ยังทุกข์ไม่พออีกหรือ …

ผู้เขียนถามตนเอง จริงๆ ก็พอแล้วนะ สำหรับความทุกข์ แต่จะเลือกไม่ทุกข์ใจได้อย่างไร นี่สิสำคัญ

“บันทึกฝึกขีดเขียน เล่ม ๑” จึงเกิดขึ้นในระหว่างทางของชีวิตที่ดำเนินไปบนความทุกข์แสนสาหัสที่ผ่านมา กับการทำงานเขียนเล็กๆ ไปด้วย และการเผยแผ่ธรรมะจากพระพุทธเจ้า โดยผ่านงานเขียนของครูบาอาจารย์ก็ทำให้จิตยังมีที่ยึดเหนี่ยวรั้งใจไว้บ้าง จนกระทั่งสามารถมีตนเป็นที่พึ่งแห่งตนได้บ้าง ไม่ล้มระเนระนาดไปกับความทุกข์แสนสาาหัส ก็ตอนที่พบกับความสูญเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังประคองใจไปได้บ้าง แม้ยังยอมรับไม่ได้ ก็ยังมีครูบาอาจารย์รับฟังความทุกข์ในใจอย่างเมตตามาโดยตลอด

การเขียนระบายความทุกข์

ให้ใครสักคนที่ไว้ใจฟัง

จึงเป็นเรื่องสำคัญมาก

แต่ถ้าไม่มีใครที่ไว้วางใจได้เลย การเขียนไดอารี่ (diary) เป็นบันทึกประจำวันไว้อ่านเอง ก็จะทำให้เราได้ทบทวนตัวเอง และหาทางแก้ไขตนเอง จนกว่าจะหลุดออกจากความทุกข์ได้

ไดอารี่ จึงเป็นประดุจเพื่อนสนิทที่รับฟังทุกอย่างเลย หากเรายังไม่พร้อมที่จะเขียนลงเพจของเรา หรือ ยังไม่พร้อมจะเผยแพร่ออกไป การเรียนบันทึก คือ จุดเริ่มต้นของการเยียวยาแผลใจตนเอง ขณะเดียวกัน ก็จะเป็นที่บ้านที่บ่มเพราะใจเราให้เข้มแข็ง และแข็งแรงขึ้น ก่อนที่จะออกไปเผชิญโลกกว้างทางความคิดอันหลากหลายอีกครั้งหนึ่งอย่างมีสติ และปัญญา

ผู้เขียนจึงต้องกลับมาทบทวนการเขียน และการบันทึกฝึกขีดเขียน ตลอดจนการเขียนบันทึกในพรรษานี้ว่า เขียนแล้ว จะมีประโยชน์กับผู้อ่านไหม ถ้าเป็นการระบายความรู้สึกเฉยๆ ก็อย่าเพิ่งเขียนลงเพจ และอย่าเขียนไปบ่นกับครูบาอาจารย์ ต้องนึกถึงใจเขาใจเราเสมอ

ดังที่ท่านอาจารย์เจ้าคุณเทอด พระราชกิจจาภรณ์ ในขณะนั้น เมตตาให้ข้อคิดกับผู้เขียน เกี่ยวกับการเขียนอย่างมีสติ เมื่อครั้งที่ได้มีโอกาสไปถวายความรู้เรื่องการเขียนบทความ จนก่อเกิดคอลัมน์จากพระเขียนหลายคอลัมน์ในหน้า “ธรรมวิจัย” ทุกวันอังคาร และ หน้าพระไตรสรณคมน์ ทุกวันพฤหัสบดี หนังสือพิมพ์ “คมชัดลึก” หลายปีเป็นธรรมทาน ก่อนที่นสพ.ปิดตัวลงไปเมื่อต้นปี พ.ศ.๒๕๖๓ ที่ผ่านมา

การเขียนบันทึก แล้วกลับมาดูจะได้รู้ว่า เราบันทึกอะไรไปบ้าง และอะไรบ้างที่เราจะนำมาพัฒนาตนเองต่อไป และสิ่งใดควรทิ้งไปได้แล้ว ไม่ย้ำคิดย้ำทำ

ผู้เขียนก็เลยกลับมาดูงานที่ทำค้างไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว ยังไม่ไปไหนเลย จนเพื่อนที่ช่วยทำ artwork ให้กับหนังสือถามมา ก็เลยกลับมาตั้งใจทำให้สำเร็จ จึงเปิดอ่านคำนิยมจากพระมหาขวัญชัย กิตติเมธี และนำมาแบ่งปันกันอ่านค่ะ

คำนิยม

พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี

การเขียนคือการบันทึกเรื่องราวผ่านความคิดที่อยู่ในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน

 เมื่อเวลาผ่านไปเราจะมีความคิดใหม่เกิดขึ้น  แต่จะว่าเป็นความคิดใหม่ก็ไม่ใช่เสียเลยทีเดียว  เรียกว่าเป็นความคิดที่เติบโตขึ้นกว่าความคิดเดิม  จะว่าไปก็ไม่ต่างจากชีวิตเรา ณ ตอนนี้  ที่เรื่องกำลังดำเนินอยู่  ก็มาจากเรื่องราวในวันวานเมื่อครั้งเรายังเป็นวัยรุ่น  เป็นเด็ก เป็นทารก  ทุกอย่างดำเนินมาไม่ขาดสายหายไปในช่วงใดช่วงหนึ่ง  แล้วแต่เวลาจะเรียกขานเราด้วยถ้อยคำที่แตกต่างกันไปอย่างไร

ผู้เขียนเชื่อว่า  ทุกช่วงเวลาเราต่างเคยเป็นบางอย่างที่มีจุดเริ่มต้น  เบิกบาน  และร่วงโรยไป  แต่สิ่งที่ยึดโยงสิ่งเหล่านั้นไว้และบอกให้โลกได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้ได้คือ “การบันทึก ขีดเขียน”  ให้ตัวอักษรนำพาตัวเราฝ่ามรสุมแห่งกาลเวลามายืนอยู่ในจุดที่เราสามารถพินิจพิเคราะห์  “ความเป็นเรา”  ได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน  และบอกเล่าเรื่องราวด้วยศิลปะของนักเล่าเรื่องชั้นเยี่ยม

ขณะที่อ่านหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน” ของ มนสิกุล เรื่องราวต่างๆ ก็เกิดความคิดเหล่านี้ขึ้นมา  บางครั้งเราอ่านหนังสือก็เพียงผ่อนคลายตัวเองจากโลกหนึ่ง  และได้เสพความรู้ผ่านสายตาคนอื่น  นั่นทำให้การอ่านเรื่องราวของโยมมนสิกุล  ไม่ใช่แค่การอ่านเพื่อให้เป็นนักเขียนเท่านั้น  แต่ยังเป็นการอ่านความฝัน  และความคิดที่ใครสักคนจะก้าวไปสู่จุดหมายปลายทางที่ตนเองฝันไว้ได้อย่างไร  

ยิ่งถ้าเราไม่เคยย้อนถามตัวเองเลยว่า “ฉันฝันอะไรในวัยเด็ก” เมื่ออ่านบันทึกเล่มนี้อาจมีสักช่วงหนึ่งที่เราจะได้เดินย้อนกลับเข้าไปในห้องที่ถูกทิ้งร้างไว้หลายสิบปี  เพื่อจะดูว่าในนั้นมีอะไรอยู่บ้าง  ฝันอาจถูกซ่อนไว้  ณ จุดใดจุดหนึ่งที่อาจใช้เวลาหาสักหน่อย  แต่การได้ย้อนดูฝันที่ถูกทิ้งร้างมานานก็คงไม่ต่างจากการมองปณิธานในใจของเราว่ายังคงมั่นกับอุดมการณ์ในใจเราหรือเปลี่ยนแปลงไปมากน้อยแค่ไหน  แล้วย้อนกลับมาพิจารณาชีวิตเราทุกวันนี้จะเข้าใจคำตอบนั้นได้

ขออนุโมทนากับ “มนสิกุล” กับกุศลเจตนาในการถ่ายถอดชีวิต  แนวทางการทำงานที่มุ่งมั่น ตั้งใจกับการเขียนและไม่เคยถอดใจ  ละทิ้งไปเสีย  แม้ยุคสมัยวันเวลาของการขีดเขียน  การอ่านจะเปลี่ยนแปลงไป  มนต์เสน่ห์ของตัวอักษรที่ถูกฝึกฝน  ความคิดจิตใจที่ถูกบ่มเพาะมาอย่างยาวนาน นั่นน่าจะเป็นผลสำเร็จแห่งความเป็นนักเขียน  และผู้ดำเนินชีวิตตามแบบอย่างของผู้มีสมาธิ (จดจ่อต่อสิ่งที่ทำ) อย่างแท้จริง

พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี

“เรียนรู้ความคิดที่เติบโตและมีความหมาย…” คำนิยม จากพระมหาขวัญชัย กิตติเมธี : “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑

The post “เรียนรู้ความคิดที่เติบโตและมีความหมาย…” คำนิยม จากพระมหาขวัญชัย กิตติเมธี : “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ appeared first on Manasikul Online.

ผู้เขียน มีโอกาสอันงดงาม ได้พบกับพระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย หรือ พระอาจารย์จ๊อดส์ ครั้งแรกในการอบรมเชิงปฏิบัติการโครงการพัฒนาศักยภาพพระสงฆ์ด้านการเขียน (โครงการพระนักเขียน ) “การเขียนบทความเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนา” เมื่อวันที่ ๒๓ -๒๔ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๐ ณ ศาลาหลวงพ่อโชคดี วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร จัดโดย สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม  จริยธรรม  และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ  พระศาสนา และพระมหากษัตริย์  วัดสะเกศ  และกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม  โดยในครั้งนัั้น ผู้เขียนได้รับความเมตตาจากท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) และ พระอาจารย์ประสิทธิ์ ญาณัปปทีโป  ในขณะนั้น ให้ไปช่วยถวายความรู้ และเทคนิคการเขียน ในรูปแบบของการเล่าเรื่อง (Story Telling) แด่ พระผู้เข้าร่วมโครงการพระนักเขียน ในช่วงเช้าวันที่ ๒๔ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๐

นำไปสู่การเขียนบทความอย่างต่อเนื่องเป็นธรรมทานในคอลัมน์ “ธรรมลิขิต” หน้า “ธรรมวิจัย” ทุกวันอังคาร ที่ผู้เขียนดูแลอยู่ ในหนังสือพิมพ์คมชัดลึก จนกระทั่งหนังสือพิมพ์ปิดตัวลง และเว็บไซต์ Manasikul.com กำเนิดขึ้น เพื่อสานต่องานเผยแผ่พระพุทธศาสนาที่ครูบาอาจารย์เขียน พระอาจารย์จ๊อดส์ก็ยังเมตตาเขียนบทความ “จาริกธรรมในอเมริกา” เป็นธรรมทานมาจนถึงปัจจุบัน

ยิ่งไปกว่านั้น พระอาจารย์จ๊อดส์ ยังเมตตาแนะนำการเจริญสติในชีวิตประจำวัน ให้กับผู้เขียนอยู่เป็นประจำ เพราะนักเขียนอย่างผู้เขียนนั้น มีจุดอ่อนคือ หลงเข้าไปในความคิดบ่อยมาก หรือจะเรียกว่าหลงเข้าไปในป่าความคิดแทบจะตลอดเวลาเลยก็ว่าได้ จนบางครั้งก็คิดว่า เราคือตัวหนังสือ และตัวหนังสือก็คือตัวเรา จึงทุกข์กับความยึดตัดตัวตน มุ่งสนแต่ความพอใจและความไม่พอใจในงานเขียนของตนเองเสมอ จนหลงลืมสติปัจจุบันไปเสียสนิท

บ่อยครั้งที่ขาดสติ จึงขอให้พระอาจารย์จ๊อดส์ช่วยชี้แนะ จนสามารถประคับประคองจิตตนเองออกมาจากป่ารกชัฏของความคิดได้ และแม้ว่าจะหลุดเข้าไปในป่าอีก พระอาจารย์จ๊อดส์ก็มีเทคนิคการให้กลับมารู้สึกตัวในทุกอิริยาบถไว้ ให้อยู่กับฐานกายมากๆ ให้ออกกำลังกาย และการทำงานออกแรงมากๆ จนเหนื่อย ก็จะหลุดออกจากความคิดได้บ้าง และในที่สุด ผู้เขียนก็สามารถจดจ่อ มีสติ และมีสมาธิกับการเขียนได้ แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในองค์กรสื่อแล้วก็ตาม

สื่ออิสระจึงต้องมาพร้อมกับความรับผิดชอบทุกตัวอักษร ไม่ต่างจากสื่อกระแสหลัก เมื่อวันนี้โลกโซเชียลมีเดียได้เปิดพื้นที่สนามกลางอากาศอันกว้างใหญ่มหาศาลให้เราทุกคนที่ลงมาเล่น กลายเป็นสื่อกันไปหมดแล้ว ดังนั้น ทุกครั้งที่เปิดประตูเข้ามาสู่โลกเสมือนนี้คือความรับผิดชอบของเราเองล้วนๆ เลย สติสัมปชัญญะ สมาธิ และปัญญาจึงต้องให้ทันต่อความคิด การเขียนโพสต์ หรือการเล่าเรื่องผ่านเทคนิคต่างๆ ต้องไม่ทำให้ใครแม้เพียงคนเดียวเดือดร้อน และนี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งของการกำเนิด “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ ขึ้นมา

ก็เลยกลายเป็นเรื่องเล่าก่อนที่จะมาเป็นคำนิยมจากพระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์) ที่ผู้เขียนเคารพและศรัทธา จึงขอให้ท่านเขียนให้ และท่านก็เมตตาเขียนให้ อ่านแล้วก็แสนจะอบอุ่นใจจริงๆ

คำนิยม : พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์)

สำหรับหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑

การจดบันทึกเป็นการเขียนเล่าเรื่องประสบการณ์ของชีวิตจริงที่เป็นอดีต  คือ  ความทรงจำของตนเองที่เกิดความประทับใจเรื่องราวต่างๆ นานาผ่านตัวเอง  เล่นเป็นตำแหน่งของพ่อแม่ลูก  พี่น้องชายหญิง  ลุงป้าน้าอาปู่ย่าตายาย  แล้วแต่เขาหรือเราจะกำหนดบทชะตาของชีวิตที่เป็นอยู่ไปในทิศทางไหน  หรือความใฝ่ฝัน  ความชอบ  ความถนัด ความสามารถพิเศษ ความเก่งกาจเฉพาะทาง  เรื่องการจดบันทึกส่วนตัวก็ชอบขีดเขียนอยู่  เพราะรู้ว่าตนเองเป็นคนที่ไม่เก่ง  อ่านหนังสือไม่ค่อยออก  ในช่วงเวลานั้นคิดในใจว่า  “ถ้าเราอ่านหนังสือออกเขียนได้จะขยันอ่าน  จะขยันเขียน”

จากนั้นก็เริ่มเล่นเฟซบุ๊ก  ใหม่ๆ ไม่กล้าพิมพ์หรือเขียน  กลัวว่ามันจะเขียนผิด  พออ่านออกเขียนได้แล้วบ้างช่วงนั้น  ก็เริ่มมีความคิดใหม่ว่า  “ต่อไปนี้เราจะฝึกพิมพ์ก็เท่ากับเป็นการฝึกเขียนไปในตัวขณะเดียวกัน”

เอ่อมันก็ได้ผลดีสำหรับความคิดนี้  เราก็ได้ฝึกพิมพ์  สะกดไปด้วย  อ่านในใจทำความรู้จักกับตัวอักษรพยัญชนะจากเฟซบุ๊ก  และครูที่ดีชั้นยอดเยี่ยมที่คอยสอนเราไปในตัวก็คือ “ผู้แช็ตสนทนากับเรา”

เราพิมพ์ผิดก็สังเกตจากเพื่อนที่ส่งมาให้ด้วยวิธีการสนทนากันกับเรา

นี่ก็เป็นวิธีการเรียนรู้  การเขียน  การจดบันทึกในโทรศัพท์มือถือ  เชื่อเป็นอย่างยิ่งว่า ทุกคนที่กำลังอ่านอยู่นี้  เคยพิมพ์สนทนากับคนที่เรารู้จักคุ้นเคย  คนที่เรารัก  คนที่เราสื่อสารประสานงานต่างๆ  รวมไปถึงการประกอบธุรกิจกันเกือบทั้งหมด

ส่วนการเขียนบทความ  ครั้งแรกของชีวิตจริงๆ  ก็คือได้เข้าร่วมโครงการพัฒนาพระนักเขียน  ของสถาบันพัฒนาพระวิทยากร  สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม  จริยธรรม  และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ  พระศาสนา และพระมหากษัตริย์  วัดสะเกศ  และกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม 

ความทรงจำนี้ยังจำได้ว่าไปฝึกเขียนที่สุพรรณบุรี  นั่งอยู่โขดหินข้างหน้า  มีเขื่อนน้ำแสงแดดระยิบระยับพร้อมกับสายลมพัดโชยมาเย็นสบายใจ  มีนกบินไปจับคู่กันเป็นภาพที่สวยงาม

เวลาเดียวกันนั้น   ในขณะนั่งฝึกเขียน  จากพระวิทยากรท่านให้ไปฝึกเขียนมาหนึ่งเรื่องอะไรก็ได้  หนึ่งหน้าเอสี่   ตามหลักการประกอบด้วย  บทนำ  เนื้อเรื่องสาระ  ตัวอย่างประกอบ และบทสรุป

ผลปรากฏว่า   ผู้เขียนนี้คิดไม่ออก  มืดแปดด้าน  ในสมองมีแต่ความว่างเปล่า  มืดมิดปวดหัว  มือจับปากกาก็แล้ว  ตีหัวเบาๆ ก็แล้ว  จนเกือบจะร้องไห้

สรุปว่า  เรายังไม่มีความรู้มากพอ  อ่านหนังสือน้อย  ประสบการณ์ใหม่ๆ ในชีวิตมีน้อยเรื่องเล่าเลยน้อยตามไปด้วย

ในครั้งนั้นนับว่าเป็นประสบการณ์ของชีวิตแบบใหม่  เป็นการเปิดใจเรียนรู้สิ่งใหม่  ก็มีองค์ความรู้เพิ่มขึ้นใหม่อีกศาสตร์สาขาหนึ่ง

ครั้งที่สอง  ก็ได้มีโอกาสได้มาฝึกเขียนบทความกับคุณโยมมนสิกุล  โอวาทเภสัชช์  จากการแนะนำของพระอาจารย์ประสิทธิ์ ญาณัปปทีโป   นี่คือประสบการณ์การเขียนบทความครั้งที่สอง

คุณโยมมนสิกุล  มีวิธีการสอนที่ดีอีกท่านหนึ่ง  คือให้ผู้เขียนได้เขียนจากจินตนาการของตนกับองค์ความรู้ที่ตนมี   เขียนสิ่งที่ใกล้ตัว  ประวัติความเป็นของตนเองก่อน 

นี่เป็นวิธีการเปิดใจของผู้เขียน  ให้สร้างความมั่นใจ  และถูกผิดนั้นไม่ได้ว่าอะไรก็เพียงแค่แก้ไขเพิ่ม  จากประสบการณ์ของท่านก็จะแนะนำให้ตัวเราเอง

งานที่เขียนให้คุณโยมมนสิกุลคือ  “ธรรมลิขิต” เกี่ยวกับศีลห้า  ช่วงนั้นโยมแม่ของผู้เขียนท่านป่วยด้วยไปเฝ้าเยี่ยมดูแลแม่ท่าน  ก่อนนอนก็เขียนบทความลงสมุดบันทึกไว้แล้ว  ก็มาพิมพ์ลงโทรศัพท์มือถือส่งคุณโยมมนสิกุล  ต่อมาได้ลงเป็นคอลัมน์ต่อเนื่องทุกวันอังคาร ในหน้าธรรมวิจัย หนังสือพิมพ์คมชัดลึก ทุกวันอังคาร  เป็นเวลากว่า ๓ ปี  เป็นธรรมทาน

สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการเขียนบทความกับคุณโยมมนสิกุล  ทุกครั้งที่ส่งบทความให้จะได้ยินคำว่า  “ดีเยี่ยม ดีมากๆ เขียนส่งมาอีกนะ” เสมอเลย

นี่เป็นจิตวิทยาอย่างหนึ่งที่ทำให้ผู้เขียนได้มีกำลังใจที่ฝึกฝนเขียนส่งไปเรื่อยๆ  จริงๆ แล้วผู้เขียนเองก็เขียนไม่ได้เรื่องหรอก  เขียนตกบ้าง  เนื้อเรื่องไม่ไพเราะไม่มีคำสละสลวยเลย

แต่ที่โชคดีมีกัลยาณมิตรที่ดี  มีองค์ความรู้ประสบการณ์  เชี่ยวชาญในเรื่องการเขียนบทความและหนังสืออีกมากมาย

จนกระทั่งผู้เขียนมาที่สหรัฐอเมริกาไกลที่สุดของชีวิตแล้ว และยังได้เขียนบทความลงในหนังสือพิมพ์คมชัดลึก หน้าธรรมวิจัย ในหัวคอลัมน์ว่า “จาริกธรรมในอเมริกา” ต่อมาจนกระทั่งหนังสือพิมพ์ปิดตัวลง  จากนั้นก็ยังเขียนมาลงในเว็บไซต์ Manasikul.com ของคุณโยมที่สร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อเผยแผ่ธรรมะเป็นธรรมทาน  เป็นทางเลือกอีกช่องทางหนึ่งสำหรับผู้อ่านออนไลน์ที่ทำงาน  อยู่บ้าน  เดินทาง  เรียนหนังสือ ฯลฯ  ซึ่งมีชีวิตที่จะต้องท่องอินเทอร์เน็ตควบคู่ไปด้วยในทุกวันนี้ 

จากการแนะนำให้เขียนบทความหัวข้อดังกล่าวมาจนถึงทุกวันนี้ก็คือคุณโยมมนสิกุล

สุดท้าย  ขออนุโมทนากับคุณโยมมนสิกุล  ที่ได้เขียนหนังสือ “บันทึกขีดเขียน” เล่ม ๑  เป็นเรื่องราวชีวิตของนักเขียนตั้งแต่เยาว์วัย  มีวิธีอุปนิสัยของนักเขียนเป็นอย่างไร  กว่าจะประสบผลสำเร็จมาถึงจุดนี้ได้อย่างไรบ้าง

ไม่แน่เราอาจจะมีนิสัยที่คล้ายคุณโยมก็ได้  หรืออาจจะเป็นนักเขียน  นักจดบันทึกในอนาคตก็ได้  หนึ่งในนั้นกำลังรอคุณอยู่

ในหนังสือมีเนื้อหาสาระที่เติมเต็ม

ตัวปัญญาความรู้ของเรายังไม่พอ 

ยังมีภาพประกอบเปิดโลกจินตนาการ

แห่งการเรียนรู้อีกศาสตร์หนึ่ง 

ท้ายสุด  ขอคุณงามความดีที่ผู้เขียนได้สะสมมา  อุดหนุนส่งเสริมความดีของคุณโยมมนสิกุล โอวาทเภสัชช์  ให้ประสบความสำเร็จดั่งใจนึกคิดปรารถนาในครั้งนี้จงพลันๆ สำเร็จทุกประการด้วยเทอญ

พระจ๊อดส์

พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

๕ มกราคม พ.ศ.๒๕๖๔ (ค.ศ.2021)

กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” จากพระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์) สำหรับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” (เล่ม ๑)

หมายเหตุภาพวาด : “ต้องดูที่ตา”

เมื่อพระอาจารย์จ๊อดส์ เห็นภาพวาดท่านออกมา ท่านเมตตาให้กำลังใจว่า ทึ่งในความเพียรและความสามารถในการวาดภาพของโยมมากเลย

“ภาพที่โยมวาดทุกภภาพ ต้องดูที่ตานะ ตามีความรู้สึก มีชีวิต”

ผู้เขียนก็ปลื้ม และมีความพยายามในการวาดรูปต่อไป…

ด้วยสีชอล์ก มีคุณสมบัติพิเศษบางอย่างที่ทำให้เหมาะกับการวาดภาพเหมือนมาก ผู้เขียนเอง ชื่นชอบการวาดภาพเหมือนมาตั้งแต่เรียนศิลปะที่มศว ประสานมิตร ในตอนนั้น วาดรูปเพื่อนทั้งหอพักเลย สนุกกับการปาดแท่งชอล์กสีดำบนกระดาษปรู๊ฟจนคิดว่าเรียนจบมาจะวาดภาพเหมือนขาย

แต่จนบัดนี้ ผ่านไปสามสิบกว่าปีแล้วที่เรียนจบป.ตรี เอกศิลปะมา ก็ยังไม่ได้วาดรูปเหมือนขายสักภาพเลย พอมาตั้งต้นวาดใหม่ ก็เหมือนเริ่มต้นใหม่ พอวาดไปเรื่อยๆ ก็เริ่มระลึกถึงตอนเรียนศิลปะทีละเล็กทีละน้อย จนเห็นการเริ่มต้นวาดโครงร่างใบหน้า จากโครงกระดูก ตำแหน่ง ตา หู จมูก เป็นต้น แต่วาดอย่างไร ก็วาดไม่เหมือน

จนถึงขณะนี้ ผู้เขียนมีอายุ ๕๖ ปี ก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตไปอีกกี่วัน เมื่อได้วาดภาพพระอาจารย์แต่ละท่าน ก็เกิดความสงบใจ แล้วระลึกถึงคำสอนของครูบาอาจารย์ ไปจนถึงพระพุทธเจ้า เกี่ยวกับการมีสติ จดจ่อในสิ่งที่ทำจนเกิดสมาธิ แล้วเมื่อมีสมาธิ ปัญญาในการแก้ไขปัญหา หรือความคิดสร้างสรรค์ต่างๆ ก็ปรากฏ ดังที่พระอาจารย์จ๊อดส์ เมตตาถ่ายทอดวิทยายุทธ์ในการเจริญสติ รู้สึกตัวกับการวาดภาพพจนเกิดสมาธิ แล้วปัญญาจะเกิดตามมา และปัญญานี้ ไม่เพียงเป็นปัญญาในการวาดภาพเท่านั้น หากเป็นปัญญาที่ทำให้เห็นตามความเป็นจริงด้วย ว่า อะไรๆ ก็ไม่เที่ยง ถ้าไปยึดมันเข้าก็ทุกข์เอาทันที และอะไรที่เป็นทุกข์ หรือเป็นสุขนั้น ไม่ใช่ของจริง ไม่ใช่ความจริง มันคือความคิดหลอกเราทั้งนั้น แท้จริงแล้ว เราไม่ได้เป็นอะไรเลย ในความไม่เป็นอะไรเลย เราจำเป็นอย่างมากที่ต้องมีสติ เพราะสติ จะทำให้เรามองเห็นว่ามันไม่มีอะไร มันเป็นธรรมดา เป็นธรรมชาติของมันอย่างนั้นเอง

แต่ทั้งหมดนี้ ท่านว่า ต้องมองเห็นด้วยตนเองนะ ไม่ใช่การเห็นของคนอื่น ท่านจึงแนะนำให้วาดภาพพระพุทธเจ้า และภาพครูบาอาจารย์ที่ผู้เขียนได้กราบนมัสการ และได้สนทนาธรรม ตลอดจนไปปฏิบัติธรรมกับครูบาอาจารย์ท่านต่างๆ ให้เขียนภาพแต่ละท่านออกมา แล้วดูความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจว่า เป็นอย่างไร….

The post กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” จากพระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์) สำหรับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” (เล่ม ๑) appeared first on Manasikul Online.

กว่า “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ จะปรากฎออกมาเป็นรูปเล่ม ผู้เขียนก็มีเรื่องเล่าเต็มไปหมด ระหว่างทาง จริงๆ แล้ว เราทุกคนต่างเป็นนักเขียนด้วยกันทั้งนั้น เพียงแต่ เราอาจไม่ได้เขียนบนกระดาษ หรือเขียนบนโซเชียลมีเดีย แต่เราก็เขียนประทับไว้ในจิตกันทุกขณะ ทุกลมหายใจเข้าออกเลยก็ว่าได้ แล้วเราเขียนกันทางไหนล่ะ ก็เขียนกันทางความคิดไง

ความคิดของเรา เกิดจากการเขียนของตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ เมื่อจรดใจลงบนรูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัสต่างๆ นานา เรื่องราวต่างๆ ก็เกิดขึ้นมากมายบนกระดาษแห่งจิตที่มองไม่เห็นด้วยตา ภาษาพระท่านเรียกว่า “การปรุงแต่ง”

หรือ การกระทบของอายตนะภายใน กับ อายตนะภายนอก แล้วเกิดปิ๊งแวบขึ้นมา คราวนี้ก็อยู่ที่ว่า ใจเราจะปรุงแต่งไปอย่างไรก็อยู่ที่สติและปัญญาของเราแล้วล่ะ

“ใจ” จึงเป็นสิ่งที่ต้องฝึก เรามาฝึกให้คิดดี เขียนดี และทำดีกันเถอะ เพราะชีวิตนี้น้อยนัก เดี๋ยวก็จากโลกนี้กันไปแล้ว…อย่ารอช้าที่จะทำความดีทุกลมหายใจเข้าออก

วันที่ผู้เขียนได้พบกับ พระอาจารย์วิสัชนา วรปญฺโญ (พ.วิสัชนา) เมื่อหลายปีก่อนที่ศาลาหลวงพ่อโชคดี วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร คือวันที่ได้รับเชิญจากท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ในขณะนั้น ให้ไปช่วยถวายความรู้แด่พระภิกษุสงฆ์ทั่วประเทศ ๒๐ กว่ารูป เกี่ยวกับเรื่องเทคนิคการเขียนบทความ โดยมีพระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปที โป ในขณะนั้น เป็นผู้ดูแลโครงการพัฒนาศักยภาพพระสงฆ์ด้านการเขียน (โครงการพระนักเขียน) ในช่วงครึ่งวันของวันที่ ๒๔ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๐ ซึ่งจัดในนามของสถาบันพัฒนาพระวิทยากร ร่วมกับ กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ภายใต้สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์

เป็นโอกาสที่ดีมากในชีวิตของผู้เขียนที่ได้ไปร่วมแบ่งปันความรู้ที่มีมากว่าสามสิบปีในการทำงานอยู่แวดวงสื่อสารมวลชนถวายแด่พระภิกษุสงฆ์

ในครั้งนั้น ผู้เขียนซึ่งไม่ถนัดพูด ก็กราบเรียนพระมหาประสิทธิ์ไปว่า จะทำอย่างไรดี “โยมไม่ถนัดพูดหน้าชั้น แต่ถนัดเขียนมากกว่าค่ะ พระอาจารย์”

พระมหาประสิทธิ์ ก็เลยให้ผู้เขียน ช่วยอ่านบทความที่พระเขียน แล้วแนะนำแต่ละบทความเลย ว่าควรจะปรับปรุง แก้ไข หรือ ดีแล้ว จะเขียนให้ดียิ่งขึ้นได้อย่างไร

หลังจากช่วงเวลาอันมีค่ายิ่งผ่านไป ผู้เขียนมารำลึกถึงทำให้เกิดปีติยิ่งนักที่ในครั้งหนึ่งได้มีโอกาสถวายความรู้ด้านการเขียนแด่พระภิกษุสงฆ์ ตอนนั้น คุณแม่ของผู้เขียนยังมีชีวิตอยู่

คุณแม่บอกกับผู้เขียนว่า

เป็นบุญอย่างสูงสุดในชีวิตของลูกเลยนะ

ที่ได้ไปถวายความรู้

เกี่ยวกับการเขียนแด่พระสงฆ์

วิชาการเขียน จริงๆ แล้ว ผู้เขียนเรียนจากแม่เป็นหลักเลยตั้งแต่อยู่อนุบาล ๑ ไม่ยอมขึ้นชั้นอนุบาล ๒ เป็นเวลา ๔-๕ ปีที่เรียนกับแม่

ในเล่ม “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ ที่จะปรากฏโฉมออกมา ผู้เขียนก็เล่าบันทึกช่วงนี้ไว้ด้วยค่ะ และการได้ถวายความรู้แด่พระสงฆ์ในครั้งนั้น ถือว่าเป็นของขวัญอันมีค่าประมาณมิได้ในชีวิต เพราะมากกว่าการถวายความรู้ทางโลกเกี่ยวกับเทคนิคการเขียนที่ผู้เขียนกราบถวาย ผู้เขียนกลับได้รับพลังจากพระอาจารย์ทั่วประเทศในขณะนั้น ที่เมตตาเขียนบทความอันทรงพลังที่กลั่นออกมาจากการภาวนาและประสบการณ์ของท่านเกี่ยวกับการที่พระสงฆ์แต่ละรูป มีบทบาทในการช่วยเหลือชุมชน ช่วยเหลือชาวบ้านในท้องถิ่นต่างๆ แล้วเล่าออกมาเป็นตัวหนังสืออย่างอ่อนน้อมถ่อมตนและงดงามยิ่ง

เมื่อย้อนรำลึกไปในเช้าวันนั้น ๒๔ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๐ ระหว่างการเดินอยู่ในวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร เพื่อไปศาลาหลวงพ่อโชคดี ก็ได้พบกับ พระอาจารย์ วิสัชนา วรปญฺโญ (พ. วิสัชนา) ตอนนั้นยังไม่รู้จักท่าน และในวันนั้นหอบหนังสือ “แม่ พลังใจเปลี่ยนชีวิต ” เตรียมไปถวายพระสงฆ์ที่มาร่วมโครงการด้วย เมื่อได้พบท่าน จึงขอถวายท่าน และท่านยังขอลายเซ็นด้วย

แม้ผู้เขียนมิได้เป็นนักเขียนที่โด่งดัง แต่ก็มีอาชีพเขียนหนังสือยังชีพ เลี้ยงพ่อแม่มาตลอดชีวิต ก็เป็นที่ภาคภูมิใจมากที่มีพระอาจารย์ขอลายเซ็น

และเมื่อผู้เขียนเริ่มรวบรวมต้นฉบับใกล้เสร็จเรียบร้อย พระอาจารย์วิสัชนาก็เมตตาเข้ามาให้กำลังใจใน facebook ของผู้เขียน ทำให้ผู้เขียนในช่วงเวลานั้น กำลังท้อก็ฮึดขึ้นมาใหม่ ด้วยพลังใจจากท่านอีกหนึ่งแรง ผู้เขียนจึงขอให้ท่านเขียนคำนิยมให้ ซึ่งท่านก็เมตตาเขียนให้ด้วยความกรุณาและมุทิตาอย่างยิ่ง

ผู้เขียนจึงขอกราบขอบพระคุณ กราบนมัสการแทบเท้าท่านผ่านมาทางนี้อีกทางหนึ่ง และขอวาดรูปท่านประกอบคำนิยม บันทึกไว้ในหนังสือเล่มนี้ด้วย เมื่อท่านเห็นภาพวาดลายเส้น ท่านก็ยังเมตตาให้กำลังใจผู้เขียน ซึ่งเป็นผู้วาดรูปว่า “วาดได้น่าเอ็นดู ” ก็เลยได้แรงบันดาลใจที่จะทำหนังสืออีกเล่มหนึ่ง ต่อจาก “บันทึกฝึกขีดเขียน” ก็คือ “บันทึกฝึกวาดรูป (ไม่) เหมือนกันเถอะ ”

และในช่วงเวลาที่รอหนังสือเสร็จเรียบร้อย ก็เลยขอนำคำนิยมจากพระอาจารย์ วิสัชนา วรปญฺโญ (พ. วิสัชนา) มาแบ่งปันกันอ่านค่ะ

คำนิยม 

พระอาจารย์ วิสัชนา วรปญฺโญ (พ. วิสัชนา)

จุดเริ่มต้นของนักเขียนที่ดี  สิ่งหนึ่งที่พึงกระทำคือ  อย่าไปสนใจเสียงของคนอื่นมากเกินไปจนลืมฟังเสียงหัวใจของตัวเอง 

ถ้าหากเป็นเสียงที่คอยส่งเสริมให้พลังให้แนวคิดสร้างสรรค์  ควรจะรับฟังเพื่อให้เกิดองค์ความรู้ใหม่ๆ  แล้วนำมาประยุกต์ใช้กับงานเขียน  แต่อีกมุมหนึ่งเสียงคนอื่นก็ใช่ว่าจะดีเสมอไป  บางครั้งอาจทำให้เกิดความวุ่นวาย  สับสน  ท้อแท้ จนกระทั่งกลายเป็นขยะในสมอง  ขัดขวางไอเดียใหม่ๆ โดยไม่รู้ตัว  คงเปรียบเหมือนกำแพงอันแข็งแกร่งที่คอยกำจัดความแหลมคมปลายปากกาของเราไม่ให้แทงทะลุไปสู่ความสำเร็จดั่งที่ใจปรารถนาเอาไว้

เพราะฉะนั้น  ควรหันกลับมาอยู่กับตัวเอง  อยู่กับลมหายใจเข้าออกอย่างมีสติ  ฟังเสียงลึกๆ ของหัวใจที่กำลังเต้นอยู่  หากเปิดใจรับฟังจริงๆ  ก็จะได้ยินเสียง  ซึ่งเป็นเสียงมาจากหัวใจจริงๆ ว่า  สิ่งที่ปรารถนาอย่างแรงกล้าเก็บซ่อนอยู่ภายในมาแสนนานนั้นคืออะไรกันแน่  แล้วถามใจตัวเองดูว่า  พร้อมหรือยังที่จะนำสิ่งนั้นออกมาสู่ภายนอกให้ชาวโลกได้ประจักษ์

หากสิ่งที่ปรารถนานั้นคือ  การเขียน  ก็จงเขียนอักษรออกมาด้วยความสวยงามอย่างบรรจง  ประณีต  เสริมด้วยทักษะความแหลมคมทางปัญญาอย่างมีชั้นเชิง  ใครจะรู้ว่าสิ่งที่สาธยายอักษรลงบนพื้นผิวกระดาษอาจจะกลายเป็นผลงานชิ้นเอกก็ได้  สิ่งนี้อาจเป็นเหตุผลเพียงหนึ่งเดียวของคำว่า “การเขียนอย่างมีศิลปะ”

การเขียนอักษร  หรือการเขียนรูป  ต่างก็เป็นงานศิลปะที่สวยงามเสมอ  เนื่องจากว่า นักเขียนหรือศิลปิน  มักจะใส่เนื้อหาสาระ  ปรัชญาชีวิต  แนวคิดที่ลึกซึ่งแอบซ่อนไว้  งานในลักษณะอย่างนี้ยิ่งเก่าแก่ยิ่งทรงคุณค่าขึ้นเรื่อยๆ

เกิดมาเป็นมนุษย์ทั้งทีต้องมีงานเขียนดีๆ สักเล่มฝากไว้ในโลก  เก็บไว้เป็นของขวัญให้เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน  จากรุ่นสู่รุ่นได้อ่าน  ได้เข้าใจความรู้สึกนึกคิด  จนกระทั่งได้สัมผัสสิ่งมหัศจรรย์ที่มีอยู่ในห้วงจักรวาลจิตใจของเรา  ที่ได้กลั่นกรองออกมาแล้วเป็นอักษรศาสตร์โดยมีความสวยงามอย่างวิจิตรพิสดาร

พระอาจารย์ วิสัชนา วรปญฺโญ (พ. วิสัชนา)

การอ่าน  จึงไม่ใช่เรื่องของการหลงยุคหลงสมัย  แต่ทว่าการอ่านทำให้เกิดปัญญาอย่างชาญฉลาด  ทำให้มีพัฒนาการศักยภาพ  จินตนาการไปแสนไกล  และเข้าใจหลายยุคหลายสมัยอย่างแจ่มแจ้ง  รวมทั้งได้เรียนรู้จากอดีตที่มีวิวัฒนาการต่างๆ ของมนุษย์  สัตว์  ธรรมชาติ สังคม  สงคราม  สันติ  จนกระทั่งสามารถนำเอาองค์ความรู้นั้นมาประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์ในปัจจุบันได้จริงๆ 

นอกจากนี้  ยังนำไปจัดการเรื่องราวต่างๆ ทั้งที่เป็นปัญหา  หรือแม้แต่เป็นปัญญาประดิษฐ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอีกมากมาย 

เพราะฉะนั้น การอ่าน จึงทำให้มีความรอบรู้เรื่องราวต่างๆ ได้อย่างกว้างขวาง  ลึกซึ้ง และมีความคิดที่ทันสมัยมากกว่าคนทั่วไปตั้งหลายเท่าตัว

หนังสือเล่มนี้  มีเรื่องราวและภาพประกอบ  อ่านแล้วเข้าใจง่าย  ขนาดกะทัดรัดน่ารักๆ แต่ทว่าทรงพลัง  เป็นแสงสว่างในยามราตรีส่องทางให้นักเขียนรุ่นใหม่ได้เดินไปสู่เส้นทางแห่งการเป็นนักเขียนที่ดี  จนกระทั่งอาจจะกลายเป็นนักเขียนชั้นยอดในวันข้างหน้าได้ 

ขอให้หนังสือเล่มนี้เป็นเหมือนเพื่อนร่วมทางที่ค่อยชี้แนะแนวทางไปสู่เป้าหมายดั่งที่ใจปรารถนาเอาไว้ทุกประการ

ขออนุโมทนากับคุณโยม มนสิกุล โอวาทเภสัชช์  ที่แบ่งปันประสบการณ์รังสรรค์ปัญญาออกมาเป็นตัวหนังสือ  พร้อมด้วยรูปภาพผสมผสานกันงดงามได้อย่างลงตัว  และทรงคุณค่าต่อการเรียนรู้ยิ่งนัก  หนังสือเล่มนี้เปรียบเหมือนไฟที่ได้จุดชนวนแห่งความคิด  และพุ่งกระจายไปทั่วสารทิศ  ปัญญาที่เกิดจากการอ่าน  เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดการเขียน  ขอให้แสงสว่างแห่งปัญญานั้นได้เจิดจรัสส่องประกายอย่างนี้ไปตราบนานนิรันดร์กาล  เทอญ

                                                     พระอาจารย์วิสัชนา วรปญฺโญ (พ.วิสัชนา)

กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” จากพระอาจารย์ วิสัชนา วรปญฺโญ (พ. วิสัชนา) สำหรับหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ โดย มนสิกุล

The post กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” จากพระอาจารย์ วิสัชนา วรปญฺโญ (พ. วิสัชนา) สำหรับหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ appeared first on Manasikul Online.

ตอนที่ต้นฉบับหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน” รวบรวมออกมาได้ ๑๐ บทเล็กๆ ประมาณปลายปี ๒๕๖๓ (เขียนซะดูเหมือนนานเลย จริงๆ แล้วเพิ่งผ่านมาห้าหกเดือนเอง) ผู้เขียนก็นึกถึงคุณศรันย์ ไมตรีเวช เจ้าของนามปากกา “ดังตฤณ” ขึ้นมาในช่วงเวลาหนึ่ง เป็นเพราะชื่นชอบงานเขียนของคุณดังตฤณมานาน ตั้งแต่เขียนเรื่อง “ทางนฤพาน” เป็นเล่มแรกๆ ลงในเว็บไซต์พันทิป pantip.com แล้วรวมเล่มแจกฟรีก่อน โดยเพื่อนๆ ของคุณดังตฤณที่อ่านแล้วอินจนออกบวชไปหลายคนในตอนนั้น

“ทางนฤพาน” เป็นนวนิยายเล่มหนาหลายร้อยหน้า ตอนนั้น เพื่อนสมัยอนุบาลนำมาให้อ่าน อ่านแล้ววางไม่ลง สนุกมาก ภาษาน่าตื่นเต้น เนื้อหาชวนติดตามตลอดทุกตัวอักษร ไม่น่าเชื่อว่า ผู้เขียนอายุเพียงยี่สิบกว่าเท่านั้น

และในหนังสือ “ทางนฤพาน” ก็มีอีเมลของคุณดังตฤณอยู่ด้วย ตอนอ่านแต่ละบท จึงไม่รอช้า เขียนอีเมลไปถามผู้เขียนทุกบทเลยก็ว่าได้ เช่น พล็อตเรื่องดีมากๆ ค่ะ ได้แรงบันดาลใจจากใครบ้างเอ่ย ชอบอ่านหนังสือของใครคะ เคยปฏิบัติธรรมที่ไหนมาก่อน ฯลฯ ถามแบบไม่ยั้ง ไม่ค่อยเกรงใจนักเขียนเท่าไร

พอถามไปคุณดังตฤณก็ตอบกลับมาทุกครั้ง หลังจากอ่าน “ทางนฤพาน” จบก็เลยนัดสัมภาษณ์คุณดังตฤณ เป็นคนแรก เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน (ถ้าจำไม่ผิด) ลงในนิตยสารเนชั่นสุดสัปดาห์ นั่นอาจจะเป็นจุดเริ่มแรกของการเปิดตัว คุณศรันย์ ไมตรีเวช เจ้าของนามปากกา “ดังตฤณ”

“ตฤณ” มีความหมายว่า “หญ้า”

“ดังตฤณ” จึงมีความหมายว่า “เหมือนหญ้า” หรือ เสมอกันกับหญ้าสักต้นหนึ่ง

มาอ่านคำนิยมจากคุณดังตฤณ ที่เมตตาเขียนให้ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ กันดีกว่าค่ะ ยิ่งอ่าน ยิ่งทำให้ผู้เขียนมีพลังในการเดินเดี่ยวอยู่บนเส้นทางไปสู่ความพ้นทุกข์ โดยยังมีเส้นทางของอาชีพนักเขียนหล่อเลี้ยงอยู่เพื่อให้จุดหมายปลายทางเป็นไปได้ แม้ไม่โด่งดัง แต่ก็เชื่อว่า จะต้องมีใครสักคนหลงรักหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน” และอยากจะเขียนหนังสือต่อไป แม้ไม่เป็นอาชีพค่ะ

คำนิยมจากดังตฤณ

โรอัลด์ ดาห์ล กับ สตีเฟน คิง เหมือนกันอยู่สองข้อ หนึ่ง คือ เป็นนักเขียนดังที่ใครต่อใครถามเสมอว่า เขาเขียนเทพๆ ขนาดนั้นได้อย่างไร

 และสอง คือ พวกเขาไม่สอนเขียน แต่เล่ารายละเอียดชีวิตของตนเองตั้งแต่วัยเด็ก เพื่อให้คนอ่านเกิดความเข้าใจที่มาที่ไปว่า วิธีคิด วิธีเขียนของพวกเขา ตั้งฐานมาจากรสชาติประสบการณ์แบบไหน ชีวิตของพวกเขา ‘สอน’ ให้เขาเขียนอะไรออกมา

ผมเองเป็นนักเขียน แล้วก็เคยคิดๆ อยู่เหมือนกันว่า  อยากถ่ายทอดให้คนร่วมสมัยได้รู้ว่า การเขียนเป็น  การเขียนให้น่าอ่าน  ต้องทำอย่างไร  เช่น ผมเคยถึงขั้นบอกเลยว่า ถ้าไม่มีสมุดพกติดตัว หรือสมัยนี้ไม่รู้วิธีใช้แอพมือถือไว้จดไอเดียในหัวที่อาจผุดขึ้นปุบปับในห้องส้วม  คุณก็ลืมไปได้เลย  อย่าหวังเลยว่าจะเป็นนักเขียน  เพราะคำดีๆ วลีเด็ดๆ มักไม่เกิดขึ้นตอนคุณเค้นคิดที่โต๊ะทำงาน  แต่มักเกิดตอนคุณปล่อยใจสบายๆ อยู่กับชีวิต และให้ชีวิตบอกคุณเองว่า  โลกเป็นอย่างนี้  จะมีวิธีมองอย่างไรให้ตาสว่าง หรือมีแก่ใจอยู่ต่อแบบมีเป้าหมายท้าทาย น่าสนุก

แต่การจดบันทึกสั้นหรือไอเดียดีๆ เป็นแค่จุดเริ่มต้น  ยังมีอะไรมากกว่านั้นเยอะ เอาเป็นว่า  กว่าที่คนคนหนึ่งจะเขียนหนังสือเป็น  ชีวิตนักเขียนคือชีวิตที่คุณต้องผจญภัยในป่าแห่งความคิด  ถ้าคุณออกจากป่าไม่ได้  จะไม่มีใครติดใจงานของคุณ  เพราะทุกคนที่อยากอ่านงานของคุณ  ลึกๆ แล้วเขาก็อยากออกจากป่ารกในหัวของตัวเองกันนั่นแหละ  หากตัวหนังสือของคุณพาเขาออกจากป่าได้  หนังสือของคุณถึงจะเป็นที่ต้องการได้

ถ้าคุณประทับใจงานเขียนของใคร แล้วอยากรู้ว่าเขาเขียนได้ยังไง ทางที่ง่ายที่สุดคือคุณควรทราบรายละเอียดเกี่ยวกับชีวิต  อันเป็นทางมาของวิธีคิดแบบเขา

ดังตฤณ

คุณมนมีความทรงจำในวัยเด็กที่แจ่มชัด  แค่อ่านไม่กี่หน้า ก็เหนี่ยวให้ผมนึกถึงรายละเอียดชีวิตตัวเองในวัยเด็กขึ้นมาเช่นกัน  ซึ่งนั่นเท่ากับว่า หนังสือเล่มนี้จะประกาย เป็นข้อแนะนำที่ถูกทิศแก่คนอยากเป็นนักเขียนอื่นๆ เช่นกัน

จำไว้ หากคุณอยากเป็นนักเขียน  คุณต้องทบทวนความเป็นมาของชีวิตตัวเองจนกล้าเขียนสิ่งที่ชีวิตตัวเอง ‘ขอให้เขียน’

ดังตฤณ

น่าดีใจที่หนังสือเล่มนี้สรุปลงด้วยแสงสว่างทางใจ  ที่ผู้เขียนได้รับจากพระศาสดา  ภาพประกอบที่น่ารักตลอดเล่ม  เหนี่ยวนำให้นึกถึงวันคืนที่เรียบง่ายในชั้นเรียน  เหมือนจะช่วยให้คนอ่านรีเซ็ตจิตวิญญาณ  กลับไปพร้อมเรียนรู้วิธีขีดเขียนกันใหม่  ให้ออกมาจากข้างในที่สดใสแบบวัยเยาว์ของตัวเองกัน!

ดังตฤณ มกราคม ๖๔

คำนิยมจาก “ดังตฤณ” สำหรับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑

หมายเหตุ : ภาพไม่เหมือนคุณดังตฤณ ได้รับแรงบันดาลใจภาพหนึ่งซึ่งเป็นภาพคุณดังตฤณยืนยิ้มถือหนังสืออย่างมีความสุข ก็เลยปาดสีชอล์กลงบนกระดาษปรู๊ฟ เพียงไม่กี่นาทีก็ออกมาเป็นภาพนี้ แม้ไม่เหมือน แต่ในความรู้สึกคือ ใช่ ก็โอเคละ

และในหนังสือเล่มนี้ ไม่เพียงมีเทคนิคง่ายๆ ในการเล่าเรื่อง ยังมีเทคนิคสร้างแรงบันดาลใจให้เรามาวาดภาพกันด้วยค่ะ วาดด้วยอุปกรณ์ที่เรามีอยู่ ไม่ว่าจะเป็นดินสอ ปากกา สีเทียน สีไม้ สีน้ำ สีที่คั้นจากดอกไม้ในธรรมชาติ หรือฝ่ามือของเราเอง ก็ลองวาดออกมา และหัดทำพู่กันจากธรรมชาติจากสิ่งที่อยู่รอบตัวก็เยี่ยมไปเลยค่ะ

The post กว่าจะมาเป็น “คำนิยมจากดังตฤณ” สำหรับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ appeared first on Manasikul Online.

“เพราะทุกอย่างมีคุณค่า ทุกอักษรา ทุกการสื่อสาร คือลายเซ็นของเราเอง ไม่ว่าเราจะคิด พูด กระทำสิ่งใด หรือเขียนอะไรๆ ไว้ที่ไหน ที่นั่น มีพลังงานของเราปรากฏเสมอ อยู่ที่เราแล้วล่ะ ว่าจะปลดปล่อยพลังแห่งความสร้างสรรค์ออกมาอย่างไรในทุกพื้นที่…”

“บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่มนี้ ไม่เพียงบอกเราในเรื่องเทคนิคการเขียน ซึ่งทุกคนมีอยู่แล้ว และเขียนเก่งกว่าผู้เขียนอีก แต่บันทึกฝึกขีดเขียน จะชวนเรากลับไปค้นหาขุมพลังสร้างสรรค์ในตัวเรา ที่อาจหลงลืมไป และนั่น อาจเป็นอะไรก็ได้ ที่เราเคยใฝ่ฝันไว้ว่าจะทำ หากทว่า อะไรเล่าที่บดบังไว้ และทำให้เรามองไม่เห็น บันทึกเล่มนี้ จะเป็นประดุจเด็กน้อยในตัวเรา ที่จะจูงมือเราไปหาตัวเราที่เราอาจละเลย หลงลืม และทิ้งเขาไว้ในมุมมืด แล้วพาเขาออกมาสูดอากาศสดชื่น และเดินไปพร้อมๆ กับตัวตนของเราในวันนี้…

และกว่าหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน เล่ม ๑ ” นี้จะคลอดออกมา ก็มีเรื่องเล่ามากมาย ก่อนที่จะเป็นรูปเล่ม ทั้งช่วงเวลาที่หายไป กับความตายและความพลัดพรากของคนที่ผู้เขียนรักดั่งดวงใจมาเยือน ต้องเว้นวรรคชีวิตไปปฏิบัติธรรมในวัดกว่าสี่เดือน กลับออกมาก็ยังรู้สึกงงๆ กับชีวิต ที่พบกับความสูญเสียซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ในช่วงเวลาสามสี่ปีที่ผ่านมา แต่ชีวิตก็ต้องเดินไปข้างหน้ากับการทำงานที่เรารัก เพื่อยังชีพ และบันทึกความทรงจำดีๆ ไว้เรียนรู้ บ่มเพาะ ฝึกตน บนหนทางสู่การดับทุกทุกข์โดยสิ้นเชิง

ทุกอย่างในชีวิตคือความสืบเนื่อง

“เพราะสิ่งนี้มี สิ่งนี้จึงมี”

(พุทธพจน์)

อาจารย์ประสิทธิ์ แก้วศรี เป็นหนึ่งในครูบาอาจารย์ที่ผู้เขียนศรัทธา นับเนื่องมาแต่ท่านเป็นพระสงฆ์ พระมหาประสิทธิ์  ญาณปฺปทีโป เป็นพระวิทยากร เป็นพระอาจารย์ในกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ที่ร่วมงานเผยแผ่พระพุทธศาสนากับสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ โดยมีท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศในขณะนั้น เป็นผู้สนับสนุนให้กำลังใจในการทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาเชิงรุกมีความเป็นไปได้ และเป็นจริง

พระมหาประสิทธิ์ มีความสามารถในการจัดอบรมค่ายธรรมะสำหรับเด็ก เยาวชน คนหนุ่มสาว ไปจนถึงคนชราและงานสังคมสงเคราะห์ในยามที่ภัยพิบัติทางธรรมชาติมาเยือน ออกเยี่ยมเยียนผู้ป่วยติดเตียง และยังเป็นพระที่สร้างพระนักเขียนขึ้นเพื่อเผยแผ่ธรรมให้นำสมัย อีกทั้งยังเมตตาเขียนบทความลงในคอลัมน์ “โชคดีที่มีพระ” เป็นธรรมทานให้กับนสพ.คมชัดลึก หน้าพระไตรสรณคมน์ ทุกวันพฤหัสบดี ที่ผู้เขียนในตอนนั้นดูแลอยู่หลายปี ตลอดจนเป็นโค้ชปิดทองหลังพระให้ใครต่อใครเติบโตบนหนทางของตนเอง กระทั่งท่านลาสิกขามาเป็นอาจารย์และทำงานหลายอย่างในปัจจุบัน “บันทึกฝึกขีดเขียน เล่ม ๑ ” นี้ ก็ยังไม่เสร็จออกมาสักที

ก็เลยขอนำคำนิยมที่ท่านเขียนให้มาแบ่งปันกันอ่าน เป็นการให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ในวันที่เรามีสื่ออิสระมากมายจนล้นโลก ล้นใจ และเราต่างก็ทำหน้าที่เป็นสื่ออย่างรู้ตัวและไม่รู้ตัว กันแล้ว หากเรายังพอมีพื้นที่เล็กๆ ว่างๆ ในหัวใจก็ขอให้ “บันทึกฝึกขีดเขียน” อยู่ตรงนั้นสักเล่มหนึ่งได้ไหม…

คำนิยม “บันทึกฝึกขีดเขียน” (เล่ม ๑) โดย อาจารย์ประสิทธิ์  แก้วศรี                                                                   

“ง่าย  งาม  ใช้ได้จริง” เป็นคำสรุปจากที่ผมได้อ่านต้นฉบับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ ของพี่มนสิกุล โอวาทเภสัชช์  ที่กลั่นเอาประสบการณ์และให้เทคนิคการเรียนที่ “ง่าย” สำหรับนักอยากเขียน  หรือนักเขียนมือใหม่ ซึ่งหลายคนคงจะเคยได้รับคำแนะนำว่า เริ่มต้นด้วยการเขียนบันทึกสิ!

 ผมเองก็เริ่มแบบนั้น  ผ่านไปได้สักพักก็เหมือนวนในอ่าง  ไม่อาจะสร้างงานเขียนได้จริง นั่นเพราะเราขาดคนแนะนำว่า จริงๆ แล้ว การเขียนบันทึกให้น่าสนใจและใช้ในการพัฒนางานเขียนนั้น ควรเป็นอย่างไร

“ง่าย”  เล่มนี้จะช่วยให้ผู้อ่านได้ไอเดียง่ายๆ ที่ใช้ในการฝึกเขียน เพราะเป็นบันทึกสั้นๆ แต่กลั่นกรองด้วยเทคนิคของคนที่มีประสบการณ์ ได้ให้แนวทางที่ง่ายใช้ได้จริง  เป็นทั้งคำชี้แนะ และเป็นตัวอย่างให้เห็นเลยว่า เขียนง่ายๆ  แต่แก่นนั้น “งดงาม”  เราจึงได้ทั้งความรู้ด้านการเขียน และสัมผัสความรู้สึกจากเกร็ดบันทึกที่ซ่อนสาระเอาไว้อย่างน่าสนใจ

สำหรับใครที่กำลังเริ่มต้นฝึกเขียน  เล่มนี้จะให้แนวทางที่ “ใช้ได้จริง”  ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเพื่อนร่วมทางในเส้นทางนักเขียนที่หลายๆ คนใฝ่ฝันว่าสักวันอยากจะมีหนังสือเป็นของตนเองสักเล่ม  ในยุคที่เทคโนโลยีก้าวไกล  แต่อย่างไรคนเราก็ขาดการอ่านไปไม่ได้  เพราะการอ่านคือเครื่องมือในการผดุงอารยธรรมของมนุษย์ ให้คงอยู่และรุ่งเรืองต่อไป

ขอบคุณ พี่มนสิกุล โอวาทเภสัชช์  ที่ให้มีส่วนร่วมในงานชิ้นนี้ ซึ่งจะเป็นหนึ่งในประกายไฟให้กับนักเขียนรุ่นใหม่ได้แรงบันดาลใจ ในการสร้างสรรค์ผลงานออกมาให้การอ่านได้สานต่ออารยะวิถีที่ดีงามสืบไป

                                                                           ประสิทธิ์  แก้วศรี

กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” หนังสือ”บันทึกฝึกขีดเขียน (เล่ม ๑)” จากอาจารย์ประสิทธิ์ แก้วศรี

เกี่ยวกับ “ภาพไม่เหมือน” อาจารย์ประสิทธิ์ แก้วศรี ผู้เขียนได้รับแรงบันดาลใจจากภาพถ่ายอาจารย์ ใน facebook ก็เลยขออนุญาตอาจารย์วาดเป็นลายเส้นขึ้นมาประกอบ “คำนิยม” ที่ท่านเมตตาเขียนให้ เพื่อให้หนังสือเล่มนี้ ไม่เพียงเล่าเรื่องการเดินทางของตัวหนังสืออย่างมีมีชีวิตและมีลมหายใจเท่านั้น หากภาพแต่ละภาพ ยังมีความหมายในการสร้างแรงบันดาลใจให้ผู้เขียนและผู้อ่านด้วยว่า ทุกสิ่งทุกอย่างสามารถนำมาเป็นเครื่องมือในการสื่อสารได้ ไม่เพียงตัวหนังสือ หรือภาพวาดเท่านั้น และหนังสือเล่มนี้ จะชวนท่านผู้อ่านเก็บเกี่ยวแรงบันดาลใจรอบตัวที่นำมาเป็นเรื่องเล่าได้อย่างน่าสนใจและงดงาม…อย่างน้อย ตัวเราเอง ผู้บันทึก ก็คือผู้อ่านคนแรกที่จะได้รับพลังเต็มๆ จากเรื่องที่เราใส่ใจและเล่ามันออกมาในมุมของเราเอง และนั่น อาจทำให้เราค้นพบอะไรบางอย่างที่คาดไม่ถึง…

The post กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” หนังสือ”บันทึกฝึกขีดเขียน (เล่ม ๑)” จากอาจารย์ประสิทธิ์ แก้วศรี appeared first on Manasikul Online.

๑. ในขณะที่โลกของการอ่านเปลี่ยนไป

ฉันยังคงต้วมเตี้ยมไต่อยู่บนตัวหนังสือ

แม้จะช้าๆ แต่ก็ค้นพบว่า

การเขียนหนังสือบนกระดาษนั้น

ยังคงมีเสน่ห์ มีชีวิต

และยังคงน่าสนใจไม่น้อย สำหรับฉัน

วันนี้ ปริ๊นต้นฉบับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑

ที่เพื่อน “เก๋” จัดอาร์เวิร์คมาให้

เกือบเสร็จแล้วทั้งเล่มออกมาอ่าน

และค้นหาคำผิดที่อาจซุกซ่อนอยู่

ก็เลยถ่ายภาพ และเล่าเรื่องเล็กๆ

จากกองกระดาษ

ที่บันทึกการเดินทางของวันวานในวัยเยาว์

อันตกค้างอยู่ในลิ้นชักของหัวใจมาแบ่งปัน…

มนสิกุล

บันทึกไว้ วันพุธที่ ๒ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๖๔ แรม ๗ ค่ำ เดือน ๗

The post ๑. ในขณะที่โลกของการอ่านเปลี่ยนไป : กว่าจะมาเป็น “บันทึกฝึกขีดเขียน เล่ม ๑. appeared first on Manasikul Online.