บันทึก จาริกบ้านจารึกธรรม

ตอน “มิติใหม่ในงานศาสนสงเคราะห์“

เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท ผู้ประสานงานโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ /กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม/ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

แม้ว่าไวรัสโควิด -๑๙ จะทำให้คนในโลกปั่นป่วน หากเรามีสติในการมองเหตุของปัญหาให้ออก และมีทางป้องกันรวมไปถึงการแก้ไขปัญหาโรคระบาดในระยะยาว เชื่อว่า ไวรัส โควิด -๑๙ ยังไม่น่ากลัว เท่ากับความกลัว และวิธีการแก้ปัญหาแบบใช้ความกลัวนำ ผลก็คือ ความตกใจไม่เพียงโรคระบาดจะได้ระบาดได้กว้างไกลยิ่งขึ้น แต่อาจทำให้คนตกงานมากยิ่งขึ้น เศรษฐกิจแย่ คนหวาดระแวงกันมากขึ้น

ทั้งๆ ที่ ไวรัสโควิดนั้น กลัวการเว้นระยะห่าง ไม่เจาะทะลุผ่านหน้ากากอนามัย ไวรัสโควิดยังกลัวน้ำอุ่นที่เราดื่มลงไป กลัวสมุนไพรฟ้าทะลายโจร กลัวมะนาว และกลัวสมุนไพรต่างๆ อีกมากมาย แล้วยังกลัวแดดอีกด้วย ทำไมเราไม่สามารถเปิดร้านได้ปกติ นั่งตากแดดกันบ้าง ในวันที่อากาศเย็นๆ แทนที่จะอุดอู้อยู่ในบ้านกับความกลัว พร้อมกับงานที่หายไป ซึ่งทำให้คนเล็กๆ ทำมาหากินได้ยากขึ้น และในระยะยาว อาจเกิดโรคที่เป็นผลข้างเคียงจากการไม่มีจะกินตามมา… (admin)

ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน…

ณ วัดเล็กๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ข้างโรงพยาบาลศิริราช มีเรื่องราวที่น่าประทับใจและน่าอนุโมทนาเป็นอย่างยิ่ง

ตลอดระยะเวลากว่า ๓ ปีที่ผ่านมา พระครูสมุห์ภักดี ยตินฺธโร ท่านได้ทำงานช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยจิตศรัทธา ต้องการช่วยเหลือให้ทุกคนได้พ้นทุกข์ ไม่ได้เลือกว่าเขาเหล่านั้นจะเป็นใคร นับถือศาสนาใด ท่านทำโครงการที่พักญาติหรือผู้ป่วยยากไร้ ที่วัดอมรินทรารามวรวิหาร หรือ วัดบางหว้าน้อย เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มาเป็นเวลานานแล้ว ท่านสละทรัพย์ส่วนตัว พร้อมทั้งชักชวนญาติโยมที่เป็นกัลยาณมิตรปรับปรุงห้องพัก สร้างห้องพักเพิ่มเติมข้างๆ กุฏิที่พักของท่าน ร่วมกับโรงพยาบาลศิริราช โดยการประสานงานกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายสงเคราะห์ ส่งญาติผู้ป่วยที่มาจากต่างจังหวัดที่ไม่มีที่พักหรือผู้ป่วยผู้ยากไร้มาพัก

           ผู้เขียนเคยได้ยินเรื่องของท่านจากพระครูสิริวิหารการ ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ จนวันหนึ่งได้นำคณะพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ที่เข้าร่วมโครงการพัฒนาศักยภาพพระธรรมทูตอาสามาทำกิจกรรมที่วัดของท่าน แล้วสนทนากับท่าน

ท่านพาชมโครงการ สถานที่ และห้องพักต่างๆ ซึ่งเป็นห้องที่ท่านต่อเติมขึ้นในบริเวณใกล้ๆ กุฏิ ที่พักของท่าน แต่ละห้องไม่ได้มีเครื่องอำนวยความสะดวกใด มีเพียงแต่เสื่อ หมอน ผ้าห่ม พัดลม ถ้วย จาน ชาม พอแต่ให้คนที่มาพักได้ใช้สอยดำรงชีวิต

ท่านเล่าให้ฟังว่า จากการที่วัดอยู่ติดกับโรงพยาบาลศิริราช แล้วท่านก็ได้รับนิมนต์ให้ไปรับบาตรตามห้องผู้ป่วยต่างๆ แล้วเห็นญาติผู้ป่วยที่มาจากต่างจังหวัดไม่มีที่พัก ต้องนอนหน้าระเบียงตึกบ้าง ตามซอกของตึกบ้าง ถามได้ความว่า ไม่มีเงินที่จะไปเช่าห้องพัก ก็เลยจำต้องหลบนอนตามที่ต่างๆ ของโรงพยาบาล ท่านก็เลยปรึกษากับเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลจัดทำโครงการที่พักญาติหรือผู้ป่วยยากไร้ โดยสังคมสงเคราะห์ของโรงพยาบาลจะเป็นผู้รับรองให้ก่อนที่จะมาพักที่วัด

           “ตอนแรกๆ ที่ทำโครงการใหม่ๆ พระที่อยู่ในวัดบางรูปก็ไม่เข้าใจ ท่านกลัวว่าจะนำคนที่มีเชื้อโรคร้ายแรงต่างๆ มาอยู่วัด กลัวติดเชื้อบ้าง แต่พอนานเข้าก็เข้าใจ ท่านเหล่านั้นเห็นความตั้งใจของผมเองที่ปรารถนาจะช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ทั้งยังได้สัมผัสพูดคุยกับญาติของคนป่วยที่มาพัก ทำให้เข้าใจ ต่างก็เห็นใจเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน”

           พูดถึงความตั้งใจของท่าน ท่านอยากกั้นอาคารโรงเรียนพระปริยัติธรรมเป็นห้องพักสำหรับญาติผู้ป่วย แต่ด้วยความที่อาคารของโรงเรียนทางวัดก็ต้องใช้ประโยชน์ในส่วนของการสอนพระปริยัติธรรมของพระภิกษุ-สามเณร ทั้งยังใช้เป็นสถานที่อบรมคุณธรรมจริยธรรมสำหรับเด็กและเยาวชน

ท่านบอกว่าถ้ากั้นเป็นห้องพักเล็กๆ ก็จะทำให้เกิดความลำบากในการจัดที่พักสำหรับการอบรม เราก็ทำได้เท่าที่เรามีพื้นที่ไปก่อน แค่นี้ก็ถือว่าเป็นบุญแล้ว

ผู้เขียนอ่านความรู้สึกที่ท่านเขียนถึงญาติผู้ป่วยต่างๆ ที่มาพักแล้ว ทำให้มีความรู้สึกตื้นตันใจเป็นอย่างยิ่งในโครงการนี้ หลายๆ ตัวอย่างที่ท่านเล่าไว้ ผู้เขียนขอนำมาเล่าต่อให้ท่านทั้งหลายได้อ่านพอเป็นเครื่องให้ระลึกถึงความดีที่ท่านเสียสละ

“ขอแชร์ความซาบซึ้งใจ โดยใช้จรรยาบรรณเช่นเดียวกับแพทย์พยาบาล คือ ไม่เปิดเผยข้อมูล ชื่อ หน้าตาของผู้ป่วยหรือญาติ กรณีนี้เป็นอีกกรณีที่ประทับใจ สามีภรรยาคนไทยเชื้อสายปกากะญอ พาลูกมารักษาตัวที่โรงพยาบาลศิริราช สองคนกลางคืนไปนอนอยู่ในห้องน้ำที่โรงพยาบาลศิริราช ลูกอยู่ห้อง ICU เฝ้าไม่ได้ พ่อแม่เนื้อตัวมอมแมม ลูกศิษย์ที่เป็นแม่บ้านไปพบเข้า พาไปสังคมสงเคราะห์ของโรงพยาบาลศิริราช เพื่อส่งต่อมาพักที่โครงการที่พักญาติหรือผู้ป่วยยากไร้ที่พระอาจารย์ดูแลอยู่

” พอดีห้องเสริมว่างอยู่เลยให้เข้าพัก มาพักแล้วก็ไม่นิ่งดูดายกวาดใบไม้ ล้างพื้นให้ทุกวัน เนื่องจากต้องอยู่นานเป็นเดือนหรือมากกว่านั้น ลูกศิษย์ที่เป็นแม่บ้านเลยพาไปสมัครงานทำความสะอาดที่โรงพยาบาลศิริราชกับราชาโยคะ รับเงินรายวันๆละ ๓๓๐ บาท จ่ายทุกวัน ข้าวปลาอาหารก็ได้จากที่พระอาจารย์บิณฑบาตให้ลูกศิษย์ที่กุฏิจัดไปให้ทุกห้องเพื่อประหยัดรายจ่ายให้โยม

ขณะนี้ลูกออกจาก ICU พ่อทำงานมีรายได้ สองสามีภรรยาหน้าตาแจ่มใสสะอาดสะอ้านต่างจากวันแรกที่มาลิบลับ รู้สึกปีติใจที่ได้ช่วยเขา กุศลผลบุญเกิดทันทีแก่จิตเรา ขอแผ่กุศลนี้แด่ทุกๆ คนด้วย

ค่ำนี้สองสามีภรรยาชาวปกากะญอ มาลากลับบ้านพรุ่งนี้เช้ามืด มากราบพร้อมกำธนบัตรในมือ ๕๐๐ บาท

“พระอาจารย์ โผ (ผม) ช่วยได้แค่นี้”

พระอาจารย์คืนเงินให้ บอกเก็บไว้เถอะเป็นค่ารถกลับบ้าน ทั้งโยมทั้งเราเหมือนๆ จะมีหยดน้ำในตา แต่พยายามกลั้นไว้ เดินไปดูลูกสาวเขายังกินอาหารเองไม่ได้ ต้องให้นม อาหารทางจมูก

กรณีนี้ประทับใจหลายๆ อย่าง นอนหลบในห้องน้ำโรงพยาบาล เนื้อตัวมอมแมมเมื่อแรกเจอ พูดไทยไม่ชัด ลูกสาว ๔ ขวบ นอน ICU สองสามีภรรยา ขยันช่วยงานปัดกวาดทุกวัน ลูกศิษย์ฝากงานทำความสะอาด เพื่อนร่วมงานรัก ขยันทำงานกวาดถู ๕ ชั้น ทำงานไม่ปริปากบ่น จนเขาไม่อยากให้ออกจากงาน วันนี้ลูกสาวดีขึ้นหมอให้กลับบ้านได้

พระอาจารย์มอบหลวงพ่อโบสถ์น้อยให้ ๓ องค์ พ่อ แม่ ลูก และมอบเหรียญในหลวง รัชกาลที่ ๙ ให้ลูกสาวห้อยคอไว้ บอกเขาว่า หลวงพ่อโบสถ์น้อยศักดิ์สิทธิ์ ในหลวงรัชกาลที่ ๙ ท่านรักประชาชน ท่านศักดิ์สิทธิ์ ชาวปกากะญอ สามีภรรยามองหน้าเรา น้ำตาซึมทั้งสามคน เขาบอกว่าเที่ยวหน้าเอาทุเรียนมาฝาก

“ดูเอาเถอะคนเรา จนยากแต่น้ำใจยิ่งใหญ่ เราได้แต่คิดในในใจ อยากบอกเขาว่า ไม่ต้องหรอกทั้งเงินและของ โยมให้อาตมาตั้งแต่โยมได้มาพักที่นี่แล้ว ให้อาตมาและผู้สนับสนุนโครงการที่พักฯ ได้มีโอกาสได้รับกุศลผลบุญ มันชื่นใจ บุญเห็นทันตา”

อีกกรณีหนึ่งที่ท่านได้เล่าไว้ วันนี้โยมญาติผู้ป่วยนำปัจจัยมาถวาย บอกโยมเก็บไว้เถอะ โยมต้องใช้เงินรักษาแม่เยอะมาก โยมตกงาน รับประทานอาหาร บะหมี่สำเร็จรูปที่เอาไปให้วันละมื้อ โยมจะไม่ยอม จะถวายให้ได้ บอกโยมไม่ได้มีแค่วันนี้พรุ่งนี้ อนาคตโยมมีแล้วค่อยมาทำบุญทีหลัง

“อาตมาขอช่วยโยมก่อน ที่พักนี้ก็ไม่ใช่ของอาตมา ญาติโยมช่วยกันสร้าง ให้เอาไว้ช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก โยมอยู่ไปเถอะดูแลแม่ที่เจ็บป่วยให้ดี ไม่ต้องกังวลเรื่องที่พัก ขอกุศลจงถึงแก่ผู้ที่ช่วยร่วมสร้างเรือนพักนี้ทุกท่านเทอญ เป็นห่วงแต่ถ้าอาตมาไม่อยู่จะมีใครสานต่อ จะทำไปเรื่อยๆตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจ”

วันที่ไปเยี่ยมท่าน ท่านได้นำชมหน้าเรือนพักญาติผู้ป่วย ซึ่งกำลังก่อสร้างนำพระพุทธรูป และปู่หมอชีวกโกมารภัจจ์มาตั้งไว้ให้โยมที่มาพักกราบไหว้ให้มีกำลังใจ ซึ่งยังไม่เสร็จดี

เรามีกำลังเท่าไหร่ก็ทำไปเรื่อยๆ ไม่ได้หวังจะเสร็จในวันสองวัน ทำหน้าที่สั่งสมบารมีไปเรื่อยๆ เป็นความสุขใจ อิ่มใจทุกครั้งที่ได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ เมื่อเห็นคนมาพัก ท่านได้เปิดเผยให้คณะของเราได้ฟัง

นี้ก็เป็นเรื่องราวดีๆของความดีงามของพระสงฆ์รูปหนึ่งที่ได้ทำหน้าที่ศาสนสงเคราะห์ในเมืองใหญ่ให้กับญาติโยมที่มีความลำบากเรื่องที่พัก ตามกำลังของความสามารถที่พระสงฆ์รูปหนึ่งจะทำได้ ก็ขออนุโมทนาในความดีที่ท่านพระครูสมุห์ภักดี ยตินฺธโร ได้ตั้งใจทำในครั้งนี้ ตราบนานเท่านาน

ศาสนสงเคราะห์ เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท ผู้ประสานงานโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ /กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม/ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ จากคอลัมน์ จาริกบ้านจารึกธรรม หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๒๑ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๖๐

ศาสนสงเคราะห์ เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท ผู้ประสานงานโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้

The post มิติใหม่ในงานศาสนสงเคราะห์ เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท appeared first on Manasikul Online.

ต่อยอดความดี

ตอบแทนคุณของพระองค์และแผ่นดิน

เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

ผู้ประสานงานโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ / กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม /สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

แม้กาลเวลาจะผ่านมานานเท่าไหร่ ถ้าหากเรามีความประทับใจในเรื่องอะไร หรือบุคคลใด บุคคลนั้นก็จะอยู่ในใจของเราตลอดไป

ย้อนหลังไปเมื่อครั้งพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ ลงทำกิจกรรมเยี่ยมพระ พบปะโยม แล้วได้เดินทางไปที่ชุมชนแห่งหนึ่ง ไปเจอป้าเสริม แก้วสุข บ้านของป้าเปิดร้านขายของชำ มองดูภายนอกก็ไม่ต่างจากร้านทั่วไป แต่เมื่อเข้าไปด้านในทำให้เห็นฝาเรือนติดพระบรมฉายาลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ รัชกาลที่ ๙ เต็มไปหมด

ป้าเสริมเมื่อเห็นพระสงฆ์ที่ไม่คุ้นหน้ามาก็ดีใจ ตั้งใจนำเสนอเรื่องราวความประทับเมื่อครั้งที่ได้รับเสด็จให้ฟัง ป้าบอกว่า ยังจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่มีวันลืม ย้อนหลังไปเมื่อปี ๒๕๒๔ ณ ชุมชนบาโงไอซา หรือชาวบ้านเรียกว่า ชุมชนหลังเขาแห่งนี้ ซึ่งอยู่ในตำบลบุกิต อำเภอเจาะไอร้อง จังหวัดนราธิวาส เป็นพื้นที่ชายแดนเป็นถิ่นทุรกันดารมาก ไม่มีถนนที่สะดวกสบาย ไม่มีไฟฟ้าใช้เหมือนอย่างในปัจจุบัน

“พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ สมเด็จพระนางเจ้า พระบรมราชินีนาถ และสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี เสด็จมาที่หมู่บ้านเพื่อเยี่ยมประชนชน ระหว่างที่เสด็จผ่านมาที่บ้านของป้า พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ เสด็จเข้ามาในบ้านแล้วตรัสถามว่า อยากได้อะไร ป้าก็กราบทูลไปว่า อยากได้ไฟฟ้า”

“หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อพระองค์เสด็จกลับไป ชุมชนบาโงไอซาก็เริ่มมีไฟฟ้าใช้ มีถนนที่ดีใช้ การที่พระองค์ได้ให้อะไรกับชุมชนในทุกพื้นที่ เป็นการให้ที่ตรงกับความต้องการ

“เป็นการให้ที่ได้ศึกษาสำรวจความต้องการจากประชาชนมาก่อน เป็นการให้ที่บำบัดทุกข์บำรุงสุข การให้ของพระองค์จึงอยู่ในใจของประชาชนอย่างไม่มีวันลืม”

ป้าเสริมเล่าให้ฟังเพิ่มเติมว่า ในบริเวณที่พระองค์เสด็จเข้ามาในบ้านไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงทุกพื้นที่ แต่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาในบริเวณนั้น คือพระบรมฉายาลักษณ์ของพระองค์ เมื่อติดแล้วไม่เคยปลดออกเลย มีแต่ติดเพิ่มขึ้น ทุกๆ โอกาสที่ได้รับมา

ป้าเสริมได้ฝากไว้ว่า ชีวิตนี้มีโอกาสทำความดีอะไรถวายพระองค์ท่าน อะไรที่ทำได้ก็จะทำ จนกว่าจะไม่มีลมหายใจ ถือว่าเป็นการตอบแทนคุณของพระองค์ ตอบแทนคุณของแผ่นดิน

ทราบว่าที่ผ่านมามีการส่งลองกองมาแจกประชาชนที่สนามหลวง ป้าเสริมก็เป็นผู้หนึ่งที่ยกสวนผลไม้ถวายพระองค์ นั่นก็คือหนึ่งความดีที่พระสกนิกรของพระองค์ในทุกพื้นที่ได้ทำถวายพระองค์

ขอเล่าถึงการเดินตามรอยทางแห่งความดีอีกที่หนึ่ง สืบเนื่องจากการจัดอบรมโครงการเยาวชนอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ ที่อำเภอมะนัง จังหวัดสตูลที่ผ่านมา แล้วมีผู้มีจิตศรัทธาคุณจิตสงบ ตระกูลโชคชัย ได้ถวายหนังสือ ภาพเล่าพุทธประวัติ จำนวน ๖๐๐ เล่ม แด่คณะพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ เพื่อบริจาคเข้าห้องสมุด มอบให้กับเยาวชน รวมถึงการนำไปทำกิจกรรมในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้

นอกจากนี้ยังมีผู้มีจิตศรัทธา คุณรุ่งนภา ปัญญาวรากร คุณวิไล พชรโชค พร้อมครอบครัว ได้บริจาคเสื้อให้กับเครือข่ายเยาวชนจิตอาสาและเครือข่ายชาวพุทธ จังหวัดละ ๑๐๐ ตัว รวม ๕๐๐ ตัว โดยตัวเสื้อนั้นได้ปักโลโก้ เป็นใบโพธิ์สี่ใบล้อมกัน มีมือสองมือรองรับ แล้วมีรวงข้าวรองรับอีกที โดยคุณโยมได้ให้ความหมายว่า รวงข้าว หมายถึง แผ่นดินไทย ที่รองรับพระพุทธศาสนามีความอุดมสมบูรณ์ มือ หมายถึงมือบรรพบุรุษที่อุปถัมภ์ค้ำชูพระพุทธศาสนา สืบเนื่องมา ใบโพธิ์ แทนหัวใจชาวพุทธที่ต้องประสานช่วยเหลือกัน

ทั้งหมดนั้นก็เพื่อถวายเป็นพระราชกุศล แด่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ ๙ การทำความดีที่มีพระองค์ท่านเป็นแบบอย่างนั้น เป็นความดีที่ต่อยอดความดี

เมื่อไม่นานมานี้ผู้เขียนเดินทางไปร่วมประชุมเครือข่ายพระธรรมทูตอาสาที่วัดนาม่วง อำเภอสะบ้าย้อย จังหวัดสงขลา แล้วได้ฟังเรื่องราวการทำความดีของเด็กๆ ทุกเย็นวันพฤหัสบดีเด็กๆ มาทำวัดสวดมนต์เย็น และสวดบทพระสะหัสสะนัย* ซึ่งเป็นบทหนึ่งในพระอภิธรรมปิฎกที่พระพุทธองค์ทรงแสดงธรรมโปรดพุทธมารดาและเทวดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เพื่ออุทิศถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ

คุณโยมท่านหนึ่งที่อำนวยความสะดวกการทำกิจกรรมเล่าให้ฟังว่า คุณครูจะพานักเรียนที่มีความสะดวกและสมัครใจ ซึ่งส่วนใหญ่ตัวเล็กๆ มาร่วมสวดมนต์แปลในช่วงเวลา ๑๘.๐๐ น. จนถึงเวลา ๒๐.๓๐ น. ก็จะพักทานน้ำปานะ หลังจากนั้นก็จะเริ่มสวดบทพระสะหัสสะนัย จบแล้วก็ค่อยแผ่เมตตา กราบลาพระรัตนตรัย ทำภารกิจส่วนตัวเข้านอนที่วัด รุ่งขึ้นก็สวดมนต์ทำวัตรย่อๆแล้วก็กลับบ้านเตรียมตัวไปโรงเรียน

คุณโยมเล่าให้ฟังแล้ว กลัวพระจะนึกภาพไม่ออกก็เลยเดินไปหยิบภาพกิจกรรมมาให้ดู ผู้เขียนมองดูภาพเห็นเสื้อที่เด็กๆใส่ สีขาวบ้าง สีดำบ้าง จำได้ว่าสีดำเป็นเสื้อที่ผู้มีจิตศรัทธาบริจาคมา ก็เลยถามว่าที่นี่เด็กได้เสื้อกี่ตัว คุณโยมก็เล่าให้ฟังว่า เสื้อสำหรับเด็กพระอาจารย์ท่านให้มา ๑๕ ตัว คุณครูตั้งกติกากับเด็กๆไว้ว่า ถ้าใครมาทำวัตรสวดมนต์เย็นแล้วนอนที่วัด ครบ ๗ ครั้ง ก็รับเสื้อไปเลย หมดแล้วหมดเลย

ผู้เขียนได้ฟังแล้วก็อยากจะชื่นชมคุณครู ที่รู้จักสร้างคุณค่าของการให้ ทำให้การให้ในครั้งนี้สำคัญไม่แพ้คุณค่าของความดีที่เด็กๆได้ลงมือทำ ขอนำมาแบ่งปันเล่าเรื่องนี้ให้ทุกท่านฟัง เป็นความสุขใจที่ได้ยิน แม้อาตมาจะไม่ใช่เจ้าของเสื้อ แต่ก็ยังรู้สึกดี การเดินทางจากกรุงเทพฯลงมาสงขลา แล้วได้ยินการทำดีอย่างนี้ ทำให้ความรู้สึกดีนี้กลับตามมาถึงกรุงเทพฯด้วย

การทำความดี ที่ใช้ความดีต่อความดี สร้างความสุขใจให้ทุกครั้งเมื่อนึกถึง ผู้เขียนเห็นเด็กทำความดีแล้วก็ถึงโยมแม่ อยากจะให้โยมแม่ได้เป็นผู้มีส่วนแห่งบุญด้วย เพราะโยมแม่ไม่ค่อยมีโอกาสได้ไปสวดมนต์นั่งสมาธิที่วัดเหมือนเด็กๆ ก็เลยนำปัจจัยที่โยมแม่ได้ทำบุญไว้กับพระลูกชาย และปัจจัยที่กัลยาณมิตรได้ทำบุญไว้ เป็นเจ้าภาพน้ำปานะมอบกำลังใจให้เด็กๆในการทำความดีถวายพระองค์ท่านต่อไป ขอทุกท่านจงเป็นผู้มีส่วนแห่งบุญที่ข้าพเจ้าได้ทำแล้ว ขอให้บุญรักษา ธรรมคุ้มครอง …

“ต่อยอดความดี ตอบแทนคุณของพระองค์ และแผ่นดิน” เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท ผู้ประสานงานโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม /สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ จากคอลัมน์ จาริกบ้าานจารึกธรรม หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๑๒ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๖๓

*หมายเหตุ : บทพระสะหัสสะนัย เป็นบทหนึ่งในพระอภิธรรมปิฎกที่พระพุทธองค์ทรงแสดงธรรมโปรดพุทธมารดาและเทวดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

พระสะหัสสะนัย
สุทธิกะปะฏิปะทา

(กุสะลา ธัมมา อะกุสะลา ธัมมา อัพยากะตา ธัมมา)
กะตะเม ธัมเม กุสะมา ยัสมิง สะมะเย โลกุตตะรัง ฌานัง
ภาเวติ นิยยานิกัง อะปะจะยะคามิง ทิฏฐิคะตานัง ปะหานายะ
ปะฐะมายะ ภูมิยา ปัตติยา วิวิจเจวะ กาเมหิ ปะฐะมัง ฌานัง
อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ ทุกขาปะฏิปะทัง ทันธาภัญญัง ทุกขาปะฏิปะทัง
ขิปปาภิกญญัง สุขาปะฏิปะทัง ทันธาภัญญัง สุขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง
ตัสมิง สะมะเย ผัสโส โหติ อะวิกเขโป โหติ อิเม ธัมมา กุสะลา

กะตะเม ธัมมา กุสะลา ยัสมิง สะมะเย โลกุตตะรัง ฌานัง
ภาเวติ นิยยานิกัง อะปะจะยะคามิง ทิฏฐิคะตานัง ปะหานายะ
ปะฐะมายะ ภูมิยา ปัตติยา วิตักกะวิจารานัง วูปะสะมา ทุติยัง
ฌานัง ตะติยัง ฌานัง จะตุตถัง ฌานัง ปะฐะมัง ฌานัง ปัญจะมัง
ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ ทุกขาปะฏิปะทัง ทันธาภิญญัง
ทุกขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง สุขาปะฏิปะทัง ทันธาภิญญัง สุขาปะ-
ฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง ตัสมิง สะมะเย ผัสโส โหติ อะวิกเขโป
โหติ อิเม ธัมมา กุสะลา
สุญญะตะมูละกะปะฏิมา

กะตะเม ธัมมา กุสะลา ยัสมิง สะมะเย โลกุตตะรัง ฌานัง
ภาเวติ นิยยานิกัง อะปะจะยะคามิง ทิฏฐิคะตานัง ปะหานายะ
ปะฐะมายะ ภูมิยา ปัตติยา วิวิจเจวะ กาเมหิ ปะฐะมัง ฌานัง
อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ ทุกขาปะฏิปะทัง ทันธาภิญญัง สุญญะตัง
ทุกขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง สุญญะตัง สุขาปะฏิปะทัง ทันธา-
ภิญญัง สุญญะตัง สุขาปะฏิปะทัง ขิปปาภัญญัง สุญญะตัง ตัสมิง
สะมะเย ผัสโส โหติ อะวิกเขโป โหติ อิเม ธัมมา กุสะลา

กะตะเม ธัมมา กุสะลา ยัสมิง สะมะเย โลกุตตะรัง ฌานัง
ภาเวติ นิยยานิกัง อะปะจะยะคามิง ทิฏฐิคะตานัง ปะหานายะ
ปะฐะมายะ ภูมิยา ปัตติยา วิตักกะวิจารานัง วูปะสะมา ทุติยัง
ฌานัง ตะติยัง ฌานัง จะตุตถัง ฌานัง ปะฐะมัง ปัญจะมัง
ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ ทุกขาปะฏิปะทัง ทันธาภิญญัง
สุญญะตัง ทุกขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง สุญญะตัง สุขาปะฏิปะทัง
ทันธาภิญญัง สุญญะตัง สุขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง สุญญะตัง
ตัสมิง สะมะเย ผัสโส โหติ อะวิกเขโป โหติ อิเม ธัมมา กุสะลา
อัปปะณิหิตะปะฏิปะทา

กะตะเม ธัมมา กุสะลา ยัสมิง สะมะเย โลกุตตะรัง
ฌานัง ภาเวติ นิยยานิกัง อะปะจะยะคามิง ทิฏฐิคะตานัง ปะหานายะ
ปะฐะมายะ ภูมิยา ปัตติยา วิวิจเจวะ กาเมหิ ปะฐะมัง ฌานัง
อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ ทุกขาปะฏิปะทัง ทันธาภิญญัง อัปปะ-
ณิหิตัง ทุกขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง อัปปะณิหิตัง สุขาปะฏิปะทัง
ทันธาภิญญัง อัปปะณิหิตัง สุขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง อัปปะณิหิตัง
ตัสมิง สะมะเย ผัสโส โหติ อะวิกเขโป โหติ อิเม ธัมมา กุสะลา

กะตะเม ธัมมา กุสะลา ยัสมิง สะมะเย โลกุตตะรัง ฌานัง
ภาเวติ นิยยานิกัง อะปะจะยะคามิง ทิฏฐิคะตานัง ปะหายนายะ ปะฐะ-
มายะ ภูมิยา ปัตติยา วิตักกะวิจารานัง วูปะสะมา ทุติยัง ฌานัง
ตะติยัง ฌานัง จะตุตถัง ฌานัง ปะฐะมัง ฌานัง ปัญจะมัง
ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ ทุกขาปะฏิปะทัง ทันธาภิญญัง
อัปปะณิหิตัง ทุกขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง อัปปะณิหิตัง สุขาปะฏิ-
ปะทัง ทันธาภิญญัง อัปปะณิหิตัง สุขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง
อัปปะณิหิตัง ตัสมิง สะมะเย ผัสโส โหติ อะวิกเขโป โหติ
อิเม ธัมมา กุสะลา
อะธิปะติ

กะตะเม ธัมมา กุสะลา ยัสมิง สะมะเย โลกุตตะรัง
ฌานัง ภาเวติ นิยยานิกัง อะปะจะยะคามิง ทิฏฐิคะตานัง ปะหา-
นายะ ปะฐะมายะ ภูมิยา ปัตติยา วิวิจเจวะ กาเมหิ ปะฐะหัง
ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ ทุกขาปะฏิปะทัง ทันธาภิญญัง
ฉันทาธิปัตเตยยัง วิริยาธิปัตเตยยัง จิตตาธิปัตเตยยัง วิมังสาธิปัตเตยยัง
ทุกขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง ฉันทาธิปัตเตยยัง วิริยาธิปัตเตยยัง
จิตตาธิปัตเตยยัง วิมังสาธิปัตเตยยัง สุขาปะฏิปะทัง ทันธาภิญญัง
ฉันทาธิปัตเตยยัง วิริยาธิปัตเตยยัง จิตตาธิปัตเตยยัง วิมังสาธิปัตเตยยัง
สุขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง ฉันทาธิปัตเตยยัง วิริยาธิปัตเตยยัง
จิตตาธิปัตเตยยัง วิมังสาธิตเตยยัง ตัสมิง สะมะเย ผัสโส โหติ
อะวิกเขโป โหติ อิเม ธัมมา กุสะลา

กะตะเม ธัมมา กุสะลา ยัสมิง สะมะเย โลกุตตะรัง ฌานัง
ภาเวติ นิยยานิกัง อะปะจะยะคามิง ทิฏฐิคะตานัง ปะหานายะ
ปะฐะมายะ ภูมิยา ปัตติยา วิตักกะวิจารนัง วูปะสะมา ทุติยัง
ฌานัง ตะติยัง ฌานัง จะตุตถัง ฌานัง ปะฐะมัง ฌานัง ปัญจะมัง
ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ ทุกขาปะฏิปะทัง ทันธาภิญญัง
ฉันทาธิปัตเตยยัง วิริยาธิปัตเตยยัง จิตตาธิปัตเตยยัง วิมังสาธิปัตเตยยัง
ทุกขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง ฉันทาธิปัตเตยยัง วิริยาธิปัตเตยยัง
จิตตาธิปัตเตยยัง วิมังสาธิปัตเตยยัง สุขาปะฏิปะทัง ทันธาภิญญัง
ฉันทาธิปัตเตยยัง วิริยาธิปัตเตยยัง จิตตาธิปัตเตยยัง วิมังสาธิปัตเตยยัง
สุขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง ฉันทาธิปัตเตยยัง วิริยาธิปัตเตยยัง
จิตตาธิปัตเตยยัง วิมังสาธิปัตเตยยัง (อะทุกขะมะสุขาปะฏิปะทัง
ทันธาภิญญัง ฉันทาธิปัตเตยยัง วิริยาธิปัตเตยยัง จิตตาธิปัตเตยยัง
วิมังสาธิปัตเตยยัง อะทุกขะมะสุขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง ฉันทาธิ-
ปัตเตยยัง วิริยาธิปัตเตยยัง จิตตาธิปัตเตยยัง วิมังสาธิปัตเตยยัง) ตัสมิง
สะมะเย ผัสโส โหติ อะวิกเขโป โหติ อิเม ธัมมา กุสะลา

ธรรมวิจัย : บทพระสะหัสสะนัย เป็นบทหนึ่งในพระอภิธรรมปิฎกที่พระพุทธองค์ทรงแสดงธรรมโปรดพุทธมารดาและเทวดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

๑. ทุกขาปะฏิปะทัง ทันธาภิญญัง ความหมายคือ ปฏิบัติลำบาก เข้าถึงได้ช้า อาจหมายถึง บุคคลผู้จะปฏิบัติธรรมแต่เหตุต่างๆ ไม่เกื้อหนุนให้ปฏิบัติธรรม แต่ก็มีความเพียรในการปฏิบัติไม่ย่อท้อ ความทุกข์และความเนิ่นช้ามีหลายสาเหตุ จึงต้องมีครูบาอาจารย์คอยแนะนำในเบื้องต้น ยิ่งไปกว่านั้น อาจต้องกลับมาทบทวนเรื่องการรักษาศีลให้บริสุทธิ์ด้วย และฝึกสมาธิให้ถูกต้อง ปัญญาในการเห็นธรรมจึงจะก่อเกิดในที่สุด แม้ว่าจะเข้าถึงธรรมได้ช้า และต้องใช้ความเพียรเป็นเวลานานก็ตาม แต่ก็มีโอกาสบรรลุธรรม

๒. ทุกขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง ความหมายคือ ปฏิบัติลำบาก แต่เข้าถึงได้เร็ว หมายถึง บุคคลผู้จะปฏิบัติธรรมแต่เหตุต่างๆ ไม่เกื้อหนุนให้ปฏิบัติธรรม แต่พอปฏิบัติก็สามารถเข้าถึงได้ไว หรือจะตีความว่า การปฏิบัติลำบากก็จริงอยู่ อาจมีวิบากที่ต้องใช้ไปก่อน แต่ก็มีความเพียรไม่ย่อท้อ จนวิบากกรรมเจือจาง และหมดลง อริยมรรคก็เปิด ก็เข้าถึงธรรมได้ไว

๓. สุขาปะฏิปะทัง ทันธาภิญญัง ความหมายคือ ปฏิบัติสะดวก แต่เข้าถึงได้ช้า หมายถึง บุคคลผู้จะปฏิบัติธรรม มีเหตุอันเหมาะสม เกื้อกูลแก่การประพฤติธรรม มีที่สัปปายะอย่างยิ่ง แต่พอปฏิบัติธรรมก็เข้าถึงได้ช้า ต้องใช้ความเพียรอยู่นาน หรืออาจหมายถึงว่า มีผู้เกื้อหนุนการปฏิบัติให้ปฏิบัติอย่างสะดวกสบาย ควาามสบายอาจบดบังทุกขสัจ ทำให้เพลิน จนกระทั่งมีความเพียรอย่างไม่ย่อท้อ ก็สามารถเข้าถึงธรรมได้

๔. สุขาปะฏิปะทัง ขิปปาภิญญัง ความหมายคือ ปฏิบัติสะดวก เข้าถึงได้เร็ว หมายถึง บุคคลผู้ที่ปฏิบัติธรรม มีเหตุอันเหมาะสม เกื้อกูลแก่การประพฤติธรรม มีที่สัปปายะอย่างยิ่ง และเวลาปฏิบัติธรรมก็สามารถเข้าถึงได้เร็ว อาจหมายถึงว่า การบำเพ็ญเพียรบารมี ๑๐ มาจนเต็มรอบแล้ว ไม่มีวิบากกรรมใดๆ มาตัดรอนอีก จึงเข้าถึงกระแสธรรม จนบรรลุธรรมได้ง่าย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ก็อาจเป็นเพราะบำเพ็ญบารมีธรรมมาหลายภพชาติแล้วก็เป็นได้

The post “ต่อยอดความดี ตอบแทนคุณของพระองค์และแผ่นดิน” เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท appeared first on Manasikul Online.

วันแห่งชาติ รวมใจภักดิ์ รักในหลวง

พระมหากษัตริย์คือหัวใจไทยทั้งปวง

ขอกราบถวายด้วยความจงรักและภักดี …

“ตามรอยพ่อทุกย่างก้าว

จากยอดดอย สู่ยอดธรรม”

เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท ผู้ประสานงานโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหาากษัตริย์ วัดสระเกศ

สัปดาห์นี้ขอนำทุกท่านเดินทางมาร่วมงานทอดกฐินที่อาศรมบ้านดอกแดง ตำบลบ่อสะลี อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งผู้เขียนได้ร่วมเดินทางกับคณะมาที่นี่เมื่อสัปดาห์ก่อน  ไม่นึกว่าถนนในช่วงฝนตกจะลำบากขนาดนี้ รถต้องค่อยๆ วิ่งไปตามไหล่เขา ถนนเป็นหลุมเป็นบ่อทำให้รถโยกไปมาตลอดทาง หลายรูปนั่งท้ายกระบะตั้งใจชมบรรยากาศสองข้างทางต้องผิดหวัง เพราะต้องคอยระมัดระวังแทน ถ้าคนขับเผลอสติอาจทำให้รถตกเขาได้ จากปากทางเข้าหมู่บ้านห่างจากถนนใหญ่ประมาณ ๓ กิโลเมตร แต่ใช้เวลาร่วมชั่วโมง

เมื่อไปถึงแล้วในช่วงสายก็ถวายกฐิน ช่วงบ่ายทำให้มีเวลาไปเดินรอบหมู่บ้าน ได้สัมผัสถึงกลิ่นอายของความเป็นชุมชนเผ่าปกาเกอะญอ ที่ส่วนใหญ่นับถือผีบรรพบุรุษ ชุมชนแห่งนี้ตั้งอยู่บนสันเขา มีแม่น้ำไหลผ่านกลางหมู่บ้าน อาชีพส่วนใหญ่ก็ทำไร่ ทำสวนตามไหล่เขา

ในช่วงเย็นหลังจากที่ทำวัตรสวดมนต์เย็นเสร็จแล้ว พระมหาฐานันดร เขมปญฺโญ พร้อมกับคณะพระสงฆ์สนทนาธรรมพูดคุยกับคณะญาติโยมที่เดินทางมาจากกรุงเทพฯ ถึงการทำงานของท่านในฐานะของพระบัณฑิตอาสาพัฒนาชาวเขา

ท่านเล่าให้ฟังถึงที่ตั้งอาศรมพระบัณฑิตอาสาบ้านดอกแดงว่า คนเฒ่าคนแก่เคยเล่าให้ฟัง ย้อนหลังไปในช่วงที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ เสด็จทางภาคเหนือบ่อยๆ บริเวณที่ตั้งอาศรมในปัจจุบันนี้ ทางราชการได้ปรับพื้นที่ให้เป็นลานกว้าง เพื่อเป็นที่จอดเฮลิคอปเตอร์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่ฯ แต่ในวันที่พระองค์เสด็จจริงๆนั้น ท้องฟ้าไม่เปิด ทำให้เฮลิคอปเตอร์ไม่สามารถจะลงจอดได้ พระองค์ก็เลยไม่ได้เสด็จมาที่นี่ ตั้งแต่นั้นมาพื้นที่ตรงนี้ก็ว่างไม่มีใครทำอะไร

ประมาณปี ๒๕๓๗ ท่านมหาฐานันดร พร้อมกับพระบัณฑิตอาสารูปหนึ่งได้บุกเบิกตั้งเป็นอาศรมพระบัณฑิตอาสาขึ้น ชาวบ้านเห็นว่าเป็นพื้นที่ว่างของชุมชนก็เลยยกถวายท่าน หลังจากที่สร้างแล้วก็ไม่ได้อยู่ประจำ จนหลังจากที่เรียนจบปริญญาโท จากมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยแล้ว จึงมาอยู่พัฒนาอย่างจริงจัง แต่ท่านก็ไม่ละทิ้งการเรียน

หลังจากทุกอย่างลงตัวท่านก็เริ่มเรียนต่อในระดับปริญญาเอก แต่การเรียนในครั้งนี้ท่านต้องเดินทางจากเชียงใหม่ ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เรียน ๓ วัน เสร็จแล้วก็นั่งรถกลับเพื่อทำงานในหน้าที่ต่อจนจบการศึกษา

ท่านเล่าถึงแนวทางในการทำงานให้ฟังว่า

อาศัยหลักการที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ

ตรัสไว้ คือ เข้าใจ เข้าถึง และพัฒนา

เข้าใจ คือ เกิดความเข้าใจว่า คนที่นี่เขาอยู่กันอย่างไร นับถืออะไร แล้วก็มีวิถีชีวิตความเป็นอยู่กับธรรมชาติที่มีความสงบสุขอย่างไร

เข้าถึง หมายถึง เข้าถึงจิตใจ รู้ว่าความเชื่อ การนับถือผี มีพิธีกรรม วัฒนธรรมทางศาสนาอย่างไร การทำหน้าที่ของเราก็ไม่ได้ยกเลิก แต่ว่า ปรับให้เข้ากับพระพุทธศาสนา อย่างที่นี่เขาชอบตัดต้นไม้ เผาป่าทำไร่ เราก็ทำโครงการบวชต้นไม้ เอาผ้าเหลืองไปผูกไว้ ทำให้ชาวบ้านไม่กล้าตัดต้นไม้ใหญ่

“การที่เราดูแลต้นไม้ ในทางพระพุทธศาสนา

ก็เท่ากับเรากตัญญูต่อธรรมชาติ”

ส่วน การพัฒนา หมายถึงว่า พัฒนาในส่วนที่ยังขาด ทำในส่วนที่ยังไม่สำเร็จให้บริบูรณ์ ท่านยกตัวอย่างให้ฟังว่า คนในชุมชนทำงานมาแล้วขายพืชผลทางการเกษตรได้เงินมา ส่วนใหญ่ก็เก็บเงินไม่อยู่ หมดไปกับสิ่งมึนเมา กับการใช้จ่ายพุ่มเฟือย ก็เลยคิดหาวิธีช่วย

อาศัยหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาข้อ สัจจะ คือ การตั้งกลุ่มสัจจะออมทรัพย์ขึ้นมา โดยมีวิธีการใครที่จะเป็นสมาชิกจะต้องนำเงินมาฝากในวันพระ ๑๕ ค่ำของทุกเดือน ตามสัจจะที่ตัวเองได้ให้ไว้

จะมากจะน้อยก็ตามแต่ แต่ต้องนำมาฝาก ซึ่งกรรมการก็ทำหน้าที่ในการบริหาร ปัจจุบันมีเงินหมุนเวียนจำนวน ๑ ล้านกว่าบาท เศรษฐกิจชุมชนถือได้ว่า เป็นชุมชนพึ่งตนเองได้ มีกิน มีใช้ มีสุข และที่สำคัญไม่มีหนี้

การทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนพื้นที่ราบสูงของพระมหาฐานันดร เขมปญฺโญ นั้นถือว่ามีความก้าวหน้าไปตามลำดับ การสร้างศาสนธรรมในใจผู้คนให้งอกงาม ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เริ่มจะเห็นผลแต่ก็เป็นความลำบากอยู่บ้าง เพราะทุกอย่างล้วนสวนกระแส

ท่านบอกว่า การที่เราไปบอกเขาให้รักษาศีล เป็นสิ่งที่สวนกระแส บางคนอยากรวยก็ไปตัดต้นไม้ใหญ่ไปขาย หรือบางครั้งก็มีเรื่องของยาเสพติด เราก็ต้องทำหน้าที่สอน ทำหน้าที่เทศน์

มีชาวบ้านถามว่า ท่านสอนแล้ว ท่านเทศน์แล้วเขาไม่ฟัง ทำไมท่านถึงยังสอน ยังเทศน์อยู่ อย่างเช่น เรื่องกินเหล้า ท่านเทศน์ไม่รู้กี่ครั้ง เขาก็ยังกินเหมือนเดิน  ก็ตอบเขาไปว่า อาตมามีหน้าที่สอน มีหน้าที่เทศน์ ส่วนหน้าที่หยุดหรือไม่หยุดทำความชั่ว เป็นเรื่องของเขา ยังดีที่เราได้ทำหน้าที่ บางครั้งก็เป็นการเตือนสติได้อยู่บ้าง

ท่านเล่าให้ฟังว่า แต่ก่อนออกอากาศทางสถานีวิทยุ ท่านเทศน์เรื่องการเลิกเหล้า สองสามีภริยาซึ่งติดเหล้าด้วยกันได้ยิน ทำให้ใจเป็นทุกข์ พระจะมาเทศน์ให้เลิกอะไร พอเมาได้ที่ก็ทนไม่ได้ก็เลยใช้ค้อนทุบวิทยุทิ้ง แต่ก็มีบางคนที่เวลาไปเยี่ยมตามหมู่บ้านต่างๆที่ได้ฟังวิทยุก็มาเล่าให้ฟังว่า เลิกเหล้าได้เพราะฟังธรรม พระอาจารย์สอนทางสถานีวิทยุ ที่สำคัญเป็นผลมาจากการที่ธรรมะ มีส่วนเข้าไปเกี่ยวข้องกับวิถีชีวิต

การทำงานของพระมหาฐานันดร เขมปญฺโญ ท่านไม่ได้ทำงานแค่ชุมชนบ้านดอกแดง แต่ท่านยังเผยแผ่ไปสู่ชุมชนอื่น ให้ได้รับอุ่นไอแห่งธรรมะด้วย โดยการจัดโครงการธรรมะคืนถิ่น ธรรมะสัญจร ไปในทุกพื้นที่ที่พอจะไปได้ ที่พอจะทำได้ โดยที่ไม่ตั้งคำถามกับใคร เหนื่อยก็พัก

ท่านบอกว่า เวลาเหนื่อยก็ให้นึกถึง พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ นึกถึงสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า มีแรงก็ทำต่อ ไม่สำเร็จวันนี้ก็ไม่เป็นไร ขอเพียงเราได้ทำหน้าที่ของเราให้สมบูรณ์

“ตามรอยพ่อทุกย่างก้าว จากยอดดอย สู่ยอดธรรม” เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท ผู้ประสานงานโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ จากคอลัมน์ “จาริกบ้านจารึกธรรม” หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๑๙ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๖๐

The post “ตามรอยพ่อทุกย่างก้าว จากยอดดอย สู่ยอดธรรม” เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท appeared first on Manasikul Online.

ลมหายใจชายแดนใต้ บนเส้นทางแห่งศรัทธา (ตอนที่ ๔)

“จิตอาสา งานที่ขับเคลื่อนด้วยรัก”

เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม / สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมและความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

จิตอาสา งานที่ขับเคลื่อนด้วยรัก

อีกวันหนึ่งของการทำกิจกรรมลงชุมชน  พระทำหน้าที่เป็นผู้นำจิตวิญญาณเป็นตัวเชื่อมใจให้สงบเย็น เพียงแค่คนแก่คนเจ็บป่วยได้เห็นพระก็เย็นใจอุ่นใจแล้ว เข้าทำนองคนโบราณว่า การได้เห็นพระเป็นบุญตา การได้สนทนาเป็นบุญปาก การได้อุปถัมภ์อุปัฏฐากเป็นบุญใจ การที่พระไปเป็นเนื้อนาบุญให้โยมที่ไม่สามารถไปวัดได้พูดคุยสนทนาธรรม ให้พร ก็เป็นความสุขใจของผู้รับอย่างบอกไม่ถูกแล้ว หลายคนน้ำตาไหลออกมาด้วยความตื้นตันใจ

การที่เด็กๆ เยาวชนจิตอาสาลงพื้นที่ด้วยเป็นการทำหน้าที่เชื่อมความสุข กำลังใจ สร้างเสียงหัวเราะ และรอยยิ้มให้ผู้ที่เราได้ไปเยี่ยม ดังเช่น นางสาวชลธิชา เพ็งเพ่งพิศ  โรงเรียนทุ่งหว้าวรวิทย์ เยาวชนจิตอาสาจังหวัดสตูล เล่าความประทับใจในการลงชุมชนว่า ไปเจอตายายคู่หนึ่ง ชื่อยายเฟือนกับตาแคล้ว ปานเพ็ชร อายุ ๙๓ ปีเท่ากัน แต่งงานกันมา ๗๐ ปี

“ หนูเห็นสายตาของคุณตาเวลาที่มองไปที่คุณยายราวกับว่ายังสวยเหมือนวัยแตกเนื้อสาวอยู่เลย ยังคงมีความรักมอบให้เหมือนตอนแรกเจอ จนถึงเวลานี้แม้จะไม่ได้บอกรักกัน แต่สายตาคู่นั้นก็พูดแทนความรู้สึกทุกอย่างที่ตาจะมีให้ยายได้ ซึ่งหนูคิดว่า ในปัจจุบัน มันยากที่จะได้เห็นการใช้ชีวิตคู่แบบคู่ชีวิตจริงๆ ลูกคนแรกของคุณตายายอายุ ๗๐ ปี คุณตาอาจจะสุขภาพไม่ค่อยดี แต่ยายยังแข็งแรงดี ท่านทั้งสองก็ดูแลกันดีมาก ลูกหลานก็เอาใจใส่ เป็นความรู้สึกที่ใครๆ ก็อยากมี ไม่ต้องรวยมาก ไม่ต้องสมบูรณ์แบบทุกอย่าง แต่เข้าใจกันตลอดมันเป็นสิ่งที่มีความสุขที่สุดแล้วค่ะ”

เช่นเดียวกับ เด็กชายอดิรักษ์ อนันต์ โรงเรียนเบญจมราชูทิศ เยาวชนจิตอาสาจังหวัดปัตตานี ที่ได้ลงชุมชนชุดเดียวกันกับ เล่าถึงความประทับว่า รู้สึกดีที่ได้ไปเยี่ยมผู้สูงอายุ ทำให้ผมรู้ว่าคนเราก็ต้องมีแก่ ต้องเจ็บ ผมประทับใจตาแคล้วกับยายเฟือง เขาครองรักกัน ๗๐ ปี ตาแคล้วมีโรคประจำตัว แต่ยายเฟือนมีสุขภาพแข็งแรง เพราะชอบกินผักลวกกับน้ำพริก ผมป้อนนมถั่วเหลืองให้ตาแคล้ว ผมอิจฉาตากับยายมาก เพราะทั้งสองรักกันจนแก่เฒ่า 

ในขณะเดียวกัน นางสาวจารุวรรณ เพ็ชรพัฒน์ โรงเรียนแจ้งวิทยา เยาวชนจิตอาสาจังหวัดสงขลา เล่าถึงความประทับใจว่า รู้สึกมีความสุข และรู้สึกสงสาร มีความสุขนั้น เกิดเพราะเราได้เห็นรอยยิ้มจากผู้สูงอายุ ผู้ป่วย ที่มีความสุขเพราะมีกลุ่มอาสาอย่างพวกเราได้ไปเยี่ยม ไม่ใช่แค่จากผู้สูงอายุ ผู้ป่วย ซึ่งนั่นก็คือญาติของผู้สูงอายุ ผู้ป่วย

“ส่วนความรู้สึกสงสาร เกิดขึ้นจากมีผู้สูงอายุบางคนป่วยค่อนข้างหนัก… บางบ้านโดนถอดทิ้งให้อยู่แค่สองตายาย และมีหลานไว้ให้เลี้ยงซึ่งมันอาจจะไม่ใช่หน้าที่ของคนชราแล้ว  เวลาของตายายในตอนนี้คือ อยู่เฉยๆให้ลูกหลานเลี้ยงดู”

อีกหนึ่งความรู้สึกจาก เด็กหญิงปนัดดา ไชยวิจิตร โรงเรียนวัดสิตาวาส เยาวชนจิตอาสาจังหวัดยะลา กล่าวถึงความประทับใจว่า มีความสุขมากเลยค่ะ ได้ไปเยี่ยมผู้สูงอายุ คนที่เราไปบริจาคของมา พวกเขามีความสุขมากที่ได้รับของ รู้สึกดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม ได้เจอเพื่อนที่เราไม่รู้จักมาก่อน

“การที่เราไปเยี่ยมผู้สูงอายุได้เรียนรู้ในเรื่องของการสลัดความตระหนี่ออกจากใจ การที่เราได้เห็นคนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้นั้น คือบทเรียนทีทำให้เรารู้ว่า ทำอะไรก็ตามควรมีสติและการที่เราเกิดมามีครบทุกอย่างนั้นควรทำสิ่งดีๆให้มากๆ ถ้าเห็นคนอื่นต้องการความช่วยเหลือ เราต้องช่วยเหลืออย่างเต็มใจ และไม่ต้องการสิ่งตอบแทน”

         ในช่วงเย็นหลังจากลงชุมชน ทุกคนมาถอดบทเรียนร่วมกัน ปลูกอุดมการณ์การทำงานจิตอาสาร่วมกัน  เป็นบทสรุปของการทำงานจิตอาสาที่ผ่านมา และจะได้ร่วมกันทำในอนาคต

ประการแรกของการทำงานจิตอาสา คือ กระบวนการลดความเห็นแก่ตัว ทุกคนได้เรียนรู้จากประสบการณ์ตรงที่ไม่มีการสอนในโรงเรียน

ไปเห็นคนที่ลำบากจริงๆ แล้วทุกคนอยากช่วย ในขณะลงชุมชนผู้เขียนเห็นเยาวชนจิตอาสาจากจังหวัดสงขลาล้วงกระเป๋าหยิบเงิน จำนวน ๔๐ บาท ใส่มือของลุงคนหนึ่งที่เป็นชาวมานิ หรือชาไก ไม่ใช่เพราะเด็กรวยมีเงินทองมากมาย  แต่เพราะเห็นคนที่ลำบากว่า เลยอยากช่วยเหลือ สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นเอง ทุกย่างออกมาจากใจจากที่อยากช่วยจริงๆ

ประการที่สอง มนุษย์มีใจที่อยากช่วยอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามที่มีความลำบากอยู่ตรงหน้า หากฝึกเปิดใจให้กว้าง การเป็นจิตอาสาจะช่วยให้เรากล้าหาญที่จะช่วยเหลือผู้คนได้ไวขึ้น โดยไม่ต้องคิดหาเหตุผลที่จะปฏิเสธ  

ประการที่สาม เป็นการเยียวยาจิตใจ ในการลงชุมชนช่วยเหลือผู้อื่น บางครั้งก็เป็นการเติมเต็มให้กับใจเราเอง ในความหลากหลายของชุมชนคนที่เราไปเยี่ยม มีอะไรให้เรียนรู้มากมาย พระสงฆ์ไปในฐานะของผู้เยียวยาใจ แต่บางครั้งสิ่งที่เกิดขึ้นจากการทำงาน กำลังใจเล็กๆจากผู้ที่เราไปให้ธรรมะ รอยยิ้มอันอบอุ่นของคนที่เราไปเยี่ยมแปรเปลี่ยนเป็นความสุขใจส่งต่อกลับมาเยียวยาใจพระสงฆ์เอง เยียวยาใจเยาวชนที่ไปลงชุมชนด้วย ทำให้เกิดความอิ่มเอมตลอดเวลา

พระสงฆ์หลายรูปถึงกับเอ่ยปากพูดออกมาว่า งานที่ทำเป็นงานที่หล่อเลี้ยงความเป็นพระ

 ทำไมท่านพูดอย่างนั้น เพราะว่า งานที่ท่านทำ ทำแล้วมีความสุข รู้สึกมีคุณค่า เป็นการได้ตอบแทนคุณข้าวน้ำของญาติโยม

ในการสร้างอุดมการณ์จิตวิญญาณของความเป็นจิตอาสา ท่านพระครูโฆสิตสุตาภรณ์ ประธานเครือข่ายพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้  สะท้อนให้ฟังว่า

“การทำงานของพระธรรมทูตอาสา เมื่อเห็นความทุกข์ของเพื่อนมนุษย์เกิดขึ้น โดยที่ไม่ได้บอกเลย ทุกรูปช่วยกันให้ความช่วยเหลือ “

เช่น ในคราวที่ไฟไหม้บ้านของเยาวชน ๓ พี่น้องที่จังหวัดสตูล เพียงแค่ได้ยินข่าว ทุกรูปก็ช่วยกันบริจาคคนละเล็กคนละน้อย  เป็นความงดงามของการมีน้ำใจ เห็นความทุกข์ของเพื่อนมนุษย์แล้วไม่ให้เลยผ่าน ทุกอย่างเกิดขึ้นจากจิตวิญญาณที่อยากจะช่วยให้เขาได้พ้นทุกข์

ในส่วนตัวของท่านก็ใช้คติในการทำงานตลอดว่า เมื่อเสียสละให้อยู่หน้า เมื่อผลประโยชน์ตามมาให้อยู่หลัง

  บทสรุปของงานจิตอาสาเป็นอุดมการณ์ คือ งานบริการ คือ งานของพระโพธิ์สัตว์ ขอให้มีความสุขกับการรับใช้เพื่อนมนุษย์

เพราะมนุษย์มีความดีงาม มีศักยภาพในการทำงาน มีใจที่อยากช่วยอยู่แล้ว พัฒนาตนเองได้ ช่วยพัฒนาคนอื่นได้ นับว่าเป็นเรื่องราวดีๆที่เกิดขึ้นในพื้นที่ ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้

ลมหายใจชายแดนใต้ บนเส้นทางแห่งศรัทธา (ตอนที่ ๔) “จิตอาสา งานที่ขับเคลื่อนด้วยรัก” เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม / สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมและความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post ลมหายใจชายแดนใต้ บนเส้นทางแห่งศรัทธา (ตอนที่ ๔) “จิตอาสา งานที่ขับเคลื่อนด้วยรัก” เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท appeared first on Manasikul Online.

เรารักในหลวง

เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ผู้ประสานงานโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมและความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

บันทึกจากคอลัมน์ “จาริกบ้าน จารึกธรรม” หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก วันพฤหัสบดีที่ ๒ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๖๐

ตลอดระยะเวลา ๑ ปีที่ผ่านมา นับตั้งแต่สมเด็จบรมบพิตรพระราชสมภาร สมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลเดช เสด็จสู่สวรรคาลัย เมื่อวันที่ ๑๓ เดือน ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๙ พสกนิกรชาวไทยทั่วทั้งประเทศ และที่ได้พักอาศัยอยู่ในต่างประเทศก็ตาม ต่างตั้งใจกันทำความดี ในการทำความดีนั้นก็เพื่ออุทิศถวายพระองค์ท่านมาโดยตลอดจนถึงวันนี้ และวันต่อๆ ไป

ถามว่าทำไม คนไทยถึงรักในหลวง ตอบได้เลยว่า เพราะพระองค์ได้สร้างคุณูปการให้คนไทยไว้มากมาย โครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริสี่พันกว่าโครงการ จะหาพระราชาที่ไหนที่ทำอย่างพระองค์ท่าน

ตอนที่ผู้เขียนเป็นเด็กเกิดที่จังหวัดสกลนคร  ในช่วงฤดูหนาวพระองค์เสด็จประทับที่พระตำหนักภูพานราชนิเวศน์  แล้วก็เสด็จไปตามหมู่บ้านต่างๆ ในแถบภาคอีสาน  ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมคนเฒ่าคนแก่พอทราบว่าพระองค์จะเสด็จมาที่หมู่บ้านนั้น  หมู่นี้ก็ตามกันไปรับเสด็จ

พอโตขึ้นจึงเริ่มทราบว่า พระองค์องค์เสร็จมาแล้ว ทำให้เกิดโครงการต่างๆ มากมาย  อาทิ อ่างเก็บน้ำ คลองชลประทาน บริเวณใกล้เคียงกับชุมชนบ้านเกิดของผู้เขียนนั้นมีอ่างเก็บน้ำไหลผ่านถึงสี่แห่ง  ที่นาของผู้เขียนนั้นมีน้ำจากอ่างเก็บน้ำสองแห่งไหลผ่าน ที่สำคัญมีโรงงานหลวงอาหารสำเร็จรูปที่ ๓ (เต่างอย) พระองค์เสด็จไปในที่ไหนแล้ว ที่นั่นจากแห้งแล้งก็จะมีน้ำใช้ ฝนแล้งก็จะมีฝนตก ที่ดินปลูกอะไรไม่ได้ หลังจากที่พระองค์เสด็จไปแล้วก็ทำให้ปลูกไม้ผล ไม้ดอกได้

“แล้วจะไม่ให้คนไทยรักในหลวงได้อย่างไร  

นับตั้งแต่พระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์  

มีพระปฐมบรมราชโองการ

ที่ประกาศในวันบรมราชาภิเษกว่า

เราจะครองแผ่นดินโดยธรรม

เพื่อประโยชน์สุขแห่งมหาชนชาวสยาม”  

นับตั้งแต่นั้นมาพระองค์ก็ปฏิบัติพระราชกรณียกิจจวบจนวาระสุดท้ายของชีวิต  แม้พระองค์ประชวรก็ได้ทราบข่าวว่าพระองค์ทรงงานเพื่อแก้ปัญหาต่างๆให้กับคนไทยตลอดเวลา  ที่ไหนในประเทศไทย ซึ่งเราไปแล้วไม่ได้ยินว่า พระองค์ไม่เคยเสด็จมาในที่นั้น เป็นไม่มี

พระองค์เสด็จไปในทุกที่ พระองค์เสด็จไปบำบัดทุกข์บำรุงสุขให้พสกนิกรในทุกพื้นที่ของประเทศไทย

ทุกคนเมื่อพูดถึงในหลวงแล้วก็ทำให้น้ำตาไหล  ทุกคนรักพระองค์  แต่ทำอย่างไร เมื่อรักในหลวงแล้วจะทำให้สมพระราชหฤทัยของพระองค์

เจ้าประคุณสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต) นิพนธ์เรื่อง ทำอย่างไร จะพูดได้เต็มปากว่า “เรารักในหลวง”  ไว้อย่างงดงาม ขอยกเรื่องการที่ประชาชนจะแสดงตนชัดว่ารักพระองค์ โดยมีการแสดงออก ๔ ประการ กล่าวคือ

กตัญญู

สำนึกรู้ เข้าใจ มองเห็นซาบซึ้งในพระคุณนานัปการที่ได้ทรงบำเพ็ญ  สมดังพระราชปณิธานว่าจะทรงครองแผ่นดินโดยธรรมเพื่อประโยชน์สุขแห่งมหาชนชาวสยาม

อัตตถัญญู

 มีปัญญารู้คุณค่า ความหมาย เหตุผลตระหนักในความมุ่งหมาย และวัตถุประสงค์ ทั้งที่เป็นพระราชปณิธานอันเป็นข้อหลักใหญ่ และพระราชประสงค์จำเพาะของโครงการในพระราชดำริ หรือกิจการงานที่เกี่ยวข้องมาถึงตน

ปฏิบัติบูชา

เมื่อรักพระองค์ จะยกย่องเทิดทูน ก็ทำอย่างที่พระสอนว่า ให้บูชาพระองค์ด้วยการปฏิบัติ โดยร่วมมือร่วมแรง ทำกิจหน้าที่ของตน เพื่อให้สำเร็จบรรลุผลที่มุ่งหมายจนได้ถวายความสำเร็จนั้นเป็นเครื่องบูชาพระคุณ

ภาวนาปธาน

สุดท้าย เพื่อให้ทำได้ปฏิบัติได้อย่างนั้น จึงจะต้องไม่อยู่อย่างเรื่อยเปื่อยเฉื่อยชา แต่พยายามพัฒนาตนเองให้มีคุณสมบัติดีงาม มีศีล มีวินัย มีความเพียรพยายาม มีสติปัญญาความสามารถ ให้เป็นประชาชนที่มีคุณภาพ ผู้ได้พัฒนาแล้วอย่างดี

เมื่อทำดังว่ามานี้ ความอาลัยรักภักดี ที่แสดงกันต่างๆมากมาย จึงเป็นของจริงจังมีความหมาย มิใช่เป็นของเสียหายหรือสูญเปล่า

ในห้วงเวลาของการถวายความอาลัยรักภักดีที่ผ่านมา ก่อนที่จะมีพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ ในส่วนของการคณะสงฆ์เองโดยมหาเถรสมาคมได้มีมติให้วัดต่างๆ ทั่วประเทศได้จัดโครงการบรรพชาสามเณรและโครงการอุปสมบทถวายเป็นพระราชกุศลทั่วประเทศไม่น้อยกว่า ๑๐,๐๐๐ รูป  

ในนามของเครือข่ายพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้  ขอน้อมสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ ได้ร่วมกันทำหน้าที่เป็นพระวิทยากรถวายความรู้พระภิกษุสามเณร ในโครงการบรรพชาสามเณรอุทิศถวายเป็นพระราชกุศลแด่ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรรัชกาลที่ ๙ จำนวน ๒ แห่งคือ ณ ศูนย์ปฏิบัติธรรม วัดภูเขาหลง และศูนย์ปฏิบัติธรรม วัดแจ้ง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา

อีกทั้งโครงการอุปสมบทอุทิศถวายเป็นพระราชกุศล จำนวน ๓ แห่ง คือ วัดนิคมพัฒนาราม ผัง ๗ อำเภอมะนัง จังหวัดสตูล วัดประชุมชนธารา อำเภอสุไหงปาดี จังหวัดนราธิวาส และวัดนิโรธสังฆาราม อำเภอเมือง จังหวัดยะลา

การที่คนไทยทั้งชาติได้แสดงความอาลัยรักด้วยการทำงานความดีต่างๆ เพื่อน้อมสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ ในส่วนของการจัดงานถวายดอกไม้จันทน์ที่มีขึ้นในวันที่ ๒๖ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๖๐ ที่ผ่านมา ในวันพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ ซึ่งเป็นการจัดพร้อมกันทั้งประเทศ และในนานาประเทศที่มีคนไทยอาศัยอยู่ เป็นความรักที่จะหาที่ไหนเหมือน พูดเป็นภาษาทั่วไปคือ การจัดงานพระบรมศพที่พร้อมกันทั่วโลก

เรารักในหลวง เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ผู้ประสานงานโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมและความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post เรารักในหลวง เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท appeared first on Manasikul Online.

ลมหายใจชายแดนใต้ บนเส้นทางแห่งศรัทธา

(ตอนที่ ๓)

“ความตายใกล้นิดเดียว”

เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

พระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้

สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

จากคอลัมน์ “ผ้าเหลืองเปื้อนยิ้ม” ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อคอลัมน์เป็น “จาริกบ้านจารึกธรรม” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก เป็นธรรมทาน สู่ธรรมนิพนธ์เรื่อง “ลมหายใจชายแดนใต้ บนเส้นทางแห่งศรัทธา” จัดพิมพ์โดย สถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

“ความตายใกล้นิดเดียว”

เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

            วันนี้ออกเดินทางจากอำเภอทุ่งหว้า จังหวัดสตูล มุ่งหน้าสู่อำเภอสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธิวาส  อันเป็นเมืองหน้าด่านก่อนเข้าสู่ประเทศมาเลเซีย สองข้างทางที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่ให้ความร่มเย็นในเวลากลางวัน แต่ถ้าสำหรับกลางคืนแล้วมันคือความมืดที่วังเวง

เราสัญจรในเส้นทางหลักรถวิ่งไปเรื่อยๆ พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าขณะที่เราอยู่ที่จังหวัดปัตตานี บนถนนสายหลักมองออกไปสองข้างทางบางช่วงร้านน้ำชายังเปิดให้บริการอยู่ ผู้คนยังสัญจรไปมาทำให้เกิดความอุ่นใจในการเดินทางเสมือนหนึ่งว่ามีผู้ร่วมเดินทางด้วย รถวิ่งไปเรื่อยๆ มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นชายวัยกลางคนสองคนกำลังตกปลาอยู่ริมสะพาน ยิ่งทำให้เกิดความอบอุ่นไม่ใช่น้อย แต่พอรถวิ่งไปเรื่อยๆ ด้วยความมืดสนิทของสองข้างทาง เส้นทางบางช่วงก็เปลี่ยวไม่ใช่น้อย

 รถของเราวิ่งอยู่กลางถนนควบเลนอยู่คันเดียว ผู้เขียนเกิดความรู้สึกบางอย่างท่ามกลางของความมืดประกอบกับในบางช่วงถนนมีความโค้งไปมา ถ้ามีรถวิ่งสวนทางมาอาจจะเกิดอุบัติเหตุได้ ก็เลยถามนายหัว (คนขับรถ) ด้วยความสงสัยว่า ทำไมไม่วิ่งในเลนของตนเอง ?

นายหัวก็ตอบเป็นสำเนียงใต้ พลางหันมายิ้มให้บอกว่า หลวง (หมายถึงหลวงพี่) ถ้าเราวิ่งขอบๆ เผื่อไปเจอตรงที่เขาเจาะวางถังแก๊สไว้จะเกิดอะไรขึ้น

หลังจากนั้นสำเสียงของนายหัวก็เริ่มเคร่งขรึมขึ้น เราควบเลนไปอย่างนี้แหละสบายใจดี

ผู้เขียนมีความรู้สึกเห็นด้วยกับคำตอบนี้ มองดูบ้านเรือนผู้คนที่อยู่สองข้างทางไฟฟ้าถูกปิดสนิททุกดวงราวกับว่า เป็นบ้านที่ไม่มีคนอาศัยอยู่ รถวิ่งเข้าอำเภอตากใบ มุ่งหน้าสู่อำเภอสุไหงโก-ลก ฝนเริ่มตกลงมาทำให้อากาศเย็นชุ่มฉ่ำ

รถวิ่งข้ามทางรถไฟผ่านหน้าสำนักงานด่านศุลกากรสุไหงโก-ลก  วิ่งต่อไปได้สักพักมีรถเจ้าหน้าตำรวจจอดกั้นรถคันอื่นๆ ไว้ไม่ให้วิ่งผ่านเข้า-ออกเส้นทางนั้น รถของเราก็เลยวิ่งผ่านทางด้านหลังของรถทัวร์ซึ่งจอดอยู่ท้ายของรถตำรวจ ได้ยินเสียงนายหัว ถามผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งขับรถจักรยานยนต์ผ่านมาพอดี

“เกิดอะไรขึ้นครับ?”

เสียงใสๆ ตอบพร้อมกับเสียงหัวเราะว่า มีระเบิด เจ้าหน้าที่กำลังเตรียมจะกู้ระเบิดอยู่ค่ะ

เสียงของผู้หญิงคนนั้นตอบราวกับว่า ไม่มีเหตุการณ์อะไรน่ากลัวเกิดขึ้น พร้อมกับย้อนถามกลับมาว่า มาจากไหนกันคะ

นายหัวตอบกลับไปว่า “สตูล” เสียงทุกคนในรถที่เงียบมาตลอดทางพูดขึ้นพร้อมกัน “เขาต้อนรับเราแล้ว มาพร้อมๆ กับฝนเลย”

รถวิ่งเข้าไปถึงวัดสถานที่พักในราวๆ เวลา ๒๑.๐๐ น. พร้อมกับฝนตกลงมาอย่างหนัก เจ้าหน้าที่ที่คอยต้อนรับเล่าให้ฟังว่า “ระเบิดไปแล้ว ๒ ลูก มีข่าวลือว่าน่าจะมีประมาณ ๑๕ ลูก … เมืองโก-ลกเงียบเหงามานานไม่ได้เกิดเหตุการณ์อย่างนี้นานแล้ว ดีนะในเหตุการณ์ครั้งนี้ไม่มีใครได้รับอันตราย” ผู้เขียนฟังแล้วก็ได้แต่เก็บความรู้สึกไว้ในใจ

  พอเข้าไปถึงตึกอาคารที่พัก เจ้าหน้าที่อีกท่านหนึ่งได้มาต้อนรับด้วยไมตรีจิต ให้นำสัมภาระเข้าเก็บที่พักเรียบร้อย พร้อมทั้งได้พาเดินสำรวจดูสถานที่จัดกิจกรรมในวันรุ่งขึ้น หลังจากนั้นคณะพระอาจารย์ก็เตรียมจะไปกราบหลวงพ่อเจ้าอาวาส 

พระอาจารย์รูปหนึ่งอาสาเดินไปสอบถามพระอาจารย์รูปหนึ่งซึ่งกำลังทำความสะอาด กวาดศาลาโรงฉัน จัดที่ถอดรองเท้าให้เข้าที่ “หลวงพ่อเจ้าอาวาสอยู่ไหมครับ”     

พระอาจารย์ที่กำลังจัดที่วางรองเท้า ได้แต่ยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไร พร้อมกับชี้นิ้วมาที่ตัวท่านเอง นึกถึงทีไรก็ไม่น่าพลาดเลย ฮ่าๆ

“การเดินทางทำให้ได้รับรู้เรื่องราวต่างๆ มากมาย

เรื่องราวที่เล่าต่อไปนี้

เป็นเรื่องราวที่ได้พูดคุยกับผู้ที่ใช้ชีวิต

อยู่ในพื้นที่ ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้

บางครั้งก็เหมือนฟ้าลิขิต

บางครั้งก็เหมือนกรรมลิขิต

บางครั้งก็เหมือนตัวเราลิขิต”

พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

เช่นเดียวกับป้าแดง ป้าแดงเรียกได้ว่าเป็นคนในพื้นที่ เพราะเกิดในพื้นที่ป้าแดงเล่าให้ฟังว่า ทุกวันนี้แม้จะมีเหตุการณ์เกิดขึ้น แต่การดำรงชีพของคนก็ปกติ ในตัวเมืองก็ยังมีการค้าขาย ร้านค้าต่างๆ ก็ยังมีปกติ ช่วงค่ำๆ ผู้คนก็ยังออกไปรับประทานอาหารตามร้านปกติ อาจจะมีบ้างในบางช่วงที่มีความเงียบเหงาเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นักท่องเทียวถือว่าหายไปมาก

ป้าแดงเล่าถึงเหตุการณ์อันเลวร้ายที่สุดในชีวิตว่า ตนเองถือได้ว่าเป็นผู้ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ความไม่สงบโดยตรง ในขณะที่เดินจ่ายตลาดอยู่เกิดระเบิดขึ้น ทำให้ป้าแดงได้รับบาดเจ็บที่บริเวณขาข้างหนึ่ง แม้จะทำการผ่าตัดรักษา แต่ปัจจุบันก็ยังมีอาการเจ็บอยู่ เพราะกระดูกกล้ามเนื้อบางส่วนถูกทำลายด้วยสะเก็ดระเบิด

ป้าแดงเล่าว่า ยังจำเหตุการณ์นั้นได้ไม่เคยลืม ยังอยู่ในความรู้สึกตลอดเวลา ภาพทุกอย่างยังติดตา เป็นเหตุการณ์เลวร้ายที่สุดในชีวิต แต่ก็ยังดีที่มีชีวิตรอดมาได้ ทุกวันนี้เมื่อได้ยินข่าวเหตุระเบิดที่ไหนมันทำให้นึกถึงเหตุการณ์ที่ตัวเองได้เคยประสบ ไม่อยากให้เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นอีกที่ไหน ได้แต่ภาวนาอยากให้เหตุการณ์ใน ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้สงบเร็วๆ

ในขณะที่ป้าจิตก็เช่นเดียวกัน ป้าจิตเล่าให้ฟังว่า ตัวเองเป็นครูสอนหนังสือ บ้านเดิมอยู่ที่ภาคอีสาน แต่มาแต่งงานมีครอบครัว สามีเป็นคนที่นี่ ปกติก็จะขับรถมอเตอร์ไซค์ไปสอนหนังสือที่โรงเรียนทุกวัน ระยะทางจากบ้านไปโรงเรียนประมาณ ๕ กิโลเมตร วันนั้นก็เช่นเดียวกัน

“พอโรงเรียนเลิกก็ขับรถเครื่องกลับตามปกติ ขับมาได้ประมาณครึ่งทางก็โดนชุ่มยิง เสียงของปืนและแรงของลูกระสุนที่มันเฉี่ยวตรงหน้าไปทำให้รถเครื่องล้มลง วินาทีนั้นคิดว่า ตัวเองจะต้องตายแล้ว ก็ได้แต่นึกภาวนาพุทโธ ธัมโม สังโฆ ขณะที่ล้มลงทำให้หมวกกันน็อกหลุดออกจากศีรษะ ตอนนั้นพอมีสติ ก็ได้ยินเสียงของมือปืนทั้งสองคนคุยกัน คุยเป็นภาษายาวี

“ซึ่งเราก็ฟังออกบอกว่า อย่ายิงครูกู อย่ายิงครูกู หนึ่งในสองนั้นเป็นลูกศิษย์ของตัวเอง เมื่อเช้ายังแจกขนมลูกศิษย์คนนี้อยู่ ตอนนั้นจำเสียงได้เลย แล้วใบหน้าของเด็กคนนั้นก็มาอยู่ในใจของเรา“

ตอนนั้นผู้เขียนไม่ได้ถามต่อถึงเรื่องของการดำเนินคดี ถามแต่ว่า โยมคิดจะย้ายไปอยู่ที่อื่นไหม ? โยมก็ตอบว่า ไม่คิดจะย้ายเพราะครอบครัวเราอยู่ที่นี่ ถามว่ากลัวไหม ก็กลัวนะ แต่คนเราถ้าไม่ถึงคราวตาย ก็คงไม่ตาย ที่พูดอย่างนี้ไม่ได้ประมาทนะ โยมคิดว่าถ้าถึงคราว อยู่ที่ไหนก็ตาย เราคงมีบุญแค่นั้น

แต่โยมก็เชื่อเรื่องของกรรมโชคชะตาวาสนาที่เราสร้างมาอยู่ ถึงแม้โยมจะรอดชีวิตจากเหตุการณ์ แต่โยมก็นึกว่า เราทำกรรมอะไรถึงได้มาอยู่ในพื้นที่ๆ ไม่มีความสงบ อย่างเช่นจังหวัดอื่นๆ ก็มีมากมาย แต่โยมก็ไม่ได้ไปอยู่ ไม่ได้ไปมีครอบครัวที่นั่น กลับมาเจอคนที่เรารักอยู่ที่นี่ บางครั้งไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อเรื่องโชคชะตาอยู่เหมือนกัน

ผู้เขียนฟังแล้วก็ได้แต่ให้กำลังใจ ได้พูดถึงในทัศนะของพระพุทธศาสนาว่าไม่มีคำว่าบังเอิญ มีแต่ความตั้งใจที่ตรงกัน

อย่างเช่นที่คุณโยมป้าจิตได้มีความรักได้แต่งงานกับสามี อาจจะเพราะบุพเพสันนิวาส หรือ การเกื้อกูลกันในปัจจุบันก็ได้ แต่เหตุปัจจัยทั้งหมดที่เป็นอยู่ทุกวันนี้

เพราะคำว่า เราได้เลือกแล้ว จะสุขหรือทุกข์ เราเลือกแล้ว ก็ถือว่าเราต้องยอมรับด้วยความเข้าใจ แม้โลกภายนอกเราจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ เราอยากให้เหตุการณ์สงบแต่เราก็ไม่สามารถจะทำได้ แต่เราก็ควรเรียนรู้ที่จะจัดการโลกภายใน คือใจของเราให้มีความเข้มแข็ง อยู่กับความจริงอย่างเข้าใจ

ลมหายใจชายแดนใต้ : บนเส้นทางแห่งศรัทธา (ตอนที่ ๓) ความตายใกล้นิดเดียว เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท พระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post ลมหายใจชายแดนใต้ : บนเส้นทางแห่งศรัทธา (ตอนที่ ๓) ความตายใกล้นิดเดียว เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท appeared first on Manasikul Online.

ลมหายใจชายแดนใต้ บนเส้นทางแห่งศรัทธา

(ตอนที่ ๒)

“ความจริงที่เจ็บปวด”

โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

พระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

จากคอลัมน์ “จาริกบ้านจารึกธรรม” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท หน้าพระไตรสรณคมน์ นสพ.คมชัดลึก เป็นธรรมทาน สู่ธรรมนิพนธ์เรื่อง “ลมหายใจชายแดนใต้ บนเส้นทางแห่งศรัทธา” จัดพิมพ์โดย สถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

 เวลาจวนจะใกล้ค่ำประตูวัดค่อยๆ ถูกเลื่อนปิดลงอย่างเงียบสนิท ณ วัดบูรพาราม อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี ย้อนหลังไปก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ความไม่สงบในพื้นที่ ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้ ช่วงเวลานี้จะเป็นเวลาที่เด็กๆ มาวิ่งเล่นในวัดอย่างสนุกสนาน ผู้ใหญ่ก็มากราบพระ มาสวดมนต์ขอพรหลวงพ่อทุ่งคา มาคุยกันสนทนาข่าวสารบ้านเมืองต่างๆนานา

ภาพเหล่านี้ไม่เคยเกิดขึ้นเลย หลังจากเกิดเหตุการณ์ความไม่สงบในพื้นที่ วิถีชีวิตของชาวบ้านก็เปลี่ยนไป ทุกคนจะต้องรีบเข้าบ้านก่อนที่พระอาทิตย์จะลาลับของฟ้า ท่ามกลางความหวาดระแวงและน่ากลัว เมื่อได้ยินว่าเกิดเหตุการณ์ในพื้นที่ตรงนั้น ตรงนี้มีผู้เสียชีวิต ถือว่าเป็นข่าวร้ายที่เจ็บปวดใจมากที่สุด ยิ่งมีความเจ็บปวดใจมากกว่านั้น ในฐานะที่เป็นคนในพื้นที่ เมื่อมีข่าวว่า มีการยิงครอบครัวยกครอบครัว แล้วยังราดน้ำมันเผาบ้านทั้งหลัง เป็นการกระทำที่โหดเหี้ยมเกินมนุษย์

สำหรับผู้ที่ไม่เคยมาสัมผัสในพื้นที่จริงๆ ก็จะมีความรู้สึกน่ากลัว หดหู่ใจ แต่สำหรับผู้ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่มันเป็นความน่ากลัว ความเจ็บปวด และสลดใจยิ่งกว่า เราไม่สามารถที่จะทำบางสิ่งบางอย่างเพื่อรักษาชีวิตของเราได้ ทำได้เพียงแค่รอชะตากรรมไม่รู้ว่า ความตายจะมาถึงเราวันไหน วันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตเราก็ได้ สำหรับคนทั่วไปในพื้นที่อื่นตื่นขึ้นมาแล้ว ออกจากบ้านไปทำงาน แล้วกลับเข้าบ้านอย่างปลอดภัย การดำเนินชีวิตในวันนั้นถือว่า ปลอดภัยแล้ว แต่สำหรับคนในพื้นที่การได้เข้าบ้าน การได้นอนหลับพร้อมหน้าครอบครัว ก็ใช่ว่าจะมีความปลอดภัย  

ผู้เขียนมีโอกาสได้พูดคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งครอบครัวของเธอได้สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปในเหตุการณ์ความไม่สงบในพื้นที่ ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้ ซึ่งเธอเล่าให้ฟังด้วยความสะเทือนใจว่า … ในเวลากลางคืนวันหนึ่งมีโจรบุกมายิงกราดเข้าไปในบ้าน ทำให้พี่ชายเสียชีวิตคาที่ แล้วโจรก็ราดน้ำมันจุดไฟเผาบ้าน ร่างของพี่ชายโดนไฟคลอกต่อหน้าต่อตาของคนในครอบครัว พี่สาวซึ่งเป็นคนที่หูหนวกไม่ได้ยินเสียง ขณะที่นอนหลับอยู่ในบ้านอีกห้องหนึ่ง เห็นไฟไหม้ก็วิ่งออกมาตระโกนเพื่อจะให้คนในบ้านวิ่งหนี

ขณะนั้นผู้เป็นแม่ซึ่งได้ยินลูกสาวตะโกน ก็วิ่งออกไปด้วยหวังจะดึงแขนลูกสาวไม่ให้ร้องตะโกน มือของแม่ยังไม่ถึงแขนของลูกสาว เสียงตะโกนยังไม่สิ้น เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกหลายนัด กระสุนพุ่งเข้าที่ร่างของผู้เป็นแม่สองนัดทำให้แม่ล้มลง กระสุนพุ่งเข้าที่ร่างของพี่สาวไม่รู้กี่นัด ร่างพี่สาวที่เต็มไปด้วยคมกระสุนตกลงไปชั้นล่างของบ้าน ถูกไฟที่กำลังลุกโพลงค่อยๆ ครอกร่างเสียชีวิตลงอย่างทุรนทุราย

ซึ่งเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตาของผู้เป็นแม่ และสายตาของหนูซึ่งรอดชีวิตจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น

“มีความเจ็บปวดและทุกข์ทรมานใจเหลือเกิน เหมือนกับตายทั้งเป็น ที่เห็นบุคคลที่รักตายต่อหน้าต่อตา แต่เราไม่สามารถจะช่วยอะไรได้เลย

“ในค่ำคืนนั้นหนูกับแม่ซึ่งกอดกันทั้งน้ำตาได้มองผ่านไปซ่องหน้าต่าง เห็นสุนัขที่เลี้ยงไว้ซึ่งวิ่งไปกัดฝากรอยเคี้ยวฟันไว้ที่หน้าแข้งของผู้เป็นโจร แต่ก็ต้องจบชีวิตลงด้วยคมกระสุนเช่นเดียวกัน หลังจากนั้นโจรก็ถอยหลบกันออกไป

“ในการจัดงานบำเพ็ญกุศพของพี่ชายและพี่สาว ครอบครัวของเรารู้อยู่แก่ใจว่า มีชายที่ถูกสุนัขกัดบริเวณหน้าแข้ง ซึ่งทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้วมาร่วมงานทุกคืน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ไปเเจ้งความเพื่อดำเนินคดีก็ไม่มีความคืบหน้าใดๆ เพราะเขาเป็นผู้มีอิทธิพลในพื้นที่ และที่สำคัญไม่มีใครเป็นพยานที่น่าเชื่อถือได้ในที่เกิดเหตุให้ จึงได้แต่รอกฎแห่งกรรมให้ผลเท่านั้น เป็นความเจ็บปวดของผู้เป็นแม่และตัวเองที่สุด ทั้งๆ ที่คนในครอบครัวเป็นผู้เจอเหตุการณ์แท้ๆ

การจัดงานศพบำเพ็ญกุศลของคนในครอบครัวยังไม่ทันเสร็จ ผู้เป็นแม่ที่บาดเจ็บกับตัวเองที่รอดชีวิต เห็นเพื่อนบ้านที่อยู่ในละแวกเดียวกันขนของย้ายบ้านหนี้ออกจากพื้นที่ หัวใจของความหวัง หวังที่จะให้หน่วยงานใดๆ เป็นที่พึ่งก็ได้จบลงตั้งแต่วินาทีนั้น เราโดนข่มขู่ต่างๆ นานาสารพัด ไม่ว่าจะเป็นใบปลิวขู่เอาชีวิต ในที่สุดก็ต้องเลือกที่จะย้ายออกจากพื้นที่เพื่อรักษาชีวิต ไม่มีความทุกข์และความเจ็บปวดใด ที่จะเท่ากับการมีบ้าน มีผืนแผ่นดิน ซึ่งเป็นแผ่นดินเกิด แต่ไม่สามารถที่จะอยู่อาศัยได้

เมื่อกาลเวลาผ่านไป ครอบครัวของเราได้รู้ข่าวว่าผู้ชายที่ถูกสุนัขกัดบริเวณหน้าแข้ง ซึ่งเราเชื่อว่าเป็นผู้ก่อเหตุในครั้งนั้น มีตำแหน่งเป็นถึงผู้นำท้องถิ่นในปัจจุบัน ถูดกราดยิงด้วยอาวุธสงครามเสียชีวิต ก็ทำให้ครอบครัวของเราได้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมเป็นอย่างดี ไม่ได้มีความรู้สึกสะใจ แต่มันเป็นความรู้สึกที่ใจคิดไว้และเชื่อตลอดว่า

“กฎแห่งกรรมนั้นยุติธรรมเสมอ”

ที่ผ่านมาครอบครัวของเราก็ไม่เคยคิดเคียดแค้นอะไร อโหสิกรรมและให้อภัยเสมอมา พยายามคิดตลอดว่า คนในครอบครัวของเราอาจจะไปทำเขาก่อนในอดีตชาติ ปัจจุบันชาตินี้เขาก็เลยมาทำกับครอบครัวของเรา

หลายต่อหลายครอบครัวที่ต้องเจอเหตุการณ์ในลักษณะเดียวกัน ที่ไม่มีความปลอดภัยต่อชีวิตและทรัพย์สิน มีความเป็นอยู่ที่เสี่ยงเป็น เสี่ยงตายตลอดเวลา เช่นเดียวกับครอบครัวของลุงคนหนึ่ง ซึ่งลุงมีอาชีพเป็นช่างไม้ โดยปกติลักษณะนิสัยของลุงก็เป็นคนเงียบๆ ไม่ได้เคยมีความขัดแย้งอะไรกับใคร แต่วันหนึ่งก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น ในช่วงบ่ายขณะที่ลุงกำลังเลื่อยไม้อยู่ในโรงไม้ในบริเวณบ้านของตัวเอง ก็มีผู้ร้ายจำนวน ๒ คน ขับรถมอเตอร์ไซต์มากราดยิงเข้าไปใส่ลุง เสียงดังสนั่นหวั่นไหว จังหวะนั้นลุงล้มลง แล้วมีสุนัขตัวหนึ่งที่ลุงเลี้ยงไว้ซึ่งอยู่ใกล้ๆลุงได้วิ่งมาค่อมตัวลุงไว้ คนที่กราดยิงก็คิดว่าลุงเสียชีวิตแล้ว เพราะเห็นลุงล้มลง ก็เลยขับรถไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในการเกิดเหตุการณ์ครั้งนั้น ถึงแม้ลุงจะรอดชีวิตแต่ก็เป็นเหมือนสัญญาณเตือนให้ลุงได้ทราบว่า ลุงจะอยู่ในพื้นที่นี้อีกต่อไปไม่ได้แล้ว ในที่สุดลุงก็จำต้องย้ายออกจากพื้นที่ เช่นเดียวกับอีกครอบครัวหนึ่ง มีผู้ชายคนเดียวของบ้าน ในละแวกใกล้เคียงก็เกิดเหตุการณ์มีการกราดยิ่งเข้าไปในบ้านแล้วก็เผาบ้านอยู่บ่อยครั้ง

เขาในฐานะที่เป็นผู้ชาย พอตกกลางคืนก็ต้องทำหน้าที่เฝ้ายาม นั่งหลบอยู่ในมุมมืด เดินไปเดินมาทั้งๆ ที่ไม่มีอาวุธอะไรจะไปต่อสู้ มีเพียงแค่ขวานตัดฟืน และก็มีดทำครัว ถ้าโจรมีปืนมาก็คงต้องแลกด้วยชีวิต เพื่อปกป้องคนในครอบครัว ด้วยการเป็นอยู่อย่างนี้ก็อยู่ได้ไม่นาน ก็จำต้องย้ายออกจากพื้นที่

ผู้เขียนได้ยินเรื่องราวเหล่านี้ก็ได้แต่สลดใจ ยังไม่รู้เหมือนกันว่า ปัญหาเหล่านี้จะยืดยาวไปอีกนานเท่าไหร่ จะต้องมีผู้เสียชีวิตไปอีกไม่รู้เท่าไหร่ อะไรคือปัญหาที่แท้จริง ปัญหาจะยุติลงเมื่อไร และที่สำคัญเราจะแก้ปัญหาเหล่านี้อย่างไร คงไม่ใช่แค่หน้าที่ของรัฐ ทหาร ตำรวจ หน่วยงานความมั่นคง ผู้นำต่างๆ พระสงฆ์ แต่คงต้องเป็นปัญหาของทุกคนในชาติ

ในฐานะของพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ ในฐานะของพระสงฆ์ ก็ได้แต่เพียงทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ให้ความช่วยเหลือ จะเป็นการให้ความช่วยเหลือสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ ให้ความช่วยเหลือเยียวยาจิตใจด้วยธรรมะ เป็นเสมือนหนึ่งผู้เป็นทูตทางธรรม หรือเป็นผู้ถ่ายทอดธรรมะให้ชาวพุทธได้ก้าวพ้นความหวาดระแวง ความกลัวภัยอันมีความตายเป็นที่สุด และ

“ให้มีธรรมเป็นที่พึ่งสุดท้ายของใจ”

ลมหายใจชายแดนใต้ บนเส้นทางแห่งศรัทธา (ตอนที่ ๒) “ความจริงที่เจ็บปวด” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท พระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post ลมหายใจชายแดนใต้ บนเส้นทางแห่งศรัทธา (ตอนที่ ๒) “ความจริงที่เจ็บปวด” เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท appeared first on Manasikul Online.

บันทึกจาริกบ้าน จารึกธรรม …

ลมหายใจชายแดนใต้ : บนเส้นทางแห่งศรัทธา

(ตอนที่ ๒)

“มิตรภาพก้าวข้ามความตาย”

เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

ผู้ประสานงานโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

จากบทความที่ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ “คมชัดลึก” เป็นธรรมทานผ่านมากว่าสามปี สู่การเดินทางครั้งใหม่ของคอลัมน์ “จาริกบ้าน จารึกธรรม” ใน Manasikul.com ที่ยังคงเป็นธรรมทานเช่นเดิม จากผลงานการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตอาสา และพระนักเขียนจาก สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ เป็นความสืบเนื่องของลมหายใจพระไตรสรณคมน์ จากหนังสือพิมพ์คมชัดลึกที่ปิดตัวไปแล้วเมื่อต้นปี พ.ศ.๒๕๖๓

“มิตรภาพก้าวข้ามความตาย” อีกหนึ่งบทความที่รวมเล่มอยู่ใน ธรรมนิพนธ์ เรื่อง “ลมหายใจชายแดนใต้ : บนเส้นทางแห่งศรัทธา” เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท ผู้ประสานงานโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ จัดพิมพ์โดย สถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

      “ท่านมหาจำวัดกุฏินี้นะ” พระครูโฆษิตสุตาภรณ์ ประธานเครือข่ายพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้  บอกผู้เขียนซึ่งมาถึงวัดบูรพาราม จังหวัดปัตตานี  ในขณะกำลังหิ้วสัมภาระลงจากรถ  หลังจากที่ได้ลงชุมชนในกิจกรรมเยี่ยมพระ พบปะโยม ในพื้นที่ของอำเภอยะหริ่งเสร็จ  ท่านก็ได้พาไปที่ห้องพักเปิดหน้าต่างให้  พอเปิดหน้าต่างก็เจอต้นไม้ใหญ่สองต้น ท่านเล่าให้ฟังว่า ต้นตะเคียน ๒ ต้นนี้ เดิมเป็นต้นแม่ลูกที่ใหญ่กว่านี้  ซึ่งเจ้าของเขาตัดขายไป  สองต้นนี้เกิดขึ้นมาแทน ตอนนี้ไม่มีใครกล้าตัดแล้ว ชาวบ้านแถบนี้แม้แต่เดินผ่านยังไม่มีใครกล้า ด้วยความอยากรู้ก็เลยถามว่า แล้วเคยเห็นอะไรไหมครับ ? ท่านตอบว่า ไม่เคยเห็นอะไร

ท่านเล่าให้ฟังต่อมาว่า แต่ก่อนมีคนเอาลิงมาผูกเลี้ยงไว้ แล้วก็มีคนมาให้อาหาร แต่ไม่รู้เป็นใครมาจากไหน หลัง ๆ ก็นาน ๆ ทีค่อยมาให้อาหาร ทหารที่อยู่ด้านหลังก็เลยสังเกตเห็นว่า เขาคงมาสังเกตดูพฤติกรรมทหาร แล้ววันหนึ่งลิงนั้นก็หายไปเลย ไม่มีใครเห็นอีกเลย

ระหว่างที่ฟังท่านเล่าอยู่นั้น ผู้เขียนก็มองไปเห็นไม้กระดานแผ่นหนาวางไว้ ฝั่งที่ติดถนนของห้องพักก็เลยถามว่า เอาไว้ทำอะไร ท่านก็ตอบว่า มันเป็นไม้เก่าที่อยู่ที่นี่นานแล้ว ไม่ได้เอาไว้ทำอะไร น่าจะเป็นสมัยเจ้าอาวาสองค์ก่อน ท่านพูดไปพร้อมรอยยิ้มว่า เพื่อนผมเคยมาพักที่ห้องนี้ แล้วก็เกิดความสงสัยเหมือนกันว่า ไม้นี้เขาเอาไว้ทำอะไร ผมก็ตอบไปไม่ได้จริงจังอะไรว่า เอาไว้กันกระสุนเผื่อมีใครกราดยิ่งเขามา เพื่อนผมไม่กล้านอนห้องนี้เลย

ผู้เขียนก็ได้แต่นึกในใจ พระอาจารย์พูดซะน่ากลัวขนาดนั้น ใครๆก็คงหวั่นใจ หลังจากนั้นผู้เขียนก็จัดห้องพัก ด้วยความเหนื่อยของร่างกายเผลอหลับไปแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

พระอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้า แสงแดดอ่อน ๆ ทอแสงเข้ามาผ่านช่องหน้าต่างกระทบเข้าที่ตา ทำให้ผู้เขียนค่อย ๆ เอนกายลุกขึ้นด้วยความตกใจว่า ใกล้จะมืดแล้ว เผลอหลับไปแต่เมื่อไหร่ ว่าแล้วก็เดินออกมาจากห้องหยิบผ้าอาบน้ำ ถือขันสบู่เตรียมตัวที่จะไปสรงน้ำ สายตาเหลือบมองไปเห็นภาพเก่าๆ ที่ติดอยู่รอบ ๆ กุฏิด้านนอก

แล้วก็เดินดูรอบๆ ด้วยความสบายใจอยู่พักใหญ่ ยิ่งดูนานเท่าไรทำให้เห็นมนต์ขลังของภาพอย่างบอกไม่ถูก สายตาไปหยุดอยู่ที่ภาพเก่า ๆ ภาพหนึ่ง ซึ่งเป็นภาพของพระเถระในสมัยก่อน คาดเดาเอาเองว่าคงจะเป็นอดีตเจ้าอาวาส ขณะที่มองภาพนั้นอยู่ ใจก็พลันคิดไปเองว่า ทำไมพระเถระในภาพจึงจองมองดูเราอย่างไม่ละสายตา ทำให้ต้องรีบเดินให้พ้นสายตาของภาพนั้น

เดินลงไปสรงน้ำด้วยความรู้สึกว่า เหมือนมีใครเดินตามมา ก็มองดูซ้ายขวา มองหน้าหลังก็ไม่เห็นอะไร มีความรู้สึกว่าทำไมเราต้องกลัว กลัวอะไร ก็พลางคิดไปถึงสิ่งที่มองไม่เห็น ผี วิญญาณอะไรก็ไม่เคยเห็น ก็ได้คำตอบให้กับตัวเองว่า ผี วิญญาณอะไรไม่เคยได้ยินว่าทำร้ายใครได้ แต่คนนี้ได้ยินบ่อยมาก ผู้เขียนเข้าไปสรงน้ำท่ามกลางความมืด ประมาณสิบนาทีก็เดินกลับขึ้นมาที่กุฏิ ทั่วตัวทั้งแขน ขายังเปียกไปด้วยน้ำ ขณะที่กำลังเช็ดตัวอย่างช้า ๆ ทำให้มีสติรู้สึกตัว ทำให้กลับมาอยู่กับกายกับใจอย่างแท้จริงๆ

หลังจากนั้นผู้เขียนก็รีบมานั่งที่เดิมตรงหน้าระเบียงของกุฏิ บทสนทนาก็เริ่ม พระครูโฆษิตสุตาภรณ์พูดขึ้นว่า เวลาประมาณนี้ถ้าเพื่อนผมอีกรูปหนึ่งมา แล้วนั่งตรงที่ท่านนั่ง เขาจะไม่ให้เปิดไฟ
ผู้เขียนก็ถามด้วยความสงสัย “เพราะอะไรครับ ?”

ท่านก็เล่าให้ฟังว่า เขากลัวจะมีผู้ไม่ประสงค์ดีกราดยิงเข้ามา เพราะถ้าเราเปิดไฟตรงนี้ เขาจะเห็นเราหมดเลย

ผู้เขียนฟังท่านพูดอย่างนี้ ก็เลยพูดขึ้นว่า งั้นเราปิดไฟดีไหมครับ ท่านก็พูดด้วยเสียงตรงไปตรงมาว่า ผมอยู่ที่นี่มายี่สิบสามสิบปี ไม่เคยมีเหตุการณ์อย่างนั้น มีแต่แค่เกิดเหตุระเบิดอยู่หน้าวัด

ท่านคงรู้ว่าผู้เขียนมีความกังวลใจอยู่ไม่น้อยในเรื่องที่ท่านพูด ท่านก็เลยพูดให้เข้าใจว่า ไม่มีอะไรหรอก ถ้าเขากราดยิงมาจริง ๆ ก็แค่ตาย

มาถึงตรงนี้ผู้เขียนฟังแล้วก็เห็นเป็นจริงตามนั้น แล้วก็พูดทบทวนคำพูดของท่านกลับไปมาเบา ๆ ว่า

“ก็แค่ตาย ๆ ถูกต้อง

พระพุทธเจ้าให้เจริญมรณานุสติทุกลมหายใจ”

พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

       ผู้เขียนก็เลยเปลี่ยนเรื่องพูดคุย พร้อมกับขยับที่นั่งมานั่งระหว่างต้นเสาของกุฏิด้วยความรู้สึกว่า จะเอาเสาเป็นที่พึ่ง เป็นที่กำบัง พร้อมกับถามถึงการทำงานที่ผ่านมาของท่านว่าเป็นอย่างไรบ้าง ท่านได้พูดถึงการทำหน้าที่ในฐานะเจ้าอาวาส หรือสมภาร ท่านบอกว่า

“สมภาร แปลว่า ผู้แบกรับภารธุระอันหนัก ก็เลยมีความหนักอยู่บ้าง อีกอย่างผมทำงานในด้านการเผยแผ่เลยไม่คอยได้อยู่วัด เดี๋ยวก็มีกิจกรรมที่นั่นที่นี่อยู่ตลอดเวลา แต่ก็โชคดีหน่อยที่วัดนี้เรื่องของศาสนวัตถุไม่ต้องสร้างแล้ว ศาลาก็มีแล้ว โบสถ์ก็มีแล้ว ทุกอย่างมีพร้อมหมดแล้ว เหลือแต่คนที่จะบวชมาศึกษาธรรมะเท่านั้น”

พระครูโฆษิตสุตาภรณ์

       ท่านสะท้อนถึงการทำกิจกรรมต่าง ๆ ให้ฟัง

“กิจกรรมที่การเผยแผ่เชิงรุก รุกเอาธรรมะไปให้ญาติโยมถึงที่บ้านเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างมาก เพราะความไม่สะดวกของญาติโยมในการเดินทางมาวัด อายุมากสุขภาพก็ไม่เอื้ออำนวย เราต้องรุกไปถึงที่บ้านแล้ว”

พระครูโฆษิตสุตาภรณ์ ประธานเครือข่ายพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้

วันก่อนไปลงชุมชนเจอเหตุการณ์ที่สะเทือนใจเป็นอย่างมาก พอดีไปเยี่ยมยายคนหนึ่ง ยายเป็นคนชอบทำบุญสุนทาน ชอบมาวัดทำบุญตักบาตร ตลอดระยะเวลา ๓๐ กว่าปี ตั้งแต่เป็นสาวจนอายุมากก็มาวัดไม่เคยได้ว่างเว้น ตั้งแต่สมัยผมเป็นสามเณรก็เห็นยายมาวัดตลอด จนวันหนึ่งยายก็หายไป แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไร

วันที่เดินเข้าไปในบ้าน ผมเห็นภาพยายแก่ๆคนหนึ่งที่อายุย่างเข้า ๗๒ ปี แล้ว หูหนวก ตาพร่ามั่วไปหมด มองก็ไม่ค่อยชัด ถามยายว่า จำได้ไหมว่าเป็นใคร

ยายตอบว่า จำเสียงได้ แต่ตาก็ไม่ค่อยเห็น เดินก็ไม่ได้แล้ว ไปไหนมาไหนก็ต้องนั่งวิลแชร์ พร้อมกับปั่นวิลแชร์มาใกล้ ๆ แล้วประนมมือไหว้ ผมรู้สึกเศร้าใจเป็นอย่างมาก พอยายได้ไหว้พระแล้วก็น้ำตาไหลพรากออกมาด้วยความดีใจ แต่ยายก็พูดสะท้อนความรู้สึกออกมาด้วยความน้อยใจเหมือนกันว่า

“ยายใส่บาตรมา ๓๐ กว่าปี ไม่เคยมีพระรูปไหนมาเยี่ยมที่บ้านเลย เวลานี้โยมแก่มากแล้วไปวัดก็ไม่ได้ พระจะออกมาเยี่ยมให้กำลังใจไม่ได้หรือ  ตอนนี้ไม่ใช่เพียงแค่น้ำตาของยายยิ้มเท่านั้นที่ไหลออกมา น้ำตาของผมก็ไหลออกมาพร้อมกับความรู้สึกหลาย ๆ อย่าง”

พระครูโฆษิตสุตาภรณ์

“พลางตำหนิตัวเองเช่นกันว่า ที่ผ่านมาเราลืมเรื่องเหล่านี้ไปเลย แต่ก่อนเคยเห็นยายใส่บาตรตลอด แล้ววันหนึ่งยายก็หายไป ก็ไม่เคยคิดว่ายายจะเป็นอย่างนี้ นึกว่าไปอยู่กับลูกหลานที่อื่นแล้ว

“เพราะมีช่วงหนึ่งที่ผมได้หยุดบิณฑบาต เพราะทหารขอให้หยุดด้วยกลัวความไม่ปลอดภัย อีกอย่างก็มียายที่เป็นมุสลิมคนเก่าแก่ที่อยู่ในหมู่บ้านมาเล่าให้ฟังว่า มีคนมาถามว่า ช่วงนี้พระออกบิณฑบาตไหม ก็เลยหยุดไปอยู่ช่วงหนึ่ง

ผู้เขียนสัมผัสถึงเสียงอันสั่นเครือของท่าน ท่ามกลางเสียงอันสั่นเครือท่านได้สะท้อนให้ฟังอีกว่า ผมเสียดายเหมือนกันที่ผ่านมาคงจะมีหลายคนที่อยากจะเห็นชายผ้าเหลือง อยากจะฟังธรรมะ ขณะที่ยังมีลมหายใจ จนสุดท้ายของลมหายใจก็หมดไปโดยที่ไม่ได้เห็นชายผ้าเหลือง ไม่ได้ฟังธรรมะ พร้อมกับถอนลมหายใจเข้าออกเบา ๆ

ท่านยังได้เล่าให้ฟังอีกว่า เสียงของยายยังดังก้องอยู่ในใจของผมอยู่เลย ในการพบเจอกันในครั้งนั้นเหมือนเป็นการฝากผีฝากไข้

ยายบอกว่า ตอนนี้ยายอยู่บ้านคนเดียว ตื่นตีสามตีสี่ทุกวันเพื่อเตรียมของใส่บาตร ต่อไปนี้จะใส่บาตรทุกวัน วันไหนถ้าพระมาบิณฑบาตแล้วประตูบ้านปิดอยู่ ให้พังประตูได้เลย เพราะยายอาจจะนอนสิ้นลมอยู่ในบ้าน …

ท่านยังได้พูดทิ้งท้ายให้ฟังถึงความตั้งใจในการทำหน้าที่ว่า

“ผมได้ฟังยายพูดอย่างนี้แล้ว ผมจะต้องเสี่ยงชีวิตออกบิณฑบาตแล้วแหละ เพื่อรักษาศรัทธาของยายของญาติโยม จะต้องหมั่นออกเยี่ยมชุมชนบ่อยๆแล้ว เราอยู่ได้ด้วยชุมชน ชุมชนก็อยู่ได้ด้วยเรา”

พระครูโฆษิตสุตาภรณ์

       ในการเดินทางมา ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้ ทำให้ได้รับรู้เรื่องราวต่าง ๆ มากมาย ในบางครั้งก็เป็นการให้กำลังใจโดยไม่รู้ตัว พระอาจารย์ท่านเล่าให้ฟังว่า มีญาติหลายท่านดีใจที่เห็นพระมาจากกรุงเทพฯ หลายคนไม่เชื่อว่า พระจะมาจากกรุงเทพฯ อยู่ที่นั่นสบายแล้ว จะมาลำบากเสี่ยงเป็นเสียงตายทำไม ทำให้ญาติโยมมีกำลังใจ

เมื่อได้มาแล้วก็ทำให้ได้คิดหลาย ๆ อย่างว่า เราลงมาเราเสี่ยงแค่วันเดียว แต่ญาติโยมที่นี่เสี่ยงทุกวัน ทำให้เห็นคุณค่าของการมาในแต่ละครั้ง

ลมหายใจชายแดนใต้ บนเส้นทางแห่งศรัทธา (ตอนที่ ๒) “มิตรภาพก้าวข้ามความตาย” เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท ผู้ประสานงานโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post ลมหายใจชายแดนใต้ บนเส้นทางแห่งศรัทธา (ตอนที่ ๒) “มิตรภาพก้าวข้ามความตาย” เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท appeared first on Manasikul Online.

จาริกบ้าน จารึกธรรม …

“ให้ทุกวันคือวันแม่

บอกรักแม่จากหัวใจของเรา”

เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

สำนักสงฆ์นิโครธาราม ๒ JB ประเทศมาเลเซีย /กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม/ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมและความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

         เมื่อวันที่ ๑๐ สิงหาคม ๒๕๖๑ ที่ผ่านมา ชาวไทยในมาเลเซีย และคณะสงฆ์สำนักสงฆ์นิโครธาราม ๒ JB ประเทศมาเลเซียได้ร่วมกันจัดกิจกรรม “วันแม่แห่งชาติ” ภาคเช้าได้มีกิจกรรมทำบุญตักบาตร การทำวัตร สวดมนต์ และการแสดงพระธรรมเทศนา ๑ กัณฑ์ ภาคค่ำมีกิจกรรมบรรยายธรรมรำลึกถึงพระคุณของแม่ เพื่อให้ลูกหลานคนไทยในมาเลเซียได้ซึมซับคุณธรรมความกตัญญูกตเวทีตามหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา

ผู้เขียนได้พูดคุยกับคนไทยในมาเลเซียที่พาลูกมาร่วมกิจกรรมว่า มาแล้วรู้สึกประทับใจมาก การจัดกิจกรรมแม่ปีนี้จัดเป็นปีที่ ๖ การจัดกิจกรรมแต่ละปีในช่วงเย็น นอกจากพระอาจารย์จะบรรยายธรรมให้ทุกคนตระหนักถึงพระคุณของพ่อแม่แล้ว ยังพาเด็กๆ ทำพิธีกราบขอขมาพ่อแม่ ป้อนขนม ล้างเท้า ปิดตาหาแม่ วาดภาพระบายสีให้แม่สับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปแต่ละปี ทุกกิจกรรมทำแล้วก็ทำให้คุณแม่ทั้งหลายน้ำตาไหล เพราะพ่อแม่ลูกได้อยู่ด้วยกันอย่างไม่มีอะไรมาปิดกั้น

การจัดกิจกรรมในช่วง ๒ ปีแรกมีปัญหานิดหน่อย เพราะเด็กยังไม่รู้ฟัง (ยังฟังไม่เข้าใจ) เด็กส่วนใหญ่มีพ่อเป็นจีน แม่เป็นไทยก็จะสื่อสารภาษาจีน ภาษามาเลเซียก็เลยทำให้ไม่เข้าใจ พอพระอาจารย์บรรยายไป พ่อแม่ก็ทำหน้าที่แปลให้ลูกฟังอีกที  พอมาปีที่สาม เด็กๆ เริ่มฟังเข้าใจก็มีความซาบซึ้งกัน คนที่ฟังไม่ออกในกลุ่มเพื่อนๆ กันก็จะแปลให้กันฟัง แปลเสร็จแล้วก็ร้องให้กัน ก็เห็นความเปลี่ยนแปลง เด็กๆ ซาบซึ้งกัน ถ้าฟังไม่เข้าใจไม่ซาบซึ้งก็คงน้ำตาไม่ไหล

แต่ก่อนเวลาพูดถึงความกตัญญูกตเวที ทุกคนจะไม่เข้าใจเลย พูดให้ฟังว่าการทำให้พ่อแม่เสียใจอะไร จะทำให้เป็นบาป เด็กก็ไม่เข้าใจ เราก็พยายามอธิบายให้ฟัง เราทำกับพ่อแม่อย่างไร ลูกของเราก็จะทำอย่างนั้นกับเรา เป็นกงกรรมกงเกวียน

มีครั้งหนึ่งมีภาพยนตร์เรื่อง “นรก” ในยูทูป ก็เปิดให้เขาดูว่า การทำไม่ดีต่อพ่อแม่ จะเป็นบาปจะได้รับผลกรรมอย่างไร พอดูเสร็จเขาก็มาสารภาพกับแม่ว่า เคยโกหกเรื่องอะไรบ้าง เล่าให้ฟังจนหมด กับพ่อก็เหมือนกัน ยิ่งได้เข้าร่วมกิจกรรมวันแม่ ยิ่งร้องไห้สำนึกคุณใหญ่เลย

กว่าที่ทุกคนจะเข้าใจอะไรต้องใช้เวลาจริงๆ เรื่องคำสอนก็ต้องค่อย ๆ สอน คุณแม่ท่านหนึ่งเล่าว่า

“ลูกชายคนเล็กตอนเด็ก ๆ โยมสวดมนต์เขาก็บอกว่า แม่ร้องเพลง เขาก็ทำท่าตีกลอง พอบอกเขาว่า แม่สวดมนต์ ก็จับเขามานั่งประนมมือ ให้เขาสวดตามไปด้วย จนทุกวันนี้เขาก็สวดได้”

“มีปีหนึ่งเขามาร่วมกิจกรรมวันแม่ พระอาจารย์ให้วาดภาพแม่ เขาก็วาดภาพแม่ตีด้วยไม้แขนเสื้อจนหัก ตัวเองก็ร้องไห้ พระอาจารย์บอกว่าภาพไม่สวยแต่มีความหมาย อย่างนี้ต้องมีรางวัล พอเขามอบให้แม่แล้วก็ขอบคุณที่ทำให้เขาเข้าใจความรักของแม่ เขาสัญญาว่าจะกตัญญูกตเวที”

“แม่ถือว่าเป็นบุคคลที่หาได้ยาก

เพราะคนหนึ่งคนจะมีแม่ผู้ให้กำเนิดได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

ท่านจึงเป็นคนสำคัญมากในชีวิต

ทุกคนจึงต้องกตัญญูกตเวที”

พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

ในทางพระพุทธศาสนา พ่อแม่ท่านแสดงไว้ใน ๔ สถาน คือ

๑.พ่อแม่เป็นพระพรหมของลูก

ด้วยเหตุที่พ่อแม่ประพฤติธรรม ๔ ประการอันได้แก่ มีเมตตาอันหาประมาณมิได้ในทุก ๆ วัน พ่อแม่ปรารถนาให้ลูกมีความสุขด้วยความรักด้วยความเมตตาเป็นปกติ เมื่อลูกประสบความทุกข์ก็มีกรุณา ปรารถนาให้ลูกพ้นจากความทุกข์นั้น ถ้าแลกได้ให้พ่อแม่ทุกข์แทนได้ก็คงจะทำ เมื่อลูกได้ดีประสบความสำเร็จก็พลอยมุทิตา ยินดีกับลูกทุกคนโดยไม่มีความอิจฉา พ่อแม่รักลูกทุกคนเท่ากัน เมื่อลูกทำผิดพลาด ทำผิดกฎหมายพ่อแม่ก็ต้องมีอุเบกขาให้ลูกได้รับบทเรียนผลของการกระทำของตนเอง เมื่อลูกแต่งงานมีครอบครัวก็ต้องประพฤติธรรมข้ออุเบกขาให้มาก ๆ ลูกจะได้เติบใหญ่กับความรับผิดชอบ

๒.พ่อแม่เป็นครูคนแรก

ด้วยเหตุที่พ่อแม่เป็นผู้แสดงโลกนี้แก่บุตร เป็นผู้สั่งสอนลูกก่อนคนอื่นๆ เริ่มตั้งแต่การยืน การเดิน การนั่ง การนอน การพูดจา การรับประทานอาหาร และการถ่ายอุจจาระปัสสาวะ เป็นต้น ลูกๆ เรียนรู้วิชาช่วยตนเองเหล่านี้ มาจากมารดาบิดาทั้งสิ้น ถ้าปราศจากท่านสอนแล้วลูกทั้งหลายก็ยากที่จะเอาตัวรอดได้

๓.พ่อแม่เป็นที่นับถือของลูก

พ่อแม่เป็นผู้เหมาะสมที่สุด ที่ลูกทั้งหลายจะมอบสิ่งของและความรักความเคารพให้ เนื่องจากคุณความดีที่ท่านมีต่อลูกนั้นยิ่งใหญ่จนไม่อาจจะเปรียบเทียบด้วยแผ่นฟ้ามหาสมุทรที่กว้างใหญ่ได้เลย

๔.พ่อแม่เป็นผู้อนุเคราะห์ลูก

ท่านช่วยเหลือลูกของตนในทุกๆ เรื่อง นับตั้งแต่เรื่องวัตถุ เช่น ปัจจัย ๔ คือ อาหาร เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย และยารักษาโรค และเรื่องทางจิตใจ เช่น ช่วยปลอบลูกให้มีกำลังใจ ให้หายทุกข์โศก ช่วยแนะนำให้รู้ดีรู้ชั่ว เป็นต้น

ผู้เขียนเคยได้ฟังอาจารย์เจ้าคุณพระศรีธีรพงศ์ ท่านได้พูดถึงคุณสมบัติพิเศษ ๗ อย่างของแม่ จนได้ชื่อว่ายอดแท้ของแม่ ๗ ประการ คือ

๑. อุ้มไม่เคยหนัก

ตลอดเวลาที่แม่อุ้มท้องนั้น แม่ไม่เคยบนว่าหนัก ไม่เคยบนว่าเป็นภาระ เมื่อลูกเกิดมาแม่ต้องคอยเลี้ยงดูอุ้มชูอย่างดี แม่ก็ไม่เคยบนว่าเหนื่อย หรือบนว่าท้อ ดังคำกล่าวที่ว่า “แม่อุ้มลูกไม่เคยหนัก มากไปกว่าหนักรักหมดใจ”

๒. เหนื่อยไม่เคยพัก

การงานทุกสิ่งทุกอย่างที่แม่ทำนั้น ก็เพื่อลูก โดยแม่ได้ตั้งความหวังว่า สักวันหนึ่งลูกน้อยๆ จะเติบโตขึ้นมามีการศึกษาที่ดี มีงานดีๆ ไม่ลำบากเหมือนแม่ แม่จึงยอมทน ๒ ทน คือ ๑)ทนภายนอก คือทนลำบากตรากตรำทำงาน เพื่อให้ลูกมีกินมีใช้ ๒)ทนภายใน คือ เมื่อลูกทำให้แม่เจ็บปวดใจ แม่ก็ทน แม่ก็ยิ้ม ยิ้มให้ลูกดูให้ลูกเห็นว่าแม่ไม่เป็นไร แต่ลึกๆ จะมีใครรู้ว่าท่านเจ็บปวดใจขนาดไหน

๓. รักไม่เคยล่วง

แม่รักลูกด้วยความจริงใจ ไม่เคยคิดล่วงหลอกลูกด้วยประการใดๆ มีแต่ความจริงใจที่มอบให้ลูกเสมอ “แม่ไม่เคยล่วงลูก มีแต่ลูกละล่วงแม่

๔. ห่วงไม่เคยเลิก

แม่จะห่วงหวงลูกอยู่ตลอดเวลา เมื่อยามที่ลูกออกไปไกลตา แม่ก็ถวิลหา เพราะกลัวว่าลูกจะมีอันตราย บางครั้งต้องสวดมนต์อ้อนวอนขอพระช่วยคุ้มครองลูก

           ๕. เบิกไม่เคยคิด

ตั้งแต่เล็กจนโต เราไม่เคยรู้เลยว่า ใช้เงินของแม่ไปเท่าไรแล้ว เราเบิกเงินจากแม่ไปซื้อเสื้อผ้าสวยๆ กี่ชุดแล้ว เครื่องประดับสุดหรู มือถือสุดเท่ห์ ตลอดทั้งเครื่องใช้อื่นๆ ทั้งหมดนั้นท่านไม่เคยคิดเงินกับเราเลย แต่ยามใดที่เราทำงานให้ท่าน ถึงจะเป็นงานเล็กๆ เราก็มักจะคิดเงินกับท่าน หรือสร้างเงื่อนไขกับท่านอยู่เสมอ

ดังคำกล่าวที่ว่า แม่เป็นบุคคลคนเดียวที่ถูกลูกเอารัดเอาเปรียบ ตักตวงเอาผลประโยชน์ได้มากที่สุด แม่เป็นบุคคลคนเดียวที่ได้รับความไม่ยุติธรรมจากลูกมากที่สุด และได้รับผลตอบแทนจากลูกน้อยที่สุด

๖. ผิดไม่เคยแค้น

เมื่อที่ลูกทำผิดพลาดต่อตน แม่ไม่เคยเคียดแค้นลูกเลย เพราะแม่รักลูก เพราะท่านคิดว่าต้องมีสักวันหนึ่งที่ลูกคิดได้ ลูกก็จะกลับกลายเป็นคนดี ในสายตาของแม่ลูกยังเด็กอยู่เสมอถึงจะโตสักปานใด ทั้งนี้เพราะความรักเอ็นดูของท่าน

๗.ตายแทนเราได้

เป็นคุณสมบัติที่สำคัญมากสำหรับแม่ แม่ยอมสละชีวิตตนแม้หากแลกได้ แม่ยินยอมพร้อมทุกอย่างเพื่อลูก

“คุณสมบัติ ๗ ประการของแม่นั้น

ไม่ต้องใช้เครื่องอะไรมาพิสูจน์

เพราะการกระทำของแม่

บอกอยู่แล้วว่ารักลูกเพียงใด

ผู้เป็นลูกถึงแม้จะทำประโยชน์ให้กับคนทั้งโลก

แต่ไม่เคยทำอะไรให้แม่เลย

ก็จะเป็นความดีที่สูญเปล่า

ความกตัญญูจึงเป็นเครื่องหมายของคนดี”

พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

ในทางพระพุทธศาสนามีบุคคลตัวอย่างของบุคคลผู้เป็นยอดกตัญญู คือพระสารีบุตร ก่อนที่พระสารีบุตรจะปรินิพพาน ได้หวนระลึกว่าเราสอนให้คนได้รู้ธรรมมากมาย มีพี่น้องทั้ง ๖ คนออกบวชเป็นพระอรหันต์ แต่แม่ของเราเป็นมิจฉาทิฏฐิ ไม่ได้มีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง จึงได้กราบทูลลาพระพุทธเจ้ามาโปรดแม่ ณ แผ่นดินบ้านเกิด ให้แม่ถือเอาพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งแล้วก็ปรินิพพาน ถือเป็นการสิ้นสุดหนี้ศักดิ์สิทธิ์ของพระสารีบุตร

“พระพุทธองค์ตรัสมงคล ๓๘ ประการ ข้อที่ ๒๕ ว่า กตญฺญุตา เอตมฺมงฺคลมุตฺตมํ ความกตัญญูเป็นมงคลสูงสุด เป็นเครื่องหมายของคนดี ก็คือบุคคลผู้เลี้ยงดูผู้มีพระคุณ ฉะนั้น เราทำดีกับคนอื่นมากมาย อย่าลืมทำดีกับคนใกล้ตัว”

พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

เขียนมาถึงตรงนี้ทำนึกถึงข้อความที่เขียนถึงโยมแม่เมื่อครั้งที่ได้กลับบ้านล่าสุด

“แม่ คือ ดวงใจของลูก

ลูก คือ ดวงใจของแม่”

พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

ทุกครั้งที่ได้เจอโยมแม่ หรือได้โทรศัพท์คุยกับโยมแม่จะได้ยินแม่พูดเสมอว่า “แม่ก็สบายดี” เพราะความที่แม่ไม่อยากให้ลูกเป็นห่วง หลายครั้งเหมือนกันที่ลูกไม่ได้บอกแม่ เพราะกลัวแม่เป็นห่วงแต่แม่ก็รู้อยู่ดี เมื่อเจอหน้า คำแรกที่แม่ถาม ไปภาคใต้บ่อยไหม ก็ได้แต่ตอบว่า ไม่บ่อยเท่าไหร่

สิ่งหนึ่งแม้ว่าลูกจะโตขนาดไหน ไปอยู่ที่ไหน แม่ก็ยังเป็นห่วงเสมอ แม่จะหาสิ่งที่ลูกชอบมาให้ฉัน (รับประทาน) แม้จะผ่านไปนานเท่าไหร่  แม่ก็ไม่เคยลืม ว่าลูกชอบฉันอะไร สองวันที่อยู่ใกล้แม่ สัมผัสได้ถึงความรัก ที่ไม่มีเงื่อนไข ความห่วงใยที่ไม่มีที่สิ้นสุด ที่แม่มีให้ลูกทุกวินาที ทั้งที่ยามลูกอยู่ใกล้และอยู่ไกล

“แววตาของแม่อบอุ่นหัวใจเสมอ เมื่อวานก่อนเดินทางกลับมองแววตาของแม่แล้ว เหมือนแม่อยากจะกอดลูกไว้แน่นๆ ไม่ให้กลับ คำพูดของแม่บอกว่า ไปดี กลับดีๆ ทำให้น้ำตาซึมออกมาอย่างบอกไม่ถูก”

พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

ขอบคุณที่ได้เกิดเป็นลูกแม่ ขอบคุณที่แม่เลี้ยงดู ขอบคุณทุกความรักที่แม่มีให้ลูกตลอดเวลา ขอบูชาพระคุณของแม่ ด้วยความดีที่ลูกได้ตั้งใจทำ ขอแม่จงเป็นผู้มีส่วนแห่งบุญที่ลูกได้ได้ทำ ขอให้แม่มีความสุขมากๆ ผ่านวันแม่ แต่ก็รักแม่ทุกวัน

“ให้ทุกวันคือวันแม่…บอกรักแม่จากหัวใจของเรา” เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม/ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมและความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post “ให้ทุกวันคือวันแม่…บอกรักแม่จากหัวใจของเรา” เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท appeared first on Manasikul Online.

จากบทความที่ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ “คมชัดลึก” เป็นธรรมทานผ่านมาสามปีกว่า สู่บการเดินทางครั้งใหม่ของคอลัมน์ “จาริกบ้าน จารึกธรรม” ใน Manasikul.com ที่ยังคงเป็นธรรมทานเช่นเดิม จากผลงานการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตอาสา และพระนักเขียนจากสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ เป็นความสืบเนื่องของลมหายใจพระไตรสรณคมน์ จากหนังสือพิมพ์คมชัดลึกที่ปิดตัวไปแล้วเมื่อต้นปี พ.ศ.๒๕๖๓

บันทึก จาริกบ้าน จาริกธรรม

ลมหายใจชายแดนใต้ : บนเส้นทางแห่งศรัทธา

(ตอนที่ ๑)

“ลมหายใจของพระพุทธศาสนา”

เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

ผู้ประสานงานโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

“ลมหายใจของพระพุทธศาสนา” หนึ่งในบทความที่รวมเล่มอยู่ใน ธรรมนิพนธ์ เรื่อง “ลมหายใจชายแดนใต้ : บนเส้นทางแห่งศรัทธา” เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท ผู้ประสานงานโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

ลมหายใจของพระพุทธศาสนา

         “ขอให้คิดเสมอว่า

วันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตก็ได้

 ขอให้เราอย่าได้ประมาท”

พระครูวิสิฐพรหมคุณ

         ทุกๆ เช้า-เย็น หลังจากทำวัตรสวดมนต์  เจริญจิตภาวนาเสร็จ หลวงพ่อเจ้าอาวาสให้โอวาทเตือนสติพระภิกษุ-สามเณรเป็นประจำทุกๆ วัน

ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ ๑๐ ปีที่แล้ว หลายท่านคงเคยได้ยินข่าวพระสงฆ์ถูกระเบิดขณะออกบิณฑบาต ในถนนหลักติดตลาด เขตอำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส   ผู้เขียนยังจำภาพนั้นจากข่าวติดตาอยู่เลย ภาพพระสงฆ์จำนวน ๔ -๕ รูปนอนเกลื่อนถนน บาตรกระจัดกระจาย ลูกศิษย์ถือปิ่นโต นอนจมกองเลือดด้วยความเจ็บปวด แต่ก็จำไม่ได้ว่าพระสงฆ์แต่ละรูปนั้นเป็นใคร

วันหนึ่งผู้เขียนมีโอกาสเดินทางไปที่วัดพรหมนิวาส อำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส แล้วนั่งฟังพระสงฆ์รูปหนึ่ง ท่านเล่าถึงเหตุการณ์เกี่ยวกับพระสงฆ์โดนระเบิดขณะออกบิณฑบาตให้ฟัง หลายรูปก็ฟังด้วยใจจดใจจ่อ  ท่านเล่าเหตุการณ์แต่ละฉากๆ เสมือนว่าท่านอยู่ในเหตุการณ์จริง  ผู้เขียนนั่งฟังอยู่ก็นึกภาพไปตาม สัมผัสได้ถึงความเจ็บ ทุกข์ทรมานกายใจ

ตอนนั้น พระครูวิสิฐพรหมคุณ หลวงพ่อเจ้าอาวาส ท่านก็นั่งฟังอยู่ด้วย สักพักหนึ่งท่านก็เปิดภาพข่าวหนังสือพิมพ์เก่าๆ  ฉบับหนึ่งในโทรศัพท์ให้ดู ซึ่งเป็นภาพของท่านเองที่ถูกระเบิด วันนี้เรามาเจอผู้ที่ได้รับผลกระทบโดยตรง

ท่านเล่าย้อนให้ฟังว่า วันที่เกิดเหตุไม่ได้มีลางบอกเหตุอะไรมาก่อน ก็เดินออกไปบิณฑบาตตามปกติ  สิ้นเสียงระเบิดก็เห็นทุกคนล้มลง รวมถึงตัวเองด้วย ตอนนั้นมีสติดี อยากจะช่วยเหลือทุกคน  แต่ได้ยินแต่เสียงตะโกนบอกว่า ระวังดีๆ อาจจะมีระเบิดซ้ำ ตอนนั้นไม่รู้จะระวังอย่างไร  เพราะขยับตัวไปไหนไม่ได้  เป็นบุญอยู่ที่ไม่มรณภาพ ปัจจุบันจีวรชุดนั้นผมยังเก็บไว้อยู่ กราบก่อนนอนจำวัดทุกวัน บาตรที่เป็นรูถูกสะเก็ดระเบิดก็ยังเก็บไว้เป็นอนุสรณ์เตือนสติ ถึงความไม่แน่นอนของชีวิต ความตายเกิดขึ้นได้ทุกวินาที

หลวงพ่อเจ้าอาวาสเล่าให้ฟังเพิ่มเติมว่า  ทุกวันนี้หลังจากทำวัตรเช้า ทำวัตรเย็น แผ่เมตตาเสร็จแล้ว ก็ให้โอวาทแก่พระภิกษุ-สามเณรตลอดเวลาว่า “ ขอให้คิดเสมอว่า วันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตก็ได้ ขอให้เราอย่าได้ประมาท”

ท่านพูดไปยิ้มไป เล่าถึงจังหวัดนราธิวาสว่า  มีแต่ของดีทั้งนั้น ธรรมชาติดี อากาศดี อาหารดี ทุกอย่างดีหมด แต่บางครั้งคนอารมณ์ไม่ดี ก็เลยมีวางระเบิดบ้าง

ผู้เขียนได้ฟังหลวงพ่อแล้วก็รู้สึกผ่อนคลายไปเยอะ นึกถึงท่านว่าอยู่ในพื้นที่เสียงอย่างนี้ ท่านก็ยังมีอารมณ์ขัน อารมณ์ขันมันดีอย่างนี้นี่เอง แต่อารมณ์ไม่ดี ไม่ดีเลย

ได้ยินเรื่องของอารมณ์ไม่ดี ตั้งแต่เดินทางมาเข้ามาในเขตของพื้นที่จังหวัดนราธิวาส คนขับรถเป็นผู้มีความชำนาญเส้นทางเป็นพิเศษ  รู้เรื่องเหตุการณ์เยอะมาก พอแต่รถวิ่งผ่านไปที่ตรงไหนจะมีเรื่องเล่าให้ฟังตลอดว่า เส้นทางนี้เคยเกิดเหตุระเบิดแล้วกี่ครั้งแล้ว ตรงนี้มีการยิงแล้วทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนกี่ศพอะไรทำนองนี้  ตรงนี้เขาชอบวางตะปูเรือใบเจ้าหน้าที่ ฯลฯ ซึ่งมองในมุมหนึ่งก็เป็นการฝึกมรณานุสติได้เป็นอย่างดี ให้ระลึกถึงความตายอยู่เสมอ แต่ในระหว่างนั้นผู้เขียนมีความตื่นเต้นไม่ค่อยมองเป็นมรณานุสติเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะถูกความกลัวครอบงำ

วันหนึ่งผู้เขียนมีธุระไปในตัวเมืองนราธิวาสจึงได้ขอติดรถโยมท่านหนึ่งไปด้วย  โยมเล่าให้ฟังว่า  โยมเป็นคนจังหวัดเชียงใหม่ มาอยู่ที่นี่นานพอสมควรแล้ว  ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ใหม่ๆ ก็มีความกลัวอยู่บ้าง แต่ทุกวันนี้มีความรู้สึกเป็นปกติแล้ว  มีความเข้าใจเหตุการณ์  โยมคิดอย่างนี้ ถ้ามันถึงคราวของเราอยู่ที่ไหนก็ตาย  ซึ่งในขณะนั้นรถวิ่งไปถึงตรงจุดที่เกิดเหตุการณ์ระเบิดพระสงฆ์บิณฑบาตในครั้งนั้นพอดี  

โยมพูดไปด้วยพร้อมกับชี้บอกว่า ที่ตรงนี้แหละที่หลวงพ่อโดนระเบิด เห็นไหมขนาดโดนระเบิด ถ้ายังไม่ถึงคราวตายก็ไม่ตาย  ทุกวันนี้โยมคิดอย่างนี้  ไปไหนมาไหนสบายหน่อย

แล้วโยมก็หันหน้ามาถามผู้เขียนว่า แล้วพระอาจารย์คิดอย่างไง ไม่กลัวหรือจึงลงมาถึงจังหวัดนราธิวาส ?  ผู้เขียนตอบว่า  เรื่องความกลัวเป็นเรื่องธรรมดา ที่สุดของความกลัวก็คือความตาย  

โยมก็พูดขึ้นประโยคหนึ่งบอกว่า ท่าน ไม่ต้องกลัวหรอก โยมรับรองเรื่องความปลอดภัย แต่เรื่องความไม่ปลอดภัย โยมไม่กล้ารับรอง  พอโยมพูดประโยคนี้ขึ้นมา มันทำให้หวนระลึกถึงคำว่า มรณานุสติได้อย่างแท้จริง

วันนั้นโยมพาไปสัมผัสพื้นที่ที่เคยเกิดเหตุการณ์ พร้อมมีเรื่องเล่าประกอบให้เห็นความเป็นอยู่ของวิถีชีวิตของคนที่นี่  ทำให้ผู้เขียนได้เข้าใจความรู้สึกของคนในพื้นที่ว่า เวลาเกิดเหตุการณ์แล้วรู้สึกอย่างไร ไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงครั้งไหนที่เกิดขึ้นแล้ว ไม่ทำความรู้สึกให้เกิดความเจ็บปวด  

การดำรงอยู่ได้ของกิจวัตรของพระสงฆ์ในพื้นที่

คือการดำรงอยู่ได้ของพระพุทธศาสนา

ในพื้นที่ซึ่งชาวพุทธเหลืออยู่น้อย อย่างเช่นในพื้นที่ของ ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้นั้น  ถ้าสถานการณ์ยังเป็นอยู่ในลักษณะนี้ อีกไม่นานคงจะหมดไป เพราะในหลายๆ พื้นที่ไม่มีผู้สืบต่อแล้ว พูดถึงคนที่จะบวชก็มีน้อยลงเต็มที ที่วัดก็มีหลวงปู่ หลวงตาที่ทำหน้าที่ในการดูแลวัด ดูแลพระพุทธศาสนา

คำว่า ที่พึ่งอันสงบแห่งใจ อันได้แก่ พระรัตนตรัย คือพระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์ๆ ก็ถือว่าเป็นสัญลักษณ์ ดูเหมือนว่า พระสงฆ์ในพื้นที่ก็อยู่ลำบากมากขึ้น จะไปไหนมาไหน ก็ยากลำบาก เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ถ้าสถานการณ์เป็นอย่างนี้  ในไม่ช้าพระสงฆ์ก็คงหมดไปในพื้นที่

จะเหลือแต่เพียงซากกุฏิ  ศาลา  วิหาร ลานเจดีย์ที่มีแต่จะผุพังไปตามกาลเวลา และมีสัญลักษณ์เพียงแค่สีจีวรให้ได้ระลึกถึงว่า ณ ดินแดนแห่งนี้เคยมีพระสงฆ์ เคยมีชาวพุทธอาศัยอยู่ ทุกๆ เช้าชาวบ้านจะมาค่อยใส่บาตรพระสงฆ์ แสงอาทิตย์สาดส่องกระทบจีวรให้เหลืองอร่าม คิดแล้วก็ได้แต่สังเวชใจ

ผู้เขียนได้ยินเรื่องราวแล้วทำให้เกิดความสะเทือนใจเป็นอย่างมาก

มีครั้งหนึ่งทางโรงพยาบาลต้องการจะนิมนต์พระสงฆ์ไปโปรดญาติโยมที่ป่วยหนักที่อยู่ในโรงพยาบาล คนป่วยหวังอยากจะเห็นพระสงฆ์ผู้เป็นเนื้อนาบุญของชีวิต ครั้งสุดท้ายก่อนที่จะหมดลมหายใจ แล้วก็ไปนิมนต์พระสงฆ์ที่วัดแห่งหนึ่งแต่ก็ไม่มีรูปไหนที่จะเดินทางไปได้

โยมผู้มานิมนต์ก็เลยบอกว่า ไม่เป็นไรท่าน  งั้นโยมขอยืมบาตรและจีวรไปให้คนป่วยได้เห็นชายผ้าเหลือง ได้อธิษฐานแทนก็แล้วกัน แล้วโยมก็นำบาตรและจีวรไปให้คนป่วยได้อธิฐานตามที่กล่าวอย่างนั้นจริงๆ

เราทุกคนไม่สามารถจะย้อนเวลากลับไปทำหน้าที่ๆ มันผ่านมาแล้วได้ สิ่งที่เราจะทำได้คือทำปัจจุบันให้ดีที่สุด พูดถึงการทำหน้าที่ของพระธรรมทูตอาสาก็เป็นอีกหนึ่งบทบาทของพระสงฆ์ในพื้นที่ที่ยืนหยัดอยู่เป็นที่พึ่งให้กับชาวบ้านให้กับชุมชน

         ผู้เขียนได้พูดคุยกับพระธรรมทูตอาสารูปหนึ่งของจังหวัดนราธิวาส  ท่านเล่าให้ฟังว่ามีแรงบันดาลใจในการทำหน้าที่  เมื่อครั้งหนึ่งคณะพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้มากราบเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) ผู้ดำริให้จัดตั้งพระธรรมทูตอาสาขึ้น แล้วเจ้าประคุณฯ ก็ได้ให้โอวาท มีความตอนหนึ่งว่า

“เราตายได้ พระพุทธศาสนาตายไม่ได้

หากไม่มีพระสงฆ์ในพื้นที่ชาวพุทธก็หมดที่พึ่ง

แม้วันใดวันหนึ่งข้างหน้า

พระพุทธศาสนา ชาวพุทธจะอยู่ไม่ได้จริงๆ

ก็ขอให้พระสงฆ์เดินออกจากพื้นที่เป็นคนสุดท้าย”

เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ)

ทำให้ในปัจจุบันนี้หลายรูปได้ทำลายกำแพงแห่งความกลัวไป เหลือไว้แต่หัวใจที่เสียสละด้วยความศรัทธาในพระพุทธศาสนา ตามปณิธานของเจ้าประคุณสมเด็จฯ

ผู้เขียนได้เห็นข่าวการออกบิณฑบาตของพระครูปัญญาธนากร เจ้าอาวาสวัดตันติการาม ตำบลตันหยงลิมอ อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส ซึ่งหยุดการบิณฑบาตมา ๑๒ ปีแล้ว ด้วยความมุ่งหวังอยากให้ลูกศิษย์ที่บวชด้วย ออกไปโปรดญาติโยมเป็นเนื้อนาบุญให้กับโยมพ่อโยมแม่ และญาติพี่น้องบ้าง จึงเป็นภาพที่เป็นนิมิตหมายอันดี สำหรับการคืนลมหายใจให้กับพระพุทธศาสนาในพื้นที่ของสีแดงของ ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ว่าดีหรือร้าย ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป การที่เราปล่อยวางภาระหน้าที่ต่อพระศาสนาที่เราอาศัยอยู่ โดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลย บางทีเราอาจจะคิดว่า เราเป็นผู้โชคดีที่สุด แต่ถ้าพลันนึกถึงวันสุดท้ายของชีวิต เราจะเป็นคนที่เสียดายที่สุด เสียดายที่ได้เกิดมาพบพระพุทธศาสนา เกิดมาได้อาศัยร่มเงาพระพุทธศาสนาเป็นที่พึ่งของชีวิต แต่ไม่ได้ตอบแทนคุณพระพุทธศาสนาเลย เหมือนเราได้อาศัยแม่ผู้ให้กำเนิด แต่ไม่เคยตอบแทนพระคุณท่านเลย 

” ลมหายใจชายแดนใต้ : บนเส้นทางแห่งศรัทธา” (ตอนที่ ๑) “ลมหายใจของพระพุทธศาสนา” เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท ผู้ประสานงานโครงการพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post “ลมหายใจชายแดนใต้ : บนเส้นทางแห่งศรัทธา” (ตอนที่ ๑) “ลมหายใจของพระพุทธศาสนา” เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท appeared first on Manasikul Online.