เช้าวันที่ ๑๔ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๖๒ พระเดชพระคุณพระคุณพระเทพรัตนมุนี รักษาการเจ้าอาวาสวัดสระเกศ มอบหมายให้พระมหานภันต์ สนฺติภทฺโท ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ผู้อำนวยการสถาบันการจัดการวิถีพุทธเพื่อสุขและสันติ (สกพ.)  และคณะสงฆ์ พาทิม คุก (Tim Cook ) ประธานเจ้าหน้าที่บริหารบริษัทแอปเปิล(Apple Inc.) พร้อมทีมงาน เยี่ยมชมสถานที่สำคัญต่างๆ ภายในวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร และขึ้นไปถวายผ้าห่มองค์พระเจดีย์บรมบรรพต (ภูเขาทอง) พร้อมทั้งถวายสังฆทานแด่พระภิกษุสงฆ์ ในการนี้ ทางวัดได้มอบเข็มกลัดภูเขาทองให้แก่ Tim Cook และทีมงานอีกด้วย

การที่ทิม คุก สนใจพระพุทธศาสนา และมากราบพระบรมสารีริกธาตุที่ภูเขาทอง ไม่ใช่เรื่องแปลก หากไม่ใช่เพราะเขาทราบว่า ที่นี่เพียงแห่งเดียวในประเทศไทยที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุองค์จริงของพระพุทธเจ้า ก็คงจะเป็นเพราะสตีฟ จอบส์ หนึ่งในผู้ก่อตั้งแอปเปิลก็กรุยทางการปฏิบัติธรรมสายเซนมาแล้ว จนก่อเกิดนวัตกรรมด้านการสื่อสารที่ล้ำยุคที่ล่วงหน้าไปถึงอนาคต … และสำหรับทิม คุก กับวิถีชีวิตที่เต็มเปี่ยมไปด้วยสติ และปัญญา ก็อาจมีรากฐานมาจากพระพุทธศาสนาเช่นกัน

ทำให้ผู้เขียนรำลึกย้อนไปถึงวันที่ได้พบกับหลวงพ่อพระพรหมสิทธิ อดีตเจ้าอาวาสวัดสระเกศ เมื่อครั้งที่ท่านยังดำรงสมณศักดิ์พระธรรมสิทธินายก ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ในวันที่ ๙ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๕๔ โดยมิได้นัดหมาย แต่ด้วยใจที่มุ่งมั่นจะมากราบพระบรมสารีริกธาตุพระพุทธเจ้า เพราะเพิ่งทราบว่าในหลวงรัชกาลที่ ๕ ทรงได้รับมาจากประเทศอินเดีย

แล้วท่านก็เมตตาเล่าเรื่องการเดินทางของพระบรมสารีริกธาตุให้ฟัง ซึ่งผู้เขียนเมื่อครั้งยังทำงานอยู่ในกองบรรณาธิการนิตยสาร เนชั่นสุดสัปดาห์ ในเครือเนชั่น ได้นำไปลงในนสพ.คมชัดลึก หน้าวันพระ ที่รับผิดชอบอยู่ด้วย ในวันที่ ๒๓ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๕๕ ขึ้น ๘ ค่ำ เดือน ๑๑ หลังจากที่ได้มากราบท่านผ่านไปปีหนึ่งพอดี ในชื่อเรื่องว่า

พระพุทธเจ้าอยู่ที่นี่ …ภูเขาทอง วัดสระเกศ ประเทศไทย

โดย มนสิกุล โอวาทเภสัชช์

เป็นเวลา ๑๑๒ ปีแล้ว ที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม ) ออกเดินทางไปอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุ จากรัฐบาลประเทศอินเดีย ที่ตั้งใจมอบให้ประเทศไทยโดยเฉพาะ ด้วยเป็นประเทศเดียวในโลก ที่กษัตริย์ เป็นพุทธมามกะ และตามข้อตกลง ที่เมื่อ พระบรมสารีริกธาตุกลับสู่สยามประเทศแล้ว ในหลวงรัชกาลที่๕ จะทรงแบ่งพระบรมสารีริกธาตุให้กับบรรดาประเทศที่รับถือพุทธศาสนาเช่นกัน หลังการสรวจสอบข้อมูลกันเป็นระยะเวลานาน จนทราบว่าเป็นพระบรมสารีริกธาตุแห่งองค์สงเด็จพระสัมมาพุทธเจ้าจริง ในส่วนของศากยราชสกุล ซึ่งได้รับการแบ่งไปในคราวโทณพราหมณ์ แบ่งพระบรมสารีริกธาตุ หลังการถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระหลังพุทธกาลนั้น ในหลวงของเรา ก็ดำเนินการตามข้อตกลงทุกประการ

ในช่วงเวลาที่ท่านนิมนต์พระจากประเทศต่างๆ มารับแบ่งพระบรมสารีริกธาตุ พระองค์ทรงจัดเตรียมเมนูอาหารด้วยพระองค์เอง ทำให้พระที่มาประเทศไทยในคราวนั้น ประทับใจในหลวงเราเป็นอย่างมาก พระจากที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อกลับไป จึงสร้างวัดขึ้นในนามของในหลวงรัชกาลที่ ๕ เพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุแห่งองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าไว้ด้วย

วันปิยมหาราช ๒๓ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ เป็นโอกาสดี ที่เราจะได้น้อมถึงพระองค์ท่านที่ทรงเป็นผู้นำกองทัพธรรม ที่ทำให้ประเทศไทยรอดพ้นจากการเป็นเมืองขึ้น ด้วยพระเมตตาและพระปัญญา แล้วยังทรงเลิกทาสในเรือนเบี้ย ให้ทุกคนมีอิสรภาพแห่งชีวิตเสมอกันด้วย

พระบรมสารีริกธาตุ แท้ๆ ของพระพุทธเจ้า ๑ ใน ๘ ส่วนสำคัญอยู่ที่ภูเขาทอง ประเทศไทย ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ ๕ จนถึงปัจจุบัน รวมทั้งพระไตรปิฎกโบราณที่ขุดพบในอัฟกานิสถานก่อนที่พระพุทธรูปจะถูกระเบิด ก็อยู่ที่ภูเขาทองเช่นกัน

วันพระ คมชัดลึก ๒๓ ตุลาคม ๒๕๕๕ ขึ้น ๘ ค่ำ เดือน ๑๑ ตรงกับวันปิยมหาราชด้วย ขอน้อมระลึกถึงพระเมตตาของพระพุทธเจ้าหลวง ย้อนรอยการเดินทางของ ของพระบรมสารีริกธาตุส่วนที่ ๘ ของราชสกุลศากยวงศ์ ที่ได้รับการแบ่งไปในคราวโทณพราหมณ์ แบ่งพระบรมสารีริกธาตุ ภายหลังการถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระ หลังพุทธกาล จากกรุงกบิลพัสดุ์ สู่สยามประเทศ ในสมัยรัชกาลที่ ๕ มีเรื่องราวสำคัญหลายอย่างเกิดขึ้นหลังจากนั้น ซึ่งผู้เขียนได้ฟังเรื่องราวพระบรมสารีริกธาตุ พระไตรปิฎกโบราณ ที่เป็นกำลังใจสำคัญในการเดินทางไปสู่สุดทางทุกข์ จาก หลวงพ่อพระพรหมสิทธิ อดีตเจ้าอาวาสวัดสระเกศ เมื่อครั้งยังดำรงสมณศักดิ์พระธรรมสิทธินายก ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสระเกศ กรุงเทพ เมื่อวันที่ ๙ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๕๔

และในวันนั้นก่อนกลับจากวัดสระเกศ เมื่อแหงนมองไปในท้องฟ้า ก็ถ่ายรูปภูเขาทองมาเป็นที่ระลึกไว้ ซึ่งเป็นวันที่ พระอาทิตย์ทรงกลดพอดี…

แม้เป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติ แต่ก็ทำให้ผู้เขียนยิ่งเชื่อมั่นว่า พระพุทธเจ้าทรงประทับอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย

และในวาระส่งท้ายปีเก่าพุทธศักราช ๒๕๖๒ ต้อนรับปีใหม่พุทธศักราช ๒๕๖๓ ในฐานะประชาชนคนหนึ่ง ที่มีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง ไม่มีองค์กรสังกัดแล้ว มีเพียงงานฟรีแลนซ์เล็กๆ ดูแลสองหน้าธรรมะคือ หน้าธรรมวิจัย ทุกวันอังคาร และ หน้าพระไตรสรณคมน์ ทุกวันพฤหัสบดี ในนสพ.คมชัดลึก กับเขียนบทความและ edit งานหนังสือท่องเที่ยวแจกฟรี เป็นฟรีแลนซ์เช่นกัน กับมีบ้านเล็กๆ หลังนี้ คือ เวบไซด์Manasikul.com เป็นธรรมทาน เป็นสะพานเผยแผ่ธรรมจากพระพุทธองค์ และงานเขียนจากครูบาอาจารย์พระสงฆ์สุปฏิปันโนที่เคารพศรัทธา ตลอดจนงานเขียนที่เป็นการฝึกตน ขัดเกลากิเลสไปจนกว่าจะสิ้นทุกข์ในสังสารวัฏ

ขอเชิญชวนเดินทางเข้าร่วมในพิธีเจริญพระพุทธมนต์เสริมสิริมงคล ตลอดปี ๒๕๖๓

ณ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร ตามรายละเอียดดังนี้

ขอเชิญทุกท่านร่วมพิธีเจริญพระพุทธมนต์ เสริมสิริมงคลตลอดปีพุทธศักราช ๒๕๖๓ ณ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร

วันที่ ๓๑ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๖๒ ถึงวันที่ ๑ มกราคม พ.ศ.๒๕๖๓

ณ พระอุโบสถ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร

วันอังคาร ที่ ๓๑ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๖๒

เวลา ๒๒.๓๐ น

พระภิกษุ สามเณร และพุทธศาสนิกชนพร้อมกัน ณ พระอุโบสถ

พิธีกรอาราธนาศีล

ประธานสงฆ์ให้ศีล

พิธีกรอาราธนาพระปริตร

เจริญพระพุทธมนต์นพเคราะห์

เวลา ๒๓.๕๐ น.

เจริญจิตภาวนา

เวลา ๐๐.๐๐ น.

พระสงฆ์เจริญชัยมงคลคาถา (บทชยันโต)

ประพรมน้ําพระพุทธมนต์

รับแจกน้ําพระพุทธมนต์

เสร็จพิธี

วันพุธ ที่ ๑ มกราคม ๒๕๖๓

เวลา ๐๗.๐๐ น.

พิธีทําบุญตักบาตร บริเวณถนนหน้าตำหนักสมเด็จฯ

เวลา ๑๗.๐๐ น.

พิธีเจริญพระพุทธมนต์ บนพระบรมบรรพต

(ภูเขาทอง)

พิธีบรรจุแผ่นดวง

ประพรมน้ําพระพุทธมนต์

– เสร็จพิธี –

The post “พระพุทธเจ้าอยู่ที่นี่” ทิม คุก กราบพระบรมสารีริกธาตุที่ภูเขาทอง และชวนเจริญพระพุทธมนต์ข้ามปีที่วัดสระเกศ appeared first on Manasikul Online.

ขันติและสามัคคีธรรม… รำลึกวันอัฏฐมีบูชา

วันนี้เป็นวันพระ

วันอาทิตย์ที่ ๒๖ พฤษภาคม พ.ศ.๒๕๖๒ แรม ๘ ค่ำ เดือน ๖ เป็นอีกหนึ่งวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา คือวันอัฏฐมีบูชา เป็นวันที่ตรงกับวันถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระแห่งองค์พระบรมศาสดา อันเป็นที่เคารพสักการะอย่างสูงของชาวพุทธและชาวโลก

หลังจากพระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพานใต้ต้นสาละ ในคืนวันพระจันทร์เต็มดวง ๑๕ ค่ำ เดือน ๖ ได้ ๘ วัน ในปีพ.ศ.๑ หรือประมาณสองพันหกร้อยหกสิบสามปีก่อน (โดยในประเทศไทยจะนับพุทธศักราชแรกหลังจากพุทธปรินิพานไป ๑ ปี )  ก็มีการทำพิธี ณ มกุฏพันธนเจดีย์ เมืองกุสินารา แคว้นมัลละ ประเทศอินเดีย

ในพุทธประวัติเล่าว่า ในกาลนั้น เจ้ามัลลกษัตริย์ ได้จัดพิธีบูชาด้วยของหอม ดอกไม้ และเครื่องดนตรีทุกชนิด ที่มีอยู่ในเมืองกุสินาราตลอด ๗ วันเพื่อจัดเตรียมถวายพระเพลิงในวันแรม ๘ ค่ำเดือน ๖ ในสัปดาห์ต่อมา…และให้เจ้ามัลละระดับหัวหน้า ๘ คน สรงเกล้า นุ่งห่มผ้าใหม่ อัญเชิญพระสรีระไปทางทิศตะวันออกของพระนคร เพื่อถวายพระเพลิง

จากนั้น ก็ให้เจ้ามัลละระดับหัวหน้า ๔ คน พยายามจุดไฟที่เชิงตะกอน แต่ก็ไม่อาจทำให้ไฟติดได้ ทั้งที่ได้ทำตามคำของพระอานนท์เถระ ที่ให้ห่อพระสรีระพระพุทธเจ้าด้วยผ้าใหม่แล้วซับด้วยสำลี แล้วใช้ผ้าใหม่ห่อทับอีก ทำเช่นนี้จนหมดผ้า ๕๐๐ คู่ แล้วเชิญลงในรางเหล็กที่เติมด้วยน้ำมัน แล้วทำจิตกาธานด้วยดอกไม้จันทน์ และของหอมทุกชนิด

ในการนี้ พระอนุรุทธะ จึงแจ้งว่า “เพราะเทวดามีความประสงค์ให้รอพระมหากัสสปะ และภิกษุหมู่ใหญ่ ๕๐๐ รูป ผู้กำลังเดินทางมาเพื่อถวายบังคมพระบาทเสียก่อน ไฟก็จะลุกไหม้หลังจากนั้น ”

เนื่องจากเทวดากลุ่มนี้ เคยเป็นโยมอุปัฏฐากของพระเถระ และพระสาวกผู้ใหญ่มาก่อน จึงไม่ยินดีที่ไม่เห็นพระมหากัสสปะอยู่ในพิธี และเมื่อภิกษุหมู่ ๕๐๐ รูป โดยมีพระมหากัสสปะเป็นประธานเดินทางมาพร้อมกัน ณ ที่ถวายพระเพลิง แล้ว ไฟจึงลุกโชนขึ้นเองโดยไม่ต้องมีใครจุด

หลังจากที่ไฟเผาไหม้พระพุทธสรีระพระบรมศาสดาดับมอดลงแล้ว บรรดากษัตริย์มัลละทั้งหลายจึงได้อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุทั้งหมด ใส่ลงในหีบทองคำแล้วนำไปรักษาไว้ภายในนครกุสินารา ส่วนเครื่องบริขารต่าง ๆ ของพระพุทธเจ้าได้มีการอัญเชิญไปประดิษฐานตามที่ต่าง ๆ อาทิ

ผ้าไตรจีวร อัญเชิญไปประดิษฐานที่แคว้นคันธาระ

บาตร อัญเชิญไปประดิษฐานที่เมืองปาฏลีบุตร เป็นต้น

และเมื่อบรรดากษัตริย์จากแคว้นต่าง ๆ ได้ทราบว่าพระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพานที่นครกุสินารา จึงได้ส่งตัวแทนไปขอแบ่งพระบรมสารีริกธาตุ เพื่อนำกลับมาสักการะยังแคว้นของตน แต่ก็ถูกกษัตริย์มัลละปฏิเสธ จึงทำให้ทั้งสองฝ่ายขัดแย้งและเตรียมทำสงครามกัน แต่ในสุดเหตุการณ์ก็มิได้บานปลาย เนื่องจาก “โทณพราหมณ์” ผู้เป็นบัณฑิต เป็นทิศาปาโมกข์อาจารย์ สอนไตรเภทแก่กษัตริย์ทั้งหลาย  ได้เข้ามาเป็นตัวกลางเจรจาไกล่เกลี่ย เพื่อยุติความขัดแย้งโดยประกาศว่า

“ข้าแต่ท่านผู้เป็นจอมเหนือเศียรเกล้าแห่งประชาราษฎร์ทั้งหลาย แท้จริงทุก ๆ ท่าน ก็มิใช่สักการะ เคารพ บูชา พระผู้มีพระภาคเจ้า โดยฐานที่พระองค์เป็นกษัตริย์ที่สูงโดยชาติ หรือสูงโดยเกียรติ ยศ ศักดิ์ และทรัพย์สมบัติแต่ประการใดเลย แต่เราทั้งหลายสักการะ เคารพบูชา พระผู้มีพระภาคเจ้า โดยธรรม ด้วยความเชื่อถือในธรรม ที่พระองค์ทรงประทานไว้ทั่วกัน ก็ธรรมทั้งหลายที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงประทานไว้นั้น

“พระองค์ทรงสรรเสริญขันติ ความอดทน อหิงสา ความไม่เบียดเบียน

และสามัคคีความพร้อมเพรียงกัน

อันเป็นธรรมทรงคุณค่าอันสูง ควรที่คนทั้งหลายจะพึงปฏิบัติทั่วกัน

“เมื่อเป็นดังนั้นแล้ว เหตุอันใดเล่า เราจะพึงวิวาทกัน…ข้อนั้น ไม่เป็นการสมควรเลย เพราะฉะนั้น ขอท่านทั้งหลาย จงสามัคคีปรองดองกันเถิด ขอทุกท่านจงมีส่วนได้พระบรมสารีริกธาตุ ของพระผู้มีพระภาคเจ้าอัญเชิญไปสักการะจงทั่วกันเถิด ขอพระบรมสารีริกธาตุที่เคารพบูชาอันสูง จงแพร่หลายออกไปยังพระนครต่าง ๆ เพื่อเป็นที่สักการะ เคารพ บูชาของมหาชนทั้งปวงเถิด”

เมื่อโทณพราหมณ์ได้สดับ คำยินยอมพร้อมเพรียงของกษัตริย์ทั้งปวงเช่นนั้น ก็ให้เปิดประตูเมืองกุสินารา อัญเชิญกษัตริย์ทั้งปวงเข้ามาในภายใน แล้วให้อัญเชิญไปประชุม ณ ที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุให้กษัตริย์ทั้งปวงพร้อมกันถวายอภิวาทสมตามมโนรถ

ขณะนั้น พระบรมสารีริกธาตุ อันทรงพรรณพิลาศงามโอภาสด้วยรัศมี ซึ่งปรากฏอยู่ในพระหีบทอง เฉพาะพระพักตร์ ได้เตือนพระหฤทัยกษัตริย์ทั้งปวง ให้ระลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของพระผู้มีพระภาค กษัตริย์ทั้งปวงจึงได้ทรงกรรแสงปริเทวนาการต่าง ๆ ครั้งนั้น โทณพราหมณ์เห็นกษัตริย์ทั้งหลายมัวแต่โศกศัลย์รันทดอยู่เช่นนั้น จึงได้หยิบพระทันตธาตุ คือ พระเขี้ยวแก้วขึ้นซ่อนไว้ในมวยผม แล้วจัดการตักตวงพระบรมสารีริกธาตุด้วยทะนานทอง ถวายกษัตริย์ทั้ง ๘ พระนคร ซึ่งประทับอยู่ ณ ที่นั้น ได้พระนครละ ๒ ทะนานเท่า ๆ กันพอดี รวมพระบรมธาตุทั้งสิ้นเป็น ๑๖ ทะนานด้วยกัน

ขณะที่โทณพราหมณ์กำลังตักตวงพระบรมธาตุถวายกษัตริย์ทั้งหลายอยู่นั้น ท้าวสักกะอมรินเทวราช ทราบด้วยทิพย์จักษุว่า โทณพราหมณ์ลอบหยิบเอาพระทันตธาตุเบื้องขวา หรือ พระเขี้ยวแก้วซ่อนไว้ในมวยผม (หรือ ผ้าโพกศีรษะ)  จึงทรงดำริว่า

“กำลังโทณพราหมณ์ ไม่สามารถจะทำที่สักการบูชาเชิดชูพระบรมธาตุนั้นให้สมเกียรติอันสูงได้ สมควรจะเอาไปประดิษฐานไว้ยังเทวโลก ให้เทวดาและพรหมทั้งหลายสักการบูชาเถิด”

ครั้นดำริแล้วก็แฝงพระกายลงมาหยิบเอาพระทันตธาตุ เชิญลงสู่พระโกษทองน้อย ยกขึ้นทูลพระเศียรเกล้า อัญเชิญไปบรรจุไว้ที่ พระจุฬามณีเจดีย์ ณ สุราลัยเทวสถาน

( ในคัมภีร์สุมังคลวิลาสินียังระบุอีกว่า เหตุที่ท้าวสักกะมาหยิบพระทันตธาตุจากผ้าโพกผมของโทณพราหมณ์ไปนั้น ทรงมีพระดำริว่าพระเขี้ยวแก้วเบื้องขวานั้นเป็นปัจจัยแห่งการตรัสสอนอริยสัจ ๔ เพื่อตัดความสงสัยของบรรดาสัตว์โลก จึงทรงนำพระทันตธาตุจากผ้าโพก บรรจุไว้ในผอบทองคำ นำไปประดิษฐาน ณ พระจุฬามณีเจดีย์)

ส่วนในปรมัตถทีปนีกล่าวต่อมาว่า ท้าวสักกะศรัทธาพระเจดีย์องค์นี้อย่างมาก มักจะเสด็จบูชาเนืองๆ…

ฟัน จึงเป็นหนึ่งในมูลกรรมฐาน ๕ คือ  

ผม ขน เล็บ ฟัน หนัง (เกสา โลมา นะขา ทันตา ตะโจ)

ที่พระพุทธเจ้าอนุญาตให้พระอุปัชฌาย์ใช้สอนพระบวชใหม่ให้พิจารณาเนืองๆ

หรือให้บริกรรมกลับไปกลับมา เพื่อให้จิตเพ่งอยู่กับคำบริกรรมข้างต้น เมื่อจิตผูกอยู่กับคำบริกรรมเป็นกระแสไม่ขาดสาย เรียกว่า วสี จิตก็ตัดความฟุ้งซ่านไปตามความคิดต่างๆ นานา ทำให้จิตมีที่อยู่อาศัย คือ มีสติอยู่กับกายนี้ พระพุทธเจ้าก็ให้พิจารณากายคตาสติในสติปัฏฐานสี่ ในหมวดกายให้เห็นกายในกาย เห็นกายเป็นอสุภกรรมฐานตั้งแต่ปลายผมลงไปจนถึงปลายเท้า และจากปลายเท้าขึ้นมาจนถึงศีรษะ มีหนังหุ้มอยู่เป็นที่สุดรอบ เป็นสิ่งปฏิกูลทั้งสิ้น ไม่มีอะไรน่าเอาน่าเป็นเลยสักอย่างเดียว (จากหนังสือ “ลูกผู้ชายต้องบวช” โดย ญาณวชิระ : พระราชกิจจาภรณ์ (เทอด ญาณวชิโร) )

วันนี้จึงเป็นวันที่ควรรำลึกถึงพระพุทธคุณ ๓ ประการ คือ

พระปัญญาธิคุณ พระบริสุทธิคุณ และพระกรุณาธิคุณ

เป็นพุทธานุสสติ ธรรมานุสติและสังฆานุสติ ให้เราได้ตระหนักรู้ถึงวันเวลาที่เหลืออยู่จะทำสิ่งใดจึงจะเกิดประโยชน์สูงสุดกับชีวิตตนและเกื้อกูลผู้อื่นตามรอยบาทพระศาสดา

ดังที่พระบรมสารีริกธาตุของพระองค์ได้สอนธรรมอย่างเอกอุ หลังจากที่ไฟเผาไหม้พระพุทธสรีระพระบรมศาสดาดับมอดลงในวันนั้น

ขันติธรรมและสามัคคีธรรม นี้เองเป็นบรมธรรมอันยิ่งใหญ่ที่พระองค์ทรงสรรเสริญและปรารถนาให้ผู้คนได้ตระหนักถึงความอดทนทวนกระแสกิเลสในการฝึกตน ขณะเดียวกันก็ให้มีความสามัคคีในหมู่สงฆ์ ในสาราณียธรรม ๖ ประการ  เพื่อก้าวพ้นความทุกข์นานัปการ โดยมีสังฆะที่เกื้อกูลกันด้วยความรักและความเมตตา

ดังพุทธภาษิตว่า กัลยาณมิตรเป็นทั้งหมดของพรหมจรรย์ฺ

หมายเหตุ : DHAMMA NOTE

สาราณียธรรม ๖ ประการ หมายถึง ธรรมเป็นที่ตั้งแห่งความระลึกถึงกัน ถือว่าเป็นธรรมที่เป็นพลังในการสร้างความสามัคคี มีอยู่ ๖ ข้อ ดังนี้

๑.  กายกรรม อันประกอบด้วยเมตตา คือ การกระทำทางกายที่ประกอบด้วยเมตตา เช่นการให้การอนุเคราะห์ช่วยเหลือและเอื้อเฟื้อต่อผู้อื่น ไม่รังแกทำร้ายผู้อื่น 

๒.  วจีกรรม  อันประกอบด้วยเมตตา คือ การมีวาจาที่ดี สุภาพ อ่อนหวาน พูดมีเหตุผล ไม่พูดให้ร้ายผู้อื่นทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน 

๓.  มโนกรรมอัน ประกอบด้วยเมตตา คือ ความคิดที่ประกอบด้วยเมตตาทั้งต่อหน้าและลับหลัง เป็นการคิดดีต่อกันไม่คิดอิจฉาริษยาหรือไม่คิดมุ่งร้ายพยาบาท หากทุกคนคิดแล้วปฏิบัติเหมือนกันความสามัคคีก็จะเกิดขึ้นในสังคม 

๔.  สาธารณโภคี คือ การรู้จักแบ่งสิ่งของให้กันและกันตามโอกาสอันควร เพื่อแสดงความรักความหวังดีของผู้ที่อยู่ในสังคมเดียวกัน 

๕.  สีลสามัญญตา คือ ความรักใคร่สามัคคี รักษาศีลอย่างเคร่งครัดเหมาะสมตามสถานะของตนมีความประพฤติสุจริตปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของหมู่คณะ ไม่เอารัดเอาเปรียบผู้อื่น 

๖.  ทิฏฐิสามัญญตา คือ การมีความเห็นร่วมกัน ไม่เห็นแก่ตัว รู้จักเคารพและรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่นร่วมมือร่วมใจในการสร้างสรรค์สังคมให้เกิดความสงบ

ธรรม ๖ ประการ ที่ผู้ใดได้ประพฤติจะเกิดความสามัคคีเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน  เกื้อกูลกันไม่ทะเลาะวิวาทกัน  อันจะเป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดความรักความสามัคคีกันตลอดไป    แม้แต่ฆราวาสก็นำมาปรับใช้ได้ในชีวิตประจำวัน ทั้งในครอบครัว กับเพื่อนฝูงและการทำงานเพื่อความรุ่งเรืองทั้งทางโลกและทางธรรม

ขอกราบขอบพระคุณภาพถ่ายที่งดงามจากสถาบันพระวิทยากร วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร และทุกข้อมูลจากที่ต่างๆ ที่ช่วยกันทำให้เห็นภาพรวมว่า พระพุทธองค์ทรงมีพระเมตตาต่อสรรพชีวิตเพียงใด และเราจะเดินไปจนสุดทางทุกข์ได้อย่างมีทิศทางและเป้าหมายที่ชัดเจน

The post ขันติและสามัคคีธรรม… รำลึกวันอัฏฐมีบูชา appeared first on Manasikul Online.

ถามว่า ภาพนี้เสียใจไหม

ภาพคงไม่มีคำตอบ มีแต่ความสงบให้เราได้พิจารณา ใคร่ครวญ

ส่วนคนวาดภาพยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึก

แม้ในขณะวาดภาพจิตมุ่งอยู่กับการวาดเส้นลงสี ใช้เวลาไม่นานนัก ภาพความสงบก็ปรากฏ แต่ใจของผู้วาดกลับไม่สงบ

เพราะเต็มไปด้วยความคาดหวัง …ว่าจะเป็นที่พอใจของครูบาอาจารย์หรือเปล่า ?

ฉันมาใคร่ครวญดูในชีวิต บ่อยไปที่เราต้องเสียใจกับการถูกตำหนิ หรือไม่ได้ถูกเลือก และก็มีไม่น้อย ที่ได้รับการเลือก จิตฟู และอยากให้จิตดำรงอยู่เช่นนั้น ตลอดไป แต่ทั้งสองภาวะก็ตกอยู่ในหลักอนิจจังทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่ตัวเราที่แปรเปลี่ยนไปทุกขณะ แก่ลง แก่ลง และกำลังจะตาย บางครั้ง จิตก็ยังไม่ตระหนักถึงความตาย ยิ่งขาดสติ จิตจะกลายเป็นอันธพาลโดยไม่รู้ตัว แล้วก็จะทำให้ตัวเจ้าของตกอยู่ในร่องของความเสียใจ และดีใจสลับกันไปตลอด

และ หากเราไม่ฝึกฝืนใจ ขัดใจจิตของเราอย่างต่อเนื่อง จิตอันธพาลนี้จะยิ่งทำให้เราทุกข์มากยิ่งขึ้น กับความหวัง ที่ไม่ได้ดั่งใจ ซึ่งในชีวิตนี้ ถามว่า เราจะอยู่กับความหวังที่ได้ดังใจกับความไม่ได้ดังใจอันไหนมากกว่ากัน …

หากจิตของเรา ยังกระโดดไปมา ยังต้องการการยอมรับจากผู้อื่น เราย่อมยังไม่พบตนเอง ไม่รู้จักตนเองอย่างแท้จริง ไม่ได้อยํู่ในภาวะความเข้าใจกับความทุกข์และความสุขอย่างแท้จริงที่เป็นเพียงเรื่องธรรมดา ที่ปรากฏเช่นเดียวกับเรื่องอื่นๆ รวมไปถึงความตายที่เราจะต้องเผชิญเพียงลำพัง

หากเรายังทำใจกับความทุกข์ ความสุขไม่ได้ เราจะต้อนรับความตายได้อย่างไร

เพราะเมื่อใดที่เรายังหลงอยู่กับความมี ความเป็น และความไม่มี กับความไม่เป็น นั่นหมายถึงว่า เรากำลังตกหลุมพลางของความสุดโต่งทั้งสองทางดังใน “ธัมมจักกัปปวัตนสูตร” ที่พระพุทธองค์ทรงกล่าวกับปัญจวัคคี ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน ในวันมาฆบูชา วันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๓ หลังจากที่พระองค์ทรงตรัสรู้ธรรมในวันนี้เมื่อสองพันหกร้อยกว่าปีก่อน

ในวันเพ็ญวิสาขะ ๑๕ ค่ำ เดือน ๖ พระองค์ทรงเห็นวงจรแห่งอวิชชาที่ก่อภพชาติในความสัมพันธ์ของความเชื่อมโยงของชีวิตตามกระแสกรรมไม่ขาดสาย หมุนติ้วอยู่ในวงล้อปฏิจจสมุปบาทที่ก่อเกิดอวิชชา ความไม่รู้ที่ทำให้เราหลงติดกับดักของตัณหา อุปาทานจนยึดมั่นถือมั่น ว่ามันคือเรา คือตัวเรา คือของเรา

…แต่ด้วยสติ สมาธิ และปัญญาอันคมกริบ และบริบูรณ์ในค่ำคืนนั้น พระองค์พบเห็นความคิด ที่เรียกว่า “สังขาร” อันเป็นผลมาจากการที่ ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจของเรา สัมผัสสิ่งต่างๆ อย่างมีความ “อยาก” หรือ “ตัณหา” ที่จะให้สิ่งนั้น คนนั้น สิ่งนี้ คนนี้ มาเป็นของเรา จนก่อเกิดภาพชาติ

ก่อเกิดเป็นลูกหลานของอวิชชายั้วเยี้ยเต็มไปหมดบนโลกใบนี้ ซึ่งแท้จริงก็คือ การทื่เราไม่รู้ความจริงของกระแสความเกี่ยวพันกันอย่างแยกไม่ออกนี่เอง ทำให้เราสร้างเวรกรรมซ้ำแล้วซ้่ำเล่า ก่อภพชาติใหม่ๆ แปลกขึ้นๆ ทุกวันๆ ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ คือ วิบากกรรมที่มาจากการกระทำของเราเองเมื่อวันวาน ย้อนเลยไปถึงในอดีตชาติที่พันผูก จนมันเป็นพลังแม่เหล็กที่จะผลักดันให้เราสร้างกรรมดี หรือกรรมไม่ดีใหม่ๆ ได้อีกในวันนี้และอนาคตกาลอันใกล้ หากเราไม่เท่าทันมัน

เจ้าตัว “สังขาร” หรือ “การปรุงแต่ง” นี้เอง

พระองค์ทรงค้นพบเจ้าตัวสังขารนี้ จากการบำเพ็ญเพียรสติอันทรงพลังจนก่อเกิดเป็นมหาสติ ที่เรียกว่าสติปัฏฐานสี่ ที่ทำให้เกิดสมาธิอันนุ่มนวลและอ่อนโยน จนมีปัญญาในการ “เห็น” กายตามความเป็นจริง เห็นเวทนา ตามความเป็นจริง เห็นจิตตามความเป็นจริง และเห็นสภาวธรรมตามความเป็นจริง

อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา

จนกระทั่งพบกับสภาวะ…สิ้นสุดการปรุง

จะว่าไป วิชชาในการตัดขาดกิเลสโดยสิ้นเชิงที่พระพุทธเจ้าทรงค้นพบนั้นลึกซึ้งมาก และพระองค์ทรงเมตตาย่อยมาให้เป็นแผนที่นำทางจิตให้เราต่างสามารถฝึกตนไปจนกว่าจะหลุดพ้นจากห้วงทุกข์ได้ เช่นเดียวกับพระองค์ หากเราเพียรปฏิบัติขัดเกลากิเลส ฝืนใจตนไม่ทำตามใจตัวเอง และ …ไม่หลอกตนเอง เราจะทำได้ …

เราอย่ามัวแต่คิดว่า พระองค์เป็นพระพุทธเจ้า พระองค์ทำได้ แต่เราทำไม่ได้

พระองค์ทรงเปิดของคว่ำให้หงาย เปิดอวิชชาในใจให้เห็นอย่างชัดๆ ว่าเราจะจัดการกับความไม่รู้ในใจเราได้อย่างไรด้วยวิชชาที่พระองค์ทรงค้นพบนี้

ย้อนเวลาไปในยุคนั้นเมื่อสองพันกว่าปีที่แล้ว…

จะมีใครบ้างที่คิดว่าจะมีช่องว่างที่พาเราออกไปจากโลกใบนี้ได้

จะมีใครบ้างที่สามารถฟอกจิตจนบริสุทธิ์สามารถทะลุทะลวงย้อนมิติแห่งกาลเวลาไปยังอดีตและอนาคตจนกระจ่างความจริงอยู่เหนือความแปรปรวนของทุกสิ่งได้ จนเห็นปรากฏการณ์ของการเปลี่ยนแปลงภายในและภายนอกอย่างละเอียดยิบ และไม่รู้ว่าจะบอกกล่าวความจริงนี้แก่ใครดี กับการพบกุญแจไขความลับของจิต ที่เป็นประตูออกไปจักรวาลนี้อย่างไม่หวนคืน

หากไม่มีเทวดามาขอร้องให้พระองค์บอกเถอะๆๆ ในโลกนี้ ยังมีผู้ทีมีธุลีน้อยในดวงตาอยู่บ้างและพร้อมที่จะรับฟังพระองค์ และฝึกตนเพื่อดับทุกข์ในสังสารตามรอยพระองค์ อยู่นะ

พระองค์ก็คงจะเสวยวิมุติสุขอยู่เพียงลำพังในวันวิสาขบูชาที่ผ่านมาถึงสองพันหกร้อยกว่าปีเพียงลำพังตลอดไป

วันวิสาขบูชาวันนี้ พุทธศักราช ๒๕๖๒ (นับจา่กปีที่พระพุทธองค์ปรินิพพาน ) + ๔๕ (ปีที่พระองค์ทรงจาริกเผยแผ่ธรรมสอนเวไนยสัตว์ ) =๒๖๐๗ ปี ผ่านมาแล้ว หากพระองค์ไม่เมตตา เราคงไม่ได้ท่องบ่นและโหยหาปัญญาที่พระพุทธองค์ค้นพบเมื่อวันวาน และเพียรพยายามที่จะออกจากทุกข์ตามรอยพระองค์อย่างแน่นอน และทุกข์ ก็คงจะท่วมทับสัตว์โลกเป็นกองพะเนินต่อไปไม่สิ้นสุด

แต่ด้วยความเมตตาในพระทัยของพระองค์อย่างเปี่ยมล้น ที่จะช่วยเหลือสรรพสัตว์ให้ออกจากห้วงทุกข์ พระองค์จึงยินดีออกเผยแผ่สัจธรรมตามที่พระองค์ทรงค้นพบ

วิสาขปุณณมี คำนี้ ทำให้ฉันย้อนระลึกถึงพระพุทธเจ้า และพระโพธิสัตว์ทุกพระองค์ ตลอดจนครูบาอาจารย์ของฉัน ในคืนวันทื่พระองค์ทรงปราบมารในใจจนสิ้นเชิงได้ ขณะที่ฉันเองก็ตั้งใจให้วันนี้เป็นวันแห่งการภาวนาเช่นกัน

แต่ฉันนั้นพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งตั้งใจภาวนาวันไหน วันนั้น แพ้ย่อยยับ ปราชัยต่อกิเลสโดยสิ้นเชิง

วันนี้ฉันตามจิตไม่ทันอีกแล้ว บ่อยครั้ง ที่สื่อสารออกไปอย่างขาดสติ แล้วก็มาเสียใจภายหลังว่า ไม่น่าเลย ฉันเห็นจิตฟุ้งซ่าน น้อยมาก เพราะฟุ้งไปแล้ว จึงมาตามรู้ทีหลัง ซึ่งครูบาอาจารย์บอกว่า นั่นแหละ เรียกว่า “ขาดสติ ” เยอะด้วย

ขณะที่วันนี้ตั้งใจภาวนากับการใช้วาจาให้น้อย อยู่กับลมหายใจให้มาก แต่ความจริงคือสลับกัน เรียกว่า ขาดสติอย่างรุนแรง

ค่ำแล้ว ฉันคิดว่า ได้เวลาที่จะไปสวดมนต์ทำวัตรวันวิสาขบูชา ๑๘ พฤษภาคม พ.ศ.๒๕๖๒ วันที่ฉันกับคุณแม่เรามักจูงมือกันไปภาวนาที่่วัดไหนสักแห่งหนึ่ง แล้วสวดมนต์ข้ามคืนด้วยกัน แต่วันนี้ ฉันไม่ได้ไปไหน ก็เลยเล่านิทานเรื่องวันวิสาขบูชาให้คุณแม่ฟัง

และก็อ่านบันทึกบทสวดมนต์ของคุณแม่จากลายมือที่บันทึกพระวาจาสุดท้ายของพระองค์ไว้ให้ฉันดูแลตนเอง

ปัจฉิมโอวาท ของพระพุทธเจ้า ที่คุณแม่บันทึกไว้

หันทะทานิภิกขเว อามันตะยามิโว

วะยะธัมมา สังขารา อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถะ

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สังขารทั้งหลาย มีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา ท่านทั้งหลายจงทำความไม่ประมาทให้ถึงพร้อมเถิด”

ข้าพเจ้าขอน้อมถวายทานอันนี้ แด่พระสงฆ์ผู้มีศีลทั้งหลาย ทานที่ข้าพเจ้าถวายแล้วนี้ จงเป็นปัจจัยให้ถึงพระนิพพารด้วยเทอญ. สาธุ

The post พระโพธิสัตว์ในใจฉัน กับ นิทานวันวิสาขบูชา appeared first on Manasikul Online.