จากหนังสือ “อาศรมบ้านดอกแดง : แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท จัดพิมพ์โดย สถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

สู่สารคดีสั้นชุด “ปกาเกอะญอ : นักบุญแห่งขุนเขา” โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส

“ปกาเกอะญอ นักบุญแห่งขุนเขา” (ตอนที่ ๔) บวชป่า เยือนผาแดงใต้ โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส iPONG CH ช่อง You Tube จริยธรรมแชนแนล สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ ร่วมกับ สถาบันพัฒนาพระวิทยากร และ อาศรมพระบัณฑิตอาสา บ้านดอกแดง https://www.youtube.com/channel/UCgN539G9QLZqWSAivR_Jdvg

ในตอนนี้ เริ่มต้นด้วยการสนทนาธรรมกับ พระมหาฐานันดร เขมปญฺโญ ดร. กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ผู้ก่อตั้งอาศรมพระบัณฑิตอาสาพัฒนาชาวเขาบ้านดอกแดง ตำบลบ่อสลี อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ ถึงความเป็นมาที่โครงการ ธรรมสัญจรเยี่ยมพระพบปะโยม ส่งเสริมการเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนพื้นที่สูง โดย สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ ได้เดินทางไปถึง จากการฟังรายการวิทยุ “ปรมัตถธรรมนำชีวิต” ออกอากาศทางสถานีวิทยุยานเกราะ พล ม.๒ คลื่น ๙๖๓ MHz.เวลา ๒๐.๒๐-๒๑.๐๐ น.

พระมหาฐานันดร เล่าว่า …ต่อมา ทางโครงการ ก็ขึ้นมาและเราก็เดินทางต่อไปยังหมู่บ้านผาแดงใต้ เนื่องจากเมื่อ ๕ ปีที่แล้ว ได้จัดรายการวิทยุ และมีผู้ฟังมาถาม จากนั้นทีมงานก็ลงไปเยี่ยม จากนั้นญาติโยมก็มาเยี่ยมที่อาศรมแห่งนี้

“มาครั้งแรกก็นั่งมอร์เตอร์ไซด์เข้าไปด้วยความลำบากมาก เพราะยังไม่มีรถ ถนนสองข้างทางยังเป็นดิน เป็นโคลน เมื่อลงไปแล้ว ก้ไปสร้างธรรมศาลาให้เขาได้ไหว้พระสวดมนต์ จากนั้น เราก็ลงไปเยี่ยมเรื่อยๆ เราก็คิดว่า ขนาดทางลำบากอย่างนี้ ชาวบ้านก็อุตส่าห์มา แม้มาด้วยความยากลำบาก ถนนก็ลำบากก็ยังมา แสดงว่าชาวบ้านเขามีแรงศรัทธาจริงๆ ก็ได้สนทนากับชาวบ้าน เดิมเขาก็นับถือผี นับถือบรรพบุรุษ เมื่อได้ฟังธรรมะ ได้ฟังแนวทางการใช้ชีวิตแบบพระพุทธศาสนา

อย่างเดิมเขาเคยเชื่อประเพณีมัดมือ เลี้ยงผีต่างๆ บางอย่างก็ต้องใช้สุรา หลายอย่าง

มีอยู่ครอบครัวหนึ่ง ผู้นำและลูกสาวของเขาชื่อแตงโม หลังจากได้ฟังรายการวิทยุ จากอาศรมวัดดอกแดง จากการที่เขาเคยทำพิธีที่ต้องใช้เหล้า เมื่อได้ฟังวิทยก็ได้แนวทางที่สนใจ มีปัญหาก็ถามทางหน้าไมค์ ในที่สุดเขาก็เลิกพิธีและมานับถือพระพุทธศาสนา

จากนั้นทางสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ ก็นำวิทยุมามอบให้กับชาวบ้านเพื่อฟังธรรม

สิ่งที่พระมหาฐานันดร เขมปญฺโญ ดร.เห็นได้ชัดก็คือ ชาวบ้านเลิกทำพิธีที่เกี่ยวข้องกับ “สุรา”

จากนั้นก็เข้าไปช่วยชาวบ้านสร้างหนึ่งหมู่บ้านหนึ่งศาลา เพราะเราไม่สามารถสร้างเป็นอาศรมได้ เมื่อเราลงไปเยี่ยมเดือนละครั้ง หรือสองเดือนครั้ง ชาวบ้าน็ได้มาร่วมกันทำพิธีตรงนั้น

“การไปจาริกแต่ละที่ ก็จะมีการบวชป่าด้วย ก็จะไปเล่าเรื่องการอนุรักษ์ป่า ว่าบ้านเราอุดมสมบูรณ์ เป็นแหล่งต้นน้ำ เป็นแหล่งอากาศที่ดี เราควรจะดูแลรักษา สิ่งใดที่กินความจำเป็นไม่เหมาะไม่ควรกับบ้านเรา อย่านำเข้าไป พยายามมองเห็นสิ่งที่เรามีอยู่

“ลงไปอยู่ในเมือง ไปเรียนในกรุง ข้าวก็ต้องซื้อ น้ำก็ต้องซื้อ ไฟก็ต้องซื้อ ทุกอย่างต้องซื้อ..แต่เราอยู่บนดอยนี้ ข้าวก็ไม่ต้องซื้อ น้ำก็ไม่ต้องซื้อ อากาศไม่ต้องซื้อ เพราะมีอากาศดี มีแหล่งธรรมชาติอยู่แล้ว จึงควรจะรักษาให้ดี เพราะไม่สามารถประเมินด้วยเงินทองได้ ”

โปรดติดตามตอนต่อไป …

อาศรมบ้านดอกแดง : แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง (ตอนที่ ๔ )

ปลูกพระพุทธศาสนาไว้ในใจ เป็นต้นไม้ใหญ่ให้พึ่งพา

โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโน

จัดพิมพ์โดย สถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ สนใจหนังสือติดต่อได้ที่ สถาบันพัฒนาพระวิทยากร โทร. ๐๘๖-๗๖๗-๕๔๕๔

หลังจากได้ขึ้นไปปฐมนิเทศบนยอดดอย ๓๖๐ องศาแล้ว วันรุ่งขึ้นก่อนออกเดินทางลงชุมชนมีโอกาสได้นั่งคุยกับพระมหา ดร.ฐานันดร เขมปญฺโญ ใต้ร่มไม้ใกล้อาศรมท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็น มีเพียงแสงแดดอ่อน ๆ ที่ทอแสงผ่านต้นไม้พอทำให้ร่างกายได้อบอุ่น ท่านเล่าให้ฟังว่า

ย้อนหลังไปพอจำความได้ หมู่บ้านดอกแดงในวันนี้ อยู่ท่ามกลางป่าเขา ไม่มีถนนตัดผ่าน ไม่มีไฟฟ้าใช้เหมือนอย่างทุกวันนี้ ผู้คนมี ๔๗ ครอบครัว ป่าไม้มีความอุดมสมบูรณ์ สัตว์ป่าจำพวกนก กระรอก เก้ง กวาง ยังมีมาก อยากได้ฟืนก็เพียงเดินไปหารอบหมู่บ้าน อยากได้อาหารป่าก็ไม่ต้องไปหาที่ไกล บริเวณรอบ ๆ หมู่บ้านมีหมด กลางหมู่บ้านชาวบ้านขุดบ่อน้ำ ๒ บ่อ สำหรับใช้ประโยชน์ดื่มกิน

           ในปี ๒๕๒๑ เริ่มเข้าเรียนหนังสือที่โรงเรียนประจำหมู่บ้าน พักเที่ยงก็กลับไปรับประทานอาหารในบ้าน พอตกเย็น ก็แบ่งหน้าที่กันทำงานกับพี่ชาย ๒ คน ทำหน้าที่ตำข้าวบ้าง ตักน้ำดื่มน้ำใช้บ้าง หรือออกไปช่วยพ่อเลี้ยงควายที่ทุ่งนาบ้าง ช่วยแม่ทำอาหารบ้าง สลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป ผู้เป็นแม่ทำหน้าที่หาฟืนและอาหารเป็นประจำทุกวัน ผู้เป็นพ่อออกไปเลี้ยงควายที่ทุ่งนาซึ่งไกลจากบ้านประมาณ ๕ กิโลเมตร ชีวิตก็เป็นเช่นนี้ทุกวัน

           จนถึงอายุ ๙ ขวบ ผมกับพี่ชาย ๒ คนได้ออกไปช่วยพ่อเลี้ยงควายตามปกติ จนถึงค่ำในเวลาประมาณ ๖ โมงเย็น ก็มีชายฉกรรจ์จำนวน ๘ คนเดินมาที่เถียงนาบอกว่า หลงทางมา หิวข้าวมาก ผู้เป็นพ่อก็เตรียมฟืนมาก่อไฟ ทำข้าวปลาอาหารให้กินจนอิ่ม กินอิ่มแล้ว ๒ คนก็ขึ้นมาบนเถียงนา ซึ่งผมกับพี่ชายทั้ง ๒ คนนั่งอยู่ เขาหาท่อนฟืนที่อยู่แถวนั้นกระหน่ำตีพี่ชายทั้ง ๒ คนจนแน่นิ่งไป ด้วยความเป็นเด็กผมก็มองหน้าเขา เขาก็เอาด้ามจอบตีที่ท้ายทอยหลายครั้ง ขณะนั้นก็ได้ยินเสียงของพ่อถูกทำร้าย แล้วผมก็ไม่รู้สึกตัวอะไรอีกเลย

           ตื่นขึ้นมาอีกครั้งประมาณ ๒ ทุ่มกว่า มองดูพี่ชายทั้ง ๒ คนเลือดอาบทั่วตัวแดงไปหมด ปลุกเรียกอย่างไรก็ไม่ตื่น ลงบันไดไปด้านล่างเห็นพ่อนอนจมกองเลือด เรียกพ่ออย่างไรก็ไม่ตื่น ก็ได้แต่วิ่งขึ้นวิ่งลงบนเถียงนา ทำอะไรไม่ถูก จนประมาณเกือบ ๕ ทุ่ม พี่ชายคนหนึ่งก็ฟื้นขึ้นมา พี่ชายก็ไปอุ้มพ่อมาใกล้ ๆ กองไฟ บนหน้าผากของพ่อถูกกากบาท ใบหูทั้งสองข้างก็ถูกกากบาทด้วยมีดเป็นแผลลึก คอโดนมีดแทงเลือดอาบทั่วตัว เป็นแผลที่ไม่น่าดูเป็นอย่างมาก

           ประมาณตี ๒ พี่ชายก็วิ่งกลับไปบ้าน ไปเรียกให้คนมาช่วย ส่วนผมก็อยู่เฝ้าพ่อ ชาวบ้านมาถึงก็ไม่มีใครกล้าเข้ามา เขาคิดว่าโจรยังอยู่ พูดโต้ตอบกับผมไปมาพอรู้ว่าโจรไปแล้ว ชาวบ้านก็เข้ามา แม่ก็มาถึงประมาณตี ๕ พอแม่มาถึง พ่อสิ้นใจตรงนั้น เขาก็พาผมกับพี่ ๆ กลับบ้าน เรื่องการจัดการงานศพก็เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ศพของพ่อก็เอาไว้อย่างนั้น ไม่มีใครเฝ้า ญาติพี่น้องก็มาเตรียมงานที่บ้าน รอให้เจ้าหน้าที่ตำรวจมาชันสูตรศพ ตำรวจมาในวันที่ ๒ ชันสูตรเสร็จหลังจากนั้นก็ทำพิธีฝังพ่อที่ทุ่งนาเลย

           เหตุการณ์เหล่านี้ในชีวิตผมไม่เคยลืม โจรทั้ง ๘ คนฆ่าพ่อผม ทำร้ายพี่ชาย ทำร้ายผมเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด แล้วขโมยควายไป ๘ ตัว ในความคิดของผมคิดว่า โตขึ้นจะต้องฆ่าแก้แค้นให้ได้ หลังจากนั้นชีวิตของผมก็ขึ้นโรงขึ้นศาลตลอด โจร ๘ คน ๖ คนถูกจับติดคุก ๒ คนมีญาติเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ในพื้นที่และเป็นเจ้าของรถที่นำมาขนควายต่อสู้คดีนานถึง ๒๐ ปีถึงปิดคดีได้

           การเดินทางไปขึ้นศาลเป็นพยานมันลำบาก ผมไปทุกครั้งที่ศาลนัดร่วม ๒๐ ปี ด้วยความจน หลายครั้งที่ผมกับแม่ต้องนั่งรถโดยสารคันเดียวกันกับญาติของผู้ต้องหาไปที่ศาล เราไปในฐานะของพยานฝั่งโจทย์ เขาไปในฐานะของญาติจำเลยที่ติดคุกแล้ว บางครั้งเจอหน้ากัน นั่งรถคันเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก มันมีแต่ความเจ็บปวดที่อยู่ในใจ อภัยก็ไม่ได้

           พอปี ๒๕๒๙ มีโอกาสได้บวชเณร ได้ฟังครูบาอาจารย์เล่าเรื่องในทางพระพุทธศาสนาให้ฟังเล่าเรื่องการให้อภัย เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร ท่านก็สอนตามปกติ เล่าเรื่องในธรรมบทให้ฟัง

           (๑) พระภิกษุกลุ่มหนึ่งนั่งเรือไปในมหาสมุทรแล้วเรือหยุดนิ่ง คนขับเรือก็ทำฉลากให้จับ ฉลากไปตกที่ภริยาของคนขับเรือถึงสามครั้ง คนขับเรือให้คนในเรือช่วยจับหญิงกาลกิณีโยนลงน้ำ ก่อนจะโยนกล่าวว่า ประโยชน์อะไรที่จะให้เธอลอยอยู่เหนือน้ำ ช่วยกันเอากระสอบทรายมัดติดตัว โยนลงไปในน้ำ พระภิกษุกลับไปกราบทูลถามพระศาสดา พระศาสดาตรัสเล่าให้ฟัง หญิงคนนี้ในอดีตชาติ เดินไปส่งข้าวสามีที่ปลายนา แล้วมีสุนัขเดินตาม เด็กวัยรุ่นเห็นสุนัขเดินตามก็แซวว่า หญิงสาวมีสามีเดินตาม แกโกรธมาก ไปถึงทุ่งนาหลังจากให้สามีทานข้าวแล้วก็ถือหม้อข้าว เรียกสุนัขตามไป สุนัขก็คิดว่าจะให้อาหาร หญิงสาวเอาเชือกด้านหนึ่งผูกที่คอสุนัข ด้านหนึ่งผูกที่หม้อแล้วบรรจุทรายให้เต็ม แล้วโยนหม้อลงแม่น้ำ ถ่วงสุนัขลงไปในแม่น้ำตายในตรงนั้น

           (๒) พระภิกษุกลุ่มหนึ่งเดินทางไปประกาศพระศาสนาสัญจรไปในหมู่บ้าน ในระหว่างนั้นเกิดไฟไหม้ ไฟโหมหนักส่งเสวียนหม้อซึ่งมีลักษะเป็นวงกลมไฟติดไหม้ พุ่งขึ้นสู่อากาศ มีกาตัวหนึ่งบินมาชนเสวียนหม้อ เอาคอสวมเข้าไป ไฟจึงไหม้กาตัวนั้นตาย พระพุทธองค์ตรัสว่า กาตัวนี้เคยเป็นชาวนา ฝึกโคดื้อเพื่อใช้งานไถ ฝึกอย่างไรโคก็ไม่ทำตาม ทั้งตีแทงด้วยปฏัก โคก็ไปหน่อยหนึ่งแล้วก็หยุด จึงมัดฟางเป็นวงกลมสวมใส่คอโคจุดไฟเผา โควิ่นชนแผ่นดินไฟก็ไม่ดับถูกไฟคลอกตาย

           (๓) พระภิกษุกลุ่มหนึ่งเดินธุดงค์ไปในป่าแล้วไปพักในถ้ำแห่งหนึ่งประตูของถ้ำปิดเอง ใครมาช่วยเปิดอย่างไรก็เปิดไม่ได้ จนครบเจ็ดวันประตูเปิดเอง พระพุทธองค์ตรัสเล่าให้ฟังว่า อดีตชาติเป็นเด็กเลี้ยงโค ไปเจอตัวเงินตัวทองวิ่งเข้าไปในจอมปลวก ทุกคนก็เอาใบไม้ไปปิดทุกช่อง หลังจากนั้นก็เลี้ยงโคไปตามปกติ จนครบเจ็ดวันผ่านมาพอดี นึกได้ก็เลยไปเปิดเจอตัวเงินตัวทองผอมโซออกมา หลายคนบอกจะฆ่า แต่ก็มีคนห้ามไว้แล้วก็เลยปล่อยไป

           พอฟังเรื่องเหล่านี้แล้วทำให้มีความรู้สึกว่านี่แหละคือแสงสว่างของชีวิต

การไม่จองเวรเป็นหนทางแห่งความพ้นทุกข์

เพราะว่าการเป็นคดีความ ชีวิตไม่มีความสุขเลย บวชเณร บวชพระแล้วก็ต้องไปศาล แต่พอบวชแล้ว ใจก็อภัยได้แล้ว แต่อัยการเขาก็ทำหน้าที่ฟ้องไปตามปกติ จนคดีปิดในปี ๒๕๔๔

           ในช่วงที่ทำงานเผยแผ่บนดอย มีหลายครั้งที่ต้องไปงานสลากภัตที่วัดบ้านของลุงผู้ที่เป็นผู้ต้องหาฆ่าพ่อ ลุงก็ไม่กล้ามาสู้หน้าเรา มีความหวาดกลัว ลุงคิดว่าเราจะมาแก้แค้น ไปฆ่าเขา ไม่มีความสุข แม้จะผ่านมา ๓๐ กว่าปีแล้ว เพื่อน ๆ ของลุงมาเล่าให้ฟัง หลัง ๆ ผมก็ไปหาลุงที่บ้านบอกว่า เรื่องผ่านมานานแล้ว คนตายก็ตายไปแล้ว ลุงก็อายุมากแล้ว มีโอกาสได้สร้างกุศลก็สร้าง หลัง ๆ ลุงก็มีความคลายกังวลลง ไม่มีความหวาดกลัว เพราะพระพุทธศาสนาแท้ ๆ ทำให้ผมได้เข้าใจเรื่องของการให้อภัย เป็นการปลูกพระพุทธศาสนาไว้ในใจ เป็นต้นไม้ใหญ่ให้คนได้พึ่งพา

The post กว่าจะเป็นสารคดีชุด “ปกาเกอะญอ นักบุญแห่งขุนเขา” (ตอนที่ ๔) บวชป่า เยือนผาแดงใต้ โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส appeared first on Manasikul Online.

จากหนังสือ “อาศรมบ้านดอกแดง แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท สู่ สารคดีชุด “ปกาเกอะญอ นักบุญแห่งขุนเขา” ช่อง YouTube : iPONG CH (ตอนที่ ๒)

” พลังจากสังฆะ และสามัคคีในชุมชน คือสิ่งที่ควรรักษา โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส

จริยธรรมแชนแนล สถาบันพัฒนาพระวิทยากร ,สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ และอาศรมพระบัณฑิตอาสา บ้านดอกแดง ตำบลบ่อสลี อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่

สารคดีชุด “ปกาเกอะญอ นักบุญแห่งขุนเขา” โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส ช่อง iPONG CH (ตอนที่ ๒) เล่าเรื่องการเดินทางของพระมหา ดร.ฐานันดร เขมปญฺโญ พระนักเผยแผ่บนดอยสูง แห่งอาศรมพระบัณฑิตอาสา บ้านดอกแดง ตำบลบ่อสลี อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ เดินทาง ไปสงเคราะห์ชาวบ้านในหลายๆ หมู่บ้าน บนดอยสูง

ร่วมกับ พระวิทยากรสถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ พระธรรมทูตจิตอาสาจากห้าจังหวัดชายแดนใต้ โดยมีกิจกรรมมอบของอุปโภคบริโภคที่จำเป็น สวดมนต์ให้กำลังใจ แก่ชาวบ้าน เสริมสร้างกำลังใจ และ ส่งเสริมสนับสนุนประเพณีดั้งเดิมของชาวบ้านให้เกิดความสามัคคีในชุมชนเป็นหลัก

พระมหาดร.ฐานันดร เขมปญฺโญ กล่าวไว้ในสารคดีตอนหนึ่งว่า

“ความสามัคคี เป็นสิ่งที่ควรรักษา จากประเพณีต่างๆ ในชุมชน ที่ผ่านมา อาตมา ลงพื้นที่รูปเดียว แต่ครั้งนี้ มีพระธรรมทูตจิตอาสาจากห้าจังหวัดชายแดนใต้ขึ้นมาด้วย ก็ทำให้เป็นกำลังใจซึ่งกันและกันในการทำงาน แม้ว่าท่านจะสื่อภาษาชาวดอยไม่ได้ แต่ภาษาใจ และภาษาธรรมสำคัญกว่า”

และติดตาม …

“อาศรมบ้านดอกแดง แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโน

ตอนที่ ๒ เดินตามรอยธรรม

            “พระศาสนาได้ วัดได้ เราได้ ให้ทำ .. พระศาสนาไม่ได้ วัดได้ เราได้ ไม่ให้ทำ .. พระศาสนาได้ วัดได้ เราไม่ได้ ให้ทำ” เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ) อดีตประธานคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช ได้พูดถึงหลักการทำงานพระศาสนาไว้

           สืบเนื่องจากการที่ได้ประชาสัมพันธ์โครงการธรรมสัญจร เยี่ยมพระ พบปะโยม ส่งเสริมการเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนพื้นที่สูง แบ่งปันน้ำใจคนบนดอย ในจังหวัดเชียงใหม่ และ จังหวัดแม่ฮ่องสอน ๑๒ – ๒๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๑ ก็มีพระอาจารย์หลายรูปได้ถามขึ้น คำถามง่าย ๆ แต่ดูเหมือนว่าจะตอบยากพอสมควร

“เพราะอะไรพระอาจารย์ถึงเลือกลงชุมชนที่นี่ ที่จังหวัดเชียงใหม่ และจังหวัดแม่ฮ่องสอน พระสงฆ์หลายรูปหลายพื้นที่ก็ทำงานหนักเหมือนกัน ไม่ว่าภาคเหนือ ภาคอีสาน ภาคกลาง ภาคใต้ พระสงฆ์เหล่านั้นก็ทำงานเป็นที่พึ่งของญาติโยมในทุกพื้นที่ของประเทศไทยเหมือนกัน”

ท่านสะท้อนให้ฟังว่า จังหวัดเชียงใหม่อาศรมอื่น ๆ ก็ทำงานหนัก หลายอาศรมอยู่ในพื้นที่ห่างไกลกว่าที่จะไปมาก ทุกอย่างมีความลำบาก รถไม่สามารถจะไปถึงได้ ต้องอาศัยการเดิน    บางอาศรมเป็นพระสงฆ์ที่มาจากต่างถิ่น ต่างประเทศก็มี ที่อาศรมแห่งหนึ่งมีพระอาจารย์จากจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ขึ้นมาจาริกบุญ จารึกธรรมแล้วเกิดความศรัทธา เห็นความทุกข์ของชาวบ้านแล้วก็อยากจะช่วย แต่การที่จะช่วยด้วยการไปเยี่ยมให้ธรรมะ ให้สิ่งของเป็นครั้งเป็นคราว ท่านว่าไม่ทำให้เกิดความยั่งยืน ท่านก็เลยยืนหยัดอยู่เป็นหลักชัยให้กับชาวบ้าน สร้างอาศรม สร้างวัด สร้างโรงเรียนการกุศลของวัดให้การศึกษากับบุตรหลานของชาวบ้าน ภาคฤดูร้อนก็นำเด็ก ๆ เข้ามาบวชเรียนรู้พระพุทธศาสนาปีละไม่ต่ำกว่า ๒๐๐ รูป ฟังดูแล้วก็นับว่าเป็นความเสียสละอย่างมากของหลาย ๆ รูปทำอย่างนี้

ผู้เขียนก็นำคำถามนี้ไปปรึกษาพระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี ป.ธ.๙,ดร. ผู้อำนวยการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมฯ วัดสระเกศ ว่า จะตอบคำถามนี้อย่างไร เพราะอะไรต้องเลือกไปที่นี่ ท่านก็ให้คำแนะนำว่า การเดินทางไกล เดินทางยาวนาน ๑๐ วัน อาจจะทำให้เกิดความลำบากใจได้ ถ้าไม่เลือกคนที่เรารู้จัก ก็อาศัยความคุ้นเคย จะทำให้การเดินทางของเราไปถึงเป้าหมายได้ แล้วท่านได้เล่าถึงเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ว่า เวลาที่จะทำงานอะไร เจ้าประคุณท่านจะให้นึกถึง คือ นึกถึงพระศาสนา สำนัก (วัด) ตัวเราเอง ทำแล้วพระศาสนาไม่เดือดร้อน สำนักไม่เดือดร้อน ตัวเราไม่เดือดร้อน

ในทางกลับกัน เมื่อพระศาสนาได้ สำนักก็ได้ ตัวเราก็ได้ ที่ยกมาอย่างนี้ก็อยากจะให้เห็นว่า พระอาจารย์ที่เราจะเดินทางไปเยี่ยมจาริกบุญ จารึกธรรม ติดตามวิถีชีวิตการทำงานของท่านก็เช่นเดียวกัน ท่านทำงานกว่า ๒๐ ปีเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่า ท่านทำงานเพื่อพระศาสนาเป็นหลักใหญ่ นี้ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่เลือกมาที่นี่

การตามรอยธรรมของเจ้าประคุณสมเด็จฯ เพื่อให้เกิดความเข้าใจที่ชัดเจน ผู้เขียนก็เลยไปสอบถาม พระครูสิริวิหารการ ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ในขณะนั้น ท่านก็เมตตาเล่าให้ฟังว่า เคยได้ยินเจ้าประคุณสมเด็จฯ พูดถึงประโยคนี้ อันเป็นหัวใจสำคัญของการทำงานพระศาสนาว่า “พระศาสนาได้ วัดได้ เราได้ ให้ทำ .. พระศาสนาไม่ได้ วัดได้ เราได้ ไม่ให้ทำ .. แม้โดยที่สุด พระศาสนาได้ วัดได้ เราไม่ได้ ให้ทำ” เมื่อได้ฟังแล้วก็ทำให้ได้ข้อคิด คติในการทำงาน เป็นการยากที่จะได้ยิน ได้ฟังคำที่ลึกซึ้งอย่างนี้

           เล่าถึงเรื่องของการเตรียมเดินทาง และการเตรียมของที่จะไปจาริกบุญ จารึกธรรมก็มีความพร้อมแล้ว (ข้อความนี้เขียนขึ้นก่อนการเดินทาง ๒ วัน) การเดินทางตอนแรกคิดว่าจะมีผู้เดินทาง ๔-๕ รูป/คน แต่ว่า ไปเรื่อย ๆ มีผู้สนใจร่วมเดินทางเป็นจำนวนมาก ยอดผู้ร่วมเดินทาง ๑๗ รูป/คน มีพระอาจารย์รูปหนึ่งแจ้งว่า จองตั๋วไม่ทัน “ถ้ามีใครสละสิทธิ์ไม่ไป ผมขอไปนะ ผมสอบถามรถทัวร์ทุกเที่ยวเต็มหมด ต้องรอคนสละสิทธิ์เที่ยวที่คณะพระอาจารย์จะไป”

ผู้เขียนก็แปลกใจ พอบอกว่าจะไปธรรมสัญจร คนนั้นก็อยากไป คนนี้ก็อยากไป ได้เล่าให้ทุกคนฟังว่าเราไปพักที่อาศรมนะ ไม่มีที่นอนหมอนมุ้งอะไรเลย ห้องน้ำไม่ต้องพูดถึง ไม่ต่างจากประเทศอินเดีย อินเดียใช้ ป.ต.ท (ปล่อยตามทุ่ง) ที่ไปก็เหมือนกับ ป.ต.ท แต่ดีกว่าหน่อยมีต้นไม้เป็นกำแพง เส้นทางที่จะไปก็มีความลำบากเป็นอย่างมาก อาหารก็ไม่มีคนทำ คนที่ไปจะต้องเป็นแม่ครัวเอง เล่าขนาดนี้ก็ยังไม่มีใครถอนตัว ฮาๆ ทุกคนมีความตั้งใจที่จะไปจริง ๆ อยากจะบอกทุกคนว่า เตรียมการเพื่อจะไป อย่าลืมเตรียมใจเพื่อปล่อยวางด้วยนะ

สำหรับทีมงานก็ต้องเปลี่ยนแผนการเดินทางใหม่ จากกรุงเทพฯไปเชียงใหม่ รถลงชุมชนก็เพิ่มเป็น ๓ คัน

           ผู้เขียนขอใช้พื้นที่ตรงนี้ กราบขอบพระคุณคณะพระอาจารย์ และอนุโมทนาญาติโยมทุกท่านที่ได้ให้การสนับสนุนกิจกรรมนี้ ประทับใจพระอาจารย์รูปหนึ่งมาก ท่านเห็นโครงการแล้วท่านก็แจ้งความประสงค์ว่า ท่านอภิชาติครับ ผมเป็นเจ้าภาพหนึ่งดอยนะ แต่เสียดายไม่มีที่ว่างให้ผมร่วมเดินทางด้วย แล้วท่านก็หัวเราะ ผู้เขียนก็ได้แต่บอกว่า ไม่เป็นไรครับ เอาไว้โอกาสหน้า 

สำหรับเรื่องของการทำบุญ ก็อยากจะทำความเข้าใจกับญาติโยมทุกคนว่า การทำบุญไม่ว่าจะทำกับใคร ที่ไหน ก็ขอให้ทำด้วยความศรัทธา อย่าทำด้วยความรู้สึกเกรงใจ เพราะงานบุญ  งานพระศาสนา งานการศาสนสงเคราะห์เป็นงานที่ไม่มีที่สิ้นสุด มีตลอดทั้งปี เราทำตามกำลังศรัทธาที่เรามีดีที่สุด ผู้เขียนก็เพียงทำหน้าที่เป็นสะพานบุญให้ทุกท่านได้ทราบ ในท้ายที่สุดก็ขออนุโมทนา ขอทุกท่านจงเป็นผู้มีส่วนแห่งบุญที่เกิดขึ้นจากการจาริกบุญ จารึกธรรมในในครั้งนี้

The post กว่าจะเป็นสารคดีชุด “ปกาเกอะญอ นักบุญแห่งขุนเขา” (ตอนที่ ๒)” พลังจากสังฆะ และสามัคคีในชุมชน คือสิ่งที่ควรรักษา โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส appeared first on Manasikul Online.

“อาศรมบ้านดอกแดง”

บันทึกพระผู้เสียสละจากยอดดอย ที่หันหน้าเข้าหาชุมชน

         จากการลงพื้นที่จาริกบุญ จาริกธรรม ของ พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท กับ พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส และทีมจริยธรรมแชนแนล(สื่ออาสา) จากสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ  ในโครงการธรรมสัญจรเยี่ยมพระ พบปะโยม ส่งเสริมการเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนพื้นที่สูง แบ่งปันน้ำใจคนบนดอย ในจังหวัดเชียงใหม่ และจังหวัดแม่ฮ่องสอน ในวันที่ ๑๒ –๒๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๖๑  ณ อาศรมบ้านดอกแดง

ณ ที่แห่งนั้น พระมหาฐานันดร เขมปญฺโญ ดร. เลือกที่จะกลับไปยังแผ่นดินเกิดเพื่อให้ญาติพี่น้องบนดอยสูงได้มีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งก่อเกิดเป็นหนังสือ “อาศรมบ้านดอกแดง : แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง” เล่มนี้ หลังจากที่พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท ได้เขียนลงในคอลัมน์ “จาริกบ้าน จารึกธรรม” นสพ.คมชัดลึก มาแล้วช่วงหนึ่ง และกว่าจะรวมเป็นเล่มออกมาก็ผ่านไปเป็นปีเห็นจะได้ จนกระทั่งหนังสือเสร็จสมบูรณ์เป็นรูปเล่มน่าอ่านเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ.๒๕๖๒ ที่ผ่านมา จัดพิมพ์โดย สถาบันพัฒนาพระวิทยากร

         พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี ผู้อำนวยการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร เขียนไว้ในคำปรารภตอนหนึ่งว่า ขณะที่สังคมเริ่มสงสัยถึงบทบาทของพระสงฆ์สมัยนี้ คำถามมากมายที่ทิ้งไว้นั้น วันนี้อาจได้คำตอบจากหนังสือเล่มนี้ไม่มากก็น้อย ยิ่งเมื่อท่านได้สัมผัสกับพระอย่างพระมหาดร.ฐานันดร เขมปญฺโญ ภาพในใจเหล่านี้ก็ชัดขึ้น

ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง “ความเป็นพระ” และ “ความเป็นบัณฑิต” ที่อยู่ในตัวท่านอย่างเต็มเปี่ยม กับการทำงานเชิงลึกในการเกื้อกูลชุมชนให้พึ่งตนเองได้ในทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นการสร้างเงินออมด้วยวิธีการรักษาศีลและสัจจะจนเกิดกลุ่มสัจจะบ้านดอกแดง และการพัฒนาชาวบ้านในพื้นที่ด้วยการไม่ได้มองว่า เขาเป็นอื่น จนทำให้มูลนิธิครูบาศรีวิชัย มอบโล่เกียรติคุณผู้มีผลงานดีเด่น “รางวัลครูบาศรีวิชัย” ประจำปี ๒๕๕๗ และรางวัลศิษย์เก่าดีเด่นมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ประจำปี ๒๕๖๑ แก่พระมหา ดร.ฐานันดร เขมปญฺโญ เพื่อให้เป็นขวัญกำลังใจและเชิดชูต่อพระนักเผยแผ่ผู้เสียสละบนยอดดอย

           “แค่รับรู้ว่ามีบุคคลเช่นนี้อยู่จริง โลกนี้ดูมีคุณค่าเกินกว่าใครจะสนใจแต่เรื่องตัวเอง หรือใครที่ไม่รู้ว่าในวันนี้ แต่วันหน้าหนังสือเล่มนี้จะช่วยบอกเล่าสืบต่อไป”   พระมหาขวัญชัย กล่าว

ล้อมกรอบ

อาศรมบ้านดอกแดง : แสงสว่างแรกแห่งชุมนุมบนดอยสูง”

เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท เจ้าของรางวัลพระนักเขียนปัญจสิกขะ

ต่อลมหายใจพระพุทธศาสนาบนยอดดอย

เรียนรู้การทำงานของพระมหา ดร.ฐานันดร เขมปญฺโญ เจ้าอาศรมบ้านดอกแดง อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ ที่ปรึกษากลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมฯ วัดสระเกศ

ผู้นำจิตวิญญาณ นักบุญแห่งขุนเขา

“…การทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนดอยต้องใจเย็นๆ และมีความอดทน

…ท่านได้เปรียบไข่ขาวไข่แดงเหมือนกิเลสคน เปรียบเปลือกไข่เสมือนธรรมะ ถ้าผู้เผยแผ่ถือไข่ไม่ดี จะจับถือแรงก็ไม่ได้ ทำได้เพียงประคองถือให้มั่นและมีสติ

มีความเพียร มีศรัทธา ถ้าไม่อย่างนั้นไข่จะตกแตก”

….

สนใจหนังสือ “อาศรมบ้านดอกแดง : แสงสว่างแรกแห่งชุมนุมบนดอยสูง”

เขียนโดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท สอบถามรายละเอียดได้ที่ สถาบันพัฒนาพระวิทยากร ศาลาสันติวัคคีย์ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพฯ  โทร. ๐๘๖ -๗๖๗-๕๔๕๔

The post “อาศรมบ้านดอกแดง” บันทึกพระผู้เสียสละจากยอดดอย ที่หันหน้าเข้าหาชุมชน appeared first on Manasikul Online.