรมมิกอีกสองสามรูปจากสวนโมกขพลาราม จังหวัดสุราษฎร์ธานี ให้มาจำพรรษาที่สวนป่าเมตตาธรรม บ้านห้วยงูใน ตำบลสันทราย อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อสิบกว่าปีก่อน กระทั่งเมื่อวันที่ ๑๗ มิถุนายน ๒๕๔๘ พระสุพจน์ ถูกลอบสังหารด้วยของมีคมอย่างโหดร้ายที่นั่น ขณะที่ท่านอยู่ที่มูลนิธิเมตตาธรรมรักษ์ กรุงเทพฯ

บรรยากาศสวนป่าเมตตาธรรม อยู่ในหุบเขา ล้อมรอบด้วยป่าไม้กว้างใหญ่อันอุดมสมบูรณ์ เป็นสถานที่สัปปายะอย่างยิ่งสำหรับพระธุดงค์ และพระป่า ผู้ตั้งใจภาวนาฝึกตนจนกว่าจะพ้นทุกข์ในสังสารวัฏ ขณะเดียวกัน พระก็ได้ช่วยดูแลผืนป่าอันสมบูรณ์ไปด้วย เรื่องราวของพระป่าผู้รักษาป่า แล้วถูกทำร้าย มีมาโดยตลอดตั้งแต่สมัยพุทธกาลมาจนถึงปัจจุบัน

พระอาจารย์กิตติศักดิ์ อธิบายย้อนไปในอดีตว่า เดิมที่ดินตรงนี้ได้รับมอบจากเจ้าของเดิม ตั้งแต่ปลายปี ๒๕๔๑ ขณะนั้นมีเนื้อที่รวมกันกว่า ๑,๕๐๐ ไร่ โดยจัดตั้ง ‘มูลนิธิเมตตาธรรมรักษ์’ ขึ้นเป็นองค์กรบริหารงาน ตั้งแต่ปี ๒๕๔๓ ได้รับการขึ้นทะเบียนโดยสมบูรณ์ในปี ๒๕๔๕ และมอบพื้นที่กว่า ๘๐๐ ไร่ให้เป็นป่าชุมชน ซึ่งมีเนื้อที่สวนป่าเหลืออยู่กว่า ๔๕๐ ไร่ เนื้อที่สถานปฏิบัติธรรม ๘๐ ไร่ ส่วนที่เหลือเป็นป่าสงวนเสื่อมสภาพ ที่สถานปฏิบัติธรรมพยายามฟื้นฟูสภาพป่า อย่างไรก็ตาม มีความพยายามบุกรุกยึดครองตั้งแต่ปี ๒๕๔๕ โดยนายทุนและคนของนักการเมือง เพื่อนำพื้นที่ไปเร่ขายนายทุนสวนส้ม

“ขณะนั้นมูลนิธิฯ พยายามแจ้งความดำเนินคดี แต่ตำรวจไม่รับแจ้งความ จนกระทั่งมีการร้องทุกข์ขอความเป็นธรรมต่อหลายองค์กร จึงรับแจ้งความในปี ๒๕๔๗ และอัยการสั่งฟ้องในปี ๒๕๔๘ ปีนั้นเองพระสุพจน์ ก็ถูกรุมทำร้ายด้วยอาวุธมีคมอย่างอุกอาจในพื้นที่ของสถานปฏิบัติธรรม หลังจากการข่มขู่ให้ออกจากพื้นที่ไม่สำเร็จ

“คดีพระสุพจน์เป็น ๑ ใน ๓ คดีสำคัญที่เกิดขึ้นในยุคคุณทักษิณ ชินวัตรที่ไม่มีความคืบหน้าใดๆ แม้แต่จะระบุตัวผู้ต้องสงสัย ก็ไม่สามารถระบุได้ ในขณะที่คดีทนายสมชาย นีละไพจิตร และคดีคุณเจริญ วัดอักษร มีการจับกุมผู้กระทำความผิด มีการนำคดีขึ้นสู่ศาล แม้ว่าผลในบั้นปลายจะไม่เป็นที่พอใจของฝ่ายผู้ตาย แต่ก็นับได้ว่ายังมีความคืบหน้าอยู่บ้าง ขณะที่คดีพระสุพจน์ยังมืดมน”

สำหรับการมรณกรรมของพระอาจารย์สุพจน์ สุวโจ จนถึงวันนี้ผ่านไป ๑๖ ปีแล้ว ก็ยังไม่มีความคืบหน้าใดๆ เกี่ยวกับคดีความอีกเช่นเดิม

ในบันทึกของพระอาจารย์กิตติศักดิ์ กิตติโสภโณ บนหน้า facebook ของท่านเขียนไว้ตอนหนึ่งว่า…

ในระยะ ๕๐ วันแรกที่พระสุพจน์ สุวโจ ต้องจากไป พวกเราต้องตอบคำถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งจากสังคมและจากสื่อทุกประเภท

ด้านหนึ่งเพื่อประกาศความจริง และอีกด้าน คือการป้องกันการบิดเบือนจากผู้ไม่ประสงค์ดี หรือแม้แต่ฝ่ายเจ้าหน้าที่ของรัฐที่ประสงค์จะปิดคดี เพื่อโชว์ฝีมือ และเพื่อ “ให้มันจบๆ ไป”

ความพยายามหา “แพะ” มารับบาปนั้นเริ่มตั้งแต่บ่ายวันที่พบศพ กระทั่งเมื่อพบความจริงว่าพระสุพจน์ มิใช่พระโนเนม ที่จะปิดคดีได้ง่ายขนาดนั้นก็ตามมาด้วยประเด็นว่าพระสุพจน์ทะเลาะกับแรงงานต่างด้าวจึงถูกฆ่า แล้วฆาตกรหนีข้ามแดนไปแล้ว

แต่เมื่อประเด็นถูกส่งต่อไปที่สื่อระยะหลังก็ไม่มีใครขานรับ เพราะเมื่อมีการสอบถามบุคคลแวดล้อมที่รู้จัก หรือเคยพบเห็นพระสุพจน์ที่ติดตามข้าพเจ้าไปร่วมกิจกรรมต่างๆ ก็พอจะรู้จักบุคลิกและนิสัยใจคอของท่าน ไม่ว่ากิจกรรมของเอ็นจีโอ กิจกรรมชุมชน หรือกิจกรรมระหว่างศาสนา

หลังงานฌาปนกิจศพ น้องๆ คอมมานโดกองปราบก็เข้ามาคุ้มครองพยาน ทั้งที่กรุงเทพฯ ที่สวนเมตตาธรรม อำเภอฝาง รวมถึงอีกหลายพื้นที่ ที่พวกเราต้องไปจัดกิจกรรม โครงการวัดปลอดบุหรี่

ระหว่างนั้นน้องจากกองปราบคนหนึ่ง ก็แนะนำให้ข้าพเจ้าไปพบ ผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง ซึ่งคุ้นเคยกับผู้บังคับการกองปราบเพื่อจัดการให้ได้เข้าพบ และให้ข้อมูลเป็นการภายในที่ห้องทำงานของผู้บังคับการกองปราบ เราพูดคุยกันกว่า ๒ ชั่วโมง ก่อนท่านจะยกหูโทรศัพท์ไปคุยกับผู้บัญชาการภาค ๕ ซึ่งเคยเป็นผู้การกองปราบมาก่อน

เสร็จจากการพบปะนั้น ข้าพเจ้าก็ต้องรีบมาที่สภาผู้แทนราษฎรเพื่อร่วมประชุมกับคณะกรรมาธิการสิ่งแวดล้อมฯ ใช้เวลาไปกว่าสามชั่วโมง แต่ก็เป็นเวลาที่ดี เพราะกรรมาธิการส่วนใหญ่ ต่างรู้จักสวนโมกขพลาราม และวิถีชีวิตของพระที่นั่น

เสร็จจากภารกิจที่กรุงเทพฯ พวกเราก็เดินทางกลับไปสวนเมตตาธรรม เพื่อพักให้ใจสงบสักระยะ แต่ก็มีข่าวดีอยู่บ้าง ที่คุณทักษิณ ชินวัตร ให้สัมภาษณ์สื่อที่หน้าตึกไทยคู่ฟ้า ว่า “รัฐบาลจะติดตามคดีนี้อย่างใกล้ชิด…” ระหว่างนั้น DSI ก็ขึ้นลงกรุงเทพฯ ฝางเป็นว่าเล่น มีการสอบพยานแวดล้อมปากแล้วปากเล่า รวมทั้งมีการนำเครื่องจับเท็จ มาใช้กับผู้ต้องสงสัย

ทางกองทัพ ภาค ๓ ก็ส่งกำลังทหารมาร่วมรักษาความปลอดภัย หัวหน้าชุดสำรวจและตรวจสอบพื้นที่ กล่าวกับข้าพเจ้า… “คนพวกนี้หัวใจมันทำด้วยอะไร มันฆ่าได้กระทั่งพระ คอยดูเถอะ ถ้าผมจับมันได้ ผมจะตัดหัวมันเสียบประจาน”

ข้าพเจ้าได้แต่ยิ้มแหยๆ แล้วพยักหน้ากับเขา

ปีแรกผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ในทางคดีไม่มีความคืบหน้า เป็นหนึ่งในคดีซับซ้อนซ่อนเงื่อนที่หลายคนคิดไม่ถึง บ้างว่าคดีนี้เจอตอ บ้างว่าผู้บงการใหญ่โตกว่าที่คิด ในขณะที่ชาวบ้านร้านตลาด และข้าราชการชั้นผู้น้อย ต่างเอ่ยถึงผู้ฆ่าและผู้สั่งให้ฆ่ากันโดยทั่วไป ถึงขณะที่อัยการระดับสูงในพื้นที่ ได้บอกข้าพเจ้าด้วยความคุ้นเคยว่า “ตำรวจในฝางมันรู้กันหมดแหละท่าน ว่าใครทำ แต่มันพูดไม่ได้…” (จากบันทึกของพระอาจารย์กิตติศักดิ์ กิตติโสภโณ บนหน้า facebook)

ประวัติและปฏิปทาพระอาจารย์สุพจน์ สุวโจ โดยสังเขป

พระอาจารย์สุพจน์ สุวโจ (ด้วงประเสริฐ) อดีตรองประธานมูลนิธิเมตตาธรรมรักษ์ ก่อนบวชท่านเรียนจบจากคณะสัตวแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อทำงานได้ระยะหนึ่งแล้วจึงได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุที่วัดชลประทานรังสฤษดิ์ ในปี ๒๕๓๕ ขณะบวชมีอายุ ๒๖ ปี หลังจากบวช ท่านศึกษาปฎิบัติธรรมหลายแห่ง และได้เข้าร่วมการอบรมอานาปานสติที่สวนโมกขพลาราม จ.สุราษฎร์ธานี ทำให้ท่านสนใจที่จะศึกษาปฏิบัติธรรมในสวนโมกข์กับท่านพุทธทาสภิกขุ

ขณะที่จำพรรษาในสวนโมกข์ ท่านช่วยงานด้านเอกสารต่างๆ งานบัญชีของวัด รับผิดชอบและดูแลงานห้องสมุดธรรมะของสวนโมกข์ (โมกขพลบรรณาลัย) ช่วยการอบรมอานาปานสติ และการจัดค่ายเยาวชนของวัด อีกทั้งยังร่วมรื้อฟื้นหนังสือพิมพ์ ‘พุทธศาสนา’ เพื่อสื่อสารธรรมะของท่านพุทธทาสกับคนร่วมสมัยให้มากขึ้น

ท่านเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งกลุ่ม ‘พุทธทาสศึกษา’ และเป็นทั้งเวบมาสเตอร์ เวบไซด์ www.buddhadasa.org ที่ทำงานเผยแผ่งานของท่านอาจารย์พุทธทาสภิกขุร่วมกับพระกิตติศักดิ์ กิตติโสภโณและสหธรรมิกอีกหลายรูปที่บรรจุงานธรรมโฆษณ์ของท่านพุทธทาสไว้มากที่สุด จนกระทั่งได้รับนิมนต์มาอนุรักษ์ผืนป่าจำพรรษาอยู่ที่สวนเมตตาธรรมแห่งนี้ ก่อนที่จะถูกลอบสังหารอย่างทารุณยิ่งเมื่อวันที่ ๑๗ มิถุนายน ๒๕๔๘ ขณะนั้นท่านมีอายุ ๓๙ ปี พรรษาที่ ๑๓

        จนถึงวันนี้ ใช่ว่าพระอาจารย์กิตติศักดิ์และเจ้าหน้าที่มูลนิธิฯ จะสามารถดูแลผืนป่าอันงดงามซึ่งเป็นต้นน้ำของทุกชีวิตได้อย่างสงบก็หาไม่ เนื่องจากยังคงมีฝ่ายที่บุกรุกที่ดินสวนป่าเมตตาธรรมอย่างต่อเนื่อง และพยายามลดความน่าเชื่อถือของ ‘สถานปฏิบัติธรรม สวนเมตตาธรรม’ ทุกวิถีทาง

ดังที่พระอาจารย์กิตติศักดิ์ เล่าว่า คนกลุ่มนี้เขาพยายามปล่อยข่าวในชุมชน ตลอดจนในตัวเมืองฝาง ว่า ‘สวนเมตตาธรรม’ นั้น เป็นสำนักสงฆ์เถื่อน สิ่งปลูกสร้างไม่เข้าหลักพุทธศิลป์ ไม่มีอุโบสถ วิหาร หรือเจดีย์ มีแต่ศาลาโล่งๆ ไว้ประกอบศาสนพิธีรูปทรงราวโกดังร้าง แต่กลับมีอาคารหอพระไตรปิฎก ที่เก็บพระไตรปิฎกและหนังสือชุดธรรมโฆษณ์ของพุทธทาส ตลอดจนข้อมูลชีวิตและผลงานพุทธทาสภิกขุในรูปแบบดิจิตัล ซึ่งพระและวัดทั่วไปแถบนี้ไม่มีกัน นอกนั้นก็มีสภาพเป็นป่ารกรุงรัง ไม่เจริญหูเจริญตาคนทั่วไป ฯลฯ

อย่างไรก็ตาม คณะสงฆ์จากสวนโมกข์ ท่านก็ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคในการฟื้นฟูป่าเสื่อมโทรมให้เป็นสีเขียวขึ้นมาใหม่ ซึ่งท่านและคณะสงฆ์อำเภอฝาง แม่อาย ไชยปราการ ข้าราชการ พ่อค้า ประชาชน และนักเรียนนักศึกษา ได้มาร่วมกันปลูกป่ามาตลอดสิบกว่าปีติดต่อกันแล้ว แต่กระนั้น ในปีแรกๆ พวกบุกรุกสวนป่าผืนนี้ ยังเข้ามาปิดกั้นทางเข้าออกไม่ให้ผ่านเข้าไปทำกิจกรรมได้อีก

ในครั้งนั้น ท่านเล่าให้ฟังว่า “เมื่ออาตมานำอาสาสมัครไปสำรวจความเสียหายของการทำลายต้นไม้ โดยการเชิญพวกเขาไปคุยที่สถานีตำรวจ ก็กลับถูกแจ้งความดำเนินคดี ว่าบุกรุกเสียเอง ” พระอาจารย์กิตติศักดิ์ ผู้ปกป้องป่า เล่าถึงความเป็นจริงที่เกิดขึ้นในสังคมไทย

“สำหรับความร่วมมือระหว่างคณะสงฆ์ หน่วยงานราชการ พ่อค้า ประชาชน และเยาวชน นักเรียนนักศึกษา ตลอดจนเด็กๆ ในชุมชน ที่ดำเนินการปลูกป่ามาอย่างต่อเนื่องนั้น เป็นเสมือนตัวชี้วัดความยั่งยืนของผืนป่า ทั้งที่มีอยู่เดิม และที่จะฟื้นฟู หรือปลูกขึ้นใหม่ เพราะหากทุกภาคส่วนไม่ได้เห็นพ้อง ว่าผืนป่าเป็นสมบัติอันล้ำค่าของพวกเขา โดยมีสัมมาทิฏฐิว่าผืนป่ามีความจำเป็นต่อความอยู่รอด ของพวกเขาในอนาคต คนเหล่านี้นี่เอง ที่จะมีส่วนในการหาผลประโยชน์โดยมิชอบจากป่า หรือถึงกับทำลายผืนป่าเสียเอง ดังที่ปรากฏอยู่ในข่าวสารให้เห็น หรือให้รับรู้อยู่แทบทุกวัน”

กับหน้าที่ของพระที่ต้องยืนหยัดอยู่ในพื้นที่ท่ามกลางผลประโยชน์ที่มองไม่เห็น ท่านอยู่อย่างไร

        พระอาจารย์กิตติศักดิ์ ตอบว่า พวกเราที่อยู่ที่นี่ภาวนาด้วยการเรียนรู้ความจริงจากธรรมะและธรรมชาติ ฝ่าข้ามทุกอุปสรรคด้วยสติ ด้วยปัญญาและเมตตา พวกเรากำลังภาวนาด้วยการเอาชีวิตเข้าเสี่ยง เอาชีวิตเข้าแลก ในสถานการณ์ที่เป็นจริง เพราะชีวิต และสิ่งที่ชีวิตมีส่วนเกี่ยวข้องกันเป็นเรื่องของเหตุปัจจัย ถ้าเข้าใจ หรือพยายามเข้าใจเกี่ยวกับเหตุปัจจัย (อิทัปปัจจยตา) ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

        “แล้วเราจะเห็นในสิ่งที่ใกล้เคียงกับความเป็นจริงที่สุด ซึ่งในความจริงนั้นไม่มี ‘ตัวตน’ ที่จะเอาไว้รองรับความทุกข์ได้เลย แต่ถ้ายังทำไม่ได้ ก็ขอให้ถือเป็นข้อสอบ หรือแบบฝึกหัด ที่จะนำมาสอบทานตัวเอง สอบผ่านบ้าง สอบไม่ผ่านบ้าง แล้วเก็บเอาไว้วิเคราะห์ เพื่อทำข้อสอบใหม่ๆ ต่อไป”

พระอาจารย์กิตติศักดิ์ กิตติโสภโณ

ผ่านไป ๑๖ ปี กับความไม่คืบหน้าของคดี และย้อนไปเมื่อแปดปีที่ผ่านมา

ในครั้งนั้น พระอาจารย์กิตติศักดิ์ให้สัมภาษณ์ผู้เขียนลงในนิตยสารเนชั่นสุดสัปดาห์ และนสพ.คมชัดลึก ตอนหนึ่งว่า ทุกขณะที่ผ่านไป เราต้องมองใหม่ว่า จะทำอย่างไรที่จะสานต่องานของท่านสุพจน์ แทนที่จะเป็นเรื่องของการเรียกร้องความเป็นธรรม เรียกร้องให้มีผู้รับผิดชอบ หรือเรียกร้องให้คดีถูกรื้อฟื้นเพียงอย่างเดียว

“ก็พยายามดูว่างานของท่านสุพจน์ งานของกลุ่มพุทธทาสศึกษาเอง เห็นว่า นอกจากการสืบสานงานของท่านอาจารย์พุทธทาสที่นำมาประยุกต์ใช้ในการแก้ปัญหาต่างๆ แล้ว งานด้านสิ่งแวดล้อมก็เป็นเรื่องที่เราทำกันมาอย่างต่อเนื่องสิบกว่าปี ตั้งแต่มาอยู่ที่ฝาง เพียงแต่ไม่ได้ตีฆ้องร้องป่าวอะไร ปีนี้ก็มีคนร่วมกันหลายฝ่าย ประเด็นหนึ่งก็คงเป็นเรื่องสถานการณ์บ้านเมือง ว่าเราจะช่วยกันอย่างไรได้บ้าง เบื้องต้นเรามาปลูกต้นไม้กัน ต่อไปเราก็คงจะต้องปลูกฝังจิตสำนึกแห่งความเมตตาให้มากขึ้น”

การทอดผ้าป่าพันธุ์ไม้ และทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้พระสุพจน์ สุวโจ จึงเกิดขึ้นทุกปี ร่วมกับคณะสงฆ์และชุมชน ซึ่งมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่ทุกคนจะได้เข้ามาร่วมกันเรียนรู้ว่า …

ผืนป่าแห่งนี้คือต้นธารของลมหายใจที่ให้พลังแก่ทุกชีวิตไม่เพียงแต่มนุษย์เท่านั้น เพราะหากไม่มีต้นไม้ เราก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน และนี่คือเหตุปัจจัยอันเป็นทางรอดเดียวของสรรพชีวิตที่มากกว่าการปลูกต้นไม้คือการปลูกใจมนุษย์ให้เห็นความสัมพันธ์เชื่อมโยงกันระหว่างธรรมชาติกับตัวเราอย่างแยกไม่ออก

๑๗ มิถุนายน ๒๕๖๔ แจก “ถุงปันสุข” แปรความทุกข์ ด้วยการแบ่งปัน ๑๖ ปี แห่งการจากไปของพระอาจารย์สุพจน์ สุวโจ

สำหรับ ๑๖ ปีแห่งการจากไปของพระอาจารย์สุพจน์ สุวโจ เมื่อวันที่ ๑๗ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๖๔ ที่ผ่านมา ซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิด พระอาจารย์กิตติศักดิ์ กิตติโสภโณ ครบรอบอายุ ๕๙ ปีนี้ด้วย ทางสวนเมตตาธรรมได้จัดเครื่องอุปโภค บริโภค ปันสุขแด่ชุมชน อุทิศแด่พระอาจารย์สุพจน์ สุวโจ “ปิยมิตรผู้จากไป” ด้วย ถุงปันสุข ๑๐๐ ชุด ข้าวเหนียวไก่ทอด ๑๐๐ ชุด หน้ากากอนามัย ๕๐๐ ชิ้น หน้ากากผ้า ๑๓๐ ชิ้น น้ำผลไม้ มวลชน ๑๐๐ แก้ว และอีกมากมายที่ผู้บริจาคนำมาสมทบ

.

ชีวิตนี้น้อยนักก็จริง …แม้เราจะทำอะไรไม่ได้มากมาย แต่ทว่าการแบ่งปันความทุกข์ให้ละลายไปกับน้ำเย็นแห่งการให้และการแบ่งปัน กับลมหายใจที่เหลืออยู่ คือสิ่งที่ทำให้ชีวิตดำเนินต่อไปได้ในสังสารวัฏแห่งความทุกข์ทน….ดังพุทธพจน์ว่า

นิวตฺตยนฺติ โสกมฺหา

มนุษย์ผู้มีใจการุณ ช่วยแก้ไขเพื่อนมนุษย์ให้หายโศกเศร้า

พุทธพจน์

ขอขอบคุณ บทความอ้างอิงจาก : บันทึกของพระอาจารย์กิตติศักดิ์ กิตติโสภโณ จาก facebook Phra Kittisak / รายงานพิเศษ เรื่อง ๕๐ วันแห่งการจากไปของพระสุพจน์ สุวโจ เขียนโดย มนสิกุล โอวาเภสัชช์ นิตยสารเนชั่นสุดสัปดาห์ ฉบับที่ ๗๙๔ / บทความเรื่อง “ในหัวใจเราต้องมีพื้นที่ให้คนอื่นบ้าง” พระกิตติศักดิ์ กิตติโสภโณ เขียนโดย มนสิกุล โอวาทเภสัชช์ นสพ.คมชัดลึก วันที่ ๑๑ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๓ และจาก คอลัมน์ วิปัสสนาบนหน้าข่าว เรื่อง ” ๘ ปี คดีสังหารพระสุพจน์ สุวโจ  ‘ความหวังที่เหลืออยู่อาจเป็นเรื่องของปาฏิหาริย์’ จากใจ พระกิตติศักดิ์ กิตติโสภโณ เขียนโดย มนสิกุล โอวาทเภสัชช์ (คมชัดลึก วันพระ ๑๖ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๕๖ )

The post แด่…ความเจ็บปวดในสังสารวัฏที่ยังไม่ได้เยียวยา “๑๖ ปีแห่งการจากไป” …พระอาจารย์สุพจน์ สุวโจ appeared first on Manasikul Online.

“ศีล ๕ ข้อ ข้อไหนที่เป็นหัวใจของศีล…”

ศาสตราจารย์ คุณรัญจวน อินทรกำแหง ตอบ : ในศีล ๕ ข้อนั้น ข้อที่สำคัญที่สุดก็คิดว่า เป็นข้อที่มีสติ แล้วก็จะสามารถรักษาศีลข้ออื่นๆ ให้บริสุทธิ์ได้ ดังนั้น ศีลข้อที่ ๕ ที่ว่า อย่าลุ่มหลงมัวเมาในสิ่งใดสิ่งหนึ่งจนสุดโต่ง เกินความพอดี จนทำให้ขาดสติ ไม่เฉพาะไปเสพสุรายาเมา หรือไปเสพสิ่งเสพติดเท่านั้น ถ้าขาดสติแล้วจะไม่รักษาศีลให้บริสุทธิ์ได้

ผู้ถาม : ศีลข้อ ๕ ไม่เฉพาะเรื่องการไม่เสพสุรายาเมา แต่เป็นเรื่องของการไม่ขาดสติ ?

ศาสตราจารย์ คุณรัญจวน อินทรกำแหง ตอบ : ค่ะ คือ อย่างเช่น เราหลงไหลในการดูโทรทัศน์ ( ถ้าเป็นสมัยนี้ ก็ต้องว่า โซเชียลมีเดีย : admin) จนกระทั่งลืมการงาน ลืมการเรียน สำหรับเด็กๆ การบ้านก็ไม่อยากทำ ไม่อยากกิน ไม่อยากนอน นั่นก็เรียกว่าเป็นการลุ่มหลงจนขาดสติ

ร่วมกันสืบสานมรดกธรรม “๑๐๐ ปี ชาตกาล ศาสตราจารย์ คุณรัญจวน อินทรกำแหง ๒๕๖๔ ” กับ ธรรมะสั้น ๆ ( ๑ ) นาที
ข้อคิดดี ๆ เพื่อความสุข สงบเย็น ชุ่มชื่นใจ

ขอทุกท่านโปรดได้รับอานิสงส์แห่งบุญ “ธรรมทาน” นี้ ร่วมกันทุกประการเทอญ.

The post ศีลข้อใดสำคัญที่สุด ? ตอบโดย ศาสตราจารย์ คุณรัญจวน อินทรกำแหง appeared first on Manasikul Online.

“ผมก็ออกไปเรียกอาจารย์โพธิ์ (พระภาวนาโพธิคุณ (โพธิ์ จนฺทสโร) เจ้าอาวาสวัดธารน้ำไหล สวนโมกขพลาราม อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี)  ซึ่งอยู่ในอาคารข้างๆ ‘อาจารย์โพธิ์ๆ อาจารย์พุทธทาสจะตายแล้วๆ’ ทั้งอาจารย์โพธิ์ ทั้งหมอที่รักษาตัวท่านก็มาหา หลังจากนั้นทุกคนก็ออกไป อาจารย์พุทธทาสท่านก็บอกว่า สิงห์ทองอยู่เป็นเพื่อนก่อนนะ ผมก็อยู่ประมาณสองโมงกว่าท่านก็พูดไม่ได้ ลิ้นแข็งไป แต่ท่านก็มีสติรู้สึกตัว ท่านรู้ความเป็นไปของร่างกายทั้งหมด ท่านมีสติจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต “

พระอาจารย์สิงห์ทอง เขมิโย

พระอุปัฏฐากหลวงพ่อพุทธทาส มากว่า ๒๐ ปี เล่าให้สามเณรปลูกปัญญาธรรม ปีที่ ๘ ต่อมาว่า …

ชีวิตของอาจารย์พุทธทาส หลังจากที่ท่านได้เรียนอานาปานสติ มีความมั่นคงในชีวิตพรหมจรรย์ ท่านได้ประกาศตัวจาก พระมหาเงื่อม อินฺทปญฺโญ ใช้ชื่อว่า “พุทธทาสภิกขุ” (พุทธทาส คือทาสของพระพุทธเจ้า) ในพ.ศ. ๒๔๗๕
จากนั้น ชีวิตของท่านมุ่งศึกษาธรรม ปฏิบัติธรรม และเผยแผ่ธรรมของพระพุทธเจ้า เป็นทาสของพระพุทธเจ้า

หลังจากที่ประกาศเป็นทาสของพระพุทธเจ้าแล้ว ท่านก็ดำเนินชีวิตที่แสนธรรมดา อยู่กับธรรมชาติ ท่านจะพูดเสมอว่า กินข้าวจานแมว อาบน้ำในคู นอนกุฏิเล้าหมู ฟังยุงร้องเพลง กินอยู่อย่างต่ำ มุ่งกระทำอย่างสูง

ที่ทำงานของท่านก็โล่งๆใต้ถุนกุฏิ ไม่ได้มีอะไรมากั้น ทั้งสัตว์ ทั้งตะขาบ ทั้งงูก็ผ่านไปผ่านมาเป็นเพื่อนกันหมด ท่านก็ไม่ได้เบียดเบียน บรรยายธรรมก็ตรงลานหินโค้ง ใต้ร่มไม้ อาศัยธรรมชาติเป็นที่ทำงาน

คนเดินผ่านไปผ่านมาเจอท่านทำงานอยู่ก็เข้าไปกราบ เพราะไม่มีกำแพงอะไรกั้น ทุกคนก็สามารถที่จะเข้าหาได้ ท่านวางปากกาลง หรือกำลังพิมพ์ดีดอยู่ ก็หยุดมาคุยด้วย ท่านก็จะถามอยู่ ๒ คำถาม คือ ๑. มาจากไหน ๒.ธุระอะไร ‘มาจากกรุงเทพฯเจ้าคะ มาเที่ยวเจ้าค่ะ’ ท่านก็บอกว่า เชิญๆ เที่ยว

เสร็จท่านก็ทำงานต่อ ไม่ได้หงุดหงิด ไม่ได้ว่าใคร คณะใหม่มาเห็นท่านก็เข้ามากราบ ท่านก็ถามคำถามเดิม ‘มาจากไหน ธุระอะไร’ มาจากกรุงเทพฯ มาสนทนาธรรมกับหลวงพ่อเจ้าค้า ท่านก็จะบอก เชิญนั่งๆ จะคุยนานเท่าไหร่ท่านก็ไม่ว่า ชั่วโมง สองสามชั่งโมง จนแก้ปัญหาชีวิตเขาได้ ก็ลากลับ

บางคณะก็คิดว่า เรามาทำไมไม่ได้สนทนากับท่าน ท่านไม่ต้อนรับ คือท่านปฏิบัติตามความต้องการของคนที่มา ท่านเป็นคนตรงๆ ไม่ได้กลัวใครจะว่า ใครบอกว่ามาเที่ยว ท่านก็บอกว่า เชิญเที่ยวๆ ใครบอกมาสนทนาธรรม ท่านก็เชิญนั่งๆ

ท่านเป็นคนตรงไม่ได้เกรงใจใคร

คนมาทำบุญหอบเงินมาท่านก็ไม่ได้ต้อนรับด้วยน้ำเย็นๆ ข้าวปลาอาหารไม่มี

เป็นเรื่องของเขาท่านว่า เรื่องของท่านก็คือให้ธรรมะ

ท่านพูดตรง คนที่เอาเงินมาถวายท่านก็จะพูดว่า

อย่าบ้าบุญกันมากเลย เอาธรรมะไปปฏิบัติบ้าง ถ้าเป็นท่านๆจะกล้าพูดไหม

มีผู้หญิงคนหนึ่งทราบว่า ท่านจะสร้างโบสถ์ ก็ปวารณาว่า จะสร้างเท่าไหร่ จะใช้งบเท่าไหร่ จะออกให้ทั้งหมด แต่จะขอออกคนเดียว ไม่ให้ใครร่วมบริจาค ท่านก็ตอบว่า เปลืองเศรษฐกิจ ทุกอย่างจบเลย ทำบุญที่ไม่ประกอบด้วยปัญญาท่านก็ไม่รับ การสร้างสิ่งก่อสร้างต่างๆท่านไม่ได้มุ่งเน้นวัตถุ มีเท่าไหร่ท่านก็สร้างไป

ชีวิตท่านก็อยู่อย่างนี้ กิจวัตรของท่าน ๒๐ ปีสุดท้ายที่ผมมาอยู่ดูแลท่าน งานหลักของท่านคือ ปฏิบัติธรรม เน้นเขียนหนังสือ บรรยายธรรม ในแต่ละวันท่านจะค้นพระไตรปิฎกศึกษาเรื่องนั้นๆค้นข้าวจนแจ่มชัด จากตำราที่มี เมื่อเข้าใจชัด ท่านก็จะไปบรรยายที่ล้านหินโค้ง บางเรื่องเป็นเรื่องยากๆธรรมะระดับอริยสัจ ไม่ใช่ระดับศีลธรรม ท่านก็บรรยาย ไม่มีใครฟังท่านก็ไม่ว่า ใครฟังได้ก็ฟัง เป้าหมายคือบรรยายทำเป็นหนังสือ

ส่วนการบันทึกเสียงต่างๆก็เหมือนกัน ทั้งวิทยุ โทรทัศน์เขานิมนต์ไปให้ไปบันทึกที่อื่นท่านก็ไม่ไป ท่านจะให้เขามาบันทึกที่วัดท่านก็พูดให้ที่ล้านหินโค้ง

ตลอดชีวิตของท่าน ท่านชัดเจนในเป้าหมาย ปฏิบัติธรรม เขียนหนังสือ บรรยายธรรมประกาศคำสอนของพระพุทธเจ้า ลมหายใจไม่ว่างเปล่า คำว่าเหนื่อยไม่มี สมกับที่เป็นทาสของพระพุทธเจ้าโดยแท้จริง”

เป็นเพียงส่วนเสี้ยวเล็กๆ ของหลวงพ่อพุทธทาส จากมุมของพระอาจารย์สิงห์ทอง พระอุปัฏฐากหลวงพ่อมากว่า ๒๐ ปี ที่สวนโมกขพลาราม อารามแห่งการหลุดพ้นจากความทุกข์โดยสิ้นเชิง หรือ วัดธารน้ำไหล อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี

The post ท่านอาจารย์พุทธทาส ประกาศคำสอนของพระพุทธเจ้า ด้วยลมหายใจที่ไม่ว่างเปล่า โดย หลวงพ่อสิงห์ทอง เขมิโย appeared first on Manasikul Online.

ข้าพเจ้าขอรำลึกความทรงจำในการพบท่านอาจารย์รัญจวนครั้งแรกเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเดินทางไปกราบท่านกับเพื่อนที่ทำงานสื่อสารมวลชนด้วยกัน สมัยที่ยังเป็นนักข่าวและนักเขียนอยู่ในกองบรรณาธิการ นิตยสารเนชั่นสุดสัปดาห์ ด้วยหวังว่า ท่านจะเมตตาสอนธรรมะให้ในเวลาสั้นๆ ไม่กี่วันที่พอจะมีเวลาในขณะนั้น ซึ่งเป็นฤดูหนาว (หนาวมากๆ )

ก่อนไปกราบท่านที่วัดป่าหนองไผ่ ก็ฝันถึงท่าน…

เป็นฝันที่จำได้มาจนถึงทุกวันนี้ ในฝันท่านมาหาที่หลังบ้านในสวน มีรอยยิ้มเต็มเปี่ยมใบหน้าสว่างไสว ล้อมรอบด้วยนกสีขาวบินไปมารอบๆ ตัวท่าน และท่านบอกกับข้าพเจ้าว่า หนูยังเมตตาไม่พอ …

แล้วข้าพเจ้าก็ตื่นขึ้น พร้อมกับความฝันที่ยังจำได้มาจนถึงทุกวันนี้

ตอนนั้น ก็ยังไม่เข้าใจว่าที่ท่านบอกนั้นหมายความว่าอย่างไร เพราะรู้สึกว่าตัวเองก็มีความเมตตามาก ชอบช่วยเหลือผู้คน ชอบดูแลแม่ ดูแลญาติพี่น้อง ทำงานก็อุทิศทุ่มเทให้กับงานจนแทบไม่มีเวลาเป็นของตนเองเลย แต่ก็เก็บปริศนาธรรมที่ท่านบอกไว้ในใจ

ตอนที่ได้กราบท่านก็เล่าความฝันให้ท่านฟัง …

ท่านยิ้มและว่า จะมาเรียนอะไร ถ้าเรียนธรรมะไม่ต้องมาที่นี่ ให้เรียนในตัวเอง เรียนรู้จิตใจตัวเอง และให้ไปเข้าคอร์สที่ธรรมาศรมธรรมมาตาที่ที่สวนโมกขพลาราม จังหวัดสุราษฎรณ์ธานี

ซึ่งที่นั่น ท่านอาจารย์รัญจวนและคณะท่านอาจารย์อุบาสิกาอีกหลายท่าน อาทิ ท่านอาจารย์แพทย์หญิงเสริมทรัพย์ ดำรงรัตน์ , ท่านอาจารย์จิตต์ใส ผดุงรัตน์ ,ท่านอาจารย์สมจิตรา สุริเย โดยมีท่านธรรมทาส และคุณเมตตา พานิช ช่วยกันสร้างความฝันจากดำริของท่านอาจารย์พุทธทาสให้เป็นจริงขึ้นมา และได้ช่วยกันพัฒนาหลักสูตรอย่างต่อเนื่องจนช่วยให้ลูกผู้หญิงได้คลายทุกข์ออกจากใจตนเองมากกว่า ๒๐ ปีแล้วจนถึงปัจจุบัน โดยที่ข้าพเจ้าและแม่ก็ได้มีโอกาสไปปฏิบัติธรรมสี่เดือนเมื่อสิบกว่าปีก่อน (ไว้ข้าพเจ้าจะเล่าให้ฟัง)

จากความเมตตาของท่านพุทธทาส ที่ระลึกถึงโยมแม่ผู้เป็นกำลังสำคัญในการสร้างสวนโมกขพลาราม อารามแห่งการพ้นทุกข์ มาสู่ธรรมาศรมธรรมมาตา สถานที่่สัปปายะต่อสตรีผู้ปรารถนาจะพ้นทุกข์แต่ไม่สามารถบวชเป็นภิกษุณีได้จนเป็นจริง ก่อเกิดเป็นอาศรมสำหรับสตรี จากดำริที่เป็นลายลักษณ์อักษรก่อนท่านละสังขาร เพื่อสร้างอาศรมการปฏิบัติธรรม ในโครงการนำร่องเพื่อชีวิตพรหมจรรย์ที่หมดจดและงดงามฯ เป็นเวลา ๔ เดือน สำหรับลูกผู้หญิงที่ต้องการปฏิบัติธรรมเพื่อค้นพบตนเอง ค้นพบศักยภาพของตนเองในการที่จะดับทุกข์ให้กับตนเองได้ในที่สุด ในเวลาต่อมา

ในช่วงเวลาที่อยู่ในวัดป่าหนองไผ่ ประมาณหนึ่งสัปดาห์ ท่านอาจารย์รัญจวนให้ไปพบตอนหลังอาหารเช้าทุกวัน เพื่อรายงานสภาวะธรรมที่ปรากฎในจิต และให้จดจำสิ่งที่ท่านสอนไปปฏิบัติในวันต่อๆ ไป

ข้าพเจ้าเห็นท่านทำอะไรเองทุกอย่าง ซักผ้า ตากผ้า ทุกอย่างสะอาด สว่าง สงบ ในบริเวณกุฏิของท่านที่อยู่ท้ายวัดเลยก็ว่าได้

เวลามองออกไปจากกุฏิของท่านก็จะเป็นทุ่งนากว้างใหญ่ มีมุมที่ท่านทำไว้สำหรับนั่งสมาธิและเดินจงกรมหลายจุด แล้วแต่ว่าเราจะไปปลีกวิเวกมุมไหนก็ย่อมได้ แล้วก็กลับมาพักผ่อนในอาคารเรือนนอนที่ยาวสองชั้น ซึ่งเป็นทั้งที่สวดมนต์และปฏิบัติธรรมของลูกผู้หญิงด้วย

ซึ่งปัจจุบัน บริเวณด้านหลังวัดทอดยาวออกไปใกล้ๆ กับกุฏิของท่านอาจารย์รัญจวนกำลังจะเป็นสถานปฏิบัติธรรมของลูกผู้หญิงในอนาคต

เพื่อร่วมรำลึกในพระคุณที่ท่านเมตตาดูแลอบรมธรรมะปฏิบัติแด่พุทธศาสนิกชน ทั้งชาวไทย และชาวต่างประเทศ นับเป็นคุณูปการสำคัญของท่าน ในการร่วมสืบสานต่ออายุพระพุทธศาสนา และเพื่อเสริมสร้างแรงบันดาลใจ ในการประพฤติปฏิบัติธรรมโดยมีท่านศาสตราจารย์ คุณรัญจวน อินทรกำแหง เป็นแบบอย่างที่งดงามให้อนุชนรุ่นหลังได้ก้าวตาม สู่ความสำเร็จทั้งทางโลกและทางธรรม ตามกำลังแห่งตน…

วันนี้และวันต่อๆ ไป ข้าพเจ้าขอกราบบูชาพระคุณท่านอาจารย์รัญจวนที่ช่วยให้ข้าพเจ้าค้นพบปริศนาธรรมที่ท่านให้ไว้ว่า “หนูยังมีเมตตาไม่พอ” นั้นหมายถึงอะไร

ข้าพเจ้าเข้าใจแล้วว่า…

ความเมตตาที่แท้จริงนั้น ไม่ใช่ทุ่มสุดตัวเพื่อเมตตาผู้อื่นจนเราทุกข์ หรือเมตตาผู้อื่น จนเราไม่เหลือพื้นที่สำหรับตนเองเลย เราจะต้องเมตตาตนเองก่อน เมตตาตนให้เป็นก่อน ให้อภัยตนเองให้ได้ก่อน ให้โอกาสตนเองบ้างที่จะผิด ให้โอกาสตนเองที่จะเรียนรู้ตนเอง

” ยอมรับความเป็นจริงในตัวเอง ไม่ต้องมีคำตัดสินให้กับตัวเองแล้วเฝ้าแต่ตำหนิตัวเอง ดูแลตนเองบ้างในเรื่องกายภาพ ความเป็นอยู่ อาชีพการงาน ไม่ให้เบียดเบียนตนเองมากเกินไป ทั้งหมดก็คือ ต้องให้เวลากับตัวเองให้เป็น แล้วเฝ้าดูสภาวะภายในจิตใจที่เกิดขึ้น โดยมีลมหายใจเป็นสะพานให้เราอยู่บนนั้น เพื่อยืนดู นั่งดู นอนดู และเดินดูจิตใจของเราที่แปรเปลี่ยนไปไม่คงที่ตลอดเวลา “

เมื่อเราอยู่บนสะพานแห่งลมหายใจอย่างมีสติรู้ตัวและต่อเนื่อง เราจะเห็นความคิดต่างๆ มากมายเดินทางมารบกวนเรา และหลายความคิดไม่ดี พยายามจะลากจูงเราไปให้คิดตามมัน

ถ้าเพียงแต่เราอยู่เฉยๆ บนสะพานแห่งลมหายใจเข้า หายใจออกไปเรื่อยๆ โดยไม่ไปตามความคิดใด เราจะค่อยๆ สงบลง และจะค้นพบว่าสะพานแห่งลมหายใจได้เชื่อมใจเรากลับไปหาบ้านภายในอย่างแท้จริงให้เราพักพิง เมื่อนั้น เราจะรู้ว่า ความเมตตาตนเองเป็นอย่างไร

เพราะเมื่อเราเมตตาตนเองได้ เราก็จะเมตตาคนอื่นได้อย่างไม่ทุกข์ นั่นอาจเป็นความหมายเดียวกับคำว่า พึ่งตนเองได้ พึ่งธรรมในตนเองได้ และเราจะสามารถเป็นที่พึ่งของผู้อื่นได้อย่างแท้จริง

? วันพฤหัสบดีที่ ๒ พฤษภาคม พ.ศ.๒๕๖๒

๐๗.๓๐ น. ท่านพระอาจารย์สุธรรม สุธัมโม นำคณะสงฆ์พระกรรมฐาน บิณฑบาตรอบศาลา

๐๘.๐๐ น. ถวายภัตตาหาร

๐๘.๓๐ น. คณะสงฆ์พระกรรมฐานสวดมาติกาบังสุกุล ท่านพระอาจารย์สุธรรม สุธัมโม

แสดงธรรมอันเนื่องกับปฏิปทาการปฏิบัติและ คุณูปการต่อทางโลก และทางธรรม

ของท่านศาสตราจารย์ คุณรัญจวน อินทรกำแหง

๐๙.๐๐น. รับประทานอาหารร่วมกัน

ขออานิสงส์แห่งผลบุญทั้งปวงนี้จงมีแด่…ทุกท่านร่วมกันทุกประการเทอญ กราบ สาธุๆๆ ค่ะ

Footnote : Manasikul’s mind

…จริงนะ

ทุกครั้งที่เราทุกข์เพราะคิดว่า คนอื่นเบียดเบียน คนนั้นไม่ดี คนนี้ไม่ดี แต่ลองอยู่นิ่งๆ ใคร่ครวญดู แล้วเราจะเห็นความคิดไม่ดีต่างๆ นั่นล่ะ กำลังส่งเสียงหลอกให้เราคิดอย่างนั้น และถ้าเราหลงเชื่อความคิดไม่ดีล่ะก็ …แย่เลย เพราะจะทำให้เราเกิดความโกรธ เกลียดคนนั้น คนนี้ ก็เป็นการเพิ่มหน่วยกิตของวิบากกรรมล่ะซี ไม่ก็หันมาว่าตัวเอง …เอ ทำไมตัวเรานี้ช่างร้ายจัง แย่จัง คิดอย่างนี้ได้อย่างไรเนี่ย คือจะต้องมีใครสักคนถูกกล่าวโทษ ซึ่งเมื่อพิจารณาดีๆ ความคิดฟุ้งทั้งนั้นที่มันหลอกเรา

เมื่อเห็นอย่างนี้ ก็จะรู้แล้วว่า โดนหลอกอีก ก็เพียงแต่ดูความคิดที่เลวร้ายนั้น จนมันผ่านไปผ่านไป จากใจเราเอง ในที่สุด …แต่ อย่าเพิ่งดีใจล่ะ เพราะเดี๋ยวแล้วมันก็จะมาหลอกเราใหม่อีก เหมือนเราเล่นซ่อนหากับความคิดที่สลับซับซ้อนเป็นเขาวงกตที่มองไม่เห็นทางออก

แน่นอนว่า อาจมีความคิดไม่ดีใหม่ๆ เกิดขึ้นอีกมากมาย ก็ปล่อยไป ปล่อยไป แต่ที่เราไม่ปล่อยไป เพราะสติ ยังไม่พอ เราไม่ต้องไปพยายามบังคับความคิด แต่ให้กลับมาฝึกให้สติเกิดมีต่อไป โดยการกลับมาเดิน ยืน นั่ง และนอนอยู่บนสะพานแห่งลมหายใจอย่างรู้สึกตัว …

แล้ววันหนึ่ง เมื่อสติมา ปัญญาจะเกิด และเราจะรู้ทันความคิดเหล่านั้นเอง โดยที่ความคิดก็จะเป็นเพียงแค่ สักแต่ว่าความคิด แต่…ไม่มีอิทธิพลกับจิตใจของเราอีกต่อไป …

ขอเพียงอย่าท้อ ที่จะกลับมาอยู่กับลมหายใจ สะพานที่เป็นเพื่อนแท้ ที่จะพาเรากลับบ้านอย่างไม่หลงทาง

The post อานิสงส์แห่งบารมีธรรม …คุณแม่รัญจวน อินทรกำแหง appeared first on Manasikul Online.

เบื้องหลังการปฏิบัติธรรมที่สัมฤทธิ์ผล

รำลึก ๓ ปี แห่งการละขันธ์

ท่านศาสตราจารย์ คุณรัญจวน อินทรกำแหง

ในวันที่กำลังเขียนเชิญชวนให้ท่านผู้อ่านไปร่วมงาน รำลึก ๓ ปี แห่งการละขันธ์ท่านศาสตราจารย์ คุณรัญจวน อินทรกำแหง อุบาสิกาผู้มุ่งมั่นบนหนทางธรรมจนเข้าถึงพระรัตนตรัย ในวันที่ ๒ พฤษภาคม พ.ศ.๒๕๖๒ ที่จะถึงนี้ที่วัดป่าหนองไผ่ ตำบลดงมะไฟ อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร  ผู้เขียนก็เปิดหนังสือ “ชีวิตโลก –ชีวิตธรรม” ซึ่งเป็นชีวประวัติธรรมดาๆ ของท่านพบกับเรื่องที่ท่านสอนใจได้พอดีในตอนนี้

ท่านกล่าวถึง “กัลยาณมิตร” ว่า ถ้าเรามีเพื่อนซึ่งเป็นสหธรรมิกที่มุ่งมั่นในการปฏิบัติธรรมด้วยกัน ก็จะเป็นกำลังใจแก่กันและกัน มีปัญหาอะไรก็พอจะได้ปรึกษาหารือช่วยกันแก้ไข แต่ข้อนี้เป็นเรื่องยาก เพราะต่างจิตต่างใจ ครูบาอาจารย์ท่านเล่าให้ฟังว่า  แต่แรกบวชใหม่ๆ ก็อยากมีเพื่อนให้เป็นที่อุ่นใจ ก็พยายามแสวงหาเพื่อนร่วมทาง แต่ในที่สุดก็พบว่า ตัวเราเองนี่แหละ คือ กัลยาณมิตรที่ดีที่สุด ถ้าผู้ใดสามารถสร้างสรรค์ตัวเองให้เป็นกัลยาณมิตรของตนเองได้ ผู้นั้นจะมีกัลยาณมิตรติดตัวอยู่ตลอดชีวิต

“กัลยาณมิตรทางธรรมก็คือ สติ สมาธิ และปัญญาที่เราสร้างให้เกิดขึ้นภายใน ยิ่งสติ สมาธิ และปัญญาเพิ่มพูนมากขึ้นเท่าใด กัลยาณมิตรก็จะยิ่งซื่อสัตย์ เฉียบแหลม ให้คำปรึกษา แนะนำได้ถูกต้องมากยิ่งขึ้นเท่านั้น เมื่อใดที่เราอ่อนแอหรือหลงทาง ก็จะคอยเหนี่ยวรั้ง ดึงเรากลับมาสู่หนทางที่ถูกต้องได้”

แล้วท่านก็สรุปว่า สัปปายะ ๔ คือ เครื่องเกื้อกูลต่อการปฏิบัติธรรม ท่านเห็นว่า ครูอาจารย์เป็นเรื่องสำคัญที่สุด เรื่องที่อยู่อาศัย อาหารการกินก็แค่พอเป็นพอไป ส่วนกัลยาณมิตรถ้ามีก็ดี ไม่มีก็ต้องอาศัยตัวเราเอง ตอนนี้แหละ “อัตตาหิ อัตโน นาโถ” ที่ถูกต้อง จะต้องมั่นใจว่า เราพร้อมที่จะอุทิศชีวิตเพื่อการปฏิบัติธรรมอย่างเต็มที่ ด้วยความพากเพียร มานะบากบั่น มั่นคง ซื่อตรงต่อพระธรรม เราจะไม่หลอกล่อหรือคดโกงต่อพระธรรม ด้วยการปฏิบัติบ้าง ไม่ปฏิบัติบ้าง แล้วบอกตัวเองว่า ปฏิบัติตลอดเวลา

“ความมั่นคงและซื่อตรงต่อพระธรรม เป็นคุณสมบัติที่สำคัญและจำเป็นมาก เพราะจะทำให้เราหมั่นฝึกปรือ อบรม ค้นหา คุ้ยเขี่ยกิเลสในใจของเราอย่างสม่ำเสมอ โดยไม่หลงว่าเราดีแล้ว สะอาดบริสุทธิ์แล้ว โดยที่ความเป็นจริง เรายังหาไปถึงไหนไม่ นี่เป็นแนวทางสำคัญที่เราจะต้องตั้งไว้ในใจ”

เพียงสั้นๆ ที่คัดมาจากหนังสือที่มีความหนาถึง ๓๖๖ หน้า แต่ก็อุดมไปด้วยหลักธรรมที่จำเป็นสำหรับการนำไปใช้ในการฝึกจิตตนจนกว่าจะพบความไม่มีตัวตนในจิต ก็ต้องสละทั้งชีวิตทางโลกเพื่อธรรมในการตามรอยครู…

ล้อมกรอบ

คณะศิษย์วัดป่าหนองไผ่ อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร  ขอเชิญร่วมงานบุญ “บูชาพระคุณ” เพื่อแสดงกตเวทิตา และ รำลึกในเมตตาบารมีธรรม ครบรอบ๓ ปีแห่งการละขันธ์ ท่านศาสตราจารย์ คุณรัญจวน อินทรกำแหง ตั้งแต่เวลา ๐๗.๓๐ น. ท่านพระอาจารย์สุธรรม สุธัมโม  นำคณะสงฆ์พระกรรมฐานบิณฑบาต รอบศาลา จากนั้น ๐๘.๐๐ น. ถวายภัตตาหาร และฟังธรรมจากท่านพระอาจารย์สุธรรม สุธัมโม อันเนื่องกับปฏิปทาการปฏิบัติและ คุณูปการต่อทางโลก และทางธรรม ของท่านศาสตราจารย์ คุณรัญจวน อินทรกำแหง ๐๙.๐๐ น. รับประทานอาหารร่วมกัน ท่านใดที่สะดวกในวันและเวลาดังกล่าว ขอเรียนเชิญร่วมงานบุญอันเป็นสิริมงคลนี้ เพื่อร่วมรำลึกในพระคุณที่ท่านเมตตาดูแลอบรมธรรมะปฏิบัติแด่พุทธศาสนิกชน ทั้งชาวไทย และ ชาวต่างประเทศ นับเป็นคุณูปการสำคัญของท่านในการร่วมสืบสานต่ออายุพระพุทธศาสนา เพื่อเสริมสร้างแรงบันดาลใจ ในการประพฤติปฏิบัติธรรมตามกำลังแห่งตน

The post เบื้องหลังการปฏิบัติธรรมที่สัมฤทธิ์ผล รำลึก ๓ ปี แห่งการละขันธ์ ท่านศาสตราจารย์ คุณรัญจวน อินทรกำแหง appeared first on Manasikul Online.