“เพราะเราทุกคนคือคนเดียวกัน มาจากธาตุสี่ ดิน น้ำ ไฟ ลม เหมือนกัน และจะต้องกลับคืนสู่ธาตุสี่เช่นกัน” …น้อมเศียรเกล้า อาจาริยบูชา “๑๑๔ ปีชาตกาลท่านอาจารย์พุทธทาส ๒๗ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๓ ”

“หลวงพ่อได้พบกับท่านพุทธทาส

เพราะเป็นศิษย์อาจารย์มหากลั่นด้วยกัน ”

เปิดบันทึกเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ) เขียนถึงท่านพุทธทาส และ เปิดจดหมายท่านพุทธทาสเขียนถึงเจ้าประคุณสมเด็จฯ

โดย มนสิกุล โอวาทเภสัชช์

ผู้เขียนเปิดบันทึกความทรงจำเมื่อปีพ.ศ.๒๕๕๙ เมื่อครั้งที่ท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร และเลขานุการสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมและความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ ในขณะนั้น เมตตาเล่าให้ฟังถึงความผูกพันของสองพระมหาเถระที่ใครๆ หลายคนอาจไม่เคยทราบมาก่อน

จากบันทึกของเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ) ที่เขียนถึงท่านอาจารย์พุทธทาสและและจดหมายที่ท่านอาจารย์พุทธทาสเขียนถึงเจ้าประคุณสมเด็จฯ จากหนังสือ “สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) พระมหาเถระผู้เป็นประวัติศาสตร์ความทรงจำพระพุทธศาสนาโลก ” รัฐบาลจัดพิมพ์โดยเสด็จพระราชกุศล ในพิธีพระราชทานเพลิงศพ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) อดีตประธานคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช เจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส วันอาทิตย์ที่ ๙ มีนาคม พ.ศ.๒๕๕๗

และหนังสือ “ชีวิตและความคิด” สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) พระมหาเถระผู้เป็นประวัติศาสตร์ความทรงจำพระพุทธศาสนาโลก โดย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พิมพ์ในงานออกเมรุพระราชทานเพลิงศพ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถร ป.ธ.๙) ในวันอาทิตย์ที่ ๙ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๕๗ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส

เป็นอีกประวัติศาสตร์หน้าหนึ่งเล็กๆ ที่ผู้เขียนขอบันทึกไว้ในความทรงจำอันงดงาม หลังจากที่ได้พาคุณแม่ไปปฏิบัติธรรมที่ธรรมาศรมธรรมมาตา สวนโมกขพลาราม ๔ เดือน เมื่อยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา และหลังจากนั้นเราสองแม่ลูกก็ไปปฏิบัติธรรมที่ธรรมมาตาในช่วงวันล้ออายุท่านอาจารย์พุทธทาสแทบทุกปี

จนกระทั่งคุณแม่จากผู้เขียนไปเมื่อสองปีกว่ามาแล้ว และก็ยังได้ไปร่วมงานบำเพ็ญกุศลสรีระศพ พระครูใบฎีกามณเฑียร มณฺฑิโร หรือ ท่านจ้อย พระอุปัฏฐากท่านอาจารย์พุทธทาส และ และงานฌาปนกิจสรีรสังขารท่าน ในวันจันทร์ที่ ๑๑ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๖๒ ที่สวนโมกขพลาราม อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี และด้วยความที่ผู้เขียนเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์เจ้าคุณเทอด จึงได้ขออาราธนาประวัติช่วงสั้นๆ ของพระมหาเถระผู้มีบทบาทในการขับเคลื่อนธรรมจักรอย่างอาจหาญให้พระพุทธศาสนาเผยแผ่ไปทั่วโลกได้รับความเย็นใจจากพระธรรมที่พระพุทธเจ้าทรงค้นพบมากว่า ๒๖๐๐ ปี

และที่เกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานีนี้เอง ซึ่งชาวบ้านในสมัยโบราณเรียกว่า”เกาะนิพพาน” เป็นสถานที่ปลีกวิเวกสำหรับพระผู้แสวงความสันโดษ ตัดขาดจากความเกี่ยวข้องด้วยหมู่คณะ มุ่งหน้าสู่พระนิพพาน และที่นี่เองเป็นบ้านเกิดของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ) ในตระกูลโชคชัย เมื่อ ๙๒ ปีก่อน และต่อมาหลวงพ่อสมเด็จฯ ได้พบกับท่านอาจารย์พุทธทาสอย่างไร ท่านได้บันทึกไว้ตอนหนึ่งว่า

“หลวงพ่อได้พบกับท่านพุทธทาส เพราะเป็นศิษย์อาจารย์มหากลั่นด้วยกัน ก็อยู่ด้วยกันตอนเป็นเณร แต่เป็นระยะสั้นๆ ตอนนั้นเกิดทหารพันธมิตรทิ้งระเบิดกรุงเทพฯ หลวงพ่อพริ้ง อาจารย์ของหลวงพ่อท่านกลัวไม่ปลอดภัยจึงมารับไปไชยา อยู่ที่พุมเรียง และเข้าใจความรู้สึกของลูกศิษย์ว่า ตั้งใจอยากเรียนบาลี จึงนำหลวงพ่อซึ่งขณะนั้นเป็นสามเณรไปฝากไว้กับ “พระมหากลั่น ปิยทสฺสี” เพื่อเรียนบาลีศึกษาอยู่ที่พุมเรียง อำเภอไชยา จึงได้พบกับท่านพุทธทาส ท่านอยู่พุมเรียงและเป็นศิษย์ท่านมหากลั่นอยู่ก่อนแล้ว ขณะยังเป็น “พระมหาเงื่อม อินทปัญโญ” จึงนับได้ว่าเป็นศิษย์อาจารย์เดียวกัน พอเหตุการณ์ปกติ พลวงพ่อพริ้งก็มารับกลับกรุงเทพฯ แต่ก็ยังได้พบกันอยู่บ่อยครั้ง ท่านทั้งสองจึงมีความผูกพันกันตั้งแต่นั้นมา

ในประวัติท่านอาจารย์พุทธทาสช่วงนี้ บันทึกไว้ว่า ในพรรษาที่ ๕ ของพระเงื่อม อินทปัญโญ ได้เข้าไปศึกษาปริยัติธรรมต่อที่กรุงเทพฯ อีกครั้งหนึ่ง เข้าอยู่ที่วัดปทุมคงคา เพื่อศึกษาภาษาบาลี ซึ่งส่วนมากเรียนกับพระมหากลั่น ปิยทสฺสี ซึ่งเป็นคนบ้านเดียวกัน เป็นญาติกันด้วย (ต่อมาพระมหากลั่นกลับมาเปิดสอนบาลีที่วัดใหม่พุมเรียง และได้เป็นพระครูชยาภิวัฒน์ หลังจากท่านพุทธทาสภิกขุ ได้ก่อตั้งสวนโมกข์ขึ้นแล้ว) ซึ่งท่านสอนพิเศษให้ทุกคืน รวมกับพระภิกษุสามเณรอื่นอีก ๔ – ๕ รูป ปลายปี ๒๔๗๓ สอบได้เปรียญธรรม ๓ ประโยค เป็นพระมหาเงื่อม อินฺทปญฺโญ

“ต่อมา ท่านพุทธทาสมีอาวุโสมากขึ้น ท่านก็มาหาที่วัดสระเกศฯ บอกอยากได้พระไปเป็นเจ้าอาวาสวัดพระธาตุไชยา เพราะท่านแก่แล้ว แต่ขอเป็นพระวัดสระเกศฯ หลวงพ่อสมเด็จฯ บอกท่านไปว่า “ได้” แล้วท่านก็มีหนังสือมา หนังสือฉบับนั้น ท่านพุทธทาสเขียนด้วยลายมือท่านเอง ขอให้ท่านเจ้าคุณสังข์ไป เพราะเห็นว่าคุ้นเคยกับท่านพุทธทาสอยู่ก่อน เจ้าคุณสังข์ท่านก็ยอมไป และอยู่มาจนกระทั่งท่านมรณภาพ ”

ต่อมาในปี พ.ศ.๒๕๕๘ ท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ในขณะนั้น ได้ไปร่วมพิธีพระราชทานเพลิงศพท่านเจ้าคุณพระราชสุธรรมเมธี (สังข์ ภูริปญฺโญ , ปธ.๙) อดีตเจ้าคณะจังหวัดสุราษฎร์ธานี อดีตเจ้าอาวาสวัดบรมธาตุไชยา ท่านเล่าให้ฟังย้อนไปในอดีตว่า เจ้าคุณพระราชสุธรรมเมธี เคยพำนักศึกษาพระปริยัติธรรม ณ สำนักวัดสระเกศ จนสำเร็จเปรียญธรรม ๙ ประโยค และได้ช่วยเหลืองานในสำนักเป็นเอนกประการ จนดำรงตำแหน่งผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ต่อมา หลวงพ่อพุทธทาส ได้มีหนังสือมาขอตัวจากหลวงพ่อสมเด็จฯ เพื่อไปช่วยดูแลวัดบรมธาตุไชยา ซึ่งเจ้าคุณพระราชสุธรรมเมธีก็ยอมเสียสละไปตามที่เจ้าประคุณสมเด็จฯ มีหนังสือส่งตัวไป และได้บริหารงานคณะสงฆ์ด้วยความเสียสละ จนได้ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดสุราษฏร์ธานี  นับเป็นเกียรติ และนำความภาคภูมิใจมาสู่สำนักวัดสระเกศ เป็นอย่างยิ่ง

จดหมายจากสหธรรมมิก

ในปีพุทธศักราช ๒๕๑๐ ท่านเจ้าประคุณสมเด็จฯ เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์ พระเทพคุณาภรณ์ เขียนจดหมายถึงหลวงพ่อพุทธทาส เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่ พระราชชัยกวี โดยในจดหมายลงวันที่ ๑๘ มีนาคม ๒๕๑๐ สรุปความว่า พระภิกษุประสงค์ ปวโร ซึ่งในขณะนั้นจำพรรษาอยู่ที่วัดวชิราลงกรณวรารามวรวิหาร ปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา สนใจทางปฏิบัติและชอบสงบ มีความปรารถนาจะมาศึกษาที่สวนโมกขพลารามบ้าง ด้วยเคยอ่านหนังสือและฟังเกี่ยวกับสวนโมกข์มา จึงขอแนะนำและฝากฝังกับหลวงพ่อพุทธทาสตามที่เห็นสมคาร

ต่อมา  ท่านพุทธทาสมีอาวุโสมากขึ้น  ท่านก็มาหาที่วัดสระเกศฯ  บอกว่า อยากได้พระไปเป็นเจ้าอาวาสวัดพระธาตุไชยา  เพราะท่านแก่แล้ว อยากหยุดงานบริหาร อยากดูแลสวนโมกข์อย่างเดียว  แต่ขอเป็นพระวัดสระเกศฯ  จึงบอกท่านไปว่า  “ได้” 

แล้วท่านก็มีหนังสือมา  หนังสือฉบับนั้นท่านพุทธทาสเขียนด้วยลายมือท่านเอง  โดยเขียนมาขอท่านเจ้าคุณสังข์ (เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่ พระศรีธรรมเมธี ) หลวงพ่อจึงขอให้เจ้าคุณสังข์ไป เพราะเห็นว่า คุ้นเคยกับท่านพุทธทาสอยู่ก่อน  เจ้าคุณสังข์ท่านก็ยอมไป และอยู่มาจนมรณภาพ เมื่อวันที่ ๕ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๗

หลวงพ่อสมเด็จฯ เล่าว่า ตอนนั้นหลวงพ่อพุทธทาสมีหนังสือ มาขอเจ้าคุณสังข์ เห็นว่า ทางวัดสระเกศยังเงียบๆ อยู่ ท่านก็ตามมาถึงวัด คงเกรงว่า จะไม่ให้เจ้าคุณสังข์ไป หลวงพ่อสมเด็จก็บอกว่าให้ไป หลวงพ่อพุทธทาสก็บอกว่า ให้ตอบหนังสือด้วย จะได้มีหลักฐานไปยืนยันกับเจ้าคุณสังข์ หลวงพ่อสมเด็จก็จึงตอบหนังสือไป

จากนั้น พอเสร็จพิธีพระราชทานเพลิงศพท่านเจ้าคุณพระราชสุธรรมเมธี (สังข์ ภูริปญฺโญ , ปธ.๙) คณะสงฆ์วัดสระเกศ ได้เดินทางไปเยี่ยมวัดพุมเรียง อำเภอไชยา  จังหวัดสุราษฎร์ธานี  ซึ่งเป็นวัดที่หลวงพ่อพริ้งนำเจ้าประคุณสมเด็จฯ ขณะเป็นสามเณร  หลบภัยการทิ้งระเบิดช่วงสงคราม  ออกจากกรุงเทพฯ มาพำนักเรียนภาษาบาลีอยู่กับอาจารย์มหากลั่น ปิยทัสสี

  เป็นเหตุให้หลวงพ่อสมเด็จได้พบกับหลวงพ่อพุทธทาส ซึ่งเป็นศิษย์อาจารย์มหากลั่น ที่วัดพุมเรียงแห่งนี้  เพราะความเป็นศิษย์ร่วมอาจารย์จึงทำให้ท่านทั้งสองมีความผูกพันกันสืบมา แม้ช่วงที่หลวงพ่อพุทธทาสอาพาธ หลวงพ่อสมเด็จก็ไปเยี่ยมอยู่บ่อยครั้ง”

ช่วงที่หลวงพ่อสมเด็จไปพักเรียนบาลีที่พุ่มเรียง น่าจะเป็นแค่ช่วงระยะเวลาสั้นๆ  ต่อมา เมื่อเหตุการณ์ที่กรุงเทพ สงบลง หลวงพ่อพริ้งก็มารับตัวเจ้าประคุณสมเด็จฯ กลับวัดสระเกศ เช่นเดิม

คุณธรรม คือ ความกตัญญู

เป็นสิ่งที่เจ้าประคุณสมเด็จฯ ยึดถือปฏิบัติและพร่ำสอนอยู่ตลอด พระมหากลั่น หรืออาจารย์มหากลั่น เป็นหนึ่งในพระเถระที่เจ้าประคุณสมเด็จฯ รำลึกพระคุณอยู่เสมอ แม้มีโอกาสศึกษาปริยัติอยู่กับท่านไม่นานนัก แต่ด้วยวิสัยแห่งปราชญ์ทั้งหลาย ย่องยึดถือความกตัญญูเป็นที่ตั้ง ไม่ว่าน้อยหรือมาก อันเป็นเหตุนำมาซึ่งความเจริญในชีวิตทั้งคติโลกและคติธรรม เมื่อมีโอกาสเจ้าประคุณสมเด็จฯก็จะบำเพ็ญกุศลให้เสมอ…

กราบขอบพระคุณท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) เหนือเศียรเกล้า ที่เมตตาเล่าเรื่องราวแต่หนหลังให้ฟังเมื่อหลายปีก่อน เกี่ยวกับสองพระเถระนักปราชญ์ผู้มีความสำคัญในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาแห่งแผ่นดินไทยและสากลโลกที่ทำให้จิตใจมนุษย์เกิดความเมตตากรุณาต่อกันจนเกิดสันติธรรมมาจนถึงทุกวันนี้

“หลวงพ่อได้พบกับท่านพุทธทาส เพราะเป็นศิษย์อาจารย์มหากลั่นด้วยกัน ” เปิดบันทึกเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ) เขียนถึงท่านพุทธทาส โดย มนสิกุล โอวาทเภสัชช์

The post “หลวงพ่อได้พบกับท่านพุทธทาส เพราะเป็นศิษย์อาจารย์มหากลั่นด้วยกัน ” เปิดบันทึกเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ) เขียนจดหมายถึงท่านอาจารย์พุทธทาส อินทปัญโญ appeared first on Manasikul Online.

ข้าพเจ้าขอรำลึกความทรงจำในการพบท่านอาจารย์รัญจวนครั้งแรกเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเดินทางไปกราบท่านกับเพื่อนที่ทำงานสื่อสารมวลชนด้วยกัน สมัยที่ยังเป็นนักข่าวและนักเขียนอยู่ในกองบรรณาธิการ นิตยสารเนชั่นสุดสัปดาห์ ด้วยหวังว่า ท่านจะเมตตาสอนธรรมะให้ในเวลาสั้นๆ ไม่กี่วันที่พอจะมีเวลาในขณะนั้น ซึ่งเป็นฤดูหนาว (หนาวมากๆ )

ก่อนไปกราบท่านที่วัดป่าหนองไผ่ ก็ฝันถึงท่าน…

เป็นฝันที่จำได้มาจนถึงทุกวันนี้ ในฝันท่านมาหาที่หลังบ้านในสวน มีรอยยิ้มเต็มเปี่ยมใบหน้าสว่างไสว ล้อมรอบด้วยนกสีขาวบินไปมารอบๆ ตัวท่าน และท่านบอกกับข้าพเจ้าว่า หนูยังเมตตาไม่พอ …

แล้วข้าพเจ้าก็ตื่นขึ้น พร้อมกับความฝันที่ยังจำได้มาจนถึงทุกวันนี้

ตอนนั้น ก็ยังไม่เข้าใจว่าที่ท่านบอกนั้นหมายความว่าอย่างไร เพราะรู้สึกว่าตัวเองก็มีความเมตตามาก ชอบช่วยเหลือผู้คน ชอบดูแลแม่ ดูแลญาติพี่น้อง ทำงานก็อุทิศทุ่มเทให้กับงานจนแทบไม่มีเวลาเป็นของตนเองเลย แต่ก็เก็บปริศนาธรรมที่ท่านบอกไว้ในใจ

ตอนที่ได้กราบท่านก็เล่าความฝันให้ท่านฟัง …

ท่านยิ้มและว่า จะมาเรียนอะไร ถ้าเรียนธรรมะไม่ต้องมาที่นี่ ให้เรียนในตัวเอง เรียนรู้จิตใจตัวเอง และให้ไปเข้าคอร์สที่ธรรมาศรมธรรมมาตาที่ที่สวนโมกขพลาราม จังหวัดสุราษฎรณ์ธานี

ซึ่งที่นั่น ท่านอาจารย์รัญจวนและคณะท่านอาจารย์อุบาสิกาอีกหลายท่าน อาทิ ท่านอาจารย์แพทย์หญิงเสริมทรัพย์ ดำรงรัตน์ , ท่านอาจารย์จิตต์ใส ผดุงรัตน์ ,ท่านอาจารย์สมจิตรา สุริเย โดยมีท่านธรรมทาส และคุณเมตตา พานิช ช่วยกันสร้างความฝันจากดำริของท่านอาจารย์พุทธทาสให้เป็นจริงขึ้นมา และได้ช่วยกันพัฒนาหลักสูตรอย่างต่อเนื่องจนช่วยให้ลูกผู้หญิงได้คลายทุกข์ออกจากใจตนเองมากกว่า ๒๐ ปีแล้วจนถึงปัจจุบัน โดยที่ข้าพเจ้าและแม่ก็ได้มีโอกาสไปปฏิบัติธรรมสี่เดือนเมื่อสิบกว่าปีก่อน (ไว้ข้าพเจ้าจะเล่าให้ฟัง)

จากความเมตตาของท่านพุทธทาส ที่ระลึกถึงโยมแม่ผู้เป็นกำลังสำคัญในการสร้างสวนโมกขพลาราม อารามแห่งการพ้นทุกข์ มาสู่ธรรมาศรมธรรมมาตา สถานที่่สัปปายะต่อสตรีผู้ปรารถนาจะพ้นทุกข์แต่ไม่สามารถบวชเป็นภิกษุณีได้จนเป็นจริง ก่อเกิดเป็นอาศรมสำหรับสตรี จากดำริที่เป็นลายลักษณ์อักษรก่อนท่านละสังขาร เพื่อสร้างอาศรมการปฏิบัติธรรม ในโครงการนำร่องเพื่อชีวิตพรหมจรรย์ที่หมดจดและงดงามฯ เป็นเวลา ๔ เดือน สำหรับลูกผู้หญิงที่ต้องการปฏิบัติธรรมเพื่อค้นพบตนเอง ค้นพบศักยภาพของตนเองในการที่จะดับทุกข์ให้กับตนเองได้ในที่สุด ในเวลาต่อมา

ในช่วงเวลาที่อยู่ในวัดป่าหนองไผ่ ประมาณหนึ่งสัปดาห์ ท่านอาจารย์รัญจวนให้ไปพบตอนหลังอาหารเช้าทุกวัน เพื่อรายงานสภาวะธรรมที่ปรากฎในจิต และให้จดจำสิ่งที่ท่านสอนไปปฏิบัติในวันต่อๆ ไป

ข้าพเจ้าเห็นท่านทำอะไรเองทุกอย่าง ซักผ้า ตากผ้า ทุกอย่างสะอาด สว่าง สงบ ในบริเวณกุฏิของท่านที่อยู่ท้ายวัดเลยก็ว่าได้

เวลามองออกไปจากกุฏิของท่านก็จะเป็นทุ่งนากว้างใหญ่ มีมุมที่ท่านทำไว้สำหรับนั่งสมาธิและเดินจงกรมหลายจุด แล้วแต่ว่าเราจะไปปลีกวิเวกมุมไหนก็ย่อมได้ แล้วก็กลับมาพักผ่อนในอาคารเรือนนอนที่ยาวสองชั้น ซึ่งเป็นทั้งที่สวดมนต์และปฏิบัติธรรมของลูกผู้หญิงด้วย

ซึ่งปัจจุบัน บริเวณด้านหลังวัดทอดยาวออกไปใกล้ๆ กับกุฏิของท่านอาจารย์รัญจวนกำลังจะเป็นสถานปฏิบัติธรรมของลูกผู้หญิงในอนาคต

เพื่อร่วมรำลึกในพระคุณที่ท่านเมตตาดูแลอบรมธรรมะปฏิบัติแด่พุทธศาสนิกชน ทั้งชาวไทย และชาวต่างประเทศ นับเป็นคุณูปการสำคัญของท่าน ในการร่วมสืบสานต่ออายุพระพุทธศาสนา และเพื่อเสริมสร้างแรงบันดาลใจ ในการประพฤติปฏิบัติธรรมโดยมีท่านศาสตราจารย์ คุณรัญจวน อินทรกำแหง เป็นแบบอย่างที่งดงามให้อนุชนรุ่นหลังได้ก้าวตาม สู่ความสำเร็จทั้งทางโลกและทางธรรม ตามกำลังแห่งตน…

วันนี้และวันต่อๆ ไป ข้าพเจ้าขอกราบบูชาพระคุณท่านอาจารย์รัญจวนที่ช่วยให้ข้าพเจ้าค้นพบปริศนาธรรมที่ท่านให้ไว้ว่า “หนูยังมีเมตตาไม่พอ” นั้นหมายถึงอะไร

ข้าพเจ้าเข้าใจแล้วว่า…

ความเมตตาที่แท้จริงนั้น ไม่ใช่ทุ่มสุดตัวเพื่อเมตตาผู้อื่นจนเราทุกข์ หรือเมตตาผู้อื่น จนเราไม่เหลือพื้นที่สำหรับตนเองเลย เราจะต้องเมตตาตนเองก่อน เมตตาตนให้เป็นก่อน ให้อภัยตนเองให้ได้ก่อน ให้โอกาสตนเองบ้างที่จะผิด ให้โอกาสตนเองที่จะเรียนรู้ตนเอง

” ยอมรับความเป็นจริงในตัวเอง ไม่ต้องมีคำตัดสินให้กับตัวเองแล้วเฝ้าแต่ตำหนิตัวเอง ดูแลตนเองบ้างในเรื่องกายภาพ ความเป็นอยู่ อาชีพการงาน ไม่ให้เบียดเบียนตนเองมากเกินไป ทั้งหมดก็คือ ต้องให้เวลากับตัวเองให้เป็น แล้วเฝ้าดูสภาวะภายในจิตใจที่เกิดขึ้น โดยมีลมหายใจเป็นสะพานให้เราอยู่บนนั้น เพื่อยืนดู นั่งดู นอนดู และเดินดูจิตใจของเราที่แปรเปลี่ยนไปไม่คงที่ตลอดเวลา “

เมื่อเราอยู่บนสะพานแห่งลมหายใจอย่างมีสติรู้ตัวและต่อเนื่อง เราจะเห็นความคิดต่างๆ มากมายเดินทางมารบกวนเรา และหลายความคิดไม่ดี พยายามจะลากจูงเราไปให้คิดตามมัน

ถ้าเพียงแต่เราอยู่เฉยๆ บนสะพานแห่งลมหายใจเข้า หายใจออกไปเรื่อยๆ โดยไม่ไปตามความคิดใด เราจะค่อยๆ สงบลง และจะค้นพบว่าสะพานแห่งลมหายใจได้เชื่อมใจเรากลับไปหาบ้านภายในอย่างแท้จริงให้เราพักพิง เมื่อนั้น เราจะรู้ว่า ความเมตตาตนเองเป็นอย่างไร

เพราะเมื่อเราเมตตาตนเองได้ เราก็จะเมตตาคนอื่นได้อย่างไม่ทุกข์ นั่นอาจเป็นความหมายเดียวกับคำว่า พึ่งตนเองได้ พึ่งธรรมในตนเองได้ และเราจะสามารถเป็นที่พึ่งของผู้อื่นได้อย่างแท้จริง

? วันพฤหัสบดีที่ ๒ พฤษภาคม พ.ศ.๒๕๖๒

๐๗.๓๐ น. ท่านพระอาจารย์สุธรรม สุธัมโม นำคณะสงฆ์พระกรรมฐาน บิณฑบาตรอบศาลา

๐๘.๐๐ น. ถวายภัตตาหาร

๐๘.๓๐ น. คณะสงฆ์พระกรรมฐานสวดมาติกาบังสุกุล ท่านพระอาจารย์สุธรรม สุธัมโม

แสดงธรรมอันเนื่องกับปฏิปทาการปฏิบัติและ คุณูปการต่อทางโลก และทางธรรม

ของท่านศาสตราจารย์ คุณรัญจวน อินทรกำแหง

๐๙.๐๐น. รับประทานอาหารร่วมกัน

ขออานิสงส์แห่งผลบุญทั้งปวงนี้จงมีแด่…ทุกท่านร่วมกันทุกประการเทอญ กราบ สาธุๆๆ ค่ะ

Footnote : Manasikul’s mind

…จริงนะ

ทุกครั้งที่เราทุกข์เพราะคิดว่า คนอื่นเบียดเบียน คนนั้นไม่ดี คนนี้ไม่ดี แต่ลองอยู่นิ่งๆ ใคร่ครวญดู แล้วเราจะเห็นความคิดไม่ดีต่างๆ นั่นล่ะ กำลังส่งเสียงหลอกให้เราคิดอย่างนั้น และถ้าเราหลงเชื่อความคิดไม่ดีล่ะก็ …แย่เลย เพราะจะทำให้เราเกิดความโกรธ เกลียดคนนั้น คนนี้ ก็เป็นการเพิ่มหน่วยกิตของวิบากกรรมล่ะซี ไม่ก็หันมาว่าตัวเอง …เอ ทำไมตัวเรานี้ช่างร้ายจัง แย่จัง คิดอย่างนี้ได้อย่างไรเนี่ย คือจะต้องมีใครสักคนถูกกล่าวโทษ ซึ่งเมื่อพิจารณาดีๆ ความคิดฟุ้งทั้งนั้นที่มันหลอกเรา

เมื่อเห็นอย่างนี้ ก็จะรู้แล้วว่า โดนหลอกอีก ก็เพียงแต่ดูความคิดที่เลวร้ายนั้น จนมันผ่านไปผ่านไป จากใจเราเอง ในที่สุด …แต่ อย่าเพิ่งดีใจล่ะ เพราะเดี๋ยวแล้วมันก็จะมาหลอกเราใหม่อีก เหมือนเราเล่นซ่อนหากับความคิดที่สลับซับซ้อนเป็นเขาวงกตที่มองไม่เห็นทางออก

แน่นอนว่า อาจมีความคิดไม่ดีใหม่ๆ เกิดขึ้นอีกมากมาย ก็ปล่อยไป ปล่อยไป แต่ที่เราไม่ปล่อยไป เพราะสติ ยังไม่พอ เราไม่ต้องไปพยายามบังคับความคิด แต่ให้กลับมาฝึกให้สติเกิดมีต่อไป โดยการกลับมาเดิน ยืน นั่ง และนอนอยู่บนสะพานแห่งลมหายใจอย่างรู้สึกตัว …

แล้ววันหนึ่ง เมื่อสติมา ปัญญาจะเกิด และเราจะรู้ทันความคิดเหล่านั้นเอง โดยที่ความคิดก็จะเป็นเพียงแค่ สักแต่ว่าความคิด แต่…ไม่มีอิทธิพลกับจิตใจของเราอีกต่อไป …

ขอเพียงอย่าท้อ ที่จะกลับมาอยู่กับลมหายใจ สะพานที่เป็นเพื่อนแท้ ที่จะพาเรากลับบ้านอย่างไม่หลงทาง

The post อานิสงส์แห่งบารมีธรรม …คุณแม่รัญจวน อินทรกำแหง appeared first on Manasikul Online.