“วัดสระเกศ จุดเชื่อมโยงประวัติศาสตร์แห่งรัตนโกสินทร์ ” : จากธรรมนิพนธ์ เรื่อง สุวรรณบรรพต สยามพุทธศิลป์ (ตอนที่ ๗) เขียนโดย พระอาจารย์ญาณวชิระ (เทอด ญาณวชิโร) : พระวิจิตรธรรมาภรณ์ ในขณะนั้น

วัดสระเกศ : จุดเชื่อมโยงประวัติศาสตร์แห่งรัตนโกสินทร์

วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร เป็นวัดที่มีความสำคัญมากในช่วงต้นรัตนโกสินทร์จวบจนปัจจุบัน ตามประวัติโดยสังเขป วัดสระเกศ เป็นพระอารามหลวง ตั้งอยู่ถนนจักรพรรดิพงษ์ แขวงบ้านบาตร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร มีคลองโอ่งอ่าง และคลองมหานาค เป็นคูคลองล้อมรอบทั้งสี่ด้าน เป็นโบราณสถานของชาติที่สำคัญอีกแห่งหนึ่ง

เดิมวัดสระเกศเป็นวัดโบราณ ชื่อ “วัดสะแก” และมีความสำคัญเกี่ยวกับประวัติศาสตร์การสถาปนาราชวงศ์จักรี ในปีพุทธศักราช ๒๔๒๕ เมื่อครั้งกรุงธนบุรีเกิดจราจล พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ขณะนั้นทรงดำรงพระยศเป็นเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก เสด็จยกทัพกลับมาจากการทำสงครามที่กัมพูชา และเสด็จเข้าโขลนทวารประทับทรงมุรธาภิเษกที่วัดสะแกเป็นเวลา ๓ วัน ก่อนเสด็จระงับดับยุคเข็ญในพระนคร เมื่อเรียบร้อยแล้ว เหล่าเสนาอำมาตย์จึงเชิญเสด็จขึ้นผ่านพิภพปราบดาภิเษกประดิษฐานพระบรมราชจักรีวงศ์ในสยามประเทศสืบมา

วัดสะแก จึงได้เป็นพระอารามหลวงตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ ๑ เป็นต้นมา และทรงได้บริจาคทรัพย์เพื่อปฏิสังขรณ์ก่อสร้างถาวรวัตถุ และเสนาสนะสงฆ์ ทรงสร้างพระอุโบสถหลังใหม่ พร้อมสร้างพระประธานประจำพระอุโบสถ โดยโปรดให้ปั้นหุ้มพระประธานองค์เดิม ซึ่งนับว่าเป็นพระพุทธปฏิมากรองค์แรก ภายหลังการปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ของพระองค์ ทรงโปรดให้นำไม้เครื่องประกอบหอมณเฑียรธรรมในพระบรมมหาราชวังมาเป็นเครื่องประกอบในการบูรณะหอไตรวัดสระเกศ ซึ่งสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา

ในสมัยรัชกาลที่ ๒ ทรงส่งสมณทูต คือ อาจารย์ดี และอาจารย์เทพจากวัดสระเกศไปสืบพระศาสนาที่ลังกา โดยได้ต้นโพธิ์ลังกากลับมาด้วย และทรงโปรดให้ปลูกไว้ด้านพระอุโบสถ

ในสมัยรัชกาลที่ ๓ เป็นรัชสมัยที่มีการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งสำคัญ โดยมีทั้งสิ่งที่บูรณะและสร้างขึ้นใหม่ มีการซ่อมแซมภาพจิตรกรรมฝาผนัง พระอุโบสถ หอไตร สร้างพระระเบียง พระเจดีย์รายรอบพระอุโบสถ พระวิหารสร้างใหม่ โปรดให้อัญเชิญพระอัฏฐารสจาากวัดวิหารทอง เมืองพิษณุโลกมาประดิษฐาน ส่วนพระตำหนักรัชกาลที่ ๑ ศาลาการเปรียญ หมู่กุฏิสงฆ์เดิมเป็นเครื่องไม้ ทรงรื้อสร้างใหม่ทั้งหมด โดยสร้างเป็นก่ออิฐถือปูน นอกจากนั้น ยังได้วางแปลนสร้างหมู่กุฏิกรรมฐาน สร้างศาลาท่าวัด เมรุปูน และสร้างภูเขาทอง (บรมบรรพต) แต่ยังไม่แล้วสำเร็จ

สร้างต่อจนถึงสมัยรัชกาลที่ ๔ โปรดให้แก้ไขพระปรางค์ใหญ่ ทำบันไดเวียนสองสายถึงปลายยอด และบนยอดเขา โปรดให้สร้างพระเจดีย์ บรมบรรพต ซึ่งสร้างเสร็จสมบูรณ์ในรัชกาลที่ ๕ พร้อมกับทรงโปรดให้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุซึ่งขุดได้จากกรุงกบิลพัสดุ์ไว้บนยอดพระเจดีย์

ในสมัยรัชกาลที่ ๖ มีการสร้างสะพานมหาดไทยอุทิศตรงปากคลองมหานาค และทำถนนบริพัตรที่ค้างมาแต่รัชกาลก่อน สำเร็จเมื่อปี ๒๔๕๗

“วัดสระเกศ จุดเชื่อมโยงประวัติศาสตร์แห่งรัตนโกสินทร์ ” : จากธรรมนิพนธ์ เรื่อง สุวรรณบรรพต สยามพุทธศิลป์ (ตอนที่ ๗) เขียนโดย พระอาจารย์ญาณวชิระ (เทอด ญาณวชิโร) : พระวิจิตรธรรมาภรณ์ ในขณะนั้น

The post “วัดสระเกศ จุดเชื่อมโยงประวัติศาสตร์แห่งรัตนโกสินทร์ ” : จากธรรมนิพนธ์ เรื่อง สุวรรณบรรพต สยามพุทธศิลป์ (ตอนที่ ๗) เขียนโดย พระอาจารย์ญาณวชิระ : พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ในขณะนั้น appeared first on Manasikul Online.

ผู้เขียน มีโอกาสอันงดงาม ได้พบกับพระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย หรือ พระอาจารย์จ๊อดส์ ครั้งแรกในการอบรมเชิงปฏิบัติการโครงการพัฒนาศักยภาพพระสงฆ์ด้านการเขียน (โครงการพระนักเขียน ) “การเขียนบทความเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนา” เมื่อวันที่ ๒๓ -๒๔ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๐ ณ ศาลาหลวงพ่อโชคดี วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร จัดโดย สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม  จริยธรรม  และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ  พระศาสนา และพระมหากษัตริย์  วัดสะเกศ  และกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม  โดยในครั้งนัั้น ผู้เขียนได้รับความเมตตาจากท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) และ พระอาจารย์ประสิทธิ์ ญาณัปปทีโป  ในขณะนั้น ให้ไปช่วยถวายความรู้ และเทคนิคการเขียน ในรูปแบบของการเล่าเรื่อง (Story Telling) แด่ พระผู้เข้าร่วมโครงการพระนักเขียน ในช่วงเช้าวันที่ ๒๔ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๐

นำไปสู่การเขียนบทความอย่างต่อเนื่องเป็นธรรมทานในคอลัมน์ “ธรรมลิขิต” หน้า “ธรรมวิจัย” ทุกวันอังคาร ที่ผู้เขียนดูแลอยู่ ในหนังสือพิมพ์คมชัดลึก จนกระทั่งหนังสือพิมพ์ปิดตัวลง และเว็บไซต์ Manasikul.com กำเนิดขึ้น เพื่อสานต่องานเผยแผ่พระพุทธศาสนาที่ครูบาอาจารย์เขียน พระอาจารย์จ๊อดส์ก็ยังเมตตาเขียนบทความ “จาริกธรรมในอเมริกา” เป็นธรรมทานมาจนถึงปัจจุบัน

ยิ่งไปกว่านั้น พระอาจารย์จ๊อดส์ ยังเมตตาแนะนำการเจริญสติในชีวิตประจำวัน ให้กับผู้เขียนอยู่เป็นประจำ เพราะนักเขียนอย่างผู้เขียนนั้น มีจุดอ่อนคือ หลงเข้าไปในความคิดบ่อยมาก หรือจะเรียกว่าหลงเข้าไปในป่าความคิดแทบจะตลอดเวลาเลยก็ว่าได้ จนบางครั้งก็คิดว่า เราคือตัวหนังสือ และตัวหนังสือก็คือตัวเรา จึงทุกข์กับความยึดตัดตัวตน มุ่งสนแต่ความพอใจและความไม่พอใจในงานเขียนของตนเองเสมอ จนหลงลืมสติปัจจุบันไปเสียสนิท

บ่อยครั้งที่ขาดสติ จึงขอให้พระอาจารย์จ๊อดส์ช่วยชี้แนะ จนสามารถประคับประคองจิตตนเองออกมาจากป่ารกชัฏของความคิดได้ และแม้ว่าจะหลุดเข้าไปในป่าอีก พระอาจารย์จ๊อดส์ก็มีเทคนิคการให้กลับมารู้สึกตัวในทุกอิริยาบถไว้ ให้อยู่กับฐานกายมากๆ ให้ออกกำลังกาย และการทำงานออกแรงมากๆ จนเหนื่อย ก็จะหลุดออกจากความคิดได้บ้าง และในที่สุด ผู้เขียนก็สามารถจดจ่อ มีสติ และมีสมาธิกับการเขียนได้ แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในองค์กรสื่อแล้วก็ตาม

สื่ออิสระจึงต้องมาพร้อมกับความรับผิดชอบทุกตัวอักษร ไม่ต่างจากสื่อกระแสหลัก เมื่อวันนี้โลกโซเชียลมีเดียได้เปิดพื้นที่สนามกลางอากาศอันกว้างใหญ่มหาศาลให้เราทุกคนที่ลงมาเล่น กลายเป็นสื่อกันไปหมดแล้ว ดังนั้น ทุกครั้งที่เปิดประตูเข้ามาสู่โลกเสมือนนี้คือความรับผิดชอบของเราเองล้วนๆ เลย สติสัมปชัญญะ สมาธิ และปัญญาจึงต้องให้ทันต่อความคิด การเขียนโพสต์ หรือการเล่าเรื่องผ่านเทคนิคต่างๆ ต้องไม่ทำให้ใครแม้เพียงคนเดียวเดือดร้อน และนี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งของการกำเนิด “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ ขึ้นมา

ก็เลยกลายเป็นเรื่องเล่าก่อนที่จะมาเป็นคำนิยมจากพระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์) ที่ผู้เขียนเคารพและศรัทธา จึงขอให้ท่านเขียนให้ และท่านก็เมตตาเขียนให้ อ่านแล้วก็แสนจะอบอุ่นใจจริงๆ

คำนิยม : พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์)

สำหรับหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑

การจดบันทึกเป็นการเขียนเล่าเรื่องประสบการณ์ของชีวิตจริงที่เป็นอดีต  คือ  ความทรงจำของตนเองที่เกิดความประทับใจเรื่องราวต่างๆ นานาผ่านตัวเอง  เล่นเป็นตำแหน่งของพ่อแม่ลูก  พี่น้องชายหญิง  ลุงป้าน้าอาปู่ย่าตายาย  แล้วแต่เขาหรือเราจะกำหนดบทชะตาของชีวิตที่เป็นอยู่ไปในทิศทางไหน  หรือความใฝ่ฝัน  ความชอบ  ความถนัด ความสามารถพิเศษ ความเก่งกาจเฉพาะทาง  เรื่องการจดบันทึกส่วนตัวก็ชอบขีดเขียนอยู่  เพราะรู้ว่าตนเองเป็นคนที่ไม่เก่ง  อ่านหนังสือไม่ค่อยออก  ในช่วงเวลานั้นคิดในใจว่า  “ถ้าเราอ่านหนังสือออกเขียนได้จะขยันอ่าน  จะขยันเขียน”

จากนั้นก็เริ่มเล่นเฟซบุ๊ก  ใหม่ๆ ไม่กล้าพิมพ์หรือเขียน  กลัวว่ามันจะเขียนผิด  พออ่านออกเขียนได้แล้วบ้างช่วงนั้น  ก็เริ่มมีความคิดใหม่ว่า  “ต่อไปนี้เราจะฝึกพิมพ์ก็เท่ากับเป็นการฝึกเขียนไปในตัวขณะเดียวกัน”

เอ่อมันก็ได้ผลดีสำหรับความคิดนี้  เราก็ได้ฝึกพิมพ์  สะกดไปด้วย  อ่านในใจทำความรู้จักกับตัวอักษรพยัญชนะจากเฟซบุ๊ก  และครูที่ดีชั้นยอดเยี่ยมที่คอยสอนเราไปในตัวก็คือ “ผู้แช็ตสนทนากับเรา”

เราพิมพ์ผิดก็สังเกตจากเพื่อนที่ส่งมาให้ด้วยวิธีการสนทนากันกับเรา

นี่ก็เป็นวิธีการเรียนรู้  การเขียน  การจดบันทึกในโทรศัพท์มือถือ  เชื่อเป็นอย่างยิ่งว่า ทุกคนที่กำลังอ่านอยู่นี้  เคยพิมพ์สนทนากับคนที่เรารู้จักคุ้นเคย  คนที่เรารัก  คนที่เราสื่อสารประสานงานต่างๆ  รวมไปถึงการประกอบธุรกิจกันเกือบทั้งหมด

ส่วนการเขียนบทความ  ครั้งแรกของชีวิตจริงๆ  ก็คือได้เข้าร่วมโครงการพัฒนาพระนักเขียน  ของสถาบันพัฒนาพระวิทยากร  สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม  จริยธรรม  และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ  พระศาสนา และพระมหากษัตริย์  วัดสะเกศ  และกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม 

ความทรงจำนี้ยังจำได้ว่าไปฝึกเขียนที่สุพรรณบุรี  นั่งอยู่โขดหินข้างหน้า  มีเขื่อนน้ำแสงแดดระยิบระยับพร้อมกับสายลมพัดโชยมาเย็นสบายใจ  มีนกบินไปจับคู่กันเป็นภาพที่สวยงาม

เวลาเดียวกันนั้น   ในขณะนั่งฝึกเขียน  จากพระวิทยากรท่านให้ไปฝึกเขียนมาหนึ่งเรื่องอะไรก็ได้  หนึ่งหน้าเอสี่   ตามหลักการประกอบด้วย  บทนำ  เนื้อเรื่องสาระ  ตัวอย่างประกอบ และบทสรุป

ผลปรากฏว่า   ผู้เขียนนี้คิดไม่ออก  มืดแปดด้าน  ในสมองมีแต่ความว่างเปล่า  มืดมิดปวดหัว  มือจับปากกาก็แล้ว  ตีหัวเบาๆ ก็แล้ว  จนเกือบจะร้องไห้

สรุปว่า  เรายังไม่มีความรู้มากพอ  อ่านหนังสือน้อย  ประสบการณ์ใหม่ๆ ในชีวิตมีน้อยเรื่องเล่าเลยน้อยตามไปด้วย

ในครั้งนั้นนับว่าเป็นประสบการณ์ของชีวิตแบบใหม่  เป็นการเปิดใจเรียนรู้สิ่งใหม่  ก็มีองค์ความรู้เพิ่มขึ้นใหม่อีกศาสตร์สาขาหนึ่ง

ครั้งที่สอง  ก็ได้มีโอกาสได้มาฝึกเขียนบทความกับคุณโยมมนสิกุล  โอวาทเภสัชช์  จากการแนะนำของพระอาจารย์ประสิทธิ์ ญาณัปปทีโป   นี่คือประสบการณ์การเขียนบทความครั้งที่สอง

คุณโยมมนสิกุล  มีวิธีการสอนที่ดีอีกท่านหนึ่ง  คือให้ผู้เขียนได้เขียนจากจินตนาการของตนกับองค์ความรู้ที่ตนมี   เขียนสิ่งที่ใกล้ตัว  ประวัติความเป็นของตนเองก่อน 

นี่เป็นวิธีการเปิดใจของผู้เขียน  ให้สร้างความมั่นใจ  และถูกผิดนั้นไม่ได้ว่าอะไรก็เพียงแค่แก้ไขเพิ่ม  จากประสบการณ์ของท่านก็จะแนะนำให้ตัวเราเอง

งานที่เขียนให้คุณโยมมนสิกุลคือ  “ธรรมลิขิต” เกี่ยวกับศีลห้า  ช่วงนั้นโยมแม่ของผู้เขียนท่านป่วยด้วยไปเฝ้าเยี่ยมดูแลแม่ท่าน  ก่อนนอนก็เขียนบทความลงสมุดบันทึกไว้แล้ว  ก็มาพิมพ์ลงโทรศัพท์มือถือส่งคุณโยมมนสิกุล  ต่อมาได้ลงเป็นคอลัมน์ต่อเนื่องทุกวันอังคาร ในหน้าธรรมวิจัย หนังสือพิมพ์คมชัดลึก ทุกวันอังคาร  เป็นเวลากว่า ๓ ปี  เป็นธรรมทาน

สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการเขียนบทความกับคุณโยมมนสิกุล  ทุกครั้งที่ส่งบทความให้จะได้ยินคำว่า  “ดีเยี่ยม ดีมากๆ เขียนส่งมาอีกนะ” เสมอเลย

นี่เป็นจิตวิทยาอย่างหนึ่งที่ทำให้ผู้เขียนได้มีกำลังใจที่ฝึกฝนเขียนส่งไปเรื่อยๆ  จริงๆ แล้วผู้เขียนเองก็เขียนไม่ได้เรื่องหรอก  เขียนตกบ้าง  เนื้อเรื่องไม่ไพเราะไม่มีคำสละสลวยเลย

แต่ที่โชคดีมีกัลยาณมิตรที่ดี  มีองค์ความรู้ประสบการณ์  เชี่ยวชาญในเรื่องการเขียนบทความและหนังสืออีกมากมาย

จนกระทั่งผู้เขียนมาที่สหรัฐอเมริกาไกลที่สุดของชีวิตแล้ว และยังได้เขียนบทความลงในหนังสือพิมพ์คมชัดลึก หน้าธรรมวิจัย ในหัวคอลัมน์ว่า “จาริกธรรมในอเมริกา” ต่อมาจนกระทั่งหนังสือพิมพ์ปิดตัวลง  จากนั้นก็ยังเขียนมาลงในเว็บไซต์ Manasikul.com ของคุณโยมที่สร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อเผยแผ่ธรรมะเป็นธรรมทาน  เป็นทางเลือกอีกช่องทางหนึ่งสำหรับผู้อ่านออนไลน์ที่ทำงาน  อยู่บ้าน  เดินทาง  เรียนหนังสือ ฯลฯ  ซึ่งมีชีวิตที่จะต้องท่องอินเทอร์เน็ตควบคู่ไปด้วยในทุกวันนี้ 

จากการแนะนำให้เขียนบทความหัวข้อดังกล่าวมาจนถึงทุกวันนี้ก็คือคุณโยมมนสิกุล

สุดท้าย  ขออนุโมทนากับคุณโยมมนสิกุล  ที่ได้เขียนหนังสือ “บันทึกขีดเขียน” เล่ม ๑  เป็นเรื่องราวชีวิตของนักเขียนตั้งแต่เยาว์วัย  มีวิธีอุปนิสัยของนักเขียนเป็นอย่างไร  กว่าจะประสบผลสำเร็จมาถึงจุดนี้ได้อย่างไรบ้าง

ไม่แน่เราอาจจะมีนิสัยที่คล้ายคุณโยมก็ได้  หรืออาจจะเป็นนักเขียน  นักจดบันทึกในอนาคตก็ได้  หนึ่งในนั้นกำลังรอคุณอยู่

ในหนังสือมีเนื้อหาสาระที่เติมเต็ม

ตัวปัญญาความรู้ของเรายังไม่พอ 

ยังมีภาพประกอบเปิดโลกจินตนาการ

แห่งการเรียนรู้อีกศาสตร์หนึ่ง 

ท้ายสุด  ขอคุณงามความดีที่ผู้เขียนได้สะสมมา  อุดหนุนส่งเสริมความดีของคุณโยมมนสิกุล โอวาทเภสัชช์  ให้ประสบความสำเร็จดั่งใจนึกคิดปรารถนาในครั้งนี้จงพลันๆ สำเร็จทุกประการด้วยเทอญ

พระจ๊อดส์

พระครูสมุห์สุพัฒน์  อนาลโย

๕ มกราคม พ.ศ.๒๕๖๔ (ค.ศ.2021)

กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” จากพระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์) สำหรับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” (เล่ม ๑)

หมายเหตุภาพวาด : “ต้องดูที่ตา”

เมื่อพระอาจารย์จ๊อดส์ เห็นภาพวาดท่านออกมา ท่านเมตตาให้กำลังใจว่า ทึ่งในความเพียรและความสามารถในการวาดภาพของโยมมากเลย

“ภาพที่โยมวาดทุกภภาพ ต้องดูที่ตานะ ตามีความรู้สึก มีชีวิต”

ผู้เขียนก็ปลื้ม และมีความพยายามในการวาดรูปต่อไป…

ด้วยสีชอล์ก มีคุณสมบัติพิเศษบางอย่างที่ทำให้เหมาะกับการวาดภาพเหมือนมาก ผู้เขียนเอง ชื่นชอบการวาดภาพเหมือนมาตั้งแต่เรียนศิลปะที่มศว ประสานมิตร ในตอนนั้น วาดรูปเพื่อนทั้งหอพักเลย สนุกกับการปาดแท่งชอล์กสีดำบนกระดาษปรู๊ฟจนคิดว่าเรียนจบมาจะวาดภาพเหมือนขาย

แต่จนบัดนี้ ผ่านไปสามสิบกว่าปีแล้วที่เรียนจบป.ตรี เอกศิลปะมา ก็ยังไม่ได้วาดรูปเหมือนขายสักภาพเลย พอมาตั้งต้นวาดใหม่ ก็เหมือนเริ่มต้นใหม่ พอวาดไปเรื่อยๆ ก็เริ่มระลึกถึงตอนเรียนศิลปะทีละเล็กทีละน้อย จนเห็นการเริ่มต้นวาดโครงร่างใบหน้า จากโครงกระดูก ตำแหน่ง ตา หู จมูก เป็นต้น แต่วาดอย่างไร ก็วาดไม่เหมือน

จนถึงขณะนี้ ผู้เขียนมีอายุ ๕๖ ปี ก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตไปอีกกี่วัน เมื่อได้วาดภาพพระอาจารย์แต่ละท่าน ก็เกิดความสงบใจ แล้วระลึกถึงคำสอนของครูบาอาจารย์ ไปจนถึงพระพุทธเจ้า เกี่ยวกับการมีสติ จดจ่อในสิ่งที่ทำจนเกิดสมาธิ แล้วเมื่อมีสมาธิ ปัญญาในการแก้ไขปัญหา หรือความคิดสร้างสรรค์ต่างๆ ก็ปรากฏ ดังที่พระอาจารย์จ๊อดส์ เมตตาถ่ายทอดวิทยายุทธ์ในการเจริญสติ รู้สึกตัวกับการวาดภาพพจนเกิดสมาธิ แล้วปัญญาจะเกิดตามมา และปัญญานี้ ไม่เพียงเป็นปัญญาในการวาดภาพเท่านั้น หากเป็นปัญญาที่ทำให้เห็นตามความเป็นจริงด้วย ว่า อะไรๆ ก็ไม่เที่ยง ถ้าไปยึดมันเข้าก็ทุกข์เอาทันที และอะไรที่เป็นทุกข์ หรือเป็นสุขนั้น ไม่ใช่ของจริง ไม่ใช่ความจริง มันคือความคิดหลอกเราทั้งนั้น แท้จริงแล้ว เราไม่ได้เป็นอะไรเลย ในความไม่เป็นอะไรเลย เราจำเป็นอย่างมากที่ต้องมีสติ เพราะสติ จะทำให้เรามองเห็นว่ามันไม่มีอะไร มันเป็นธรรมดา เป็นธรรมชาติของมันอย่างนั้นเอง

แต่ทั้งหมดนี้ ท่านว่า ต้องมองเห็นด้วยตนเองนะ ไม่ใช่การเห็นของคนอื่น ท่านจึงแนะนำให้วาดภาพพระพุทธเจ้า และภาพครูบาอาจารย์ที่ผู้เขียนได้กราบนมัสการ และได้สนทนาธรรม ตลอดจนไปปฏิบัติธรรมกับครูบาอาจารย์ท่านต่างๆ ให้เขียนภาพแต่ละท่านออกมา แล้วดูความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจว่า เป็นอย่างไร….

The post กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” จากพระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย (พระอาจารย์จ๊อดส์) สำหรับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” (เล่ม ๑) appeared first on Manasikul Online.

“เพราะทุกอย่างมีคุณค่า ทุกอักษรา ทุกการสื่อสาร คือลายเซ็นของเราเอง ไม่ว่าเราจะคิด พูด กระทำสิ่งใด หรือเขียนอะไรๆ ไว้ที่ไหน ที่นั่น มีพลังงานของเราปรากฏเสมอ อยู่ที่เราแล้วล่ะ ว่าจะปลดปล่อยพลังแห่งความสร้างสรรค์ออกมาอย่างไรในทุกพื้นที่…”

“บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่มนี้ ไม่เพียงบอกเราในเรื่องเทคนิคการเขียน ซึ่งทุกคนมีอยู่แล้ว และเขียนเก่งกว่าผู้เขียนอีก แต่บันทึกฝึกขีดเขียน จะชวนเรากลับไปค้นหาขุมพลังสร้างสรรค์ในตัวเรา ที่อาจหลงลืมไป และนั่น อาจเป็นอะไรก็ได้ ที่เราเคยใฝ่ฝันไว้ว่าจะทำ หากทว่า อะไรเล่าที่บดบังไว้ และทำให้เรามองไม่เห็น บันทึกเล่มนี้ จะเป็นประดุจเด็กน้อยในตัวเรา ที่จะจูงมือเราไปหาตัวเราที่เราอาจละเลย หลงลืม และทิ้งเขาไว้ในมุมมืด แล้วพาเขาออกมาสูดอากาศสดชื่น และเดินไปพร้อมๆ กับตัวตนของเราในวันนี้…

และกว่าหนังสือ “บันทึกฝึกขีดเขียน เล่ม ๑ ” นี้จะคลอดออกมา ก็มีเรื่องเล่ามากมาย ก่อนที่จะเป็นรูปเล่ม ทั้งช่วงเวลาที่หายไป กับความตายและความพลัดพรากของคนที่ผู้เขียนรักดั่งดวงใจมาเยือน ต้องเว้นวรรคชีวิตไปปฏิบัติธรรมในวัดกว่าสี่เดือน กลับออกมาก็ยังรู้สึกงงๆ กับชีวิต ที่พบกับความสูญเสียซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ในช่วงเวลาสามสี่ปีที่ผ่านมา แต่ชีวิตก็ต้องเดินไปข้างหน้ากับการทำงานที่เรารัก เพื่อยังชีพ และบันทึกความทรงจำดีๆ ไว้เรียนรู้ บ่มเพาะ ฝึกตน บนหนทางสู่การดับทุกทุกข์โดยสิ้นเชิง

ทุกอย่างในชีวิตคือความสืบเนื่อง

“เพราะสิ่งนี้มี สิ่งนี้จึงมี”

(พุทธพจน์)

อาจารย์ประสิทธิ์ แก้วศรี เป็นหนึ่งในครูบาอาจารย์ที่ผู้เขียนศรัทธา นับเนื่องมาแต่ท่านเป็นพระสงฆ์ พระมหาประสิทธิ์  ญาณปฺปทีโป เป็นพระวิทยากร เป็นพระอาจารย์ในกลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ที่ร่วมงานเผยแผ่พระพุทธศาสนากับสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ โดยมีท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศในขณะนั้น เป็นผู้สนับสนุนให้กำลังใจในการทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาเชิงรุกมีความเป็นไปได้ และเป็นจริง

พระมหาประสิทธิ์ มีความสามารถในการจัดอบรมค่ายธรรมะสำหรับเด็ก เยาวชน คนหนุ่มสาว ไปจนถึงคนชราและงานสังคมสงเคราะห์ในยามที่ภัยพิบัติทางธรรมชาติมาเยือน ออกเยี่ยมเยียนผู้ป่วยติดเตียง และยังเป็นพระที่สร้างพระนักเขียนขึ้นเพื่อเผยแผ่ธรรมให้นำสมัย อีกทั้งยังเมตตาเขียนบทความลงในคอลัมน์ “โชคดีที่มีพระ” เป็นธรรมทานให้กับนสพ.คมชัดลึก หน้าพระไตรสรณคมน์ ทุกวันพฤหัสบดี ที่ผู้เขียนในตอนนั้นดูแลอยู่หลายปี ตลอดจนเป็นโค้ชปิดทองหลังพระให้ใครต่อใครเติบโตบนหนทางของตนเอง กระทั่งท่านลาสิกขามาเป็นอาจารย์และทำงานหลายอย่างในปัจจุบัน “บันทึกฝึกขีดเขียน เล่ม ๑ ” นี้ ก็ยังไม่เสร็จออกมาสักที

ก็เลยขอนำคำนิยมที่ท่านเขียนให้มาแบ่งปันกันอ่าน เป็นการให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ในวันที่เรามีสื่ออิสระมากมายจนล้นโลก ล้นใจ และเราต่างก็ทำหน้าที่เป็นสื่ออย่างรู้ตัวและไม่รู้ตัว กันแล้ว หากเรายังพอมีพื้นที่เล็กๆ ว่างๆ ในหัวใจก็ขอให้ “บันทึกฝึกขีดเขียน” อยู่ตรงนั้นสักเล่มหนึ่งได้ไหม…

คำนิยม “บันทึกฝึกขีดเขียน” (เล่ม ๑) โดย อาจารย์ประสิทธิ์  แก้วศรี                                                                   

“ง่าย  งาม  ใช้ได้จริง” เป็นคำสรุปจากที่ผมได้อ่านต้นฉบับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑ ของพี่มนสิกุล โอวาทเภสัชช์  ที่กลั่นเอาประสบการณ์และให้เทคนิคการเรียนที่ “ง่าย” สำหรับนักอยากเขียน  หรือนักเขียนมือใหม่ ซึ่งหลายคนคงจะเคยได้รับคำแนะนำว่า เริ่มต้นด้วยการเขียนบันทึกสิ!

 ผมเองก็เริ่มแบบนั้น  ผ่านไปได้สักพักก็เหมือนวนในอ่าง  ไม่อาจะสร้างงานเขียนได้จริง นั่นเพราะเราขาดคนแนะนำว่า จริงๆ แล้ว การเขียนบันทึกให้น่าสนใจและใช้ในการพัฒนางานเขียนนั้น ควรเป็นอย่างไร

“ง่าย”  เล่มนี้จะช่วยให้ผู้อ่านได้ไอเดียง่ายๆ ที่ใช้ในการฝึกเขียน เพราะเป็นบันทึกสั้นๆ แต่กลั่นกรองด้วยเทคนิคของคนที่มีประสบการณ์ ได้ให้แนวทางที่ง่ายใช้ได้จริง  เป็นทั้งคำชี้แนะ และเป็นตัวอย่างให้เห็นเลยว่า เขียนง่ายๆ  แต่แก่นนั้น “งดงาม”  เราจึงได้ทั้งความรู้ด้านการเขียน และสัมผัสความรู้สึกจากเกร็ดบันทึกที่ซ่อนสาระเอาไว้อย่างน่าสนใจ

สำหรับใครที่กำลังเริ่มต้นฝึกเขียน  เล่มนี้จะให้แนวทางที่ “ใช้ได้จริง”  ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเพื่อนร่วมทางในเส้นทางนักเขียนที่หลายๆ คนใฝ่ฝันว่าสักวันอยากจะมีหนังสือเป็นของตนเองสักเล่ม  ในยุคที่เทคโนโลยีก้าวไกล  แต่อย่างไรคนเราก็ขาดการอ่านไปไม่ได้  เพราะการอ่านคือเครื่องมือในการผดุงอารยธรรมของมนุษย์ ให้คงอยู่และรุ่งเรืองต่อไป

ขอบคุณ พี่มนสิกุล โอวาทเภสัชช์  ที่ให้มีส่วนร่วมในงานชิ้นนี้ ซึ่งจะเป็นหนึ่งในประกายไฟให้กับนักเขียนรุ่นใหม่ได้แรงบันดาลใจ ในการสร้างสรรค์ผลงานออกมาให้การอ่านได้สานต่ออารยะวิถีที่ดีงามสืบไป

                                                                           ประสิทธิ์  แก้วศรี

กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” หนังสือ”บันทึกฝึกขีดเขียน (เล่ม ๑)” จากอาจารย์ประสิทธิ์ แก้วศรี

เกี่ยวกับ “ภาพไม่เหมือน” อาจารย์ประสิทธิ์ แก้วศรี ผู้เขียนได้รับแรงบันดาลใจจากภาพถ่ายอาจารย์ ใน facebook ก็เลยขออนุญาตอาจารย์วาดเป็นลายเส้นขึ้นมาประกอบ “คำนิยม” ที่ท่านเมตตาเขียนให้ เพื่อให้หนังสือเล่มนี้ ไม่เพียงเล่าเรื่องการเดินทางของตัวหนังสืออย่างมีมีชีวิตและมีลมหายใจเท่านั้น หากภาพแต่ละภาพ ยังมีความหมายในการสร้างแรงบันดาลใจให้ผู้เขียนและผู้อ่านด้วยว่า ทุกสิ่งทุกอย่างสามารถนำมาเป็นเครื่องมือในการสื่อสารได้ ไม่เพียงตัวหนังสือ หรือภาพวาดเท่านั้น และหนังสือเล่มนี้ จะชวนท่านผู้อ่านเก็บเกี่ยวแรงบันดาลใจรอบตัวที่นำมาเป็นเรื่องเล่าได้อย่างน่าสนใจและงดงาม…อย่างน้อย ตัวเราเอง ผู้บันทึก ก็คือผู้อ่านคนแรกที่จะได้รับพลังเต็มๆ จากเรื่องที่เราใส่ใจและเล่ามันออกมาในมุมของเราเอง และนั่น อาจทำให้เราค้นพบอะไรบางอย่างที่คาดไม่ถึง…

The post กว่าจะมาเป็น “คำนิยม” หนังสือ”บันทึกฝึกขีดเขียน (เล่ม ๑)” จากอาจารย์ประสิทธิ์ แก้วศรี appeared first on Manasikul Online.

สนทนากับลมหายใจ

เพื่อนสนิทของฉัน

ที่ฉันมักจะละเลยมายาวนาน

เธอ (ลมหายใจ)

บอกกับฉันว่า

วันนี้

ฉัน (ลมหายใจ)

รู้สึกเดินทางสะดวกขึ้น

ท่องไปในกายของเธอได้ทั่วตัวมากขึ้น

ฉัน(ลมหายใจ)

รับรู้ถึงการเจ็บตรงนั้น

ปวดตรงนี้ ของเธอ ขัดขึ้น

ฉัน (ลมหายใจ)

ก็เลยรักษาร่างกายให้เธอ

ขอบใจเธอนะ

ที่เธอใส่ใจฉัน

ลมหายใจบอก

เพราะเราต้องเดินทางไปด้วยกัน

เราจึงต้องใส่ใจกัน

จนลมหายใจสุดท้ายนะ

มนสิกุล ๔ มิถุนายน ๒๕๖๔

The post สนทนากับลมหายใจ : มนสิกุล เรื่องและภาพ appeared first on Manasikul Online.

๑. ในขณะที่โลกของการอ่านเปลี่ยนไป

ฉันยังคงต้วมเตี้ยมไต่อยู่บนตัวหนังสือ

แม้จะช้าๆ แต่ก็ค้นพบว่า

การเขียนหนังสือบนกระดาษนั้น

ยังคงมีเสน่ห์ มีชีวิต

และยังคงน่าสนใจไม่น้อย สำหรับฉัน

วันนี้ ปริ๊นต้นฉบับ “บันทึกฝึกขีดเขียน” เล่ม ๑

ที่เพื่อน “เก๋” จัดอาร์เวิร์คมาให้

เกือบเสร็จแล้วทั้งเล่มออกมาอ่าน

และค้นหาคำผิดที่อาจซุกซ่อนอยู่

ก็เลยถ่ายภาพ และเล่าเรื่องเล็กๆ

จากกองกระดาษ

ที่บันทึกการเดินทางของวันวานในวัยเยาว์

อันตกค้างอยู่ในลิ้นชักของหัวใจมาแบ่งปัน…

มนสิกุล

บันทึกไว้ วันพุธที่ ๒ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๖๔ แรม ๗ ค่ำ เดือน ๗

The post ๑. ในขณะที่โลกของการอ่านเปลี่ยนไป : กว่าจะมาเป็น “บันทึกฝึกขีดเขียน เล่ม ๑. appeared first on Manasikul Online.

“ไม่ว่าจะ ทุกข์ เพียงใด สุดท้ายก็จะผ่านไป ขอให้เก็บบทเรียนไว้เตือนใจ และ ไม่ว่าจะ สุข เพียงใด ก็จะผ่านไปเช่นกัน ขอให้สิ่งนั้นเป็นความทรงจำที่งดงาม”
พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ

ในช่องว่าง …ระหว่างความทุกข์และความสุข

Book Reviews : แวะพักในโพรงไม้ กับนกเค้าโมง

จากหนังสือ “ทุกข์-สุข” โดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ กลุ่มใต้ร่มพุทธธรรม สถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

นกเค้าโมงบินหายไปพักจิตพักใจ กลับมาพร้อมกับสายฝน ฤดูกาลกับวันเวลาเปลี่ยนไปอย่างไม่คาดคิด ชีวิตของคนก็เช่นกัน เราไม่รู้เลยว่า วันใดจะพลัดหลงจากกันไปในสังสารวัฏ ณ ทิศทางใด ไม่มีวันรู้ได้ หากไม่เพียรสร้างอริยทรัพย์ไว้ สังสารวัฏก็จะดูดจิตเราไว้กับกระแสโอฆะหมุนไปกับฤดูกาลและเปลี่ยนภพภูมิไปอย่างไม่สิ้นสุด

เมื่อออกจากความคิดหนึ่ง ก็มาสู่อีกความคิดหนึ่ง นกเค้าโมงสลัดน้ำฝนออกจากปีกก่อนเข้าพักในโพรงไม้ ก็พบหนังสือ “ทุกข์-สุข” เขียนโดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ เล่มนี้อยู่ที่หน้าโพรงไม้ เพียงสองปีผ่านไป จากบทความในคอลัมน์ “เย็นกายสุขใจ” หน้าธรรมวิจัย หนังสือพิมพ์ “คมชัดลึก” ทุกวันอังคาร ตลอดปี ๒๕๖๐ ที่ผ่านมา ก่อเกิดเป็นหนังสือรวมเล่มให้ผู้อ่านได้พิจารณาสุข –ทุกข์ ระหว่างบรรทัดอย่างมีสติเล่มนี้ ช่วยผู้คนให้คลายทุกข์ จากมุมมองอันงดงามผสานอมยิ้มและเสียงหัวเราะได้เป็นระยะๆ  เพราะในขณะที่สายตาลัดเลาะไปตามเนื้อหาที่ท่านเขียน จิตก็พบทางออกจากปัญหาที่ท่านกำลังชี้ชวนให้พิจารณาไปด้วยในขณะนั้น แม้ว่า เรื่องราวจะต่างไปจากสิ่งที่จิตกำลังคิด หรือกำลังพะวงอยู่ก็ตาม

นี่เอง คือความงดงามในงานเขียนของท่าน ที่ทำให้เรื่องเล่าชั้นครูจากประสบการณ์ตรงรอบตัว ให้ข้อคิด และสติปัญญาแก่ผู้อ่านไปด้วยอย่างเป็นกัลยาณมิตร เมื่ออ่านด้วยสติจดจ่อ ไม่เผลอไผลคิดไปอื่น จิตจะไต่ตามตัวอักษรไปวิจัยทุกข์ในจิตตามหลักธรรมที่ท่านชี้แนะให้เห็นผ่านกระแสโลกที่เราอาจกำลังผงเข้าตาอยู่ แก้ปัญหาไม่ได้ แต่ด้วยวิธีมองตามหลักเหตุและผลตามแนวทางปัญญาพระพุทธเจ้าที่ท่านชี้ชวนให้เห็น จิตของเราก็จะน้อมการแก้ปัญหาในเรื่องนั้นๆ จนพบแสงสว่างอย่างง่ายดายในช่วงเวลาสั้นๆ ทำให้เกิดความสบายใจในชั่วขณะจิตหนึ่งด้วยความรู้สึกตัวทั่วพร้อม 

นกเค้าโมงเปิดบันทึกความทรงจำไปเมื่อครั้งยังทำงานอยู่ที่นิตยสารเนชั่นสุดสัปดาห์ และ นสพ.คมชัดลึก ก็พบกับคอลัมน์ “แวะพักในโพรงไม้” หน้าธรรมวิจัย วันอังคารที่ ๒๗ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๖๑ จึงขอนำมาเล่าสู่กันฟังอีกครั้งหนึ่ง ในวันที่นกเค้าโมงตกหลุมพลางของความทุกข์จากความคิดอย่างแสนสาหัส จนแทบจะบินไม่ไหว ก็ระลึกถึงหนังสือทุกข์-สุขของพระอาจารย์พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ เล่มนี้ขึ้นมา ก็เลยนำมาแบ่งปัน ในวันที่เราอาจพลาดพลั้งไปในความคิดและการกระทำจนทุกข์แสนสาหัส เมื่อได้มองย้อนกลับไป ทุกอย่างก็ผ่านไปแล้ว เราสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ตลอดเวลา ตราบใดที่ยังมีลมหายใจอยู่

ทั้งนี้ กราบขอบพระคุณท่านอาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) ในขณะนั้น ที่เมตตาแนะนำพระมหาธนเดช ครูบาอาจารย์ของพระวิทยากรมากมายในประเทศ ซึ่งไม่ค่อยมีเวลาในการเขียน เจียดเวลามาแบ่งปันประสบการณ์ผ่านตัวอักษรให้กับผู้อ่านในพื้นที่เล็กๆ แห่งนี้ให้มีพื้นที่พักใจมาโดยตลอด จึงขอให้ท่านผู้อ่านเบิกบานในธารอักษราที่ท่านได้กรองไว้อย่างสะอาดสดชื่นแล้ว

สนใจหนังสือ ติดต่อได้ที่ กลุ่มใต้ร่มพุทธธรรม สถาบันพัฒนาพระวิทยากร  สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมฯ คณะ ๑๖ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร แขวงบ้านบาตร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร ๑๐๑๐๐เบอร์โทร :  ๐๘๖ ๖๖๙ ๙๒๒๑, ๐๙๕ ๕๔๓ ๑๙๔๙ Facebook : กลุ่มใต้ร่มพุทธธรรม

The post Book Reviews “ในช่องว่าง …ระหว่างความทุกข์และความสุข” จากหนังสือ “ทุกข์-สุข” โดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ กลุ่มใต้ร่มพุทธธรรม appeared first on Manasikul Online.