ให้ “สติ ความรู้สึกตัว” เป็นของขวัญปีใหม่ วันใหม่ ในทุกขณะ สำหรับตัวเราเอง เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม / สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

ชีวิตของเราได้ก้าวสู่ปีพุทธศักราชใหม่แล้ว เด็ก ๆ หลายคนตื่นเต้นกับการเปลี่ยนแปลง โตขึ้น ชีวิตดูมีสีสันมากขึ้น เหมือนโลกได้ค่อยๆ เปิดกว้าง ขยับเข้าใกล้ความหวังความฝันมากขึ้น ทุกอย่างดูสามารถเป็นจริงได้ ทั้งๆ ที่จริง มันยังเป็นแค่ความฝันที่ใจหวังใฝ่ และยังไม่ได้ลงมือทำอะไรเลยก็ตาม

ในขณะเดียวกันผู้ใหญ่บางคนแม้กำลังเพลิดเพลินกับการฉลองมีความสุขในคืนข้ามปี แต่เมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว กลับพบว่ายังมีภาระมากมายที่ค้างคามาจากปีที่แล้ว หนี้สินจากปีที่แล้ว ก็พอกพูนตามมาปีนี้ด้วย

ได้ฟังจากหลายคน ชะตากรรมในวันข้ามปีก็แตกต่างกัน บางคนเศร้าเพราะคนที่รักจากไปในวันที่คนอื่นฉลองแต่ตนเองและครอบครัว ต้องนองน้ำตา  พลอยทำให้รู้สึกว่า โลกนี้ไม่ยุติธรรม ทำไมตนเองต้องทุกข์ในวันที่ทุกคนมีความสุข

บางคนก็สุขในวันข้ามปี เพราะคนที่รักเดินทางจากแดนไกลไปเยี่ยม แม้จะแค่ไม่กี่ชั่วโมงที่อยู่ด้วยกัน ข้าวมื้อนั้นที่ทุกคนพร้อมหน้า น้ำปลายังจะมีรสหวาน แม้วันใหม่ทุกคนต้องไปจากกัน แต่ภาพความทรงจำ และคำให้พรจากญาติผู้ใหญ่ ยังก้องอยู่ในหัวใจเสมอ ภาพหมู่ครอบครัวที่ถ่ายลงเฟซบุ๊ก แม้ไม่มีใครมากดไลค์แต่ก็ภูมิใจและอบอุ่น

การกลับบ้านปีนี้จึงเหมือน ได้เติมเชื้อเพลิง สร้างเป็นพลังงานขับเคลื่อนชีวิตให้ก้าวไป

ส่วนตัวผู้เขียนเอง ไม่ได้รู้สึกอะไรกับการเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา มากไปกว่าสัญญาณที่บ่งบอกว่าได้ผ่านไปอีกปีแล้ว ก็เท่านั้นเอง ไม่ได้ตื่นเต้นกับการเปลี่ยนแปลง และไม่ได้สลดกับการเปลี่ยนไป แต่บางทีก็ต้องตื่นตัวและใส่ใจความรู้สึกของคนอยู่ใกล้ นิ่งไปเลย เขาก็คิดว่าเราเฉยชา เมื่อพาทำบุญบ้าง สวดมนต์ข้ามปีบ้าง  หัวใจของคนท้อก็เหมือนได้เติมเต็ม ทำช่วงเวลานั้นๆ ให้มีความหมาย คนที่เรารู้ว่าเขาเหนื่อยล้าได้เห็นแววตาและรอยยิ้มที่พวกเขามีให้กัน  ก็น่าจะเป็นอีกวันที่พวกเขาได้มีกำลังใจที่จะใช้ชีวิตต่อไปในวันข้างหน้า

บางคนบอกว่า เบื่อคำอวยพรที่กดส่งพร้อมกัน สติกเกอร์ สวัสดีปีใหม่ดูไม่สำคัญ  มันก็อาจจะจริงสำหรับบางคน ไลน์ดังเป็นร้อยแต่น้อยใจที่ใครสักคนนั้นไม่ส่งอะไรมาเลย บางคนอาจไม่ได้คุยกันเลยทั้งปีแต่ภาพสวัสดีปีใหม่ก็ทำให้ได้สนทนากันอีกครั้ง

ฉะนั้นแล้ว ทุกการสื่อสารที่ส่งไปให้เขารู้ว่าเขานั้นยังมีตัวตนสำหรับเรา บางทีคนที่กำลังเหงา อาจจะได้กำลังใจจากสติกเกอร์ไลน์ก็เป็นได้ อย่าคิดมากไปเลยส่งไปเถอะ ถึงจะผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วก็ส่งได้ เพราะบางคนก็เพิ่งมาเปิดดูวันนี้แหละ

เริ่มต้นอย่างไร ในปีใหม่? มีหลายคนถามมา ก็ได้ให้พรว่า “สติมโต สทา ภทฺทํ” ผู้มีสติมีความเจริญทุกเมื่อ เพราะวันเวลาที่ผ่านมาและอนาคตที่จะก้าวไป ก็ไม่มีความสำคัญเท่ากับวันนี้

ปัจจุบันสำคัญที่สุด พรุ่งนี้เมื่อวานนี้สำคัญอย่างไรก็ไม่สำคัญเท่าวันนี้  เพราะวันนี้เท่านั้นที่เราสามารถที่จะทำอะไรดีๆ เพื่อตัวเราเองและคนที่เรารักได้ เมื่อวานก็พลาดไปแล้ว รอให้ถึงพรุ่งนี้ก็อาจสายเกินไป

ฉะนั้นแล้วปี ๒๕๖๔ นี้ ที่เคยตั้งใจไว้ว่าจะทำอะไรก็ขอให้ลงมือทำ และจงทำจนกว่าจะประสบความสำเร็จ เพราะว่า “พรใดๆ ก็ไม่มีค่าเท่ากับการลงมือทำของตัวเราเอง”

อยากให้ชีวิตเป็นอย่างไร ในปีนี้เรามีโอกาสแล้วสร้างสรรค์ให้คืนและวันต่อไปนี้มีความหมายและมีคุณค่าสู่วิถีแห่งความดีงาม จะเปลี่ยนไปกี่ พ.ศ. ความประพฤติไม่เปลี่ยนแก้ชงกี่วัดก็อาจไม่ช่วยอะไร

ดวงจะดีถ้าเรามีสติในทุกความคิด การกระทำและคำที่จะพูด เปลี่ยนเหตุคือการกระทำของเราให้ดีขึ้น ผลที่ตามมาก็จะดีไปตามเหตุนั่นเอง

ให้ “สติ ความรู้สึกตัว” เป็นของขวัญปีใหม่ วันใหม่ ในทุกขณะ สำหรับตัวเราเอง (เดิมชื่อ ” เก่าใหม่ก็ธรรมดาสำคัญว่า รู้ตัวไหม” เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป จากคอลัมน์ โชคดีที่มีพระ (หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๑๑ มกราคม พ.ศ.๒๕๖๑)

The post ให้ “สติ ความรู้สึกตัว” เป็นของขวัญปีใหม่ วันใหม่ ในทุกขณะ สำหรับตัวเราเอง เขียนโดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป appeared first on Manasikul Online.

เมื่อเณรแกละสงสัยว่า “บนภูเขาทองมีอะไร”

จึงชวนเณรจุกไปถามหลวงพี่ในวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

หลวงพี่จึงเริ่มต้นเล่าเรื่อง “ปาฏิหาริย์พระบรมสารีริกธาตุ ณ บรมบรรพต (ภูเขาทอง) วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร กรุงเทพฯ” ให้ฟัง

ครั้งหนึ่งในประเทศอินเดีย …

มิสเตอร์ วิลเลียม แคลกซ์ตัน เปปเป ขุดพบพระบรมสารีริกธาตุ โดยไม่รู้ว่า นี้คือ พระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า หลังจากค่ำคืนหนึ่งที่แสงสว่างจากพระบรมสารีริกธาตุ ส่งประกายไปถึงหน้าต่างที่พักของเขา …

ในหนังสือ “๑๑๒ ปี แห่งการบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ จากกรุงกบิลพัสดุ์ สู่สยามประเทศ” จัดทำโดย สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ เล่าไว้ตอนหนึ่งว่า

ในพ.ศ.๒๔๓๙ รศ.๑๑๕ มิสเตอร์ วิลเลียม แคลกซ์ตัน เปปเป ชาวอังกฤษ ซึ่งมีถิ่นพำนักอยู่ในประเทศอินเดีย ได้ขุดค้นซากปรักหักพังของสถูปโบราณซึ่งจมอยู่ภายใต้เนินดินที่ตำบลปิปราห์วะ ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองบัสติ อันเป็นที่ตั้งกรุงกบิลพัสดุ์ สมัยพุทธกาล ซึ่งบริเวณสถานที่ดังกล่าวอยู่ในการดูแลของตน โดยในครั้งแรกได้ขุดหลุมกว้าง ๑๐ ฟุต และลึก ๘ ฟุต (กว้างราว ๖ ศอก ลึกราว ๕ ศอก จนกระทั่งทะลุถึงถ้ำ ซึ่งก่อด้วยอิฐ จึงเกิดความมั่นใจว่า เนินดินนี้จะต้องเป็นสถูปในพระพุทธศาสนาอย่างแน่นอน จึงหยุดการขุดสำรวจไว้ก่อน และได้ขอคำปรึกษาไปยังนักโบราณคดี

ในเดือนตุลาคม พ.ศ.๒๔๓๙ ร.ศ.๑๑๕ มิสเตอร์ วินเซนต์ สมิท ได้เข้ามาตรวจสอบสถูปดังกล่าวอีกครั้ง ได้แนะนำมิสเตอร์เปปเปว่า พระสถูปทางพระพุทธศาสนาแห่งนี้น่าจะเป็นพระสถูปโบราณที่มีความสำคัญยิ่ง และหากมีสิ่งใดบรรจุไว้ในพระสถูปนี้ คงจะอยู่ในช่องตรงกลางลึกต่ำลงไปเสมอพื้นดิน จากคำแนะนำดังกล่าว จึงเป็นแรงจูงใจให้มิสเตอร์เปปเป ทำการขุดสำรวจสถูปโบราณนั้นต่อไป

วันที่ ๒๐ เดือนมกราคม พ.ศ.๒๔๔๐ (ร.ศ.๑๑๖) เมื่อมิสเตอร์ เปปเป ขุดรื้อสำรวจพบพระสถูปโบราณจากตรงกลางยอดลึกลงไป ๑๐ ฟุต ได้พบท่อกลมก่อด้วยอิฐปากกว้างราว ๒ คืบ จึงขุดตามท่อกลมนั้นลงไปได้พบหีบศิลาสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ทำจากหินทราย ๑ หีบ ภายในหีบศิลามีผอบศิลา ๓ ผอบ กับหม้อแก้ว ๑ หม้อ เต็มไปด้วยข้าวของ เงิน ทอง เพชร พลอย และเครื่องประดับต่างๆ มากมาย เช่น รูปเครื่องหมายพระรัตนตรัย ใบไม้ และนก นอกจากนั้น ยังมีแผ่นทองคำตีตราเป็นสัญลักษณ์ต่างๆ ด้วย

แต่สิ่งที่ทำให้มิสเตอร์เปปเปเกิดความตื่นเต้นมากที่สุด คือ ภายในหีบศิลาหินทรายมีผอบบรรจุอัฐิธาตุ ประมาณสักฟายมือหนึ่ง (one handful) และที่ผอบใบที่บรรจุอัฐิธาตุนั้น มีข้อความจารึก ด้วยอักษรพราหมมีโบราณ เป็นภาษาที่ใช้มาก่อนพุทธกาล

จากการตรวจสอบจารึกพบว่า เป็นอักษรโบราณมีอายุมากกว่า ๓๐๐ ปีก่อนคริสต์ศักราช คือ เป็นภาษาที่จารึกมาแล้วประมาณ ๒,๑๙๘ ปี ก่อนการขุดพบ ซึ่งเก่ากว่าภาษาที่ใช้จารึกเสาอโศก ในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช ที่เคยขุดพบมาแล้ว นักภาษาศาสตร์เชื่อว่า น่าจะเป็นภาษาที่ใช้ในสมัยที่พระพุทธองค์ยังทรงพระชนม์อยู่ หรือหลังจากนั้นก็ไม่น่าจะเกินพุทธศตวรรษที่ ๒-๔ ข้อความจารึกที่ผอบบรรจุพระบรมสารีริกธาตุแปลได้ความว่า

“ที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้านี้ เป็นของตระกูลศากยราช ผู้มีเกียรติงาม กับพระภาตา พร้อมทั้งพระภคินี พระโอรส และพระชายา สร้างขึ้นอุทิศถวายไว้”

จากจารึกและข้อสรุปของนักภาษาศาสตร์นั้น ทำให้มิสเตอร์เปปเปมั่นใจได้ว่า อัฐิธาตุที่บรรจุอยู่ภายในผอบนี้ เป็นพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า ซึ่งเป็น ๑ ใน ๘ ส่วนที่เจ้าศากยะได้รับไปในคราวแบ่งพระบรมสารีริกธาตุ หลังการถวายพระเพลิงพระบรมศพของพระพุทธเจ้าอย่างแน่นอน

มิสเตอร์เปปเปจึงมีหนังสือแจ้งไปยังเจ้าพนักงานภาษี เมืองบัสติ เจ้าพนักงานได้ส่งสำเนาหนังสือของมิสเตอร์เปปเปต่อไปยังดอกเตอร์วิลเลียม โฮย ข้าหลวงแขวงเมืองโครักขปุระ ดอกเตอร์โฮยได้ยื่นเรื่องต่อไปยังสมุหเลขานุการ รัฐบาลหัวเมืองอินเดียตะวันตกเฉียงเหนือและเมืองโอธ แจ้งว่า มิสเตอร์เปปเปได้ขุดสำรวจสถูปโบราณพบโบราณวัตถุและสิ่งของที่้ล้ำค่า มีความยินดีจะยกให้พิพิธภัณฑ์อินเดีย และมอบให้รัฐบาลเป็นผู้จัดการตามเห็นสมควร โดยตนขอเก็บสิ่งของบางอย่างเป็นที่ระลึก

ข่าวคราวที่มิสเตอร์เปปเปขุดค้นพบุพระบรมสารีริกธาตุได้รับการตีพิมพ์ทางหน้าหนังสือพิมพ์และได้รับความสนใจอย่างกว้างขวาง

ในการนี้ ดอกเตอร์โฮย ได้เขียนบทความเกี่ยวกับการขุดค้นพบพระบรมสารีริกธาตุของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พร้อมทั้งคำอ่าน และคำแปลอักษรโบราณซึ่งจารึกที่ผอบ ลงในหนังสือพิมพ์ชื่อว่า ไพโอเนีย ฉบับวันที่ ๒๗ กุมภาพันธ์ ร.ศ.๑๑๖ โดยระบุว่า เป็นการค้นพบครั้งประวัติศาสตร์ครั้งหนึ่งของโลก

ต่อมา นายมารควิส เคอร์ชัน ผู้ดำรงตำแหน่งอุปราชครองประเทศอินเดีย ซึ่งเคยเข้ามารับราชการอยู่ในกรุงเทพฯ และมีความคุ้นเคยกับรัชกาลที่ ๕ มาก่อน เห็นว่า พระบรมสารีริกธาตุนั้นเป็นสมบัติของชาวพุทธ และนายมารควิส เคอร์ชันเห็นว่า

พระมหากษัตริย์ที่ทรงนับถือพระพุทธศาสนาสมัยนั้น ก็มีแต่พระเจ้ากรุงสยามเพียงพระองค์เดียวเท่านั้น

รัฐบาลอินเดียจึงมีความประสงค์ที่จะทูลเกล้าฯ ถวายพระบรมสารีริกธาตุแด่รัชกาลที่ ๕ พร้อมให้ฝ่ายไทยส่งผู้แทนเป็นคณะราชทูตไปรับ และขอให้รัชกาลที่ ๕ แบ่งพระบรมสารีริกธาตุแก่ประเทศต่างๆ ที่นับถือพระพุทธศาสนาเช่นเดียวกัน

พระองค์เจ้าปฤษฎางค์ ขณะทรงผนวชที่ศรีลังกาได้เป็นผู้ประสานงานในการรับพระบรมสารีริกธาตุ ระหว่างรัฐบาลอินเดียกับสยาม

วันนี้ วันอาทิตย์ที่ ๑๖ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓ ย้อนกลับไปเมื่อ ๑๒๒ ปีก่อน วันนั้น พระบรมสารีริกธาตุ จากประเทศอินเดีย ได้อัญเชิญมาถึงประเทศไทยแล้วตั้งแต่วันที่ ๑๕ มีนาคม พ.ศ.๒๔๔๑ (ร.ศ.๑๑๗) โดยคณะอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุถึงเมืองสมุทรปราการ ในครั้งนั้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้นำพระบรมสารีริกธาตุ ไปประดิษฐานในพระวิหาร เกาะพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ทำการเฉลิมฉลองเป็นเวลาถึง ๓ วันสามคืน แล้วจัดขบวนอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุเดินทางมาถึงกรุงเทพมหานคร

ระหว่างการเดินทางอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุออกจากประเทศอินเดียในครั้งนั้น มีโรคระบาดเกิดขึ้น อีกทั้งระหว่างการเดินเรือก็พบกับพายุลูกใหญ่ แต่ก็ผ่านพ้นมาได้ด้วยปาฏิหาริย์แห่งพระบรมสารีริกธาตุ และเมื่อคณะอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุเดินทางมาถึงเกาะหมาก จึงไม่ได้ขึ้นฝั่งที่เกาะหมาก จึงได้มีการย้ายเรือแล้วมาขึ้นฝั่งที่จังหวัดตรังแทน ในครั้งนั้น พระยาสุขุมนัยวินิต (ปั้น สุขุม) ข้าหลวงเทศาภิบาลมณฑลนครศรีธรรมราช ราชทูตไทยซึ่งเป็นผู้ได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าคณะไปอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุในครั้งนั้น ได้พบกับปาฏิหาริย์พระบรมสารีริกธาตุถึงสองสามครั้ง

ดังที่ท่านกล่าวกับลูกเรือในระหว่างพายุโหมกระหน่ำว่า “อย่าหมดหวัง”

จากนั้นท่านทำอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไป

อีกทั้งในสมัยนั้น ไม่ทราบบริบทว่า ในประเทศอินเดีย เกิดโรคระบาดอะไร แต่คณะที่ไปอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุมาสยามประเทศก็ปลอดภัยกันทุกคน

จึงขออาราธนา “รัตนสูตร” พระสูตรขจัดภัยภิบัติ ๓ ประการ ณ เมืองไพศาลี อาณาจักรวัชชี มาเป็นธรรมบรรณาการ ในช่วงเวลานี้ที่เกิดโรคระบาดเช่นกัน จาก บทความเรื่อง “เมื่อเกิดโรคระบาดในสมัยพุทธกาล พระพุทธเจ้าทรงทำอย่างไร…กำเนิดพระพุทธมนต์ และ “รัตนสูตร” พระสูตรขจัดภัยพิบัติ จากหนังสือ “พุทธานุภาพ” อานุภาพของพระพุทธองค์ โดย พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) https://www.manasikul.com/%e0%b9%80%e0%b8%a1%e0%b8%b7%e0%b9%88%e0%b8%ad%e0%b9%80%e0%b8%81%e0%b8%b4%e0%b8%94%e0%b9%82%e0%b8%a3%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%9a%e0%b8%b2%e0%b8%94%e0%b9%83%e0%b8%99%e0%b8%aa%e0%b8%a1%e0%b8%b1/

และชวนชมภาพยนตร์การ์ตูนอิงประวัติศาสตร์ ถ่ายทอดความเป็นมาของ พระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งได้อัญเชิญมาจากประเทศอินเดีย ในสมัยรัชกาลที่ ๕ พร้อมทั้งประวัติ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร จุดเริ่มต้นแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ โดยผ่านตัวการ์ตูน สอดแทรกสาระ ความรู้ ความสนุกสนาน และสัมผัสกับ ปาฏิหาริย์ ของพระบรมสารีริกธาตุ ที่ประดิษฐาน ณ บรมบรรพต (ภูเขาทอง) จนเป็นที่น่าอัศจรรย์ใจแก่ผู้พบเห็น และเป็นที่เคารพสักการะ ของปวงชนชาวไทย และชาวพุทธทั่วโลก เรื่อง “ปาฏิหาริย์พระบรมสารีริกธาตุ ณ บรมบรรพต (ภูเขาทอง) วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร กรุงเทพฯ ” จัดทำโดย สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมและความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

โปรดติดตาม “๑๒๒ ปี แห่งการเดินทางของพระบรมสารีริกธาตุจากกรุงกบิลพัสดุ์ สู่สยามประเทศ จากภาพยนต์การ์ตูนอิงประวัติศาสตร์ เรื่อง “ปาฏิหาริย์ พระบรมสารีริกธาตุ ณ บรมบรรพต (ภูเขาทอง) วัดสระเกศ” ตอนต่อไป “พลังแห่งพุทธานุภาพ“

The post ๑๒๒ ปี แห่งการเดินทางของพระบรมสารีริกธาตุจากกรุงกบิลพัสดุ์ สู่สยามประเทศ จากภาพยนต์การ์ตูนอิงประวัติศาสตร์ เรื่อง “ปาฏิหาริย์พระบรมสารีริกธาตุ ณ บรมบรรพต (ภูเขาทอง) วัดสระเกศ ” ตอนที่ ๑ “อย่าหมดหวัง…รัตนสูตร กับ พลังแห่งความศรัทธา” appeared first on Manasikul Online.

“ทำไมต้องสร้างพระวิทยากร “

เพราะการสร้างพระคือหัวใจของการเผยแผ่ที่สามารถช่วยเหลือผู้คนได้มากมหาศาล

โดย พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี ป.ธ.๙, ดร.

           เป็นเวลากว่าสิบปีที่เราทุ่มเทสร้างพระวิทยากรเพื่อตอบโจทย์ในการแก้ปัญหาความทุกข์ของเด็ก เยาวชนและประชาชนทั่วไป และนี่คือการทำงานตามรอยองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในการสร้างพระนักเผยแผ่ที่จะออกไปช่วยเหลือผู้คนได้มากขึ้น เพราะกำลังพระสงฆ์ พระนักเผยแผ่หนึ่งรูปสามารถไปช่วยคนทุกข์ได้เป็นสิบเป็นร้อย เป็นพัน เป็นหมื่น เป็นแสน เป็นล้านๆ คน นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงต้องสร้างพระนักเผยแผ่ ซึ่งเป็นความสำคัญอย่างยิ่ง

สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมและความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ประจำปี พ.ศ.๒๕๕๙ เกิดขึ้นโดยการปรารภของเจ้าประคุณสมเด็จพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) ในปี พ.ศ.๒๕๕๒ เพื่อเป็นสำนักงานที่รองรับการทำงานด้านการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของคณะสงฆ์ทั่วประเทศ  ต่อมาได้มีมติมหาเถรสมาคม ที่ ๔๑๒/๒๕๕๖ เห็นชอบให้สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคง แห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ กรุงเทพมหานคร เป็นหน่วยงานของคณะสงฆ์ในการสนับสนุน  การดำเนินภารกิจด้านการเผยแผ่พระพุทธศาสนาเชิงรุก  โดยได้รับการสนับสนุนงบประมาณการทำงานจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ 

ผลงานการทำงานของพระวิทยากรสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ จึงเป็นการทำงานทั้งในแง่สร้างพระวิทยากรรุ่นใหม่  และเผยแผ่หลักธรรมในพระพุทธศาสนาแก่ประชาชนและเยาวชนในทั่วทุกพื้นที่โดยอาศัยแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ ๑๒ (ปี๒๕๖๐-๒๕๖๔) ยุทธศาสตร์ที่ ๑ ซึ่งเน้นการพัฒนาและเสริมสร้างศักยภาพทุนมนุษย์ และการพัฒนานั้นมุ่งเน้นการพัฒนาเรื่องคุณธรรม จริยธรรม  และในปี พ.ศ.๒๕๕๙ ที่ผ่านมา มีการทำงานหลายภาคส่วน และที่นำมาสรุปไว้ในที่นี้เป็นแค่บางส่วน คือ

๑. การพัฒนาศักยภาพพระวิทยากรรุ่นใหม่

  เป็นโครงการที่มุ่งพัฒนาพระภิกษุสามเณรให้มีความรู้ทางพุทธศาสนาในการนำไปประยุกต์ใช้  มีทักษะในการปฏิบัติการเข้าค่ายคุณธรรม การบรรยาย และการเผยแผ่ทั้งผ่านการใช้สื่อสารออนไลน์ และการเขียน และสร้างอุดมการณ์ในการเผยแผ่ เน้นกิจกรรมอีกทั้งยังเป็นการการสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างพระวิทยากรทุกภูมิภาค ให้มีความสามัคคี อันจะส่งผลให้เครือข่ายการทำงานของพระวิทยากรมีความเข้มแข็งในการทำงานเผยแผ่พระศาสนาต่อไป  ผ่านโครงการเหล่านี้คือ

ก. โครงการพระวิทยากรกระบวนธรรม 

เป็นโครงการอบรมพระภิกษุสามเณรจากทุกจังหวัดจำนวน ๘๐ รูป เวลาอบรมจำนวน ๑๒ วัน เพื่อเพิ่มทักษะการเข้าค่าย การบรรยาย การจัดกิจกรรม จิตวิทยาการให้คำปรึกษาเบื้องต้น สร้างอุดมการณ์ความเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ การเขียนโครงการและการเขียนเพื่อสื่อสารในรูปแบบต่างๆ  โดยแบ่งเป็น ๒ ภาค

ภาคแรก ศึกษาทฤษฎีและฝึกปฏิบัติ ทั้งการอบรม การบรรยาย การสื่อสารรูปแบบต่างๆ และการเขียน จัดขึ้นระหว่างวันที่ ๖-๑๘  มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๙ ณ วัดสามพระยา

ภาคสอง เดินทางไปปฏิบัติธรรม ณ แดนพุทธภูมิ ประเทศอินเดีย เพื่อสร้างอุดมการณ์ในการเป็นนักเผยแผ่ จัดขึ้นระหว่าง ๓-๙ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๕๙

และโครงการฝึกอบรมพระวิทยากร จ.อุบลราชธานี เป็นโครงการอบรมพระภิกษุสามเณรภายในจังหวัดอุบลราชธานี จำนวน ๑๕๐ รูป เวลาอบรมจำนวน ๑๕ วัน จัดที่วัดปากน้ำ (บุ่งสระพัง) จ.อุบลราชธานี ระหว่างวันที่ ๑๗ มิถุนายน – ๑ กรกฎาคม ๒๕๕๙ เพื่อเพิ่มทักษะการทำงานเผยแผ่ด้านต่างๆ

ข. โครงการพัฒนาศักยภาพพระวิทยากรด้านการสื่อสารและด้านจิตวิทยา

เป็นโครงการพัฒนาศักยภาพพระวิทยากร จำนวน ๔๐ รูป ระยะเวลาด้านสื่อสาร ๕ วัน ระหว่างวันที่ ๖-๑๐ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๙ และด้านจิตวิทยา ๓ วัน ระหว่างวันที่ ๑๒-๑๔ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๙ ให้มีความสามารถด้านการใช้สื่อโซเชียลเน็ตเวิร์ค การสร้างสื่อ การถ่ายรูป และการพัฒนาด้านจิตวิทยากระบวนการที่เน้นความรู้ความเข้าใจกระบวนการทางจิตวิทยาสมัยใหม่ และเพิ่มประสิทธิภาพในการอบรมเชิงจิตวิทยาที่ประยุกต์เข้าหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา

อีกทั้งมีโครงการอบรมพระธรรมทูต  โดยร่วมกับสถาบันโพธิคยาวิชชาลัย ๙๘๐ วัดสุวรรณภูมิพุทธชยันตีอบรมตามหัวข้อว่า “สุ จิ ปุ ลิ เพื่อชีวิตดีงาม”  ตามหลักสูตรเตรียมพระธรรมทูต แก่ผู้เตรียมตัวเป็นพระธรรมทูตที่คัดมาจากทั่วประเทศ เพื่อเสริมสร้างความเข้าใจด้านการเผยแพร่ผ่านการฝึกเทคนิคการฟัง การคิด การถาม และการบันทึก จำนวน ๓๐ รูป ระยะเวลาอบรม ๓ วัน

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการสรุปให้เห็นภาพการทำงานสร้างพระวิทยากรซึ่งเป็นหัวใจของการทำงานเผยแผ่และการอบรมเด็ก เยาวชน และประชาชนในทุกด้านเลยทีเดียว

ทำไมต้องสร้างพระวิทยากร …

เพราะการสร้างพระคือหัวใจของการเผยแผ่

ที่สามารถช่วยเหลือผู้คนได้มากมหาศาล

โดย พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี ป.ธ.๙, ดร.

จากคอลัมน์ ท่องเที่ยวโลกกะธรรม (หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๗ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๕๖๒ )

The post “ทำไมต้องสร้างพระวิทยากร… เพราะการสร้างพระคือหัวใจของการเผยแผ่ ที่สามารถช่วยเหลือผู้คนได้มากมหาศาล” โดย พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี ป.ธ.๙, ดร. appeared first on Manasikul Online.

และปรารถนาจะให้ทุกคนพ้นจากทุกข์ในสังสารวัฏ

สามารถพึ่งตนเองได้ ดับทุกข์ได้ด้วยกำลังสติปัญญาของตนเอง

หากทว่า ระหว่างการเดินทางจากต้นทางไปสูปลายทางแห่งทุกข์

สหธรรมมิก กัลยาณธรรม สังฆะ …

และ พระอุปัชฌาย์อาจารย์ เป็นผู้ที่มีความสำคัญมากในชีวิต

ที่จะช่วยให้เราอบอุ่นใจที่จะเดินไปบนหนทางนี้

จนกว่าจะผ่านพ้นอุปสรรคทั้งภายนอกและกิเลสภายในใจไปได้

อย่างโดดเดี่ยวแต่ไม่เดียวดาย

ใครมีเพื่อน ที่เมตตาเราประดุจพี่น้อง

หรือได้เป็นลูกศิษย์ครูบาอาจารย์ที่เปี่ยมไปด้วยความกรุณา

จึงนับว่าโชคดี

ที่นอกจากจะได้เกิดในแผ่นดินไทย ได้พบพระพุทธศาสนาแล้ว

ยังได้มีโอกาสปฏิบัติธรรมและบวชเรียนกับพระอุปัชฌาย์ที่เอาใจใส่ทุกย่างก้าว

จนจิตสามารถเข้าถึงพระรัตนตรัยได้ในที่สุด

ตลอดเส้นทางของการฝึกตน จึงต้องเต็มเปี่ยมไปด้วยศรัทธาปสาทะอันบริบูรณ์

กรปรไปด้วย สติ สมาธิ และปัญญารู้รอบในกายใจ

และที่ขาดไม่ได้คือ สหธรรมมิกบนหนทางธรรม

ที่จะช่วยให้เรากลับมาเรียนรู้ตนเอง

จนกว่าจะแจ่มแจ้งในธรรมที่ปรากฏทุกลมหายใจเข้า-ออก

ตามรอยเท้าพระพุทธองค์ ตลอดสองพันหกร้อยกว่าปีที่ผ่านมาจนถึงปัจจุบัน

ข้าพเจ้าเปิดบันทึกเมื่อวันที่ ๘ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๖๐

ในพื้นที่ซึ่งถูกเก็บไว้ในลิ้นชักกลางอากาศ

บทความนี้ได้เคยตีพิมพ์มาแล้วสองครั้ง

ในนิตยสารเนชั่นสุดสัปดาห์ และ นสพ.คมชัดลึก เมื่อราวปี พ.ศ.๒๕๖๐

ในวันนี้ วันที่ข้าพเจ้าระลึกถึงสายสัมพันธ์ทางธรรมตลอดสิ่สิบกว่าปีที่ผ่านมา

แล้วข้าพเจ้าก็พบครูบาอาจารย์ที่อยู่บนเส้นทางนี้ตลอดสาย

ระหว่างการเดินทางไปวัดหนองป่าพง กับ วัดสระเกศฯ

จึงขอน้อมนำบทความแห่งสายสัมพันธ์ฉันครูกับศิษย์มาแบ่งปันกันอีกครั้ง

ในวันที่ฝนตกลงมาด้วยความเมตตาต่อผืนแผ่นดิน

จนเขียวชะอุ่มไปทั่วผืนปฐพี…

จากที่มาของสายสัมพันธ์อันงดงาม

ที่ถักทอมาตั้งแต่สมัย พระโพธิญาณเถร (หลวงพ่อชา สุภัทโท)

กับ ท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร )

สู่ “สายธารธรรม จากวัดหนองป่าพง ถึงวัดสระเกศ

จาก หลวงพ่อสมเด็จฯ ถึงหลวงปู่ชา”

จากต้นเรื่องโดยท่านเจ้าคุณอาจารย์พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ในครั้งนั้น

เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง จากหนังสือเล่มนี้…

ธรรมะปรารภยามเช้า-ค่ำ : สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ)

“ก่อนที่พระโพธิญาณเถร (หลวงพ่อชา สุภัทโท) จะอาพาธ ท่านได้ฝากให้ท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร ) ช่วยดูแลวัดหนองป่าพงด้วย โดยเฉพาะลูกศิษย์ที่เป็นฝรั่ง ท่านเกรงว่า พระฝรั่ง จะอยู่ในเมืองไทยลำบาก อันเกี่ยวกับข้อกฎหมาย และความไม่เข้าใจของฝ่ายปกครอง

“ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นจากวัยหนุ่มสู่วัยชรา หาได้แปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา แม้เจ้าประคุณสมเด็จฯจะได้รับสถาปนาขึ้นเป็นพระราชาคณะชั้นสมเด็จ จนเมื่อหลวงพ่อชาละสังขารไปแล้ว แต่ความผูกพันก็หาได้ลดน้อยเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ยังคงถูกถักทอผ่านคำบอกเล่า ระหว่างลูกศิษย์ของทั้งสองฝ่ายรุ่นแล้วรุ่นเล่า

“ลูกศิษย์ที่อยู่ในสาขาต่างๆ ของหลวงปู่ชา หรือแม้แต่ลูกศิษย์ในสาขาต่างประเทศ หากผ่านมากรุงเทพฯ ก็จะมาแวะกราบคาราวะเจ้าประคุณสมเด็จ ฯ เสมือนครั้งเมื่อหลวงพ่อชายังมีชีวิตอยู่ หากวันไหนตรงกับวันพระอุโบสถ ก็จะร่วมลงสังฆกรรม ฟังสวดพระปาฏิโมกข์ ร่วมกับพระสงฆ์ ในพระอารามด้วยทุกครั้ง แม้เจ้าประคุณสมเด็จฯ หากผ่านไปทางวารินทร์ ก็จะแวะไปที่วัดหนองป่าพงเสมอ บางครั้งหากลูกศิษย์วัดสระเกศ มีความประสงค์จะปฏิบัติพระกรรมฐานเจ้าประคุณสมเด็จฯ ก็จะส่งให้ไปอยู่วัดหนองป่าพงเช่นกัน …”

นำมาสู่ ความงดงามของสายสัมพันธ์ทางธรรม ที่ยังดำรงคงอยู่ในปัจจุบัน

จากเมื่อวันที่ ๑๕ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๕๖๐ คณะศิษย์พระโพธิญาณเถร (ชา สุภัทโท) จากหลากหลายประเทศ  เดินทางมาสักการะรูปเหมือนเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร ) และเข้ากราบคารวะ พระพรหมสิทธิ เจ้าอาวาสวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร  นำโดย พระวิเทศพุทธิคุณ (พระอาจารย์อมโร) เจ้าอาวาสวัดอมราวดี ประเทศอังกฤษ พระครูอุบลภาวนาวิเทศ (พระอาจารย์เกวลี ) เจ้าอาวาสวัดป่านานาชาติ จังหวัดอุบลราชธานี พระอามิต อุปสโม (วัดป่านานาชาติ) พระแกรม รุจิโร (วัดอัมราวดี) และ พระแฟร์นันโด รฏฺฐปาโล (วัดป่านานาชาติ)

ซึ่งจริง ๆ แล้ว วัตรปฏิบัติของคณะสงฆ์จากวัดหนองป่าพงและครูบาอาจารย์วัดสระเกศ มิได้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในปีนี้ หากสืบเนื่องมาตั้งแต่สายสัมพันธ์ของอาจารย์กับศิษย์ นับเนื่องตั้งแต่เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ กับ พระราชสุเมธาจารย์ (หลวงพ่อสุเมโธ) ตั้งแต่ ปี พ.ศ.๒๕๐๙ เป็นต้นมา

ดังที่ หลวงพ่อสุเมโธกล่าวไว้ว่า

” พ.ศ.๒๕๐๙ เป็นปีแรกที่อาตมาได้มาเมืองไทย ก็ได้พบ เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ ในปีนั้น ขณะที่ท่านกำลังจะไปเวียงจันทร์  อาตมายังเป็นฆราวาสอยู่ และเป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กรุงเทพฯ ตั้งใจจะบวชเป็นพระ

“หลังจากบวชเป็นพระที่วัดศรีสะเกษ จ.หนองคายแล้ว ท่านเจ้าคุณพระธรรมปริยัติมุนี พระอุปัชฌาย์ก็ส่งไปอยู่กับหลวงพ่อชา ที่จังหวัดอุบลราชธานี  จากนั้น พระอุปัชฌาย์อาตมาก็พามาพบท่านเจ้าประคุณสมเด็จฯ ที่วัดสระเกศ  ตอนนั้นท่านสมณศักดิ์ที่พระพรหมคุณาภรณ์ ท่านบอกว่า เวลาเวลาที่มีกิจมากรุงเทพฯ ก็ให้มาพักที่วัดสระเกศได้ ซึ่งตอนนั้นได้มาพักที่วัดสระเกศหลายสัปดาห์ ทำเรื่องวีซ่า ธุระหลายอย่าง หลังจากนั้นก็เวลามากรุงเทพฯ ก็มาพักที่วัดสระเกศเป็นประจำ”

“เวลามาพัก เจ้าประคุณสมเด็จพุฒาจารย์ ชอบชวนสนทนาเรื่องการปฏิบัติ ท่านอยากรู้ว่า เราปฏิบัติอย่างไร แล้วท่านก็นิยมชมชอบหลวงพ่อชามาก ท่านอยากจะช่วยหลวงพ่อชาตามกำลังความสามารถของท่าน เพื่อให้คำสอนของหลวงพ่อชาเผยแผ่ไปให้ประชาชนชาวไทยได้”

“เวลาหลวงพ่อชาส่งอาตมาไปอยู่ประเทศอังกฤษ เจ้าประคุณสมเด็จก็ช่วยเป็นธุระให้เราเป็นพระอุปัชฌาย์ได้ เพื่อเกื้อกูลให้ชาวต่างประเทศได้บวชเรียน หลังจากที่หลวงพ่อชาอาพาธเป็นอัมพาตถึง 10 ปี จนมรณภาพ เจ้าประคุณสมเด็จฯ ช่วยพระในวัดหนองป่าพงมาก ท่านเป็นห่วงพระเวลาอาพาธ ท่านจึงรับเป็นเจ้าคณะภาค 10 เพื่อช่วยพระในวัดหนองป่าพงด้วย อาตมาอยู่ประเทศอังกฤษก็พยายามกลับมาทุกปีเหมือนเดิน เวลากลับมาก็ได้มากราบสมเด็จพระพุฒาจารย์ก่อน และพักที่วัดสระเกศ ”

จากนั้นเป็นต้นมา คณะศิษย์สายวัดหนองป่าพงจึงถือเป็นวัตรปฏิบัติต่อพ่อแม่ครูอาจารย์ที่วัดสระเกศ เช่นเดียวกับพ่อแม่ครูอาจารย์ที่วัดหนองป่าพง จนถึงทุกวันนี้

ทุกปีคณะศิษย์จากวัดหนองป่าพงทั่วโลกที่เดินทางกลับมาร่วมงานอาจาริยบูชา หลวงปู่ชา ก็จะเดินทางมาพักที่วัดสระเกศ โดยยังคงรักษาวัตรปฏิบัติปกติ อาทิ บิณฑบาต และลงปาติโมกข์กับคณะสงฆ์ที่วัดสระเกศทุกครั้ง 

จึงไม่น่าแปลกใจที่วัดอมราวดี ในประเทศอังกฤษ ได้หล่อรูปเหมือนเจ้าประคุณสมเด็จฯ ไว้สักการะบูชาด้วยความกตัญญูเช่นกัน

เจ้าประคุณสมเด็จฯ แสดงธรรมไว้ใน “ธรรมะปรารภยามเช้า-ค่ำ “ ตอนหนึ่งว่า

“…อย่าให้กิเลสทำลายความเป็นพี่น้อง

ขอโอกาสย้ำว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญทางพระพุทธศาสนา

ถ้าปฏิบัติได้อย่างนี้ พระพุทธศาสนาขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จะเป็นประโยชน์แก่โลกอย่างยาวนาน

แต่ถ้าเรามีความรู้สึกแยกจากกันเมื่อไร พระพุทธศาสนาจะมั่นคงอยู่ได้แค่ไหน เพียงไรนั้น เราก็ไม่สามารถจะคาดเดาได้ 

ถ้าเรายังปฏิบัติกันในลักษณะอย่างเป็นพี่น้องกัน เป็นพ่อ เป็นแม่ เป็นลูกกัน เราก็จะสามารถรักษาพระพุทธศาสนาไว้ได้ “

ดังเช่นสายธารธรรม จากวัดหนองป่าพง ถึงวัดสระเกศ จาก หลวงพ่อสมเด็จฯ ถึงหลวงปู่ชา สืบเนื่องมาจนถึง หลวงพ่อสุเมโธ หลวงพ่ออมโร พระอาจารย์ปสันโน พระอาจารย์ชยสาโร และอีกหลายๆ ท่าน มาจนถึงพระอาจารย์เกวลิน และศิษย์รุ่นต่อๆ มาอย่างไม่ขาดสาย

ดังในวัดหนองป่าพง จังหวัดอุบลราชธานี หลวงปู่ชา สุภัทโท ก็ได้มีดำริสร้างกุฏิหลวงพ่อสมเด็จฯ วัดสระเกศฯ ไว้ด้วย

เป็นวัตรปฏิบัติของครูบาอาจารย์ที่เป็นแบบอย่าง จากพี่ถึงน้อง ที่ผูกพันกับอย่างเป็นหนึ่งเดียว ไม่เพียงสองวัดนี้เท่านั้น หากหมายถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของคณะสงฆ์ทั้งสังฆมณฑลด้วย

The post ธรรมะอกาลิโก “สายธารธรรม จากวัดหนองป่าพง ถึงวัดสระเกศ จาก หลวงพ่อสมเด็จฯ ถึงหลวงปู่ชา” appeared first on Manasikul Online.