จากหนังสือ “อาศรมบ้านดอกแดง : แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท จัดพิมพ์โดย สถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

สู่สารคดีสั้นชุด “ปกาเกอะญอ : นักบุญแห่งขุนเขา” โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส

“ปกาเกอะญอ นักบุญแห่งขุนเขา” (ตอนที่ ๔) บวชป่า เยือนผาแดงใต้ โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส iPONG CH ช่อง You Tube จริยธรรมแชนแนล สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ ร่วมกับ สถาบันพัฒนาพระวิทยากร และ อาศรมพระบัณฑิตอาสา บ้านดอกแดง https://www.youtube.com/channel/UCgN539G9QLZqWSAivR_Jdvg

ในตอนนี้ เริ่มต้นด้วยการสนทนาธรรมกับ พระมหาฐานันดร เขมปญฺโญ ดร. กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม ผู้ก่อตั้งอาศรมพระบัณฑิตอาสาพัฒนาชาวเขาบ้านดอกแดง ตำบลบ่อสลี อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ ถึงความเป็นมาที่โครงการ ธรรมสัญจรเยี่ยมพระพบปะโยม ส่งเสริมการเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนพื้นที่สูง โดย สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ ได้เดินทางไปถึง จากการฟังรายการวิทยุ “ปรมัตถธรรมนำชีวิต” ออกอากาศทางสถานีวิทยุยานเกราะ พล ม.๒ คลื่น ๙๖๓ MHz.เวลา ๒๐.๒๐-๒๑.๐๐ น.

พระมหาฐานันดร เล่าว่า …ต่อมา ทางโครงการ ก็ขึ้นมาและเราก็เดินทางต่อไปยังหมู่บ้านผาแดงใต้ เนื่องจากเมื่อ ๕ ปีที่แล้ว ได้จัดรายการวิทยุ และมีผู้ฟังมาถาม จากนั้นทีมงานก็ลงไปเยี่ยม จากนั้นญาติโยมก็มาเยี่ยมที่อาศรมแห่งนี้

“มาครั้งแรกก็นั่งมอร์เตอร์ไซด์เข้าไปด้วยความลำบากมาก เพราะยังไม่มีรถ ถนนสองข้างทางยังเป็นดิน เป็นโคลน เมื่อลงไปแล้ว ก้ไปสร้างธรรมศาลาให้เขาได้ไหว้พระสวดมนต์ จากนั้น เราก็ลงไปเยี่ยมเรื่อยๆ เราก็คิดว่า ขนาดทางลำบากอย่างนี้ ชาวบ้านก็อุตส่าห์มา แม้มาด้วยความยากลำบาก ถนนก็ลำบากก็ยังมา แสดงว่าชาวบ้านเขามีแรงศรัทธาจริงๆ ก็ได้สนทนากับชาวบ้าน เดิมเขาก็นับถือผี นับถือบรรพบุรุษ เมื่อได้ฟังธรรมะ ได้ฟังแนวทางการใช้ชีวิตแบบพระพุทธศาสนา

อย่างเดิมเขาเคยเชื่อประเพณีมัดมือ เลี้ยงผีต่างๆ บางอย่างก็ต้องใช้สุรา หลายอย่าง

มีอยู่ครอบครัวหนึ่ง ผู้นำและลูกสาวของเขาชื่อแตงโม หลังจากได้ฟังรายการวิทยุ จากอาศรมวัดดอกแดง จากการที่เขาเคยทำพิธีที่ต้องใช้เหล้า เมื่อได้ฟังวิทยก็ได้แนวทางที่สนใจ มีปัญหาก็ถามทางหน้าไมค์ ในที่สุดเขาก็เลิกพิธีและมานับถือพระพุทธศาสนา

จากนั้นทางสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ ก็นำวิทยุมามอบให้กับชาวบ้านเพื่อฟังธรรม

สิ่งที่พระมหาฐานันดร เขมปญฺโญ ดร.เห็นได้ชัดก็คือ ชาวบ้านเลิกทำพิธีที่เกี่ยวข้องกับ “สุรา”

จากนั้นก็เข้าไปช่วยชาวบ้านสร้างหนึ่งหมู่บ้านหนึ่งศาลา เพราะเราไม่สามารถสร้างเป็นอาศรมได้ เมื่อเราลงไปเยี่ยมเดือนละครั้ง หรือสองเดือนครั้ง ชาวบ้าน็ได้มาร่วมกันทำพิธีตรงนั้น

“การไปจาริกแต่ละที่ ก็จะมีการบวชป่าด้วย ก็จะไปเล่าเรื่องการอนุรักษ์ป่า ว่าบ้านเราอุดมสมบูรณ์ เป็นแหล่งต้นน้ำ เป็นแหล่งอากาศที่ดี เราควรจะดูแลรักษา สิ่งใดที่กินความจำเป็นไม่เหมาะไม่ควรกับบ้านเรา อย่านำเข้าไป พยายามมองเห็นสิ่งที่เรามีอยู่

“ลงไปอยู่ในเมือง ไปเรียนในกรุง ข้าวก็ต้องซื้อ น้ำก็ต้องซื้อ ไฟก็ต้องซื้อ ทุกอย่างต้องซื้อ..แต่เราอยู่บนดอยนี้ ข้าวก็ไม่ต้องซื้อ น้ำก็ไม่ต้องซื้อ อากาศไม่ต้องซื้อ เพราะมีอากาศดี มีแหล่งธรรมชาติอยู่แล้ว จึงควรจะรักษาให้ดี เพราะไม่สามารถประเมินด้วยเงินทองได้ ”

โปรดติดตามตอนต่อไป …

อาศรมบ้านดอกแดง : แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง (ตอนที่ ๔ )

ปลูกพระพุทธศาสนาไว้ในใจ เป็นต้นไม้ใหญ่ให้พึ่งพา

โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโน

จัดพิมพ์โดย สถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ สนใจหนังสือติดต่อได้ที่ สถาบันพัฒนาพระวิทยากร โทร. ๐๘๖-๗๖๗-๕๔๕๔

หลังจากได้ขึ้นไปปฐมนิเทศบนยอดดอย ๓๖๐ องศาแล้ว วันรุ่งขึ้นก่อนออกเดินทางลงชุมชนมีโอกาสได้นั่งคุยกับพระมหา ดร.ฐานันดร เขมปญฺโญ ใต้ร่มไม้ใกล้อาศรมท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็น มีเพียงแสงแดดอ่อน ๆ ที่ทอแสงผ่านต้นไม้พอทำให้ร่างกายได้อบอุ่น ท่านเล่าให้ฟังว่า

ย้อนหลังไปพอจำความได้ หมู่บ้านดอกแดงในวันนี้ อยู่ท่ามกลางป่าเขา ไม่มีถนนตัดผ่าน ไม่มีไฟฟ้าใช้เหมือนอย่างทุกวันนี้ ผู้คนมี ๔๗ ครอบครัว ป่าไม้มีความอุดมสมบูรณ์ สัตว์ป่าจำพวกนก กระรอก เก้ง กวาง ยังมีมาก อยากได้ฟืนก็เพียงเดินไปหารอบหมู่บ้าน อยากได้อาหารป่าก็ไม่ต้องไปหาที่ไกล บริเวณรอบ ๆ หมู่บ้านมีหมด กลางหมู่บ้านชาวบ้านขุดบ่อน้ำ ๒ บ่อ สำหรับใช้ประโยชน์ดื่มกิน

           ในปี ๒๕๒๑ เริ่มเข้าเรียนหนังสือที่โรงเรียนประจำหมู่บ้าน พักเที่ยงก็กลับไปรับประทานอาหารในบ้าน พอตกเย็น ก็แบ่งหน้าที่กันทำงานกับพี่ชาย ๒ คน ทำหน้าที่ตำข้าวบ้าง ตักน้ำดื่มน้ำใช้บ้าง หรือออกไปช่วยพ่อเลี้ยงควายที่ทุ่งนาบ้าง ช่วยแม่ทำอาหารบ้าง สลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป ผู้เป็นแม่ทำหน้าที่หาฟืนและอาหารเป็นประจำทุกวัน ผู้เป็นพ่อออกไปเลี้ยงควายที่ทุ่งนาซึ่งไกลจากบ้านประมาณ ๕ กิโลเมตร ชีวิตก็เป็นเช่นนี้ทุกวัน

           จนถึงอายุ ๙ ขวบ ผมกับพี่ชาย ๒ คนได้ออกไปช่วยพ่อเลี้ยงควายตามปกติ จนถึงค่ำในเวลาประมาณ ๖ โมงเย็น ก็มีชายฉกรรจ์จำนวน ๘ คนเดินมาที่เถียงนาบอกว่า หลงทางมา หิวข้าวมาก ผู้เป็นพ่อก็เตรียมฟืนมาก่อไฟ ทำข้าวปลาอาหารให้กินจนอิ่ม กินอิ่มแล้ว ๒ คนก็ขึ้นมาบนเถียงนา ซึ่งผมกับพี่ชายทั้ง ๒ คนนั่งอยู่ เขาหาท่อนฟืนที่อยู่แถวนั้นกระหน่ำตีพี่ชายทั้ง ๒ คนจนแน่นิ่งไป ด้วยความเป็นเด็กผมก็มองหน้าเขา เขาก็เอาด้ามจอบตีที่ท้ายทอยหลายครั้ง ขณะนั้นก็ได้ยินเสียงของพ่อถูกทำร้าย แล้วผมก็ไม่รู้สึกตัวอะไรอีกเลย

           ตื่นขึ้นมาอีกครั้งประมาณ ๒ ทุ่มกว่า มองดูพี่ชายทั้ง ๒ คนเลือดอาบทั่วตัวแดงไปหมด ปลุกเรียกอย่างไรก็ไม่ตื่น ลงบันไดไปด้านล่างเห็นพ่อนอนจมกองเลือด เรียกพ่ออย่างไรก็ไม่ตื่น ก็ได้แต่วิ่งขึ้นวิ่งลงบนเถียงนา ทำอะไรไม่ถูก จนประมาณเกือบ ๕ ทุ่ม พี่ชายคนหนึ่งก็ฟื้นขึ้นมา พี่ชายก็ไปอุ้มพ่อมาใกล้ ๆ กองไฟ บนหน้าผากของพ่อถูกกากบาท ใบหูทั้งสองข้างก็ถูกกากบาทด้วยมีดเป็นแผลลึก คอโดนมีดแทงเลือดอาบทั่วตัว เป็นแผลที่ไม่น่าดูเป็นอย่างมาก

           ประมาณตี ๒ พี่ชายก็วิ่งกลับไปบ้าน ไปเรียกให้คนมาช่วย ส่วนผมก็อยู่เฝ้าพ่อ ชาวบ้านมาถึงก็ไม่มีใครกล้าเข้ามา เขาคิดว่าโจรยังอยู่ พูดโต้ตอบกับผมไปมาพอรู้ว่าโจรไปแล้ว ชาวบ้านก็เข้ามา แม่ก็มาถึงประมาณตี ๕ พอแม่มาถึง พ่อสิ้นใจตรงนั้น เขาก็พาผมกับพี่ ๆ กลับบ้าน เรื่องการจัดการงานศพก็เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ศพของพ่อก็เอาไว้อย่างนั้น ไม่มีใครเฝ้า ญาติพี่น้องก็มาเตรียมงานที่บ้าน รอให้เจ้าหน้าที่ตำรวจมาชันสูตรศพ ตำรวจมาในวันที่ ๒ ชันสูตรเสร็จหลังจากนั้นก็ทำพิธีฝังพ่อที่ทุ่งนาเลย

           เหตุการณ์เหล่านี้ในชีวิตผมไม่เคยลืม โจรทั้ง ๘ คนฆ่าพ่อผม ทำร้ายพี่ชาย ทำร้ายผมเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด แล้วขโมยควายไป ๘ ตัว ในความคิดของผมคิดว่า โตขึ้นจะต้องฆ่าแก้แค้นให้ได้ หลังจากนั้นชีวิตของผมก็ขึ้นโรงขึ้นศาลตลอด โจร ๘ คน ๖ คนถูกจับติดคุก ๒ คนมีญาติเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ในพื้นที่และเป็นเจ้าของรถที่นำมาขนควายต่อสู้คดีนานถึง ๒๐ ปีถึงปิดคดีได้

           การเดินทางไปขึ้นศาลเป็นพยานมันลำบาก ผมไปทุกครั้งที่ศาลนัดร่วม ๒๐ ปี ด้วยความจน หลายครั้งที่ผมกับแม่ต้องนั่งรถโดยสารคันเดียวกันกับญาติของผู้ต้องหาไปที่ศาล เราไปในฐานะของพยานฝั่งโจทย์ เขาไปในฐานะของญาติจำเลยที่ติดคุกแล้ว บางครั้งเจอหน้ากัน นั่งรถคันเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก มันมีแต่ความเจ็บปวดที่อยู่ในใจ อภัยก็ไม่ได้

           พอปี ๒๕๒๙ มีโอกาสได้บวชเณร ได้ฟังครูบาอาจารย์เล่าเรื่องในทางพระพุทธศาสนาให้ฟังเล่าเรื่องการให้อภัย เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร ท่านก็สอนตามปกติ เล่าเรื่องในธรรมบทให้ฟัง

           (๑) พระภิกษุกลุ่มหนึ่งนั่งเรือไปในมหาสมุทรแล้วเรือหยุดนิ่ง คนขับเรือก็ทำฉลากให้จับ ฉลากไปตกที่ภริยาของคนขับเรือถึงสามครั้ง คนขับเรือให้คนในเรือช่วยจับหญิงกาลกิณีโยนลงน้ำ ก่อนจะโยนกล่าวว่า ประโยชน์อะไรที่จะให้เธอลอยอยู่เหนือน้ำ ช่วยกันเอากระสอบทรายมัดติดตัว โยนลงไปในน้ำ พระภิกษุกลับไปกราบทูลถามพระศาสดา พระศาสดาตรัสเล่าให้ฟัง หญิงคนนี้ในอดีตชาติ เดินไปส่งข้าวสามีที่ปลายนา แล้วมีสุนัขเดินตาม เด็กวัยรุ่นเห็นสุนัขเดินตามก็แซวว่า หญิงสาวมีสามีเดินตาม แกโกรธมาก ไปถึงทุ่งนาหลังจากให้สามีทานข้าวแล้วก็ถือหม้อข้าว เรียกสุนัขตามไป สุนัขก็คิดว่าจะให้อาหาร หญิงสาวเอาเชือกด้านหนึ่งผูกที่คอสุนัข ด้านหนึ่งผูกที่หม้อแล้วบรรจุทรายให้เต็ม แล้วโยนหม้อลงแม่น้ำ ถ่วงสุนัขลงไปในแม่น้ำตายในตรงนั้น

           (๒) พระภิกษุกลุ่มหนึ่งเดินทางไปประกาศพระศาสนาสัญจรไปในหมู่บ้าน ในระหว่างนั้นเกิดไฟไหม้ ไฟโหมหนักส่งเสวียนหม้อซึ่งมีลักษะเป็นวงกลมไฟติดไหม้ พุ่งขึ้นสู่อากาศ มีกาตัวหนึ่งบินมาชนเสวียนหม้อ เอาคอสวมเข้าไป ไฟจึงไหม้กาตัวนั้นตาย พระพุทธองค์ตรัสว่า กาตัวนี้เคยเป็นชาวนา ฝึกโคดื้อเพื่อใช้งานไถ ฝึกอย่างไรโคก็ไม่ทำตาม ทั้งตีแทงด้วยปฏัก โคก็ไปหน่อยหนึ่งแล้วก็หยุด จึงมัดฟางเป็นวงกลมสวมใส่คอโคจุดไฟเผา โควิ่นชนแผ่นดินไฟก็ไม่ดับถูกไฟคลอกตาย

           (๓) พระภิกษุกลุ่มหนึ่งเดินธุดงค์ไปในป่าแล้วไปพักในถ้ำแห่งหนึ่งประตูของถ้ำปิดเอง ใครมาช่วยเปิดอย่างไรก็เปิดไม่ได้ จนครบเจ็ดวันประตูเปิดเอง พระพุทธองค์ตรัสเล่าให้ฟังว่า อดีตชาติเป็นเด็กเลี้ยงโค ไปเจอตัวเงินตัวทองวิ่งเข้าไปในจอมปลวก ทุกคนก็เอาใบไม้ไปปิดทุกช่อง หลังจากนั้นก็เลี้ยงโคไปตามปกติ จนครบเจ็ดวันผ่านมาพอดี นึกได้ก็เลยไปเปิดเจอตัวเงินตัวทองผอมโซออกมา หลายคนบอกจะฆ่า แต่ก็มีคนห้ามไว้แล้วก็เลยปล่อยไป

           พอฟังเรื่องเหล่านี้แล้วทำให้มีความรู้สึกว่านี่แหละคือแสงสว่างของชีวิต

การไม่จองเวรเป็นหนทางแห่งความพ้นทุกข์

เพราะว่าการเป็นคดีความ ชีวิตไม่มีความสุขเลย บวชเณร บวชพระแล้วก็ต้องไปศาล แต่พอบวชแล้ว ใจก็อภัยได้แล้ว แต่อัยการเขาก็ทำหน้าที่ฟ้องไปตามปกติ จนคดีปิดในปี ๒๕๔๔

           ในช่วงที่ทำงานเผยแผ่บนดอย มีหลายครั้งที่ต้องไปงานสลากภัตที่วัดบ้านของลุงผู้ที่เป็นผู้ต้องหาฆ่าพ่อ ลุงก็ไม่กล้ามาสู้หน้าเรา มีความหวาดกลัว ลุงคิดว่าเราจะมาแก้แค้น ไปฆ่าเขา ไม่มีความสุข แม้จะผ่านมา ๓๐ กว่าปีแล้ว เพื่อน ๆ ของลุงมาเล่าให้ฟัง หลัง ๆ ผมก็ไปหาลุงที่บ้านบอกว่า เรื่องผ่านมานานแล้ว คนตายก็ตายไปแล้ว ลุงก็อายุมากแล้ว มีโอกาสได้สร้างกุศลก็สร้าง หลัง ๆ ลุงก็มีความคลายกังวลลง ไม่มีความหวาดกลัว เพราะพระพุทธศาสนาแท้ ๆ ทำให้ผมได้เข้าใจเรื่องของการให้อภัย เป็นการปลูกพระพุทธศาสนาไว้ในใจ เป็นต้นไม้ใหญ่ให้คนได้พึ่งพา

The post กว่าจะเป็นสารคดีชุด “ปกาเกอะญอ นักบุญแห่งขุนเขา” (ตอนที่ ๔) บวชป่า เยือนผาแดงใต้ โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส appeared first on Manasikul Online.

จากหนังสือ “อาศรมบ้านดอกแดง : แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโน

สู่สารคดีสั้น ชุด “ปกาเกอะญอ : นักบุญแห่งขุนเขา” โดย iPONG CH

มองผ่านจอ YouTube : iPONG CH

“ปกาเกอะญอ นักบุญแห่งขุนเขา” ตอนที่ ๓

“บนดอยยังขาดแคลนพระ ครู และโรงเรียน “

โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส

จริยธรรมแชนแนล ร่วมกับ สถาบันพัฒนาพระวิทยากร ,สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ และอาศรมพระบัณฑิตอาสา บ้านดอกแดง ตำบลบ่อสลี อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ นำเสนอ …

ในสารคดีตอนที่ ๓ เริ่มต้นจากการเล่าเรื่องการเดินทางในวันที่สี่ของการจาริกธรรมลงพื้นที่ของคณะธรรมสัญจร เยี่ยมพระพบปะโยม ส่งเสริมการเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนพื้นที่สูง ณ โรงเรียนบ้านผาแดงเหนือ ซึ่งในบริเวณนั้นมีอยู่ ๓ หมู่บ้าน

พระมหาฐานันดร เขมปญฺโญ ดร. ผู้ก่อตั้งอาศรมพระบัณฑิตอาสาพัฒนาชาวเขาบ้านดอกแดง ตำบลบ่อสสี อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ เล่าว่า ที่มาลงพื้นที่ในโรงเรียนบ้านผาแดงเหนือ เพราะที่นี่ไม่มีงานวันเด็ก ทางโครงการมาก็ได้ถือโอกาสจัดงานวันเด็กเลี้ยง โดยน้ำก๋วยเตี๋ยวมาเลี้ยง แจกผ้าขนหนู รองเท้า ยาหม่อง และเยี่ยมชุมชน

โรงเรียนก็เรียนรวมกัน อย่างหมู่บ้านผาแดงกลาง และผาแดงใต้จะมาเรียนที่ผาแดงเหนือ ระยะการเดินทางก็สี่กิโลเมตร ในบริเวณนั้น

ท่านสะท้อนปัญหาให้ฟังว่า ที่ตรงนั้นบริเวณน้อย ไม่พอที่จะตั้งโรงเรียน ตั้งได้เพียงการศึกษานอกโรงเรียนเท่านั้น ด้วยพื้นที่ที่เป็นลักษณะเช่นนี้ จะไปเรียนกับโรงเรียนใหญ่ก็ไม่ได้ ทั้งจะเรียน ครูก็ไม่พอสอน มันก็ยาก ครูก็เข้าลำบาก

“หน้าฝนไม่ต้องพูดถึง น้ำท่วม เวลาผ่านต้องเลาะห้วยไป ไม่สามารถที่จะเข้าออกได้ แม้แต่พระเอง ที่เข้าไปทำงานตรงนั้น ก็เข้าออกยาก ในพรรษานี้ไม่ต้องติดต่อกันแล้ว ยังขาดแคลนทั้งพระ ทั้งครู และทั้งโรงเรียน

“อาตมาเข้าไปในพื้นที่ ชาวบ้านก็ปรารภว่า ครูไม่มาสอนบ้าง เพราะครูอยู่ไกล เด็กที่เรียนจบจึงไม่สามารถอ่านออกเขียนได้ นี้เป็นปัญหาที่หนัก ที่สำคัญ เมื่อพระเข้าไปในพื้นที่ ก็ได้ช่วยเสริมบางส่วนที่จะทำได้ ถือว่า เป็นการช่วยเสริมกำลังใจ ไม่ใช่เฉพาะนักเรียนอย่างเดียว คุณครูก็ได้ หลายๆ ท่าน ที่ไม่เคยสัมผัสอาจจะไม่รู้ …”

ติดตามต่อได้ใน https://www.youtube.com/channel/UCgN539G9QLZqWSAivR_Jdvg

และ ติดตาม …

อาศรมบ้านดอกแดง : แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง”

โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโน

จัดพิมพ์โดย สถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมฯ วัดสระเกศ

ตอนที่ ๓

ธงธรรมนำชัยจากใต้ขึ้นเหนือ

“ที่นี่มีความลำบากเป็นอย่างมาก แต่ไม่เสี่ยง ที่ภาคใต้ไม่ลำบาก แต่มีความเสี่ยงเป็นอย่างมาก”

พระอาจารย์ที่เดินทางมาจากจังหวัดนราธิวาส บอกเล่าความรู้สึกกับคณะธรรมสัญจร เยี่ยมพระ พบปะโยม จำนวน ๑๗ รูป/คน ซึ่งประกอบด้วยพระวิทยากรสถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมฯ วัดสระเกศ พระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ จิตอาสาสถาบันพัฒนาพระวิทยากร จิตอาสาจริยธรรมแชนแนล จิตอาสามหาวิทยาลัยกรุงเทพ และจิตอาสามหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ที่ได้นำสิ่งของต่าง ๆ เครื่องไทยธรรม ผ้าขนหนู  ยาหม่อง วิทยุ รองเท้า เครื่องเขียน ที่คณะศรัทธาญาติโยมร่วมบริจาคมาทำกิจกรรมส่งมอบให้กับญาติโยม เด็ก ๆ ในพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่ และจังหวัดแม่ฮ่องสอน ตลอด ๑๐ วัน

การเดินทางในครั้งนี้ มีพระธรรมทูตอาสาผู้เดินทางไกลที่สุดจากอำเภอสุไหงปาดี จังหวัดนราธิวาส ถึงอำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ รวม ๑,๘๖๒ กิโลเมตร พระธรรมทูตอาสาผู้เดินทางใช้เวลายาวนานที่สุดนั่งรถไฟจากหาดใหญ่-กรุงเทพฯ ๑๖ ชั่วโมง แล้วนั่งรถทัวร์ร่วมคณะต่อมาที่จังหวัดเชียงใหม่ ๑๑ ชั่วโมง ใช้เวลาเดินทางรวม ๒๗ ชั่วโมง และจิตอาสาผู้ที่มีอายุเยอะที่สุด ๘๔ ปี ร่วมเดินทางด้วย เพราะอะไรพระอาจารย์ท่านถึงเดินทางไกลมาถึงที่นี่ และเลือกการเดินทางที่ยาวนานที่สุด

พระปลัดธันวาคม สญฺญโม รองประธานเครือข่ายพระธรรมทูตอาสาจังหวัดสตูล เล่าว่า เคยแต่ได้ยินคนอื่นพูดว่า “พระอาจารย์ท่าน  (พระมหา ดร.ฐานันดร เขมปญฺโญ) เรียนจบปริญญาเอกแล้วเลือกที่จะมาทำงานเผยแผ่ตามป่าตามเขา เพื่อตอบแทนบ้านเกิด

“ก็เลยอยากมาดูให้เห็นด้วยตาถึงวิถีการทำงานของท่านว่าเป็นอย่างไร มาเห็นแล้วก็ต้องยอมรับน้ำใจของท่านจริง ๆ ความจริงท่านเลือกที่จะไปเป็นอาจารย์สอนมหาวิทยาลัยก็ได้ เลือกที่จะอยู่กรุงเทพฯ วัดที่ท่านเคยอยู่ก็ได้ ท่านก็สามารถที่จะทำประโยชน์ได้เหมือนกัน แต่นี่ท่านเลือกที่จะมาลำบาก เป็นที่พึ่งให้แก่ญาติโยม”

ในขณะเดียวกัน พระครูโสภณปัญญาสาร ประธานเครือข่ายพระธรรมทูตอาสาจังหวัดสตูล บอกว่า “มีความตั้งใจอยากจะมาเชียงใหม่ เกือบสามสิบปีแล้ว สมัยเรียนบาลีที่วัดชัยมงคลจังหวัดสงขลา วันนี้มีโอกาสแล้ว

“เคยได้ยินการทำงานมาราว ๒๐ กว่าปีของท่าน นั่งรถไปตามไหล่เขาต่าง ๆ ก็เลยลองนั่งรถไฟ นั่งรถทัวร์มาให้กำลังใจดูบ้าง พอมาแล้วก็ได้แรงบันดาลใจหลาย ๆ อย่าง เก็บข้อมูลต่าง ๆที่ลงไปในแต่ละพื้นที่ อยากจะส่งเสริมสนับสนุน คิดโครงการหลาย ๆ อย่างไว้ ปีหน้าจะต้องเตรียมการมาช่วยให้ได้ ครั้งนี้ไปตามที่ต่าง ๆ เห็นเด็กนักเรียนมาทำวัตรสวดมนต์ก็มอบทุนการศึกษาทุกที่ เป็นปกติเวลาไปทำงานในพื้นที่ต่าง ๆ ในจังหวัดสตูลก็เหมือนกัน เห็นเด็กเห็นคนลำบากก็มักจะมอบทุนให้กำลังใจตามกำลังศรัทธา ไม่ใช่ว่าพระมีเงินมีทองนะ ไม่มีเหมือนกัน เพราะความรู้สึกตอนเด็ก ๆ จะมีความสุขมากเวลาที่ผู้ใหญ่ หรือใครก็ตามมาเยี่ยม แล้วมอบเงินให้ ๕ บาท ๑๐ บาท ก็เลยอยากจะให้กำลังใจอย่างนั้นบ้าง

ผมรู้จักท่านสมัยที่ท่านลงไปอบรมเครือข่ายพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ โครงการค่ายพุทธศาสนิกสัมพันธ์ และโครงการค่ายพุทธบุตรท่านก็ลงมาหลายครั้ง พูดถึงระยะทางที่ท่านเดินทางจากเชียงใหม่ลงภาคใต้ก็เท่า ๆ ผมเดินทางขึ้นมา ๑,๘๐๐ กิโลเมตรกว่า ๆ เหมือนกัน”

ท่านยังบอกอีกว่า จากการได้ลงทำกิจกรรมจาริกบุญ จารึกธรรมในพื้นที่การทำงานของพระมหา ดร.ฐานันดร ทำให้เห็นความอดทน ความพยายาม ความตั้งใจในการทำงานเผยแผ่ของท่าน พื้นที่ที่ไปมีความลำบากเป็นอย่างมาก แต่ไม่เสี่ยง ที่ภาคใต้ไม่ลำบาก แต่มีความเสี่ยงเป็นอย่างมาก พูดถึงความลำบาก ในการจาริกไปให้โยมได้มีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง เป็นการยากเหมือนกันกว่าชาวบ้านจะได้เจอพระ มีความเหมือนและความต่าง ความเหมือนคือ พระหายาก

“ประทับใจวันแรกที่เรามาถึงอาศรมบ้านดอกแดง อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ แล้วได้ขึ้นไปสำรวจพื้นที่ ได้ไปที่ยอดดอย ๓๖๐ องศา พระมหา ดร.ฐานันดร ท่านบอกว่า เป็นการขึ้นมาปฐมนิเทศโครงการและชี้เป้าหมายในการลงชุมชน ผมมีความรู้สึกว่า เราได้ขึ้นมาปักธงธรรมนำชัย เพราะว่าการทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาเราจะต้องมองเห็น ๓๖๐ องศา การขึ้นดอยมองจากข้างล่างขึ้นไปยอด ทำให้ท้อ แต่ถ้ามองไปที่ก้าวเดินในแต่ละก้าว ๆ ทำให้มีความหวังที่จะไปสู่จุดหมายที่ตั้งไว้ เหมือนการทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนา ไม่ว่าจะที่ภาคเหนือหรือภาคใต้ ก็เหมือนการขึ้นสู่ยอดดอย แม้จะลำบาก เหน็ดเหนื่อยขนาดไหน แต่ถ้าขึ้นไปสู่ยอดดอยได้แล้ว ก็ทำให้มีความหวังที่จะเห็นแสงสว่าง ทำให้พระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งของผู้คน”

พระครูประโชติรัตนานุรักษ์ ประธานเครือข่ายพระธรรมทูตอาสาจังหวัดนราธิวาส ได้กล่าวบอกเล่าความรู้สึกกับคณะธรรมสัญจร

เช่นเดียวกันกับจิตอาสาผู้ที่มีอายุมากที่สุดบอกเล่าความรู้สึกว่า “มีน้อยคนที่จะได้นั่งรถมาลำบากอย่างนี้ เรามาแค่บางที่ก็สัมผัสได้ถึงความลำบากแล้ว

“พระมหา ดร.ฐานันดร ท่านไม่ได้ทำงานด้วยความรู้สึกของท่านเอง (อันนี้พูดเอาตามความรู้สึกของผมนะ) แต่ท่านทำงานด้วยความศรัทธาในพระพุทธเจ้า บางหมู่บ้านที่ไป เขาไม่รู้จักพระพุทธศาสนา ก็คงไม่ต่างจากสมัยพระพุทธเจ้า การที่พระไปในที่คนไม่รู้จักแล้วขอเขากิน เขาก็เอาอาหารเหลือ เอาน้ำผักกาดให้กิน เพราะเขาไม่รู้จักการทำบุญ พระพุทธเจ้าต้องเอาความประพฤติแลกเอา ความประพฤติก็คือ ศีล ทำให้เขาศรัทธา แล้วสอนเขาให้รู้จักทำบุญ ห้ามความชั่ว ให้ตั้งอยู่ในความดี ทำจิตใจให้สงบ การที่พระมหาฐานันดรจาริกไปตามที่ต่าง ๆ ก็คงจะเป็นเช่นนั้น”

การลงชุมชนติดตามการทำงานของพระมหา ดร.ฐานันดร เขมปญฺโญ ทำให้เห็นปณิธานอันแน่วแน่ในการทำงานเผยแผ่ของท่าน แม้จะผ่านวัน ผ่านเดือน ผ่านปีไปนานเท่าไหร่ ท่านก็ยังจาริกไปทำหน้าที่ตามที่ต่างๆ

ท่านเล่าให้ฟังว่า การทำงานบางครั้งเหนื่อยบ้าง ท้อบ้าง ไม่อยากจะออกไปเหมือนกัน แต่เมื่อนึกถึงญาติโยมที่ไม่มีที่พึ่ง บางครั้งเขานั่งรถมาหาเราที่อาศรม พอไปดูแล้วถนนหนทางลำบากมาก ก็ทำให้มีกำลังใจที่จะทำหน้าที่ต่อไป

โปรดติดตามตอนต่อไป

อาศรมบ้านดอกแดง : แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโน จัดพิมพ์โดย สถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมฯ วัดสระเกศ สนใจหนังสือ ติดต่อได้ที่ สถาบันพัฒนาพระวิทยากร โทร. ๐๘๖-๗๖๗-๕๔๕๔

The post กว่าจะเป็นสารคดีชุด “ปกาเกอะญอ นักบุญแห่งขุนเขา” (ตอนที่ ๓)” บนดอยยังขาดแคลนพระ ครู และโรงเรียน โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส appeared first on Manasikul Online.

จากหนังสือ “อาศรมบ้านดอกแดง แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท สู่ สารคดีชุด “ปกาเกอะญอ นักบุญแห่งขุนเขา” ช่อง YouTube : iPONG CH (ตอนที่ ๒)

” พลังจากสังฆะ และสามัคคีในชุมชน คือสิ่งที่ควรรักษา โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส

จริยธรรมแชนแนล สถาบันพัฒนาพระวิทยากร ,สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ และอาศรมพระบัณฑิตอาสา บ้านดอกแดง ตำบลบ่อสลี อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่

สารคดีชุด “ปกาเกอะญอ นักบุญแห่งขุนเขา” โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส ช่อง iPONG CH (ตอนที่ ๒) เล่าเรื่องการเดินทางของพระมหา ดร.ฐานันดร เขมปญฺโญ พระนักเผยแผ่บนดอยสูง แห่งอาศรมพระบัณฑิตอาสา บ้านดอกแดง ตำบลบ่อสลี อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ เดินทาง ไปสงเคราะห์ชาวบ้านในหลายๆ หมู่บ้าน บนดอยสูง

ร่วมกับ พระวิทยากรสถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ พระธรรมทูตจิตอาสาจากห้าจังหวัดชายแดนใต้ โดยมีกิจกรรมมอบของอุปโภคบริโภคที่จำเป็น สวดมนต์ให้กำลังใจ แก่ชาวบ้าน เสริมสร้างกำลังใจ และ ส่งเสริมสนับสนุนประเพณีดั้งเดิมของชาวบ้านให้เกิดความสามัคคีในชุมชนเป็นหลัก

พระมหาดร.ฐานันดร เขมปญฺโญ กล่าวไว้ในสารคดีตอนหนึ่งว่า

“ความสามัคคี เป็นสิ่งที่ควรรักษา จากประเพณีต่างๆ ในชุมชน ที่ผ่านมา อาตมา ลงพื้นที่รูปเดียว แต่ครั้งนี้ มีพระธรรมทูตจิตอาสาจากห้าจังหวัดชายแดนใต้ขึ้นมาด้วย ก็ทำให้เป็นกำลังใจซึ่งกันและกันในการทำงาน แม้ว่าท่านจะสื่อภาษาชาวดอยไม่ได้ แต่ภาษาใจ และภาษาธรรมสำคัญกว่า”

และติดตาม …

“อาศรมบ้านดอกแดง แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโน

ตอนที่ ๒ เดินตามรอยธรรม

            “พระศาสนาได้ วัดได้ เราได้ ให้ทำ .. พระศาสนาไม่ได้ วัดได้ เราได้ ไม่ให้ทำ .. พระศาสนาได้ วัดได้ เราไม่ได้ ให้ทำ” เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสณมหาเถระ) อดีตประธานคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช ได้พูดถึงหลักการทำงานพระศาสนาไว้

           สืบเนื่องจากการที่ได้ประชาสัมพันธ์โครงการธรรมสัญจร เยี่ยมพระ พบปะโยม ส่งเสริมการเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนพื้นที่สูง แบ่งปันน้ำใจคนบนดอย ในจังหวัดเชียงใหม่ และ จังหวัดแม่ฮ่องสอน ๑๒ – ๒๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๑ ก็มีพระอาจารย์หลายรูปได้ถามขึ้น คำถามง่าย ๆ แต่ดูเหมือนว่าจะตอบยากพอสมควร

“เพราะอะไรพระอาจารย์ถึงเลือกลงชุมชนที่นี่ ที่จังหวัดเชียงใหม่ และจังหวัดแม่ฮ่องสอน พระสงฆ์หลายรูปหลายพื้นที่ก็ทำงานหนักเหมือนกัน ไม่ว่าภาคเหนือ ภาคอีสาน ภาคกลาง ภาคใต้ พระสงฆ์เหล่านั้นก็ทำงานเป็นที่พึ่งของญาติโยมในทุกพื้นที่ของประเทศไทยเหมือนกัน”

ท่านสะท้อนให้ฟังว่า จังหวัดเชียงใหม่อาศรมอื่น ๆ ก็ทำงานหนัก หลายอาศรมอยู่ในพื้นที่ห่างไกลกว่าที่จะไปมาก ทุกอย่างมีความลำบาก รถไม่สามารถจะไปถึงได้ ต้องอาศัยการเดิน    บางอาศรมเป็นพระสงฆ์ที่มาจากต่างถิ่น ต่างประเทศก็มี ที่อาศรมแห่งหนึ่งมีพระอาจารย์จากจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ขึ้นมาจาริกบุญ จารึกธรรมแล้วเกิดความศรัทธา เห็นความทุกข์ของชาวบ้านแล้วก็อยากจะช่วย แต่การที่จะช่วยด้วยการไปเยี่ยมให้ธรรมะ ให้สิ่งของเป็นครั้งเป็นคราว ท่านว่าไม่ทำให้เกิดความยั่งยืน ท่านก็เลยยืนหยัดอยู่เป็นหลักชัยให้กับชาวบ้าน สร้างอาศรม สร้างวัด สร้างโรงเรียนการกุศลของวัดให้การศึกษากับบุตรหลานของชาวบ้าน ภาคฤดูร้อนก็นำเด็ก ๆ เข้ามาบวชเรียนรู้พระพุทธศาสนาปีละไม่ต่ำกว่า ๒๐๐ รูป ฟังดูแล้วก็นับว่าเป็นความเสียสละอย่างมากของหลาย ๆ รูปทำอย่างนี้

ผู้เขียนก็นำคำถามนี้ไปปรึกษาพระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี ป.ธ.๙,ดร. ผู้อำนวยการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมฯ วัดสระเกศ ว่า จะตอบคำถามนี้อย่างไร เพราะอะไรต้องเลือกไปที่นี่ ท่านก็ให้คำแนะนำว่า การเดินทางไกล เดินทางยาวนาน ๑๐ วัน อาจจะทำให้เกิดความลำบากใจได้ ถ้าไม่เลือกคนที่เรารู้จัก ก็อาศัยความคุ้นเคย จะทำให้การเดินทางของเราไปถึงเป้าหมายได้ แล้วท่านได้เล่าถึงเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ว่า เวลาที่จะทำงานอะไร เจ้าประคุณท่านจะให้นึกถึง คือ นึกถึงพระศาสนา สำนัก (วัด) ตัวเราเอง ทำแล้วพระศาสนาไม่เดือดร้อน สำนักไม่เดือดร้อน ตัวเราไม่เดือดร้อน

ในทางกลับกัน เมื่อพระศาสนาได้ สำนักก็ได้ ตัวเราก็ได้ ที่ยกมาอย่างนี้ก็อยากจะให้เห็นว่า พระอาจารย์ที่เราจะเดินทางไปเยี่ยมจาริกบุญ จารึกธรรม ติดตามวิถีชีวิตการทำงานของท่านก็เช่นเดียวกัน ท่านทำงานกว่า ๒๐ ปีเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่า ท่านทำงานเพื่อพระศาสนาเป็นหลักใหญ่ นี้ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่เลือกมาที่นี่

การตามรอยธรรมของเจ้าประคุณสมเด็จฯ เพื่อให้เกิดความเข้าใจที่ชัดเจน ผู้เขียนก็เลยไปสอบถาม พระครูสิริวิหารการ ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ในขณะนั้น ท่านก็เมตตาเล่าให้ฟังว่า เคยได้ยินเจ้าประคุณสมเด็จฯ พูดถึงประโยคนี้ อันเป็นหัวใจสำคัญของการทำงานพระศาสนาว่า “พระศาสนาได้ วัดได้ เราได้ ให้ทำ .. พระศาสนาไม่ได้ วัดได้ เราได้ ไม่ให้ทำ .. แม้โดยที่สุด พระศาสนาได้ วัดได้ เราไม่ได้ ให้ทำ” เมื่อได้ฟังแล้วก็ทำให้ได้ข้อคิด คติในการทำงาน เป็นการยากที่จะได้ยิน ได้ฟังคำที่ลึกซึ้งอย่างนี้

           เล่าถึงเรื่องของการเตรียมเดินทาง และการเตรียมของที่จะไปจาริกบุญ จารึกธรรมก็มีความพร้อมแล้ว (ข้อความนี้เขียนขึ้นก่อนการเดินทาง ๒ วัน) การเดินทางตอนแรกคิดว่าจะมีผู้เดินทาง ๔-๕ รูป/คน แต่ว่า ไปเรื่อย ๆ มีผู้สนใจร่วมเดินทางเป็นจำนวนมาก ยอดผู้ร่วมเดินทาง ๑๗ รูป/คน มีพระอาจารย์รูปหนึ่งแจ้งว่า จองตั๋วไม่ทัน “ถ้ามีใครสละสิทธิ์ไม่ไป ผมขอไปนะ ผมสอบถามรถทัวร์ทุกเที่ยวเต็มหมด ต้องรอคนสละสิทธิ์เที่ยวที่คณะพระอาจารย์จะไป”

ผู้เขียนก็แปลกใจ พอบอกว่าจะไปธรรมสัญจร คนนั้นก็อยากไป คนนี้ก็อยากไป ได้เล่าให้ทุกคนฟังว่าเราไปพักที่อาศรมนะ ไม่มีที่นอนหมอนมุ้งอะไรเลย ห้องน้ำไม่ต้องพูดถึง ไม่ต่างจากประเทศอินเดีย อินเดียใช้ ป.ต.ท (ปล่อยตามทุ่ง) ที่ไปก็เหมือนกับ ป.ต.ท แต่ดีกว่าหน่อยมีต้นไม้เป็นกำแพง เส้นทางที่จะไปก็มีความลำบากเป็นอย่างมาก อาหารก็ไม่มีคนทำ คนที่ไปจะต้องเป็นแม่ครัวเอง เล่าขนาดนี้ก็ยังไม่มีใครถอนตัว ฮาๆ ทุกคนมีความตั้งใจที่จะไปจริง ๆ อยากจะบอกทุกคนว่า เตรียมการเพื่อจะไป อย่าลืมเตรียมใจเพื่อปล่อยวางด้วยนะ

สำหรับทีมงานก็ต้องเปลี่ยนแผนการเดินทางใหม่ จากกรุงเทพฯไปเชียงใหม่ รถลงชุมชนก็เพิ่มเป็น ๓ คัน

           ผู้เขียนขอใช้พื้นที่ตรงนี้ กราบขอบพระคุณคณะพระอาจารย์ และอนุโมทนาญาติโยมทุกท่านที่ได้ให้การสนับสนุนกิจกรรมนี้ ประทับใจพระอาจารย์รูปหนึ่งมาก ท่านเห็นโครงการแล้วท่านก็แจ้งความประสงค์ว่า ท่านอภิชาติครับ ผมเป็นเจ้าภาพหนึ่งดอยนะ แต่เสียดายไม่มีที่ว่างให้ผมร่วมเดินทางด้วย แล้วท่านก็หัวเราะ ผู้เขียนก็ได้แต่บอกว่า ไม่เป็นไรครับ เอาไว้โอกาสหน้า 

สำหรับเรื่องของการทำบุญ ก็อยากจะทำความเข้าใจกับญาติโยมทุกคนว่า การทำบุญไม่ว่าจะทำกับใคร ที่ไหน ก็ขอให้ทำด้วยความศรัทธา อย่าทำด้วยความรู้สึกเกรงใจ เพราะงานบุญ  งานพระศาสนา งานการศาสนสงเคราะห์เป็นงานที่ไม่มีที่สิ้นสุด มีตลอดทั้งปี เราทำตามกำลังศรัทธาที่เรามีดีที่สุด ผู้เขียนก็เพียงทำหน้าที่เป็นสะพานบุญให้ทุกท่านได้ทราบ ในท้ายที่สุดก็ขออนุโมทนา ขอทุกท่านจงเป็นผู้มีส่วนแห่งบุญที่เกิดขึ้นจากการจาริกบุญ จารึกธรรมในในครั้งนี้

The post กว่าจะเป็นสารคดีชุด “ปกาเกอะญอ นักบุญแห่งขุนเขา” (ตอนที่ ๒)” พลังจากสังฆะ และสามัคคีในชุมชน คือสิ่งที่ควรรักษา โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส appeared first on Manasikul Online.

แสงแรกแห่งศรัทธา

“แสงแรกแห่งศรัทธา” … บทแรกของหนังสือ “อาศรมบ้านดอกแดง : แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท ได้เล่าถึงที่มาของหนังสือเล่มนี้

สู่สารคดีสั้นๆ อันงดงาม …

“ปกาเกอะญอ นักบุญแห่งขุนเขา”

สารคดีชุด “ปกาเกอะญอ นักบุญแห่งขุนเขา” จัดทำเป็นตอนๆ โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส

https://www.youtube.com/channel/UCgN539G9QLZqWSAivR_Jdvg

จริยธรรมแชนแนล ร่วมกับ สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ และอาศรมพระบัณฑิตอาสา บ้านดอกแดง ต.บ่อสลี อ.ฮอด จ.เชียงใหม่ ในช่อง Youtube iPONG CH https://www.youtube.com/watch?v=MlyquXSI2Tc ขอเชิญทุกท่านรับชม คลิก

“งานนี้จึงเป็นการเสริมงานที่เป็นประโยชน์ต่อ ชาวบ้านที่อาศรมบ้านดอกแดง จากโครงการ เยี่ยมพระพบปะโยม ที่พระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ขึ้นมาเยี่ยมพระและชาวบ้านถึงที่นี่ ก็เป็นกำลังใจให้กับพระที่ทำงานอยู่ตรงนี้ เรียกว่า เข้าใจหัวอกเดียวกัน“

“โดยในวันแรก ก็ออกเยี่ยมชาวบ้าน แจกสิ่งของจำเป็นกัน และในวันที่สองก็เยี่ยมชมโครงการสัจจะออมทรัพย์ ซึ่งชาวบ้านได้บอกว่า สัจจะออมทรัพย์ ทำให้รู้จักเก็บออม แม้จะเป็นเงินไม่มาก แต่ สัจจะออมทรัพย์สอนให้มีสัจจะ” พระมหาฐานันดร เขมปญฺโญ กล่าว

จากการทำงานของพระบัณฑิตอาสาที่อาศรมบ้านดอกแดง สู่การเดินเท้าของพระธรรมทูตจากภาคใต้ขึ้นเยี่ยมการทำงานของพระธรรมทูตภาคเหนือ ในโครงการ “เยี่ยมพระพบปะโยม” ที่ให้กำลังใจพระธรรมทูตอาสาในพื้นที่อย่างเข้าใจหัวอกของการทำงานจิตอาสาด้วยกัน จากหนังสือ “อาศรมบ้านดอกแดง : แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

บทแรก…

แสงแรกแห่งศรัทธา

จากหนังสือ “อาศรมบ้านดอกแดง : แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

ใกล้ถึงวันธรรมสัญจร เยี่ยมพระ พบปะโยม ส่งเสริมการเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนพื้นที่สูง แบ่งปันน้ำใจคนบนดอย ในจังหวัดเชียงใหม่ และ จังหวัดแม่ฮ่องสอน ๑๒ -๒๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๑ เมื่อปลายปีที่ผ่านมา มีโอกาสได้นั่งคุยกับพระมหาปฐมพงศ์ ญาณวํโส เราคุยกันถึงเรื่องราวต่าง ๆ นานา ตั้งแต่ ๖ โมงเย็นจนถึง ๖ ทุ่ม เรื่องส่วนใหญ่ที่คุยกันก็เป็นการทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนา วิธีคิด มุมมองในการทำงาน จนในที่สุดก็มาจบลงที่ความคิดอยากจะเผยแพร่การทำงานของพระสงฆ์ในพื้นที่ห่างไกลถิ่นทุรกันดารในรูปแบบของภาพนิ่ง และภาพเคลื่อนไหว

ผู้เขียนได้ยินดังนั้นก็พูดขึ้นว่า “เอาสิ เราไปบนดอยกัน ไปที่อาศรมของพระอาจารย์รูปหนึ่งที่จังหวัดเชียงใหม่ ท่านก็ให้ทีมจริยธรรมแชนแนล (สื่ออาสา) ถ่ายภาพนิ่ง ถ่ายภาพเคลื่อนไหว ส่วนผมจะเขียนเรื่องเล่าการเดินทางนำเสนอ เราก็จะได้งานทั้งสามส่วน” ท่านก็ตอบตกลงอย่างไม่ต้องคิด

           คำถามเกิดขึ้นว่า แล้วเราจะเริ่มอย่างไร ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ แต่ว่าแสงแรกแห่งศรัทธาเกิดขึ้นแล้ว ก็เลยนำแนวคิดไปปรึกษาครูบาอาจารย์ ท่านก็บอกว่า ได้สิทำเลย เราจึงเริ่มโทรศัพท์ไปสำรวจเส้นทาง สำรวจอุปกรณ์ในการทำกิจกรรม กำหนดวันเดินทาง ตั้งชื่อโครงการ วางแผน คิดหาวิธีการที่จะได้ทุนมาดำเนินการ ทุกอย่างก็ดำเนินการไปเรื่อย ๆ ตามกำลังที่เราจะทำได้ เพื่อเดินทางไปสู่เป้าหมาย หนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไรไม่มีใครรู้ได้

ใจหนึ่งของผู้เขียนก็อยากจะเสนอไปที่ ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้ น่าจะสนุก เพราะการทำงานของพระธรรมทูตอาสาในพื้นที่ก็มีความน่าสนใจ แต่น่าจะเป็นไปไม่ได้ ครั้งนี้ก็เลยถือโอกาสนิมนต์พระธรรมทูตอาสาจาก ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ร่วมเดินทางแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้วย เหตุผลที่ผู้เขียนเสนอสถานที่จังหวัดเชียงใหม่ ติดตามวิถีการจาริกบุญ จารึกธรรมของพระมหา ดร.ฐานันดร เขมปญฺโญ เพราะเคยได้ยินประวัติ และเห็นการอุทิศตนในการเรียน การทำงานเพื่อบ้านเกิดของท่าน แล้วทำให้เกิดความศรัทธา

ด้วยความรักในสถาบันพระพุทธศาสนา ตระหนักถึงการคุกคามของวัฒนธรรมสมัยใหม่ต่อแผ่นดินบ้านเกิด ท่านจึงได้ตัดสินใจหันหลังให้เมืองหลวงที่ได้เคยมาอยู่อาศัย ศึกษาเล่าเรียนจนจบปริญญาโท จากมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย แล้วเดินทางกลับไปเผยแผ่พระพุทธศาสนา ปกป้อง และพัฒนาผืนแผ่นดินบ้านเกิด โดยได้ร่วมกับเพื่อน ๆ สหธรรมิกในท้องถิ่น บุกเบิกและก่อตั้งอาศรมพระธรรมจาริก ทำหน้าที่เผยแผ่บนพื้นที่สูง แต่ท่านก็ไม่ได้ทิ้งการเรียน นั่งรถไป-กลับ ศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จนจบปริญญาเอก

นับเป็นเวลากว่า ๒๐ ปี ที่ท่านได้ดำเนินโครงการต่าง ๆ กิจกรรมเพื่อการพัฒนาชุมชนบ้านเกิด และการสร้างภูมิคุ้มกันทางความคิดให้แก่ชาวบ้านและชุมชนที่อยู่ห่างไกลบนพื้นที่สูง เช่น โครงการบรรยายธรรมะสัญจร โครงการจัดตั้งสถานีวิทยุชุมชนเพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนา โครงการบวชป่า โครงการอนุรักษ์ฟื้นฟูวัฒนธรรมประเพณี โครงการสัจจะออมทรัพย์ของชาว ปกาเกอะญอ เป็นต้น

ก่อนที่ผู้เขียนจะโทรไปปรึกษาการทำกิจกรรมในพื้นที่ และสอบถามความต้องการสิ่งของอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่จะต้องใช้ในการทำกิจกรรมกับพระอาจารย์ท่าน ก็มีความกังวลอยู่พอสมควร เพราะมีเวลาเตรียมการน้อย กลัวไม่มีสิ่งของอะไรจะไปทำกิจกรรมกับชาวบ้าน แต่พอได้พูดคุยกับท่านแล้ว ท่านก็เล่าให้ฟังว่า การที่เราไป เราไม่ได้เน้นไปที่การมอบของช่วยเหลือ แต่เราไปเพื่อดูวิถีชีวิต ความเป็นอยู่ มีโอกาสก็ให้ธรรมะ ของที่เราแบ่งปันก็เพื่อเป็นสะพานเชื่อมญาติโยมเข้าหาธรรม ก็ทำให้คลายความกังวลลงไปบ้าง

ท่านเล่าให้ฟังถึงวิธีการที่เราจะจาริกบุญ จารึกธรรมไปตามอาศรมและชุมชนต่าง ๆ เราจะไม่ใช้วิธีการรวมชาวบ้าน เราจะไปเยี่ยมแบบธรรมชาติ ไปตามบ้านที่มีคนเฒ่าคนแก่ เจอผู้ป่วยติดเตียงก็ไปนั่งพูดคุยสนทนาธรรม เรามีผ้าขนหนูสักผืน มียาหม่องสักขวด ก็มอบให้ พาไหว้พระสวดมนต์ เจริญจิตตภาวนา เราไปเจอคนรองเท้าขาดก็มอบให้ เราจะได้เห็นวิถีการดำเนินชีวิตของเขา

เราไปที่โรงเรียนก็ไปทำกิจกรรมกับเด็ก ๆ เข้าฐานธรรมะ เสร็จแล้วก็มอบอุปกรณ์การเรียน มอบขนมเป็นของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ประมาณนี้ ในช่วงเย็น ๆ เราก็ไปพักที่อาศรม ทำวัตรสวดมนต์ เจริญจิตตภาวนา บรรยายธรรม สนทนาธรรมกับชาวบ้านที่มาร่วมสวดมนต์ ตอนเช้าก็ออกรับบิณฑบาต สัมผัสวิถีชีวิตชุมชน

ในส่วนของอาศรม เราก็จัดเตรียมเครื่องไทยธรรมแห่งละ ๑ ชุด พร้อมกับถวายบำรุงค่าน้ำค่าไฟช่วยท่าน เป็นการให้กำลังใจพระสงฆ์ที่ทำหน้าที่ในการเผยแผ่บนพื้นที่สูง แล้วเราก็จาริกบุญ จารึกธรรมไปเรื่อย ๆ ตามที่เรากำหนด

สำหรับหมู่บ้านที่จะไปก็มี ชุมชนบ้านแม่ริด ชุมชนบ้านแม่สวรรค์หลวง อาศรมบ้านแม่ปูน ชุมชนบ้านแม่แอบ ชุมชนบ้านผาแดงใต้ อาศรมบ้านผาแดงใต้ อำเภอแม่สะเรียง ชุมชนบ้านแม่เอาะ ชุมชนบ้านอุดาเหนือ อำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ชุมชนบ้านดอกแดง ชุมชนบ้านอมลอง อำเภอฮอด และชุมชนบ้านแม่ลอง อาศรมบ้านแม่ลอง อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่

ระยะทางก็มีทั้งใกล้และไกล ชุมชนที่ใกล้สุดก็ประมาณ ๓ กิโลเมตร ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ ๑ ชั่วโมงครึ่ง ผู้เขียนได้ยินก็ตกใจ ทำไมใช้เวลานานจัง พระอาจารย์ท่านบอกว่า ส่วนใหญ่ชุมชนหมู่บ้านที่ไปจะเป็นเส้นทางไต่ไหล่เขา วิ่งเร็วไม่ได้ ถ้าพลาดมาก็ลงเหวกัน ก็ทำให้พอจะนึกภาพออก ทำไมถึงวิ่งเร็วไม่ได้

เมื่อได้ข้อมูลแล้ว ทีมงาน (มี ๒ รูปแต่ก็ขอเรียกทีมงานก่อน) ก็ได้มาวางแผน เตรียมเขียนรายการ ทำโบรชัวร์ประชาสัมพันธ์สิ่งของที่เราต้องการจะไปแบ่งปันว่ามีอะไรบ้าง อาทิ ๑. ยาหม่อง ชาวบ้านส่วนใหญ่ทำสวน ทำไร่ ทาแล้วจะได้หายปวดหลัง หายปวดเอว ๒. รองเท้า ต้องเป็นร้องเท้าดาวเทียม ถึงจะทน ชาวบ้านใช้เดินขึ้นเขาจะได้ไม่ขาดง่าย ๓. ผ้าขนหนู มอบให้คนเฒ่าคนแก่ ๔. อุปกรณ์การเรียน ขนม ของขวัญมอบให้เด็ก ๆ ๕. วิทยุ รุ่นเสียบยูเอสบีแฟลชไดรฟ์ตอนแรกก็สงสัยทำไมต้องเป็นเสียบยูเอสบีได้ พระอาจารย์ท่านบอกว่า ชาวบ้านส่วนใหญ่เป็นชาวกปาเกอญอ ที่ผ่านมาผมบรรยายธรรมเป็นภาษาปกาเกอะญอแล้วบันทึกใส่แฟลชไดรฟ์ไว้ เวลาเดินทางไปไหนเจอครอบครัวไหนที่สนใจก็มอบให้ เครื่องเดียวฟังได้ทั้งครอบครัว

หนังสือ “อาศรมบ้านดอกแดง แสงสว่างแรกแห่งชุมชนบนดอยสูง” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท จัดพิมพ์โดย สถาบันพัฒนาพระวิทยากร วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร สนใจหนังสือติดต่อได้ที่ สถาบันพัฒนาพระวิทยากร โทร. ๐๘๖-๗๖๗-๕๔๕๔

และติดตามสารคดีชุด “ปกาเกอะญอ…นักบุญแห่งขุนเขา” โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส ที่ช่อง Youtube iPONG CH

https://www.youtube.com/channel/UCgN539G9QLZqWSAivR_Jdvg

The post กว่าจะมาเป็นสารคดีชุด “ปกาเกอะญอ…นักบุญแห่งขุนเขา” โดย พระมหาปฐมพงษ์ ญาณวํโส appeared first on Manasikul Online.