การเดินทางของเจ้าชายสิทธัตถะเพื่อตามหาความรักที่แท้จริงจากแม่

ที่ใดมีความรักที่แท้จริง

ที่นั่นมีความมั่นคง

ความรักของแม่

แท้จริง มั่นคง ปลอดภัย

เป็นความรักที่เจ้าชายสิทธัตถะตามหาตลอดชีวิต

แล้วพระองค์ก็เพียรเดินทางทางจิต

จนกระทั่งพบเส้นทางที่ไปหาพระพุทธมารดาของท่าน

เพื่อเล่าการเดินทางอันมีจุดสิ้นสุด

บอกเล่าอยู่ในพระคัมภีร์พระอภิธรรม

สุดยอดแห่งธรรม

สุดยอดแห่งความรักของพระพุทธเจ้าที่มีต่อแม่

รักแท้ คือความมั่นคง

ไม่คลอนแคลน

คือรักจากแม่ 

มนสิกุล บันทึกยามเช้า ขึ้น ๒ ค่ำ เดือน ๓ วันพฤหัสบดีที่ ๓ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๕๖

ปักกลดกลางใจ (๑) การเดินทางของเจ้าชายสิทธัตถะเพื่อตามหาความรักที่แท้จริงจากแม่ เขียนโดย มนสิกุล

หมายเหตุ : บันทึกนี้เขียนขึ้นหลังจากที่คืนก่อน นอนไม่หลับ ตอนตีสอง ลุกขึ้นมาทำสมาธิ เป็นครั้งแรกที่รู้จักสมาธิ เห็นสภาวะในจิตหมุนไปมา แล้วก็ค่อยๆ สงบลง จิตเบา กายเบา เห็นความคิดกำลังมองสภาวะ หรือ จะเรียกว่า จิตเห็นสภาวะหรือเปล่านะ ไม่แน่ใจ ไว้ได้มีโอกาสกราบท่านอาจารย์เจ้าคุณเทอด จะกราบเรียนถามท่านดูค่ะ

The post ปักกลดกลางใจ (๑) การเดินทางของเจ้าชายสิทธัตถะเพื่อตามหาความรักที่แท้จริงจากแม่ เขียนโดย มนสิกุล appeared first on Manasikul Online.

ขอเราจงเชื่อมั่นในความดีของเรา

แม้ไม่มีใครเห็น

ขอให้เราเชื่อมั่นว่า…

ความดีนั้นจักยังดำรงอยู่ตลอดกาล

ฉันรักคุณแม่ของฉัน

ฉันดูแลคุณแม่จนลมหายใจสุดท้าย

ฉันรักพ่อเช่นกัน

และฉันก็ดูแลท่านมาตลอดจนถึงทุกวันนี้

พี่น้องเอ๋ย…เพื่อนเอย อย่าตำหนิกันเลย

หากเราไม่ได้ยืนอยู่ในจุดที่อีกคนกำลังยืนอยู่ และทำหน้าที่อย่างไม่เคยบ่น

โปรดให้อภัยในความโง่เขลาของฉัน

โปรดให้ความเป็นธรรมต่อผู้ที่ถูกกระทำโดยไม่มีทางสู้  

สำหรับการงานเล่า

ตลอดชีวิต

ฉันไม่อยากโฆษณาตนเองมากนัก

แต่ก็อยากให้กำลังใจตนเองกันนะ

ว่าเราแต่ละคนก็ทำหน้าที่เพื่อสังคมอย่างเต็มกำลังมาตลอด

ฉันศรัทธาในพระรัตนตรัย

และฉันก็เชื่อมั่นว่า เราต่างมีความศรัทธาที่มั่นคงในสิ่งที่เราศรัทธาอย่างเต็มกำลัง

อย่าให้ความศรัทธาของเราไม่ทับเส้นศรัทธาของผู้อื่น

และความศรัทธาของเรา จะดำเนินต่อไปได้ บนเส้นทางคู่ขนานกัน

เป็นเพื่อนกันไปกับทุกๆ ศรัทธา

ฉัน…ศรัทธาในครูบาอาจารย์ของฉัน

เมื่อครูบาอาจารย์ของฉันทำหน้าที่อุทิศชีวิตเพื่อพระศาสนามาตลอดชีวิต

และหากว่า ท่านกำลังจะสูญเสียดวงตาของท่าน

เพราะการทำงานพระศาสนาอันยิ่งใหญ่  ที่ไม่มีใครรู้

ฉันขอมอบดวงตานี้ ถวายแด่พระอาจารย์ของฉัน

เพื่อสานต่อปณิธานอันมั่นคง

เพื่อสืบทอดงานพระพุทธศาสนาอันเป็นภารธุระของพระสงฆ์

พระรัตนตรัยจักดำรงอยู่ได้

หากยังคงมีพระสงฆ์ผู้เป็นเนื้อนาบุญของโลก

เดินบิณฑบาตในยามเช้าด้วยเท้าเปล่า

พระพุทธศาสนายังคงประดิษฐานในแผ่นดินไทย และโลกใบนี้

ตราบเท่าที่เราคิดดี ทำดี และพูดดี

ไม่กล่าวร้ายกันและกัน

ไม่กล่าวร้ายพระสงฆ์

ไม่กล่าวร้ายศรัทธาของกันและกัน

ฉันเชื่อมั่นว่า

ทุกเส้นทาง…

ย่อมนำไปสู่จุดหมายปลายทางที่เราต่างตั้งไว้

อย่างแน่นอน

ด้วยความเชื่อมั่น

ในหัวใจของเรา ที่ยังคงเต้นอยู่

คิดถึงแม่ก็ดูแลพ่อ 

และอุทิศชีวิตเพื่อพระพุทธศาสนา

ตราบจนลมหายใจสุดท้ายมาเยือน 

เราต้องให้กำลังใจตัวเองกันนะ เรื่องและภาพโดย หมอนไม้

The post เราต้องให้กำลังใจตัวเองกันนะ เรื่องและภาพโดย หมอนไม้ appeared first on Manasikul Online.

ชนเข้ากับความคิดมากมายอย่างจัง ในอากาศ

ฉันเพียงเฝ้าดู

การบาดเจ็บของตัวตนในหลุมหลบภัย

แม้ปล่อยวางไม่ได้ ก็ให้รู้

และปล่อยให้ความคิดต่างๆ

ท่องไปในลมหายใจของฉัน

ตามสบาย

ลมหายใจกับความคิด เรื่องและภาพโดย หมอนไม้

The post ลมหายใจกับความคิด เรื่องและภาพโดย หมอนไม้ appeared first on Manasikul Online.

อะไรมีน้ำหนักมากกว่ากันนะ

ใช่แล้ว เพราะเราจะตายเมื่อไรก็ไม่รู้ได้จริงๆ

แต่ความกลัวมาบ่อยๆ อาจไม่เกี่ยวกับความตาย

ซึ่งอาจจะเกี่ยวกับความกลัว

กลัวอะไรนะ หรือว่า ความคิดปรุงแต่งนี้ช่างน่ากลัว

เมื่อวานนี้ ฉันออกวิ่ง

วิ่ง วิ่ง และวิ่ง

วิ่งไป เดินไป

ผ่านดงสุนัขดุๆ (กลัว กลัว กลัว)

แต่ก็เดินผ่านไปจนถึงภูเขา เขาอ่างช้างน้ำ

ภูเขาที่ฉันเคยขี่จักรยานไปกับเพื่อน ๆ บ่อยๆ ตอนเด็กๆ

และมีครั้งหนึ่ง

ที่ฉันกับเพื่อนๆ ปีนขึ้นไปบนภูเขา จนเลยเถิด

แล้วฝนก็ตกหนัก หินก็ลื่น

ก็เลยนั่งนิ่งๆ อยู่บนก้อนหินนั้น

ความเย็นปกคลุมร่างกายเรื่อยๆ จนแทบจะเป็นน้ำแข็ง

นอกจากลมหายใจยังอุ่นๆ

และแล้ว ตะขาบตัวใหญ่ยักษ์ ความยาวเกินฝ่ามือ

ก็ไต่ออกมาจากกางเกงของฉัน

มันเข้าไปอยู่ในกางเกงเมื่อไรนะ

ตอนนั้น แทนที่จะมัวสงสัย

ฉันกลั้นหายใจสุดฤทธิ์ อยู่นิ่งๆ ให้มันไต่ออกมาก่อน

แล้วค่อยว่ากัน

พอมันไต่ออกไป

ฉันก็โล่งอก

โชคดีที่ตะขาบเมตตา

นึกขึ้นได้ว่า ก่อนขึ้นภูเขา

ฉันกับเพื่อนๆ ไปกินอาหารเจกันที่โรงเจ

ช่วงนั้นเป็นเทศกาลกินเจพอดี

จะเป็นไปได้ หรือ เป็นไปไม่ได้ ก็ไม่รู้ได้เหมือนกัน

รู้แต่ว่า ความตายนั้นใกล้เรานิดเดียวจริงๆ

แต่ความกลัวดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์ ในจิตที่ยังไม่ตื่น

วันนี้ ยังมีลมหายใจ

แวะมาเขียนอะไรฝากไว้เล่นๆ

เพราะไม่แน่ใจว่า พรุ่งนี้บนโลก อาจไม่มีอีกแล้ว

แต่มิติของการเดินทาง ทางจิตใจนั้นกว้างไกลมาก

หากความกลัวนำทาง

ก็จะพาฉันไปสู่เส้นทางที่น่ากลัว ตามความคิด

ณ แห่งใด แห่งหนึ่ง

แล้วความกลัว ก็จะพาฉันมาเกิด

เป็นอะไรนะ อาจเป็นตะขาบตัวใหม่

หรือชีวิตใหม่ๆ ที่ฉันไม่รู้จัก

และอาจจะกลับมาที่เดิมอีก หรือไม่นะ

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

ขอให้ฉัน ไม่ลืมเส้นทางที่ได้แผ้วถางไว้

แม้เล็กน้อย 

ขอให้การเดินทางของฉัน

อยู่บนเส้นทางที่จะไปสู่ความหลุดพ้น

จากสังสารวัฏด้วยเทอญ …

มนสิกุล ๑๐ กันยายน ๒๕๖๓

The post ระหว่างความกลัว กับ ความตาย อะไรมีน้ำหนักมากกว่ากัน appeared first on Manasikul Online.

ปักกลดกลางใจ …

ความเห็นต่าง = ความเห็นตรง (กัน)

แท้จริงแล้ว ความเห็นต่าง อาจหมายถึง …

การขอความเข้าใจในความคิดเห็น

ที่ต่างมุมไปจากมุมที่คนหนึ่งยืนอยู่

ซึ่งคนๆ นั้น อาจมีอำนาจมากพอที่จะเปลี่ยนแปลงให้เกิดสิ่งที่ดีขึ้น

แต่ว่า กลับไม่ทำอย่างนั้น

เสียงอีกเสียงจึงดังขึ้นมา

จากหัวใจของตนเองในส่วนลึกๆ  

หัวใจของเราไม่ได้มีดวงเดียวนะ

เพราะหัวใจของเรา มาจากคุณแม่คุณพ่อของเรา

หัวใจของเรา มาจากบรรพบุรุษของเรา

และหัวใจของเราหล่อหลอมมาจาก

ประสบการณ์และความเชื่อของเรา

จากแผ่นดินที่เรารัก จากทุกองคาพยพที่ก่อเกิดเป็นเรา

เป็นทุกคนบนโลกใบนี้  

การแบ่งปันพื้นที่ความเห็นต่างให้ดำรงอยู่

จึงเท่ากับการเปิดโอกาสให้หัวใจของเราเต้นอย่างเป็นอิสระ

คำว่า “ความถูกต้อง”  

ท่านจะหาความถูกต้องในมุมของผู้อื่นได้อย่างไร

ท่านต้องมาอยู่ในมุมนั้น

แล้วเรียนรู้ความเจ็บปวดของมุมที่อีกคนยืนอยู่

อย่าคิดว่า การทำอะไรที่เป็นความถูกต้องของตน

คือ ความถูกต้องที่แท้จริง

ความถูกต้องที่แท้จริง อาจไม่มีอยู่จริง

เพราะคำว่า ความ ถูก ต้อง คือ จะถูก ก็ต่อเมื่อ “ต้อง”

แต่จะไม่ถูก เมื่อไม่ต้อง (ใจตนเอง) หรือเปล่า ?

โปรดตรองดู  

ดังนั้น ในทุกเรื่องที่เราไม่สามารถรับรู้ได้ ไม่ใช่ว่า ไม่ถูกต้อง

โปรดอย่ายัดเยียดความผิดให้กับผู้ใด   

หากเราไม่สามารถไปยืนอยู่ในมุมของเขาได้

จริงหรือไม่ว่า

หากเราได้รับความยุติธรรม

เราจะเงียบ และสงบลง

แต่บ่อยครั้ง

ความยุติธรรมก็ไม่มีอยู่จริง?

เพราะวาทกรรมของความยุติธรรมอยู่ผิดที่ผิดทาง

แต่เราจำต้องสงบ

เพราะเราไม่มีอำนาจที่จะง้างให้เกิดความยุติธรรมนั้น

ภายในใจเราจึงปั่นป่วน

เพราะความรู้สึกว่า ไม่ยุติธรรม

และเมื่อเราบ่นมันออกมา

เราก็กลายเป็นคนผิด

เพียงเพราะว่า เราบ่นออกมา

และเราปรารถนาจะให้เกิดเปลี่ยนแปลงให้เกิดความยุติธรรม

เราจึงต้องได้รับความ “ไม่ยุติธรรม”

 ในนามของความยุติธรรม หรือเปล่า

ความเห็นต่าง = ความเห็นตรง (กัน) โดย มนสิกุล เรื่องและภาพ

The post “ความเห็นต่าง = ความเห็นตรง (กัน)” appeared first on Manasikul Online.