เรื่องราวของเณรน้อยผู้ช่วยให้พ่อแม่คืนดีกัน

โดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

“ผมบวชให้ครอบครัวครับ”  สามเณรรูปหนึ่งพูดขึ้น ก่อนจะเล่าต่อถึงความขัดแย้งของพ่อแม่ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อยละรุนแรงจนแม่หนีออกจากบ้านไป  จนตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าแม่ไปอยู่ที่ไหน  เคยปั่นจักรยานไปบ้านแม่แต่ก็ไม่มีใครอยู่แล้ว  ส่วนพ่อก็เปลี่ยนไป  กลับดึกและเมามากขึ้น  

“ผมอยากให้แม่ได้บุญด้วย  เลยบอกพ่อให้โทรหาแม่  เขาก็โทรหากันแล้ว  ผมก็ได้แต่หวัง  แต่มันคงไม่กลับมาเหมือนเดิมแล้ว” 

“ไหวไหม?”  ลองถามดูเมื่อฟังเหมือนเณรจะเล่าจบแล้ว

“ไหวครับ  ต้องไหวอยู่แล้ว”  สามเณรพูดพร้อมเงยหน้ามาสบตา

“สู้ไหม?”

“สู้ครับ”

“ดีมาก  พระอาจารย์เอาใจช่วย”

“ขอบคุณครับ”

…

            สามเณรน้อยอายุแค่ ๑๐ ขวบ  บุคลิกร่าเริง  ชอบทำให้เพื่อนและพระอาจารย์หัวเราะมีความสุข  ใครจะรู้ว่า ท่านซ่อนทุกข์ผูกเป็นเงื่อนปมอยู่ในใจ  ธรรมะข้อไหนจึงจะเยียวยาหัวใจดวงน้อยๆ นี้ได้

 แน่นอนว่า…ต่อให้บอกไปร้อยแปดพันธรรม ก็สู้คำง่ายๆ จากใจไม่ได้หรอก

 เพราะธรรมะสำหรับเด็กนั้นมันต้องเน้นไปที่ความรู้สึก  ไม่ใช่แค่ความรู้  เราประเมินความรู้ได้ด้วยข้อสอบ  แต่ความรู้สึกจะสัมผัสได้ต้องมีเวลาในการสื่อสารและสร้างความสัมพันธ์ เพราะบางครั้งกว่าความรู้สึกที่แท้จริงจะถูกเปิดเผยออกมา  ก็ต้องใช้เวลา  และหากมัวแต่อยากจะให้ธรรมะ  โดยที่ยังไม่รับฟัง  ใจก็จะปิดกั้นการรับรู้ทันที 

เพราะฉะนั้น  การฟังอย่างตั้งใจ  ไม่คัดค้านไม่ตัดสินใจ  และใช้อวจนะภาษาสะท้อนให้เห็นว่าเราสนใจและใส่ใจในสิ่งที่เขาเล่าออกมา ไม่อย่างนั้น  ก็ปิดประตูไม่รับรู้ และไม่ให้รู้อะไรอีกต่อไป 

ย้อนกลับไปในครั้งพุทธกาล…

มีสามเณรรูปหนึ่ง ชื่อว่า สามเณรบัณฑิต อายุ  ๗  ขวบ  เป็นศิษย์ของพระสารีบุตร 

วันหนึ่งออกบิณฑบาตกับพระสารีบุตร ในระหว่างทางนั้นก็เห็นคนชักน้ำจากเหมือง จึงถามอาจารย์ว่า “น้ำมีจิตใจหรือไม่”  พระเถระตอบว่า  “น้ำไม่มีจิตใจ”  สามเณรจึงคิดว่า “เมื่อคนสามารถชักน้ำซึ่งไม่มีจิตใจไปสู่ที่ที่ตนเองต้องการได้  แต่เหตุใดจึงไม่สามารถบังคับจิตให้อยู่ในอำนาจได้”

            เดินต่อไปอีก เห็นคนกำลังถากไม้ทำเป็นล้อเกวียน  จึงถามว่า  “ไม้นั้นมีจิตใจหรือไม่” พระเถระตอบว่า “ไม้ไม่มีจิตใจ”  สามเณรก็คิดต่อไปอีกว่า “คนสามารถนำเอาท่อนไม้ที่ไม่มีจิตใจมาทำเป็นล้อได้ แต่ทำไมไม่สามารถบังคับจิตใจได้”

            เดินต่อไปอีกสักพัก ก็เห็นคนลนไฟลูกศรเพื่อดัดให้ตรง จึงถามว่า “ลูกศรนั้นมีจิตใจหรือไม่”  เมื่อพระเถระตอบว่า “ลูกศรไม่มีจิตใจ”  สามเณรคิดได้ว่า “คนสามารถดัดลูกศรให้ตรงได้  แต่ไม่สามารถบังคับจิตใจให้อยู่ในอำนาจได้”

            ทันใดนั้นเอง  สามเณรได้เกิดความคิดที่จะนั่งสมาธิขึ้น จึงได้ขออาจารย์นำอาหารมาฝากตนด้วย  พระเถระได้รับปากและมองลูกตาลให้พร้อมกับสั่งให้ไปเจริญสติในห้องของท่าน  สามเณรก็ได้ทำตามทุกอย่างและเริ่มบำเพ็ญสมณธรรม ซึ่งเป็นข้อปฏิบัติของพระภิกษุ

          ขณะที่สามเณรนั่งสมาธิอยู่นั้น ท้าวสักกะก็ได้เรียกท้าวมหาราชทั้ง  ๔ ให้มาห้ามพระอาทิตย์ไม่ให้เคลื่อนและตนเองมาอารักขาสายยูไม่ให้เกิดเสียงดัง และภายในวัดก็มีความสงบอย่างมาก  ท่านบำเพ็ญจนจิตมีอารมณ์แน่วแน่และบรรลุอนาคามิผล 

            พระสารีบุตรเมื่อบิณฑบาตได้อาหารแล้วก็กลับวัด  ระว่าทางนั้น พระพุทธเจ้าก็เสร็จมารอที่ซุ้มประตูและได้ถามปัญหากับพระสารีบุตร ๔ ข้อ ระหว่างนั้นเอง สามเณรก็บรรลุพระอรหัตผล พระพุทธเจ้าจึงรับสั่งให้พระสารีบุตรนำอาหารไปให้สามเณร และเมื่อฉันเสร็จแล้วก็นำบาตรไปล้าง เทวดาทั้งหลายจึงได้หยุดการอารักขา และพระอาทิตย์ก็เคลื่อนไปเป็นเวลาบ่าย

            จากเรื่องราวของการสอนของพระสารีบุตร  ท่านสอนตอบคำถามระหว่างที่เดินบิณฑบาต และให้คำตอบแก่สามเณรอย่างเมตตา  ไม่ได้มุ่งให้เด็กต้องเงียบหรือไม่สงสัยใคร่รู้  แต่ให้เด็กได้ตื่นตัวสามเณรบัณฑิต เราลองพิจารณาสังเกตและเรียนรู้ผ่านประสบการณ์ที่ได้เจอ   และพระสารีบุตรก็ไม่ได้ใช้ศัพท์พิสดารอะไรเป็นเพียงคำตอบที่เรียบง่ายเหมาะสม 

การสอนเด็กหรือสามเณรจึงไม่ควรยึดติดที่เนื้อหาหรือวิธีการที่เคร่งครัดเกินไป  ควรมุ่งไปที่สอนเด็กไม่ใช่สอนหนังสือ 

            ความใส่ใจและให้โอกาสในการได้ประสบการณ์เพื่อการเรียนรู้  จึงเป็นหัวใจสำคัญต่อการดูแลเด็ก  ไม่เพียงแค่สามเณร แต่ยังรวมถึงเด็กๆ ทุกคน นักเรียนทุกคน  การสร้างเด็กและเยาวชนให้เป็นคนดี เป็นคนเก่งและเขาสามารถก้าวไปสู่ความสำเร็จได้ด้วยตนเอง  ถือเป็นการวางรากฐานที่มั่นของของสังคมไทยในอนาคต 

สำหรับเณรน้อยที่พยายามช่วยให้พ่อแม่คืนดีกัน ทราบภายหลังว่า เป็นเรื่องยาก เมื่อสองคนต่างเลือกแล้วที่จะเลิกกัน ผลก็คือ สำหรับผู้ที่เป็นลูก ต้องยอมรับความจริงว่า เป็นเรื่องธรรมดา และสิ่งนี้กำลังเกิดขึ้นในสังคมไทยไม่น้อย สิ่งที่ลูกๆ ทำได้ก็คือ ความเข้าใจทั้งพ่อและแม่ ว่าแต่ละท่านต่างมีหนทาง เมื่อเขาโตขึ้น วันหนึ่งข้างหน้าก็จะเข้าใจแม่และพ่อดีขึ้นเมื่อเป็นผู้ใหญ่และมีครอบครัวก็จะรู้ว่า ทำไมแม่พอจึงแยกทางกัน

การแยกทางกันก็จะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปเมื่อลูกเข้าใจตนเอง ก็จะ เข้าใจพ่อแม่

The post เรื่องราวของเณรน้อยผู้ช่วยให้พ่อแม่คืนดีกัน โดย พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป appeared first on Manasikul Online.