นิทานธรรม เรื่องที่ ๓ บาปกรรมย่อมไม่มีแก่ผู้ไม่ทำ โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท  วัดพุทธารามเกาหลี  เมืองอันซัน ประเทศเกาหลีใต้ กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศฯ

ในกาลครั้งนั้น ที่เมืองสาวัตถี มีช่างเจียระไนอัญมณีอาศัยอยู่กับครอบครัวที่บ้านหลังหนึ่ง ในทุกเช้ามีพระเถระรูปหนึ่งเข้าไปรับอาหารบิณฑบาตถึงในบริเวณบ้านเป็นประจำ

อยู่มาวันหนึ่งขณะที่นายช่างหั่นเนื้ออยู่นั้น มีราชบุรุษนำแก้วอัญมณีก้อนหนึ่งมาส่งให้ พร้อมกับบอกว่า พระราชาทรงมีรับสั่งให้เจียระไน เมื่อเสร็จแล้วให้นำกลับมาทูลถวาย นายช่างรับอัญมณีด้วยมือที่เปื้อนเลือดนำไปวางไว้ที่โต๊ะตัวหนึ่ง แล้วเข้าไปภายในบ้านเพื่อจะล้างมือ

นกกะเรียนที่ครอบครัวนั้นเลี้ยงไว้ในบ้านเห็นแก้วมณีที่เปื้อนเลือดและมีชิ้นเนื้อติดอยู่ก็เข้าใจว่าเป็นชิ้นเนื้อ จึงกลืนลงท้องต่อหน้าพระเถระ เมื่อนายช่างกลับมาพบว่าแก้วมณีหายไป จึงถามภริยาและลูกว่า ใครเอาแก้วมณีไป ทั้งสองต่างก็ปฏิเสธ นายช่างก็หันไปถามพระเถระ พระเถระก็ตอบปฏิเสธเหมือนกัน

แต่นายช่างไม่เชื่อ เพราะในบ้านไม่มีใครอีกแล้ว นายช่างปักใจเชื่อว่าเป็นพระเถระ เขาจึงปรึกษากับภริยาว่า เขาจะทรมานร่างกายของพระเถระเพื่อให้ท่านรับสารภาพ แต่ฝ่ายภริยาไม่เห็นด้วย พยายามห้ามสามีเพราะเกรงว่าจะเป็นบาปกรรม

แต่ฝ่ายสามีไม่ยอม ได้ทรมานร่างกายพระเถระด้วยการเอาเชือกพันรอบศีรษะแล้วใช้ไม้ขัน จนเลือดไหลออกทางศีรษะ หู และจมูก พระเถระได้รับทุกขเวทนาอย่างสาหัสจนทรุดตัวลงนอนกับพื้น นกกะเรียนที่ครอบครัวนั้นเลี้ยงไว้ ได้กลิ่นคาวเลือดจากพระเถระก็ออกมาใช้จะงอยปากดูดกินเลือดนั้น

นายช่างเห็นก็ใช้เท้าเตะไปที่นกกะเรียนอย่างแรงด้วยความโกรธ แล้วพลางพูดว่า “เจ้าจะทำอะไร” ผลของการเตะนั้นทำให้นกกะเรียนตายทันที

พระเถระเห็นดังนั้น จึงกล่าวขึ้นว่า อุบาสก ท่านจงผ่อนเชือกพันศีรษะของอาตมาให้หย่อน แล้วไปดูนกกะเรียนว่าตายหรือยัง นายช่างได้ยินก็พูดขึ้นว่า ท่านก็จะตายเหมือนนกตัวนี้เหมือนกัน

พระเถระรู้ว่า นกกะเรียนตายแล้วจึงพูดว่า อุบาสก แก้วมณีนั้น นกตัวนี้กลืนกินเข้าไปในท้อง หากนกตัวนี้ยังไม่ตาย อาตมาภาพแม้ตาย ก็จะไม่บอกเรื่องนี้กับท่าน นายช่างได้ใช้มีดแหวะท้องนกกะเรียนก็พบแก้วมณี เกิดความสังเวชสลดใจ ก้มกราบขอขมาลาโทษพระเถระว่า ขอพระคุณเจ้ายกโทษให้ผมด้วยเถิด ผมทำอะไรลงไปกับท่านด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์

พระเถระตอบว่า อุบาสก ท่านไม่มีโทษหรอก อาตมาก็ไม่มีโทษเหมือนกัน มีแต่โทษของวัฏฏะ (เป็นโทษของเวรกรรม) อาตมายกโทษให้ นายช่างเมื่อได้ยินดังนั้นจึงพูดว่า ท่านครับ เมื่อทานยกโทษให้ผมแล้ว ขอท่านมารับบิณฑบาตในบ้านของผมเหมือนเดิม

พระเถระตอบว่า อาตมาจะไม่มารับบิณฑบาตในบ้าน เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ ก็เพราะเหตุเข้ามารับบิณฑบาตในบ้าน พระเถระมีจิตแน่วแน่ แล้วสมาทานธุดงควัตรแล้วกล่าวปฏิญาณว่า ตั้งแต่บัดนี้ เมื่อเท้าทั้งสองยังเดินไปได้ เราจักยืนที่ประตูเรือนรับภิกษาจารเท่านั้น ครั้นต่อมาไม่นานพระเถระก็ปรินิพพาน ด้วยพิษบาดแผลจากการถูกทรมานนั้น

เรื่องนี้ พระศาสดาได้ตรัสเมื่อคราวประทับอยู่ที่วัดพระเชตวัน ทรงปรารภพระเถระชื่อว่าติสสะ ผู้ใกล้ชิดกับสกุลช่างเจียระไนอัญมณี ได้ตรัสเล่าเรื่องให้ภิกษุทั้งหลายฟัง ภายหลังพระภิกษุได้ถามถึงที่เกิดของบุคคลต่างๆ ในเรื่อง พระศาสดาตรัสถึงกฎแห่งกรรม ที่จะตามสนองแต่ละชีวิตในเรื่องนี้ว่า

นกกะเรียนกลับมาเกิดเป็นบุตรชายนายช่าง นายช่างไปเกินในนรก ภริยานายช่าง ตายไปแล้วเกิดในเทวโลก เพราะมีจิตอ่อนโยนในพระเถระ ส่วนพระเถระเป็นพระอรหันต์ก็ปรินิพพาน

The post นิทานธรรม เรื่องที่ ๓ “บาปกรรมย่อมไม่มีแก่ผู้ไม่ทำ” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท appeared first on Manasikul Online.

นิทานธรรม เรื่องที่ ๒

“ไม่มีอะไรร้ายในวันที่เราใจดี ไม่มีอะไรดีในวันที่ใจเราร้าย”

โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท วัดพุทธารามเกาหลี เมืองอันซัน ประเทศเกาหลีใต้ กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม

มีวัดแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ติดภูเขา บรรยากาศ ธรรมชาติร่มรื่น เหมาะแก่การบำเพ็ญสมณธรรม และวัดแห่งนี้ก็ต้อนรับพระอาคันตุกะเข้าพักอยู่เป็นประจำ แต่การเข้าพักวัดนี้ มีธรรมเนียมว่าคนที่จะเข้าพักจะต้องประลองปัญญาด้วยวิธีไม่ให้ใช้คำพูด จะกับเจ้าอาวาส หรือผู้ที่เจ้าอาวาสมอบหมายให้ ถ้าชนะถึงจะได้เข้าพัก ถ้าแพ้ก็ไม่สามารถที่จะเข้าพักได้

วันหนึ่งเจ้าอาวาสมีธุระที่จะออกไปนอกวัด จึงได้มอบหมายให้พระน้องชายบอกว่า วันนี้ถ้ามีพระอาคันตุกะมาขอพัก นิมนต์ท่านทำหน้าที่ประลองปัญญาด้วย

          ในช่วงเย็นวันนั้นก็มีพระภิกษุรูปหนึ่งเดินทางมาจากต่างเมือง แต่ก็รู้ธรรมเนียมของวัดเป็นอย่างดี พอเข้าไปในวัดแล้วก็กราบพระประธาน แล้วก็มาเจอพระน้องชายของเจ้าอาวาส พระอาคันตุกะก็เลยยกนิ้วชูขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

พระน้องชายเจ้าอาวาสก็ยกนิ้วชูขึ้นมาสองนิ้ว พระอาคันตุกะก็ยกนิ้วชูขึ้นมาสามนิ้ว พระน้องชายของเจ้าอาวาสก็กำกำปั้นแล้วก็ชูขึ้น พระอาคันตุกะเห็นดังนั้นก็รู้ทันทีว่า ตัวเองแพ้แล้วก็กราบพระ กราบลาพระน้องชายเจ้าอาวาสแล้วก็รีบไปหาที่พักวัดอื่น

          ในระหว่างเดินทางออกจากวัดก็เจอกับเจ้าอาวาส เจ้าอาวาสก็ถามว่า ท่านจะไปไหน พระอาคันตุกะก็ตอบว่า ผมจะไปพักที่วัดอื่น เมื่อกี้ ผมประลองปัญญาแพ้น้องชายของท่าน เจ้าอาวาสก็ถามว่า ประลองอย่างไร พระอาคันตุกะก็ตอบว่า ผมยกนิ้วชูขึ้นหนึ่งนิ้ว ซึ่งหมายถึง พระพุทธ พระน้องชายท่านก็ยกนิ้วชูขึ้นสองนิ้ว ซึ่งหมายถึง มีพระพุทธแล้วก็ต้องมีพระธรรม ผมก็ยกนิ้วชูขึ้นสามนิ้ว หมายถึง มีพระพุทธ พระธรรมแล้วก็ต้องมีพระสงฆ์ ซึ่งน้องชายของท่านก็กำกำปั้นยกขึ้น ซึ่งหมายถึง พระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์ รวมกันเป็นหนึ่ง คือ พระรัตนตรัย ซึ่งผมแพ้ในสติปัญญาของพระน้องชายท่าน ผมจึงต้องไปพักที่วัดอื่น ว่าแล้วก็กราบลาเจ้าอาวาสเดินทางต่อไป

          ในขณะนั้น พระน้องชายของเจ้าอาวาสก็เดินตามมาอย่างเร่งรีบเลย มาเจอเจ้าอาวาสก็ถามว่า เมื่อกี้เจอพระอาคันตุกะรูปนั้นไหม ผมจะต่อยให้ร่วงเลย มาแล้วก็ต่อว่าผม ต่อว่าผมยังไม่พอ ยังมาต่อว่าท่านด้วย เจ้าอาวาสท่านก็ถามว่า เขาว่าอย่างไร พระน้องชายก็บอกว่า มาถึงก็ยกนิ้วชูขึ้นหนึ่งนิ้วหาว่า ผมมีตาเดียว ผมก็ยกนิ้วชูขึ้นสองนิ้ว ตอบกลับไปบอกว่า ผมมีสองตา เขายกนิ้วชูขึ้นสามนิ้ว หาว่าผมกับพี่สองคนรวมกันมีแค่สามตา ผมก็โกรธ ทนไม่ไหวก็เลยกำกำปั้นขึ้นกะว่าจะเอาให้อยู่ด้วยหมัดเดียว ไหนพระอาคันตุกะนั้นไปไหนแล้ว ท่านเจ้าอาวาสก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยิ้มๆ

          เรื่องก็จบลงเท่านี้ ไม่มีบทสรุปอะไรที่ตายตัว เป็นเรื่องมุมมอง ความคิด และทัศนคติ ทุกอย่างมีเหตุและผลในตัว เพราะเหตุแห่งการคิด พูด ทำในอดีตที่ผ่านมา จึงทำให้เราเป็นเราอย่างที่เป็นในทุกวันนี้

ผู้เขียนขอยกพระพุทธพจน์บทหนึ่งที่พระพุทธเจ้าท่านได้ตรัสไว้ ชึ่งไม่ใช่ข้อสรุปของเรื่องเล่า แต่เป็นเพียงแนวทางให้เราได้ขบคิดต่อ พระพุทธพจน์บทนั้นว่า จิตฺเตน นียติ โลโก ซึ่งแปลว่า โลก (หรือชีวิต) หมุนไปเพราะความคิด ความคิดของเราเป็นฐานในการดำเนินชีวิต ถ้าเราคิดดี พูดดี การกระทำก็ย่อมดีตามไปด้วย เมื่อเราคิดดี คิดบวก ชีวิตก็ดี มีความสุข ความคิดจึงมีอิทธิพลต่อชีวิตของเรามาก

          ความคิดสะท้อนมุมมองของชีวิต ความคิดเป็นสิ่งที่เราฝึกได้ เวลาที่มีเรื่องราวอะไรมากระทบใจ หรือเวลาที่มีปัญหา เราอาจจะฝึกคิด ฝึกมองหาข้อดีของเรื่องราวของปัญหานั้น อยู่ในที่ร้อนก็ฝึกมองหาข้อดี อยู่ในที่วุ่นวายก็ฝึกมองหาข้อดี ทุกอย่างที่เกิดขึ้นดีเสมอ ไม่มีอะไรร้ายในวันที่เราใจดี ไม่มีอะไรดีในวันที่ใจเราร้าย ทุกเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต อยู่ที่เราจะคิด จะมองด้วยความรู้สึกอย่างไร

จบ

นิทานธรรม เรื่องที่ ๒

“ไม่มีอะไรร้ายในวันที่เราใจดี ไม่มีอะไรดีในวันที่ใจเราร้าย” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท วัดพุทธารามเกาหลี เมืองอันซัน ประเทศเกาหลีใต้ กลุ่มเพื่อชีวิตดีงาม

The post นิทานธรรม เรื่องที่ ๒ “ไม่มีอะไรร้ายในวันที่เราใจดี ไม่มีอะไรดีในวันที่ใจเราร้าย” โดย พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท appeared first on Manasikul Online.

ความพอดีอยู่ที่การมอง สิ่งที่เรามองเห็นอาจจะไม่เป็นจริง

เหมือนความคิดของเราที่ชักชวนให้คิดอย่างไรก็ได้ คำตอบอยู่ที่ใจทุกท่านแล้ว

ชวนพิจารณา …

การที่เราไม่รู้จักตัวเองอย่างแท้จริง

ก็อาจสร้างความเดือดร้อนให้กับตนเอง และผู้อื่นได้

ดังเช่น สุภาษิตว่า “อำนาจบาตรใหญ่”

ตามความหมายจากพจนานุกรม หมายถึง อำนาจที่ใช้ในทางกดขี่ข่มเหงผู้อื่น

อำนาจเป็นสิ่งสมมติโลก ที่คล้องจิตไว้ให้ลุ่มหลง

เป็นเพียงมายาลวงจิตอย่างหนึ่งให้พองโต

จากความอยากมีอยากเป็นมากเกิน และสิ่งแวดล้อมสนับสนุน

ทำให้เกิดสภาวะจิตฟูแล้วไปรังแกคนอื่น

อำนาจพอตัว หากใช้ไปในการช่วยเหลือคน ก็จะเป็นการสร้างบารมี

แต่อำนาจบาตรใหญ่ เป็นเรื่องกลับตาลปัตร

ใหญ่สลับน้อยน้อยสลับใหญ่

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะตามใจกิเลสตัวเอง มีอำนาจก็ใช้ไปในทางไม่งาม

ความจริงแล้ว ใจอยากใหญ่ ไม่มีใครห้าม แต่อย่าลืมว่า มันไม่เที่ยงแท้แน่นอน

บางครั้งน้อยถือตัวว่าใจใหญ่ หยิ่งเกินความเป็นจริง เพราะความหลงเขลาเบาวิชชา

ทำให้เห็นผิด แสดงออกมาทาง กาย วาจา ใจ จนเป็นการกระทำที่ไม่น่ารัก

การแก้ไข ปรับปรุงตนเอง

กลับมารู้สึกตัวที่กาย บ่อยๆ ทำอะไรก็รู้สึกตัว

เดินก็รู้ว่า เท้าสัมผัสพื้น

เวลาคิดไปไกลก็ให้กลับมาที่กาย

เคลื่อนไหวตัวอย่างรู้สึกตัว

จะเห็นอาการของจิตที่ละเอียดขึ้น มองเห็นอำนาจเป็นเพียงสิ่งสมมติ

ไม่ตกหลุมพลางมัน ออกจากความเคยชินแบบเดิมได้

พอเห็นสภาวะของจิตที่อยากเป็น อยากมี

จิตที่มีสติจะอ่อนน้อมถ่อมตน

แม้ว่าจะเป็นใหญ่ตามสมมติ แต่ถือตัวว่าน้อยนั้นนับว่า เข้าใจตน​ เข้าใจเขา

​ เข้าใจชีวิตที่แท้จริง

เพราะความเห็นถูกต้อง​ การที่เข้าใจคนอื่น เท่ากับเราเคารพคุณธรรมของตน

ใจที่ไร้ซึ่งทิฏฐิมานะถือตัว​

จะสามารถการกราบไหว้คนอื่นด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตัวด้วยความจริงใจ

เขาก็สามารถรับรู้ซึ้งความจริงใจแล้ว ความรักของใครก็ตามจะคงมั่นอยู่ในใจระหว่างกัน

ทำให้ได้ความสุขในการใช้ชีวิต ทุกอย่างก็ง่ายเบาสบายใจ

เท่านั้นเอง

มาเปลี่ยนใจเราที่น้อยให้ใหญ่ด้วยกำลังใจที่มั่นคง

มาเปลี่ยนใจเราที่ใหญ่ให้ลดความน้อยใจ ถือตัวเห็นแก่ตัวและความหยิ่งหลงตัวลง​

เพื่อชีวิตที่ดีงาม

ดังภาพว่า​ สามเณรน้อย​ถือบาตรใหญ่ พระอาจารย์ถือบาตรน้อย

ความพอดีอยู่ที่การมอง สิ่งที่เรามองเห็นอาจจะไม่เป็นจริง

เหมือนความคิดของเราที่ชักชวนให้คิดก็ได้ คำตอบอยู่ที่ใจทุกท่านแล้ว

สาธุ

#ภาพ… สามเณรปลูกปัญญาธรรมปี๘ #เขียนโดย.. จ๊อดส์ ๑๙​ พฤษภาคม​ ๒๕๖๒

พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย ผู้เขียน

The post “บาตรเล็ก บาตรใหญ่” โดย พระครูสมุห์สุพัฒน์ อนาลโย appeared first on Manasikul Online.