คำถาม: สังคมเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ จะว่า โควิดนำความเปลี่ยนแปลงมาให้ส่วนหนึ่งก็อาจจะใช่ เมื่อมนุษย์ต้องห่างกัน การสื่อสารก็น้อยลง ก็อาจเกิดความหวาดระแวงกันมากขึ้น ความเมตตาต่อกันน้อยลง  ความกลัวมากขึ้น ขณะเดียวกัน อีกส่วนหนึ่งครอบครัวก็ใกล้ชิดมากขึ้น ดูแลกันมากขึ้น พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ หรือ พระรัตนตรัยจะมาช่วยแก้ไขวิกฤตินี้อย่างไร

วิสัชนา คำตอบ โดย พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี : การเปลี่ยนแปลงเป็นไปตามกฎไม่เที่ยง (อนิจจลักขณะ) หากนับเอาตามจิตใจของมนุษย์เป็นตัวกำหนดความเปลี่ยนแปลงจะนับเอาว่าสิ่งที่ที่เปลี่ยนแปลงแล้วจิตใจรับรู้แล้วพัฒนาให้ดีขึ้นก็จะถือว่าสิ่งนั้นเป็นกุศล

แต่หากเปลี่ยนแปลงแล้วจิตใจรับรู้แล้วไม่สามารถพัฒนาต่อไปได้ กลายเป็นอุปสรรคหรือขัดขวางไม่ให้นำตัวเองไปสู่เป้าหมายคือความสุขและสงบก็จะถือว่าสิ่งนั้นเป็นอกุศล

ในแง่นี้จะถือว่า โรคภัย (คือภัยจากโรค) นั้นเป็นภัยหนึ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตและนำไปสู่ความทุกข์ทางกาย แต่ความทุกข์ทางกายนี้เป็นไปตามธรรมดา เนื่องจากร่างกายไม่ใช่สิ่งที่บังคับให้เป็นไปตามต้องการได้ เมื่อเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงจึงจำเป็นต้องไม่ให้ใจป่วยไปตามกายด้วย

พระพุทธเจ้าทรงพิจารณาเรื่องนี้เป็นที่มาของการหาที่พึ่งพิง (นาถะ, รัตนะ) ของมนุษย์ ที่พยายามยึดถือเอาสิ่งภายนอกเป็นที่พึ่งพิงเป็นหลักที่ส่วนใหญ่เป็นวัตถุ เช่น ต้นไม้ ภูเขา ขณะที่พระพุทธศาสนาเสนอให้ถือเอาพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์เป็นที่พึ่งทางใจ

จะสังเกตว่า ที่พึ่งทางใจนั้นเป็นแรงพลักดันให้เกิดความเป็นอิสระทางด้านจิตใจ ไม่ให้ถูกร่างกายพลักดันให้ทำ เช่น ความหิวทางกายทำให้เกิดการเบียดเบียนคนอื่น

คือเราเป็นอิสระจากที่พึ่งอื่นแต่ยึดเอาจิตใจเป็นที่พึ่งในการดำเนินชีวิต

ขณะที่การที่ความเมตตาถือเป็นแรงพลักดันหนึ่งในการอยู่ร่วมกัน แต่เมตตานั้นเป็นเรื่องที่ต้องมาจากการใส่ใจตัวเองว่าคิดกับตนเองอย่างไร และคิดกับผู้อื่นอย่างไร

พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี

การที่พระพุทธศาสนาสอนว่า เราต่างต้องการให้คนอื่นปฏิบัติดีต่อเรา แต่ความดีที่เราปฏิบัติต่อผู้อื่นนี้ต้องมองไปถึงว่า เราเน้นไปที่ส่วนรวมมากกว่าส่วนตัว เพราะในแง่ความเมตตาที่มนุษย์มีต่อกันนั้นอาจจะต้องมุ่งไปที่ความเมตตาต่อมนุษย์โลกมากกว่า

เช่น พระพุทธเจ้าในครั้งเป็นพระเวสสันดรชาดกได้สละบุตรและภริยาให้เป็นทาน ไม่ใช่ว่าพระเวสสันดรไม่มีเมตตากับบุตรและภริยา แต่ทรงเชื่อว่าการที่พระองค์บริจาคนี้จะเป็นประโยชน์ในอนาคต เมื่อพระองค์บรรลุธรรมแล้วจะถือว่าทรงมีเมตตาต่อคนจำนวนมากในการช่วยเหลือสรรพสัตว์

ฉะนั้น เราอาจจำเป็นต้องเข้มแข็งเพื่อให้สังคมอยู่ได้ และบางครั้งความเข้มแข็งคือเราต้องปฏิบัติตามกฎของสังคม ทั้งที่เราขัดใจตนเอง ไม่ชอบกฎทางสังคม แต่นั่นไม่ใช่ว่าเราไม่เมตตาต่อตนเอง แต่เป็นไปเพื่อให้สังคมส่วนรวม

แต่หากเราเมตตาต่อสังคมน้อยลงก็เพราะเราใส่ใจต่อตัวเองมากขึ้น ซึ่งอาจนำไปสู่การอยู่แบบตัวคนเดียว ซึ่งจะพบว่าปรากฎอยู่ในสังคม ๒ แบบคือ วิถีชีวิตแบบพระปัจเจกพุทธเจ้าที่เน้นความเมตตาต่อตัวคนเดียว หรือไม่อย่างนั้นก็ในสังคมแบบมิคสัญญีที่เข่นฆ่ากัน เป็นสังคมเห็นแก่ตัว ขาดความเมตตา

ทั้งหมดนี้เป็นไปตามวิถีสังคมที่เราอาจเลือกที่จะมีเมตตาเสียก่อนอย่างน้อยก็กับตนเอง เพื่อที่จะสามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้

เมื่อโควิดนำความเปลี่ยนแปลงสังคมมาให้ พระรัตนตรัยแก้ไขวิกฤตินี้อย่างไร ปุจฉา-วิสัชนากับ พระมหา ดร.ขวัญชัย กิตฺติเมธี (ป.ธ.๙)

The post เมื่อโควิดนำความเปลี่ยนแปลงสังคมมาให้ พระรัตนตรัยแก้ไขวิกฤตินี้อย่างไร ปุจฉา-วิสัชนากับ พระมหา ดร.ขวัญชัย กิตฺติเมธี appeared first on Manasikul Online.

ปุจฉา : รักษาศีลแปด แล้วเล่นหุ้นได้ไหม ผิดศีลไหม แล้วทางพระพุทธศาสนาอธิบายเรื่องการเล่นหุ้นไว้อย่างไร

พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี วิสัชนา : ศีล ๘ นั้นเรียกว่าเป็นศีลอุโบสถ โดยปกติจะถือเอาในช่วงวันพระ ขณะที่การองค์ประกบของศีล ๘ นั้นคือ

๑. ไม่ทำร้ายหรือประทุษร้ายชีวิตสัตว์หรือมนุษย์

๒. ไม่ลักขโมยทรัพย์สินผู้อื่น

๓. ไม่ประพฤติล่วงละเมิดทางเพศต่อเพศตรงข้าม

๔. ไม่กล่าวคำที่ไม่เป็นจริง หรือ คำโกหก

๕. ไม่ดื่มน้ำเมาหรือสารที่ทำให้เมาหรือเสพติด

๖. ไม่บริโภคอาหารในยามวิกาล ถือเอาเวลาหลังเที่ยงถึงก่อนพระอาทิตย์ขึ้นในอีกวัน

๗. ไม่ฟ้อนรำทำเพลง แสดงกิริยารื่นเริง รวมถึงละเว้นจากการแต่งสวยแต่งงามให้ร่างกาย

๘. ไม่นั่งหรือนอนบนที่นั่งหรือที่นอนที่ทำให้นุ่ม และสูงใหญ่

โดยข้อปฏิบัติเหล่านี้ไม่ได้ระบุถึงการจับเงินทอง หรือการประกอบสัมมาอาชีพ จึงสามารถทำได้ แต่ข้อปฏิบัติเกี่ยวกับการประกอบอาชีพนั้นเป็นวิถีชีวิตที่จะทำได้โดยเงื่อนไขของสัมมาอาชีวะที่เกี่ยวข้องกับการแสวงหาทรัพย์และรักษาทรัพย์ที่ได้มานั้นไว้ ในอุชชยสูตรเล่าถึงการประกอบอาชีพไว้ว่า

๑. อุฎฐานสัมปทา คือ กุลบุตรในโลกนี้เลี้ยงชีพด้วยการงานใด จะเป็นกสิกรรม (การเพาะปลูก) พาณิชยกรรม (การค้าขาย) โครักขกรรม (การเลี้ยงวัวควาย) เป็นช่างทำลูกธนู รับราชการ หรือศิลปะอย่างใดอย่างหนึ่งก็ตาม เป็นผู้ขยันไม่เกียจคร้านในการงานที่จะต้องช่วยกันทำนั้น ประกอบด้วยปัญญาเป็นเครื่องพิจารณาอันเป็นอุบายในการงานที่จะต้องช่วยกันทำนั้น สามารถทำได้ สามารถจัดได้

๒.  อารักขสัมปทา คือ กุลบุตรในโลกนี้มีโภคทรัพย์ (ทรัพย์สินเงินทอง) ที่หามาได้ด้วยความขยันหมั่นเพียร เก็บรวบรวมด้วยน้ำพักน้ำแรง อาบเหงื่อต่างน้ำ ประกอบด้วยธรรม ได้มาโดยธรรม เขารักษาคุ้มครองโภคทรัพย์นั้นด้วยคิดว่า ‘ทำอย่างไร โภคทรัพย์เหล่านี้ของเรา จึงจะไม่ถูกพระราชาริบ โจรไม่ลัก ไฟไม่ไหม้ น้ำไม่พัดไป ทายาทผู้ไม่เป็นที่รักไม่ลักไป’

การประกอบอาชีพนี้

จึงจำเป็นต้องอาศัยศิลปะและความรู้

รวมถึงหาเงินได้แล้ว

ก็ต้องรู้จักรักษาไว้ด้วย

พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี

ขณะเดียวกันก็ห้ามการประกอบอาชีพเหล่านี้คือ ๑. การค้าขายศัสตราวุธ ๒. การค้าขายสัตว์ ๓. การค้าขายเนื้อ ๔. การค้าขายของมึนเมา ๕. การค้าขายยาพิษ และการหมกมุ่นในการเล่นการพนันอันเป็นเหตุแห่งความประมาท เป็นอบายมุขแห่งโภคะทั้งหลาย

การเล่นหุ้นนั้น เป็นการลงทุนอย่างหนึ่ง จึงเกี่ยวข้องกับการประกอบอาชีพที่ต้องใช้ความรู้และความสามารถที่รวมเรียกว่า “ศิลปะ” ในการดำเนินการก็สามารถทำได้ สำหรับการลงทุนกับบริษัทมหาชนที่เป็นสัมมาอาชีวะ คือเลี้ยงชีวิตชอบ และมั่นคง งดเว้นการลงทุนเกี่ยวกับอาชีพทั้งห้า ที่พระพุทธเจ้าห้ามไว้ ซึ่งหุ้นนั้นต้องไม่เกี่ยวข้องกับการประทุษร้ายกัน หรือการเบียดเบียนกัน หรือสนับสนุนของมึนเมา และการค้าขายสิ่งที่ทำอันตราย เป็นต้น ซึ่งผู้รักษาศีลที่เคร่งครัดอาจจะงดเว้นไว้ก่อน สำหรับการลงทุนกับสินค้าเหล่านี้ ยิ่งไปกว่านั้นที่ต้องระวังคือ จะต้องไม่เป็นการซื้อมาขายไปเพื่อเก็งกำไรในระยะสั้นๆ แต่เป็นการลงทุนในระยะยาวกับหน่วยงานต่างๆ ในตลาดหุ้นที่มีธรรมาภิบาล ดังที่ได้อธิบายไว้ในข้างต้น

ปุจฉา : รักษาศีลแปด แล้วเล่นหุ้นได้ไหม ผิดศีลไหม แล้วทางพระพุทธศาสนาอธิบายเรื่องการเล่นหุ้นไว้อย่างไร วิสัชนาโดย พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี

The post ปุจฉา : รักษาศีลแปด แล้วเล่นหุ้นได้ไหม ผิดศีลไหม แล้วทางพระพุทธศาสนาอธิบายเรื่องการเล่นหุ้นไว้อย่างไร วิสัชนาโดย พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี appeared first on Manasikul Online.

ปุจฉาจากผู้อ่าน : ถ้าความทุกข์มาจากความอยาก แล้วความอยากเกิดจากอะไรล่ะ?

วิสัชนาโดย พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี

: การอธิบายเรื่องความทุกข์ในพระพุทธศาสนามีพระสูตรสำคัญอยู่ ๒ พระสูตรคือ คำอธิบายทุกข์ในธัมมจักกัปปวัตตนสูตรที่ว่า ทุกข์คือขันธ์ ๕ หรือชีวิตนั้นเองเป็นความทุกข์ ส่วนเหตุเกิดทุกข์ (สมุทัย) ก็คือตัณหา คือความอยาก (ตัณหา)

และ ๒. คำอธิบายทุกข์ในปฏิจจสมุปบาทสูตร ซึ่งอธิบายผ่านวงจร โดยจะพบว่าความอยากเกิดจากคำอธิบายเหล่านี้ ผ่านการหมุนวนเป็นวงกลมตามนี้คือ

“เพราะอวิชชาเป็นปัจจัย สังขารจึงมี

เพราะสังขารเป็นปัจจัย วิญญาณจึงมี

เพราะวิญญาณเป็นปัจจัย นามรูปจึงมี

  เพราะนามรูปเป็นปัจจัย สฬายตนะจึงมี

เพราะสฬายตนะเป็นปัจจัย ผัสสะจึงมี

เพราะผัสสะเป็นปัจจัย เวทนาจึงมี

เพราะเวทนาเป็นปัจจัย ตัณหาจึงมี

เพราะตัณหาเป็นปัจจัย อุปาทานจึงมี

เพราะอุปาทานเป็นปัจจัย ภพจึงมี

เพราะภพเป็นปัจจัย ชาติจึงมี

เพราะชาติเป็นปัจจัย ชรา มรณะ โสกะ(ความเศร้าโศก) ปริเทวะ (ความคร่ำครวญ) ทุกข์(ความทุกข์กาย) โทมนัส(ความทุกข์ใจ) และอุปายาส(ความคับแค้นใจ) จึงมีความเกิดขึ้นแห่งกองทุกข์ทั้งมวลนี้”

ฉะนั้น หากถามว่า ตัณหาเกิดจากอะไร คำตอบคือว่า เกิดจากอุปาทาน คือ ความยึดมั่นถือว่าว่าเป็นตัวเป็นตน เป็นของเราของเขา หรือหากจะย้อนเป็นถึงตอนต้นว่าอวิชชามีเพราะอะไรก็จะวนมาจุดสิ้นสุดว่า อวิชชามาจากชรา มรณะ… วนกลับมาเช่นนี้ไม่สิ้นสุด จึงเป็นอันเข้าใจได้ว่า วงจรนี้ทำให้เกิดทุกข์

ปุจฉา จากผู้อ่าน : ถ้าความทุกข์มาจากความอยาก แล้วความอยากเกิดจากอะไรล่ะ? วิสัชนาโดย : พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี

The post ปุจฉา จากผู้อ่าน : ถ้าความทุกข์มาจากความอยาก แล้วความอยากเกิดจากอะไรล่ะ? วิสัชนาโดย : พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี appeared first on Manasikul Online.

วิสัชนา โดย พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี ป.ธ.๙, ดร. ผู้อำนวยการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

“การพิจารณา กรรมฐาน

ในฐานะที่เป็นอุบายสงบใจได้แก่

สมถกรรมฐาน และวิปัสสนากรรมฐาน

คือกรรมฐานเป็นอุบายเรืองปัญญา

โดยกรรมฐานทั้ง ๒ นี

้ แง่หนึ่งเป็นไปเพื่อความดับทุกข์”

พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี ป.ธ.๙, ดร.

คำว่า ดับทุกข์ ในที่นี้อาจจะนิยามได้ว่า ไม่ใช่เป็นการดับทุกข์ประจำสังขารร่างกาย กล่าวคือ ร่างกายมีความเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาทำให้เกิดทุกข์ ความร้อน ความหนาว ความเจ็บป่วย การแก่ ล้วนเป็นทุกข์ ซึ่งความทุกข์นั้นไม่สามารถดับได้ด้วยการเจริญกรรมฐาน แต่การเจริญกรรมฐานเพื่อดับความรู้สึกว่าเป็นทุกข์ หรือเรียกว่า ทุกข์ทางใจ

“ฉะนั้น ในแง่ของกรรมก็มีลักษณะเดียวกัน

“กรรม” เป็นชื่อที่อธิบายเจตนา (กิเลส)

การกระทำ (กรรม)

และผลของการกระทำ (วิบาก)

ผู้ที่ทำกรรมย่อมมีผลกรรมตามมาทั้งทางกายและใจ

  การห้ามกรรมและผลกรรมนั้นไม่มีใครห้ามได้”

พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี ป.ธ.๙, ดร.

แต่หากจะทำให้เบาบางลงได้ เช่นเดียวกับการที่พระนาคเสนอุปมาให้พระยามิลินท์ฟังว่า ระหว่างคนที่รู้ว่าไฟร้อนกับไฟไม่ร้อน ใครจับจะร้อนกว่ากัน คำตอบคือคนที่ไม่รู้จับเพราะจะจับเต็มกำลัง การที่เราพิจารณาว่า คนไม่รู้ว่าสิ่งใดเป็นกรรมแล้วทำจะต้องทนทุกข์มากกว่าคนที่รู้ เพราะคนที่รู้จะหลีกเลี่ยงหรือรู้ว่าจะทำอย่างไรจะหลีกเลี่ยงการทำกรรมเหล่านั้นได้

“การเจริญกรรมฐาน

จึงเป็นการสร้างปัญญาให้เข้าใจความจริงว่า

ความชั่วไม่ทำเสียเลยดีที่สุด”

พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี ป.ธ.๙, ดร.

กรรมที่ทำแล้วในอดีตแม้จะให้ผลก็เป็นเรื่องปกติ แต่การปฏิบัติกรรมฐานเป็นไปเพื่อผลที่จะมีในอนาคต ไม่ใช่ลบล้างผลที่มีในอดีต เพียงแต่ทำให้ผลของปัญญานั้นจะช่วยทำให้ผู้ที่ได้รับผลกรรมนั้นจะไม่ทุกข์ใจไปตาม แม้จะทุกข์กายบ้างก็ตาม หรือในอีกแง่หนึ่ง ก็เหมือนในขวดน้ำที่มีน้ำสีดำอยู่ในขวด หากเราเติมน้ำสะอาดลงไปก็อาจทำให้น้ำดำนั้นค่อยๆ สีจางลงได้ แต่หากจะให้น้ำนั้นสะอาดทั้งหมดคงเป็นไปไม่ได้

การที่เราเชื่อว่าเราจะแก้กรรมด้วยวิธีการต่างๆ จึงเป็นวิธีการเยียวยาจิตใจของคนให้ดีขึ้นทำให้เกิดพิธีกรรม เช่น ลอยบาป, สารภาพบาป, สะเดาะเคราะห์ ให้ตนเองรู้สึกบริสุทธิ์และห่างไกลจากผลกรรม หรือการทรมานตนเองให้รับทุกข์เพื่อให้วิบากกรรมของตนเองหมดสิ้นไปไว้ ได้กลายเป็นวิธีที่ถูกนำมาพิจารณาให้กับคนที่ทำบาปมาแล้วเชื่อว่าตนเองสามารถลบล้างสิ่งเหล่านั้นได้ แต่…

“กรรมฐานที่เราทำได้ไม่ใช่การลบล้างสิ่งที่ทำไปแล้ว แต่เป็นการสร้างสิ่งใหม่ที่ดีหรือเป็นกุศลให้เกิดขึ้น และให้ได้ปัญญาในการเข้าใจสิ่งเหล่านั้นมากยิ่งขึ้นต่อไป”

พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี ป.ธ.๙, ดร.

กรรมฐานตัดกรรมได้จริง? หรือว่าทำให้เบาบางลง แต่ในที่สุด เราก็ต้องใช้กรรมอยู่ดี : ปุจฉา-วิสัชนา กับ พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี ป.ธ.๙, ดร. ผู้อำนวยการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

ขอขอบคุณ ภาพถ่ายโดย พระมหาปฐมพงศ์ ญาณวํโส จริยธรรมแชนแนล สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post กรรมฐานตัดกรรมได้จริง? หรือว่าทำให้เบาบางลง แต่ในที่สุด เราก็ต้องใช้กรรมอยู่ดี : ปุจฉา-วิสัชนา กับ พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี ป.ธ.๙, ดร. appeared first on Manasikul Online.

ปุจฉา : พระพุทธเจ้าแก้ปัญหาเรื่องโรคระบาด กับความไม่เป็นธรรมอย่างไรในสมัยพุทธกาล และจะหาทางออกอย่างไรในยุคนี้ โดยวิถีแห่งพระพุทธองค์

พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี ป.ธ.๙,ดร. วิสัชนา :

มีธรรมบทเรื่องกุมภโฆสก อรรถกถาขุททกนิกาย ธรรมบท เล่าว่า ในนครราชคฤห์ อหิวาตกโรคเกิดขึ้นในเรือนของราชคหเศรษฐีเมื่ออหิวาตกโรคนั้นเกิดขึ้นแล้ว สัตว์ดิรัจฉานตั้งต้นแต่แมลงวันจนถึงโคย่อมตายก่อน ถัดนั้นมา ก็ทาสและกรรมกร ภายหลังเขาทั้งหมด ก็คือเจ้าของเรือน

เพราะฉะนั้น โรคนั้นจึงจับเศรษฐีและภริยาภายหลังเขาทั้งหมด สองสามีภริยานั้น โรคถูกต้องแล้ว แลดูบุตรซึ่งยืนอยู่ ณ ที่ใกล้ มีนัยน์ตาทั้งสองนองด้วยน้ำตา พูดกะบุตรว่า “พ่อเอ๋ย เขาว่า เมื่อโรคชนิดนี้เกิดขึ้น ชนทั้งหลายพังฝาเรือนหนีไปย่อมได้ชีวิต ตัวเจ้าไม่ต้องห่วงใยเราทั้งสองพึงหนีไป (เสียโดยด่วน) มีชีวิตอยู่ จึงกลับมาอีก พึงขุดเอาทรัพย์ ๔๐ โกฏิที่เราทั้งสองฝังเก็บไว้ในที่โน้นขึ้นเลี้ยงชีวิต”

เขาฟังคำของมารดาและบิดานั้นแล้วร้องไห้ ไหว้มารดาบิดา กลัวต่อภัยคือความตาย ทำลายฝาเรือนหนีไปสู่ป่าลึกในภูเขา อยู่ในที่นั้นสิ้น ๑๒ ปีแล้ว จึงกลับมายังที่อยู่ของมารดาบิดา

การแก้ปัญหาโรคระบาดในสมัยนั้นคือหนีจากสังคมไปอยู่คนเดียว แต่วิธีการอีกอย่างคือการคัดแยกคนป่วยกับคนไม่ป่วยออกจากกัน คือใครป่วยก็ให้อยู่ในสถานที่เดียวกัน ส่วนคนสุขภาพดีก็ให้แยกออกมาจากนั้น ให้อยู่อีกสถานที่หนึ่ง แต่ในเรื่องนี้ดูเหมือนว่า สังคมที่ไม่อาจแยกได้จำเป็นที่ผู้ที่หนีจะมีโอกาสรอดชีวิตมากที่สุด

ซึ่งสะท้อนแนวทางในอรรถกถาที่เล่าเรื่องถึงยุคมิคสัญญีที่คนจะเห็นกันเป็นแค่ก้อนเนื้อ ไม่ประพฤติตามหลักธรรม ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีต่างพากันทำร้ายและฆ่ากันอย่างไร้ความปรานี คนที่จะรอดชีวิตได้ก็คือคนที่รักษาศีลและปลีกตัวเองออกไปจากสังคม แต่หลังจากนั้นคนที่มีศีลและอยู่ในป่าเขาจะกลับมาร่วมตัวกันอีกครั้ง เมื่อคนไม่มีศีลฆ่ากันจนหมดสิ้นแล้ว และการรวมตัวครั้งนี้ด้วยกำลังแห่งความเมตตา (ความรัก) อันก่อกำเนิดเป็นยุคพระศรีอาริยเมตไตย โดยยุคนี้ผู้คนจะมีอายุยืนยาวนาน มีความรักความเมตตาต่อกันไม่สิ้นสุด

หากพิจารณาตามนี้ ความเมตตาและกรุณาตามหลักพรหมวิหาร ๔ จึงเป็นแนวทางในการอยู่ร่วมและการหยุดโรคระบาด รวมถึงสามารถหยุดกลียุคทั้งหลายได้หมดสิ้น

การจะเรียนรู้เพื่ออยู่ในสังคมนั้นได้จึงจำเป็นที่เราต้องเลือกระหว่างการมีเมตตา หาความรักและแบ่งปันความสุขอยู่เสมอ กับการโกรธ เกลียดอยู่ตลอดเวลา

เราจะอยู่ร่วมกับพวกไหน ลองเลือกพิจารณากันดู

“พระพุทธเจ้าแก้ปัญหาเรื่องโรคระบาด กับความไม่เป็นธรรมอย่างไรในสมัยพุทธกาล และจะหาทางออกอย่างไรในยุคนี้โดยวิถีแห่งพระพุทธองค์” ปุจฉา-วิสัชนากับ พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี ป.ธ.๙ ,ดร. ผู้อำนวยการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ

The post “พระพุทธเจ้าแก้ปัญหาเรื่องโรคระบาด กับความไม่เป็นธรรมอย่างไรในสมัยพุทธกาล และจะหาทางออกอย่างไรในยุคนี้โดยวิถีแห่งพระพุทธองค์” ปุจฉา-วิสัชนากับ พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี ป.ธ.๙ ,ดร. appeared first on Manasikul Online.